Hoofdstuk 9
POV Kairi
Er verstreek iets minder dan een half jaar. Kairi begon William steeds meer te vertrouwen en ze spraken vaak af.
Hij leerde haar veel over Nooitgedachtland en hij leerde haar zwaardvechten.
"Je hebt echt talent!" zei hij bewonderend op een warme avond toen ze aan het oefenen waren. Kairi glimlachte en pareerde de slag.
"Maar..." begon William we hij sloeg twee keer toe, "Nog niet zo goed als ik!"
Hij duwde Kairi in het zand, en belandde boven op haar. Ze kusten elkaar liefdevol. William stond op en hielp daarna haar omhoog.
"En," begon hij toen hij een slag van Kairi tegenhield, "waar woon je eigenlijk? Jij weet waar ik woon en jij kan me opzoeken. Maar ik jou niet. Beetje oneerlijk, toch?"
Kairi antwoorde niet en viel aan vanuit rechts. William pareerde en sloeg terug.
"Weet je, je bent een bloedmooi meisje, Kai." Kairi moest blozen.
"En goed in vechten." voegde hij eraan toe, alsof het een heel belangrijk punt was.
"Dank je, Wil." zei Kairi terwijl ze weer aanviel.
William glimlachte zijn charmante glimlach en pareerde net zo makkelijk als die keren ervoor.
"Maar, Kai, ik wil je opzoeken. Ik moet je gewoon zien, wanneer ik dat wil. Je bent zo..."
Hij liet zijn zwaard zakken en liep naar haar toe.
"Prachtig." fluisterde hij in haar oor en hij kuste haar zacht.
Kairi kuste terug en gooide hem daarna achteruit in het zand. Ze richtte haar zwaard op hem.
"Laat je nooit afleiden door je tegenstander!" zei ze op een triomfantelijke toon. William lachte en Kairi lachte mee.
"Ik ga." Hij stond op en veegde het zand van zijn kleren. Kairi keek hem teleurgesteld aan.
"Je mag mee, en bij me blijven, als..." zei hij en hij sloeg zijn armen om haar middel, "Als je me verteld waar je woont."
Ze kuste hem en dacht na. Ze wist bijna zeker dat Rachel en Peter niet wilden dat iemand hun schuilplaats weet. Maar aan de andere kant, Hert weet het toch ook? En William was haar vriendje. Ze kon hem toch vertrouwen? Toch? Ze waren nu bijna een half jaar samen. De tijd leek soms stil te staan in Nooitgedachtland en soms juist te versnellen.
"Holle Boom." fluisterde Kairi. "In de jungle."
Williams gezicht straalde.
"De Holle Boom? Midden in de jungle?"
Kairi knikte zwijgend. Nu maar hopen dat ze hiervan geen spijt kreeg.
William drukte haar tegen zich aan.
"Kom mee naar mijn hut." gebood hij. Het klonk niet dwingerig, maar hij vroeg het meer.
"Hoezo?" vroeg ze.
"Daar zijn we alleen." antwoordde William simpel. "Zullen we?"
Kairi aarzelde, maar knikte toen.
William straalde. Hij leek blijer dan ooit.
"Ik vind je mooi, Kai. Je bent een prachtige en lieve meid." Hij streelde haar blonde haren en keek haar lief in haar groene ogen.
Hij liet zijn hand in die van haar glijden en samen liepen ze naar zijn hut.
POV Rachel
"Waar is Kairi?" vroeg Rachel aan Stan.
Stan haalde zijn schouders op. "Ze ging met die mysterieuze vriend van haar oefenen."
"Wie is die vriend dan?" drong Rachel aan. Stan haalde weer zijn schouders op. "Dat verteld ze nooit."
"Heb je haar ooit gezien met een jongen?"
Stan knikte.
"Wie? Wanneer?" vroeg Rachel nieuwsgierig.
"Met Ietsie bijvoorbeeld. Ze kunnen goed met elkaar overweg. Wanneer? Nou gewoon, gister en zo..."
Rachel zuchtte.
"Zie ik daar iemand oud worden?"
Peter vloog naar Rachel toe en kuste haar wang.
"Toch niet weer Kairi he?"
"Jewel!" riep Stan vanaf de eettafel met volle mond.
"Ik zei dat je je daar geen zorgen over hoeft te maken. Zolang ze maar lol heeft. Daar draait het hier allemaal om; lol hebben!" zei Peter triomfantelijk en de anderen Slimme Jongens kwamen joelend binnen.
