Κεφάλαιο Επτά
Εκείνες τις στιγμές κάτω από τον νυχτερινό ουρανό, το κύλισμα του χρόνου έμοιαζε να μην υφίσταται. Ίσως γι' αυτό το αίσθημα της κόπωσης που προέκυπτε λόγω του Materia, φαινόταν σαν να είχε αποδυναμωθεί. Σε κάθε περίπτωση, ο Ρούφους ήταν σίγουρος ότι ο έμπιστος συνέταιρος του, θα πρότεινε να μην καθυστερήσουν περισσότερο την επιστροφή τους.
"Είναι η πρώτη φορά που ρώτησες αν έχω δεσμό."
Ο άνδρας από την Junon, τον κοίταξε σαν να ήταν προετοιμασμένος να ακούσει εκείνη την παρατήρηση. "Ενδιαφερόμουν να ρωτήσω και νωρίτερα. Όμως πάντοτε έχουμε και κάτι άλλο να συζητήσουμε." Καθώς απαντούσε, δεν υπήρξε η παραμικρή ένδειξη διστακτικότητας στην φωνή του. "Μερικές φορές, και τα πιο απλά πράγματα μπορούν να καθορίσουν μια κατάσταση."
Ο Ρένο αξιολόγησε την βαρύτητα εκείνου του υπονοούμενου. Δεν είχε αιφνιδιαστεί, ούτε όμως ήθελε να αντιδράσει με βιασύνη. Μέχρι και την στιγμή που ήταν έτοιμοι να επιστρέψουν, σκεφτόταν πως θα μπορούσε να ανταποκριθεί.
Μετακινούνταν στην περιοχή του λόφου με το αυτοκίνητο, πλησιάζοντας το ανοικτό πρατήριο του οποίου η φωταγώγηση ερχόταν σε έντονη αντίθεση με τους σκοτεινούς δρόμους τριγύρω. Το θολό φως που προερχόταν από τις ψηλές λάμπες δεν ήταν τόσο επαρκές όπως στους αυτοκινητόδρομους της Midgar.
"Ο Βελντ είναι ο μόνος από τους συναδέλφους μου στο τμήμα, τον οποίο μπορώ να φανταστώ να κατέχει ένα μη τεχνητό, θεραπευτικό Materia. Σαν αυτό που έχεις. Αν εκείνος το είχε χρησιμοποιήσει προς όφελος μου, ξέρω ότι θα είχα βιώσει εκείνη την περίσταση της μάχης τελείως διαφορετικά."
"Γιατί; Το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο." Ο Ρούφους τον κοίταξε για λίγο, αλλά επίμονα, θέλοντας να ασκήσει λίγη παραπάνω πίεση. Για όσο οι δρόμοι τους οποίους διέσχιζαν ήταν ακόμη σκοτεινιασμένοι λόγω της παλαιάς φωταγώγησης, συνέχισε να τον παρατηρεί.
"Ξέρω ότι με βλέπεις λιγότερο συχνά από τον Βελντ. Κινείστε στους ίδιους χώρους και κατοικείτε στην ίδια πόλη. Αυτή είναι η εξήγηση σου;"
"Σε ορισμένα χρονικά διαστήματα, ούτε τον Βελντ συναντώ πολύ συχνά—και ας ανήκουμε στο ίδιο τμήμα."
"Άρα κάτι άλλο συμβαίνει." Ακόμη και αν ο Ρένο αποφάσιζε να μην πει ευθέως ό,τι σκεφτόταν, ο Ρούφους δεν θα του άφηνε πολλά περιθώρια για υπαινιγμούς.
Κατά την διάρκεια της οδήγησης, ο άνδρας από τον Τομέα 4 φαινόταν σαν να ήθελε να αποφύγει τους πιο πολυσύχναστους δρόμους. Όμως εδώ δεν υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός εναλλακτικών διαδρομών όπως στην Midgar. Το κανόνι Mako ήταν διαρκώς ορατό, από οποιαδήποτε πλευρά της πόλης, καθώς και από τον βόρειο λόφο όπου εκείνοι είχαν σταθεί προηγουμένως. Με φόντο την θέα των άστρων που έφεγγαν στον νυχτερινό ουρανό, το πελώριο όπλο αποτελούσε μια διαρκή, σιωπηλή υπενθύμιση της πραγματικότητας και των κινδύνων που προέκυπταν κάθε τόσο για τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της ανατολικής ηπείρου.
