Hoofdstuk 10
POV Rachel
Kairi was de volgende morgen heel vrolijk. Niemand begon over wat Jimmy had verteld.
Toen Peter en de Jongens weg waren besloot Rachel een gesprek met Kairi te houden.
"Je hebt je gisteravond zeker heel erg goed vermaakt?"
Kairi werd een beetje rood.
"Ik... Ja, het was heel leuk." besloot ze.
"Dus die jongen zoende je niet onder dwang?"
Kairi keek Rachel geschrokken aan. Ze vroeg zich waarschijnlijk af hoe Rachel dat wist.
"Ja ik weet het. Net als Peter en de Jongens."
"Maar... Hoe... Wat?" stotterde Kairi.
"Jimmy, het elfje van Stan." zei Rachel en ze ontweek de geneerde blik van Kairi.
"Hoe lang... Hoe vaak..?"
"We hebben pas een paar keer gezoend!" zei Kairi.
"En jullie... zijn niet verder gegaan dan een paar kussen?"
"Rachel!" krijste Kairi boos. "Dat gaat je allemaal niets aan!"
"En wie was het?"
"Maakt dat jou wat uit?"
Kairi stampte boos de Holle Boom uit.
"Ikwiljealleenmaarhelpen." mompelde Rachel.
"Maar je bent mijn moeder niet!" riep Kairi. Ze kwam terug de boom in en bleef op een van de treden bovenaan staan.
"Je mag dan een moeder zijn voor de Slimme Jongens en Stan, maar ik heb geen moeder nodig. Ik ben verdorie 16! We leven op een eiland zonder zorgen en hier kan ik voor mezelf zorgen. Daar heb ik jouw niet voor nodig. Ik weet wat ik kan verwachten!" Ze liep boos naar buiten.
Rachel bleef staan. Ze voelde zich verdrietig. Ze besloot wat bessen te gaan plukken om haar gedachten wat afleiding te geven.
Rachel liep naar buiten. Ze pakte het mandje die naast de Holle Boom stonden en wandelde naar de stuiken waar bramen hingen.
In de buurt van de struiken stond een boom. Tegen de boom stond een jongen aan geleund. Hij was knap en aan zijn kleding te zien was hij een piraat.
Rachel keek hem verbaast aan en zette een stapje naar achter.
"O, hey!" zei de jongen vrolijk.
Rachel keek hem wantrouwend aan.
"Ik ben William."
Rachel had geen idee, waar dit naartoe ging.
"O, ik ben Rachel." zei ze.
"Oh! Jij bent de zus van Kairi!"
"Eh, ja. Dat klopt." zei Rachel verbaast. "Maar wat doe een piraat hier in dit deel van het bos?"
"Ik kom voor Kairi." legde hij uit. "Ze zei dat ze hier woonde." Hij gebaarde naar de Holle Boom achter Rachel. Ze liep naar de stuiken en plukte wat bessen. Kairi heeft de Schuilplaats verraden...
"Ik heb haar niet gezien." zei ze.
"Oh." zei William.
Ze hoorde iets boven haar in de bomen ritselen en keek omhoog. Er bewogen een paar bladeren. Ze keek weer naar de piraat. Op dat moment kwamen er een paar andere piraten tussen de bomen vandaan. Ze grepen haar vast aan haar armen en ze liet het mandje met bessen vallen. Uit de bomen boven haar sprongen nog twee piraten.
"Laat me los!" riep Rachel al wist ze dat het zinloos was.
De jongen-piraat stond nog steeds tegen de boom aangeleund. Hij glimlachte gemeen.
"Meisjes..." zei hij en hij rolde met zijn ogen.
Rachel probeerde zich los te schudden, maar een stuk of vijf piraten hadden haar vast aan haar armen.
"En nu, William?" vroeg een piraat met lichtbruin en rossig haar, die haar linker arm stevig vast hield.
"Sla haar bewusteloos, Hector." zei William geërgerd.
Op dat moment voelde ze een harde klap op haar hoofd en het werd zwart voor haar ogen.
POV Kairi
Kairi liep boos door de jungle. Waarom moest Rachel zich er nou weer mee bemoeien! Ze kon het heus zelf wel af. Ze wist eigenlijk dat Rachel gelijk had en haar alleen maar wilde beschermen. En dat waardeerde Kairi, maar ze wilde ook zelf dingen beslissen.
Peinzend liep ze verder. Misschien had ik niet zo moeten uitvallen. Ze leek niet boos, toen ze vertelde dat ze het van mij en William wist. Ze leek alleen bezorgd.
Kairi keerde om en besloot haar excuses aan te bieden.
Toen ze in de Holle Boom aankwam, zag ze dat Rachel er niet was. Het mandje voor voedsel zoals bessen en paddenstoelen was weg, dus nam Kairi aan dat Rachel bessen aan het plukken was. Ze liep terug naar buiten en besloot haar te zoeken.
Bij de stuiken waar Rachel normaal plukte, stond een jongen. Kairi bleef staan.
"William?"
William keek op.
"Hey, Kai!"
Hij liep op haar af en kuste haar lief.
"Ik wilde je komen opzoeken!"
"Oh." zei Kairi verbaast.