"Zo is het Peter!" riep Ietsie en hij ging aan tafel naast Stan zitten.
"Ja, maar ik ben bang, dat de lol die ze nu heeft, spijt voor later is." zei Rachel bezorgd om haar kleine zusje en ze zette een pan met soep op tafel. "We zien er allemaal wat anders uit."
Peter bekeek haar eerst goed, knikte langzaam en bestudeerde toen Stan.
"Ja, nu je het zegt... Je hebt gelijk!"
Peter bleef vlak voor haar zweven en kuste haar.
"Je bent nog mooier geworden."
"Maar dat is het juist! Kairi is jong en naïef. Elke jongen wil haar!"
"Ik niet." zei Peter meteen. Rachel glimlachte.
"Nee, jij niet. Maar vraag het is eens aan Ietsie?"
"Oké. Ietsie!"
Ietsie sprong snel overeind, zodat zijn vossenkap afviel.
"Wat vind je van Kairi?" vroeg Peter op een strenge toon. Ietsie werd rood en begon te stotteren.
"Ik... Ik... Ik vind... Vind haar..."
Peter keek Ietsie steng aan.
"Wat zeg je?"
"Ik vind haar knap." zei Ietsie snel. "Maar... Maar..." Ietsie werd nog roder, "maar ik vind Rachel ook knap!"
Rachel glimlachte en Ietsie glimlachte nerveus en onzeker terug.
"Dank je." zei Rachel. "Je kunt weer eten, hoor!"
Ietsie ging haastig weer zitten en ging door met eten.
"Zelfs jouw jongens merken het." zei Rachel tegen Peter.
Peter knikte bedachtzaam.
"Misschien moeten we haar waarschuwen. Niemand mag van onze schuilplaats weten."
"Hert weet het toch?" zei Rachel, zich afvragend of het kwaad kon.
"Ja, maar hij is de zoon van het Opperhoofd. Dat is iets anders."
"Misschien heeft ze wel iets met Hert." opperde Rachel. "Misschien." zei Peter niet overtuigd, "maar ik denk van niet. En het maakt toch eigenlijk niet uit, zolang het niet Killian Jones of een van zijn maten is?"
Rachel knikte aarzelend.
"Maar wat als het wél een van hun is?"
"We zullen haar waarschuwen, zodra ze thuis is." stelde Peter haar gerust.
"Maar-"
"Nee, zaak gesloten. Het is tijd voor lol en niet voor zorgen. Dat is iets voor volwassenen."
"Ik ben ook nu volwassen, Peter. Ik ben 18." bekende Rachel. Peter staarde haar aan. Het werd stil.
"Nou ja, maak het uit?" zei hij en Rachel schudde haar hoofd.
"Nu word ik niet meer ouder." beloofde ze. Peter glimlachte.
Het elfje van Stan, Jimmy, kwam binnen vliegen en begon te twinkelen tegen Stan. Stan knikte en zei: "Jimmy heeft Kairi gezien."
"O, komt ze naar huis?" vroeg Rachel aan het elfje. Hij schudde zijn hoofd en rinkelde even.
"Er was een jongen bij haar." vertelde Stan.
"O, welke jongen?"
Stan keek het elfje aan.
"Weet hij niet."
"Was het een piraat?" vroeg Peter.
Jimmy haalde zijn schouders op en rinkelde.
"Weet hij ook niet."
"Hoezo weet hij dat niet? Dat kan je toch zien aan de kleren?" drong Peter aan.
"Hij zat dichtbij Kairi. Ze kusten en Kairi had haar armen om hem heen."
Stan keek Rachel vragend aan. "Is ze verliefd, Moeder?"
Rachel knikte nadenkelijk. Wie was die jongen? En waar was Kairi dan?"
"Waar is Kairi dan?" vroeg Rachel. Stan keek Jinmy aan en die rinkelde.
"In een hutje in de jungle."
De jungle was groot. Kairi zoeken was nou niet echt een optie.
"Oké, naar bed!" riep Peter, na een stilte. "Het is al bijna 11 uur. Jullie gingen veel te laat weg bij jullie jacht."
De Slimme Jongens gingen zonder iets te zeggen naar bed.
Ze hoorde Kairi 's ochtends vroeg terug komen. Rachel wilde naar haar toe, maar besloot het te laten. Straks was daar genoeg tijd voor.