Hoofdstuk 13

POV Kairi

Kairi zat snikkend in een hoekje in de schelrots. Hoe had William dat haar toch kunnen aandoen?

Ze keek naar beneden, waar een grote haai rondjes zwom. Kairi sloot haar ogen. Haar benen staken uit het oog van de Schelrots. Ze was het zat. Haar leven. Eerst haar moeder dood, vervolgens haar vader dood, bedrogen door William, waardoor ze bijna iedereen gedood had. Wie weet was iedereen wel dood. Peter, Hert, Rachel, Stan en de andere Slimme Jongens. Dat zou haar schuld zijn.

De tranen drupten over haar wangen, naar beneden in het water. Misschien was dit het beste. Zo zou niemand meer last van haar hebben.

Kairi boog voorover en zag hoe hoog het was. Als ze niet te pletter zou vallen tegen een steen, zou ze wel opgegeten worden door die haai.

Ze sloot haar ogen en haalde diep adem. Ze zette zich schap, toen iemand schreeuwde: "Nee! Kairi!"

Kairi opende haar ogen en keek om. Hert kwam naar haar toevliegen. Hij landde op de zwartige stenen achter haar.

"Niet springen gek! Je valt te pletter, of word uiteen gescheurd door die haai!"

"Weet ik." zei Kairi. Ze veegde een paar tranen weg.

"Als je dood bent, wat moeten Stan en Rachel zonder jou?"

"Die overleven het heus wel." zei Kairi, half snikkend, half geïrriteerd. "Zij hebben niet iedereen vermoord, of de boel verraden. Bovendien hebben zij vrienden."

Hert zuchtte en ging naast haar zitten.

"Eerst wil je iemand anders vermoorden, nou jezelf. Kai, dat moet je niet doen?"

"Waarom niet!? Probeer me maar tegen te houden!"

Kairi zette zich schrap, maar Hert trok haar naar zich toe en kuste haar.

Kairi was verbaast, maar zoende mee.

Hert liet haar zacht los.

Kairi raakte verbaast haar lippen aan en keek naar Hert. Hert vertrok geen spier.

Beide zeiden ze niets. Ze beleven een tijdje zwijgend zitten toen Kairi vroeg: "Je bent toch verliefd op Rachel?"

Hert schudde zijn hoofd. "Nee, we zijn alleen maar vrienden. Ik vind jou leuker."

Kairi keek hem aan. Zou hij haar echt leuk vinden, of probeerde hij gewoon te voorkomen dat ze sprong? Waarschijnlijk dat laatste.

Hert keek haar ook aan en boog zich nog een keer om haar te zoenen. Kairi zoende terug, en merkte dat het veilig en vertrouwd voelde. Ze had alleen nog nooit gedacht aan Hert als vriendje. Ze dacht altijd dat hij juist van Rachel hield.

Hert liet me los en ze keken elkaar aan.

"Maar hield je niet van Rachel?" vroeg Kairi aarzelend.

Hert schudde glimlachend zijn hoofd.

"Vriendschap is belangrijk, vooral in een stam zoals waarin ik leef. Met vriendschap kom je ver, maar vanaf het begin af aan, vond ik je aardig, al had ik meer met Rachel gesproken."

Hij glimlachte. Zijn eerste zin klonk echt alsof hij een indiaan was.

"Moord is geen oplossing, Kairi."

Herts glimlach verdween, en hij keek haar serieus aan.

"Hoe gemeen iemand ook is. Zelfmoord is efenmin een oplossing, want hier doe je ook mensen mee pijn. Mij bijvoorbeeld. Of je zus en broertje."

Hij keek haar doordringend aan.

"Zullen we naar Peter en Rachel?"

Hert stond op en stak zijn hand uit. Kairi stond aarzelend op en pakte zijn hand aan.

"Er is alleen één probleempje." zei hij, al klonk het niet zorgelijk. "Ik heb geen elfenstof meer. Ik heb mijn voorraad opgemaakt om bij jou te komen. Wij hebben een bundeltje met elfenstof," legde hij uit. "Daar zit een voorraad in."

Hij glimlachte en keek recht voor zich uit.

"Maar je bent helemaal niet bezorgd of zo." merkte Kairi op.

Hert lachte.

"Eigenschap voor aanstaand Opperhoofd. Misschien moet jij dat ook wel leren."

Kairi werd rood. Wilde hij echt dat zij zou helpen?

"Jimmy!"

Jimmy, het elfje van Stan kwam aanvliegen.

"Kan jij dat verstaan?"

Hert knikte glimlachend. "Min of meer. Ik moet het leren, en Jimmy helpt me."

Hert begon in een vreemde, rare taal te praten. Het was alsof hij bel geluidjes na deed.

Jimmy rinkelde terug en strooide elfenstof over Hert heen. Hert zei nog iets in die rinkelende taal en toen vloog Jimmy boven haar hoofd. Hij sprengelde wat goudkleurige stof over Kairi heen en ze voelde zich lichter worden.

Hert trok haar mee naar her oog van de schelrots en trok haar naar buiten. Samen sprongen ze uit het oog, met Jimmy achter hun aan. Op naar Rachel en Peter.

Dit is het einde van het verhaal. Wat vonden jullie? Het was inderdaad niet heel erg lang verhaal en ik weet zeker dat in het vervolg er een nieuw verhaal komt. Langer en voor wat ouderen ;)

Bedankt voor het lezen van dit verhaal! Laat een review achter en Emma en ik zullen jullie verhalen ook reviewen en lezen.

tot gauw

Skye