"Niet blij? Niet verrast?" vroeg William teleurgesteld. Kairi glimlachte en kuste hem.
"Zo beter?"
"Helemaal!"
"Heb jij Rachel gezien?"
"Je zus? Nee, niet gezien." zei William.
"O, oké. Dan ga ik weer verder zoeken!"
"Zie je later! Vertel me maar als je haar gevonden hebt! Als ik haar zie zal ik het zeggen."
Kairi keerde zich om en liep terug naar de boom.
Een uur later, was Rachel er nog steeds niet en Peter en de Jongens kwamen terug.
"Waar is Rachel?" vroeg Peter.
Kairi haalde haar schouders op.
"Ik had vanmorgen ruzie met haar en toen ik haar even later ging zoeken, zag ik dat het mandje weg was. Ik ging kijken bij de stuiken, maar daar was ze niet. Ik wacht nu ongeveer een uur al op haar."
Peter keek bedenkelijk.
"Hmm, ik ga haar zoeken. Tinkerbell en Jimmy, jullie zoeken ergens anders."
De elfjes vertrokken en Peter wendde zich tot de Slimme Jongens.
"Jullie gaan naar het Indianen kamp en Kairi gaat met mij mee."
De jongens, Peter en Kairi verlieten de Holle Boom.
Peter vloog door de Jungle terwijl Kairi liep. Toen ze bij de struiken waren streek Peter neer bij een struik.
"Wat is dit?"
Kairi kwam naast hem staan en bukte. Ze duwde wat struik weg met haar handen. Onder de struik lag een mandje op zijn kant. Ernaast lagen bessen. Sommige waren plat gestamd en kapot, maar een paar waren nog intact.
"Vreemd." mompelde Peter.
De Slimme Jongens en Hert kwamen aanrennen.
"Geen spoor van Rachel. Hert heeft zijn hulp aangeboden.
Peter en Kairi begroetten Hert op de Indiaanse manier.
"Hauw!"
"Hauw, Kairi en Peter." zei Hert glimlachend.
"Kairi?" vroeg Stan.
Kairi keek hem vragend aan.
"Jij hebt toch zeemeerminnen als vriendinnen? Vraag anders of zij wat gezien hebben!"
Kairi knikte.
"Zal ik doen. Maar ik ga alleen met Peter en Hert. Ze komen niet als er te veel mensen zijn."
De Jongens knikte.
"Ietsie!" riep Peter. Ietsie ging rechtop in de houding staan. "Zoek in de Schedelrots."
Ietsie knikte en rende samen met de jongens weg.
"Oké, we gaan." zei Kairi. "Maar laat alles aan mij over." waarschuwde ze.
Peter en Hert knikte.
Ze liepen naar de Watervallen. Kairi zag dat de meerminnen er al waren, maar toen ze Hert zagen, doken ze gauw het water in.
"Milla, Emy! Ik ben het Kairi! Ik heb Peter Pan mee en Hert, de zoon van het Opperhoofd."
De paarse en roze haren van Emy en Milla kwamen uit het water.
"We wilden je al spreken." zei Milla serieus en ze zwom samen met Emy naar de kant.
Kairi liep ook naar de kant en knielde neer. Peter en Hert volgden haar voorbeeld, maar bleven op een afstandje.
"Peter ken je natuurlijk en dit is Hert."
"Hau!" zei Hert.
"Hallo." zei Emy en Milla glimlachte.
"Wat is er?" vroeg Kairi. "Waarom wilden jullie me spreken?"
"Het gaat over je zus, Rachel."
Kairi keek Peter en Hert aan.
"William heeft haar laten ontvoeren."
"William?" herhaalde ze verbijsterd. Emy knikte.
"Jullie liegen." zei Kairi. "Hij zou dat niet doen."
"Het spijt me, Kairi." zei Milla met haar zoete stem. "Maar het is wel waar. Emy en ik hebben het zelf gezien."
Kairi voelde woede bij haar opkomen, maar ook verdriet. Hoe kon hij misbruik van haar maken! Haar verleiden en dan vragen waar ze woonden om haar zus te ontvoeren! Hield hij dan niet van haar? Die avond, samen in zijn hut... Kussend...
"Waar zijn ze?" vroeg Peter een beetje bezorgd.
"Op het schip, De Jolly Roger II."
"Jones." zei Peter kwaad.
"Tinkelbel!"
Tinkelbel kwam snel aanvliegen.
"Haal de jongens en Jimmy. Zorg voor Elfenstof."
Tinkelbell vloog snel weer weg.
"Jones?" vroeg Kairi.
Peter knikte.
"De kapitein van de Jolly Roger II. Killian Jones."
Binnen tien minuten waren de Slimme Jongens, Jimmy, Tinkelbell en Stan aangekomen.
"Wat is er?"
"Jones heeft Rachel." mompelde Peter.
"De piraat Jones?" vroeg een van de Tweeling.
Peter knikte.
"Tink, elfenstof!"
"Jij ook Jimmy!" riep Stan.
Tinkelbel en Jimmy strooiden elfenstof over de Slimme Jongens, Kairi en Hert.
"Daar gaan we!" riep Peter en hij vloog naar over de zee naar het piratenschip. Kairi pakte de hand van Stan en vloog samen met de Slimme Jongens en Hert naar het schip.