"Αυτό που με νοιάζει τώρα, είναι να ανακάμψεις από την χρήση του Materia. Δεν έχει και τόση σημασία τι σκεφτόμουν πριν..."
"Έχει για εμένα." Σκέφτηκε αυθόρμητα ο Ρούφους. Πιθανώς θα μοιραζόταν εκείνη την σκέψη αν ο Ρένο ήταν λίγο πιο ευθύς εκείνη την ώρα, "Θα συνέλθω. Δεν πρόκειται για κάτι πολύ σοβαρό."
Ο φιλοξενούμενος ήταν ασυνήθιστος στην ησυχία που επικρατούσε κατά την διάρκεια της νύχτας σε ορισμένες γειτονιές της Junon, όπως σε εκείνη όπου ήταν κτισμένη η βίλα του Ρούφους. Τέτοια απουσία θορύβων ήταν συνήθως δυσεύρετη και στα δύο κύρια τμήματα της Midgar—πάνω και κάτω από την πλατφόρμα.
Ως Turk, είχε μάθει να μην αφήνει τον εαυτό του να ξαγρυπνά εξαιτίας προσωπικών σκέψεων. Εκείνη την νύχτα, του φαινόταν σχεδόν ακατόρθωτο να πειθαρχήσει τον εαυτό του. Ήταν άγνωστο πότε και αν θα επέστρεφε και πάλι σε αυτό το δωμάτιο.
Πάντως, όπως είχε συμβεί νωρίτερα το ίδιο πρωί και την προηγούμενη μέρα, ο νους του δεν επικεντρωνόταν μόνο σε ό,τι κρατούσε μυστικό, μα και σ' εκείνες τις περιστάσεις που είχαν αισθανθεί ο ένας κοντά στον άλλο. Όπως το άγγιγμα του Ρούφους όταν έδενε με προσοχή τον επίδεσμο, τα σχέδια που είχαν κάνει, οι σιωπές και οι λέξεις μεταξύ τους, καθώς και εκείνη η αίσθηση πως ανεξάρτητα από τις διαφορές τους ή κάθε είδους αποστάσεις, πρέπει να υπήρχε η δυνατότητα για κάτι παραπάνω.
Το επόμενο πρωί, ξύπνησαν την ίδια ώρα. Ο Ρούφους ήταν εκείνος που τον αναζήτησε, βρίσκοντας τον βεβαίως στον ξενώνα.
"Πως είναι το χέρι σου;"
"Ο πόνος έχει υποχωρήσει. Άλλαξα τον επίδεσμο—ήταν σχεδόν έτοιμος να λυθεί. Σίγουρα είμαι καλύτερα, διότι κατάφερα να σιδερώσω χωρίς κανένα πρόβλημα αυτά τα δύο επαγγελματικά πουκάμισα."
Τα συγκεκριμένα ρούχα, λευκού χρώματος ήταν ήδη τοποθετημένα σε ξύλινες κρεμάστρες τις οποίες είχε στερεώσει στο πόμολο της δίφυλλης ιματιοθήκης. Το αποτέλεσμα της δουλειάς του ήταν εμφανώς άψογο.
Αναμενόμενο. Δεν γίνεται να είσαι επίσημο μέλος του τμήματος ειδικών ερευνών και να μην ξέρεις να περιποιείσαι τα επαγγελματικά κοστούμια σου. Όλοι έπρεπε να γνωρίζουν και ήταν υποχρεωμένοι να αντικαθιστούν τα κοστούμια τους όποτε προέκυπταν φθορές. Δεν υπήρχε καμία δικαιολογία σε αυτό.
Ο Ρούφους είχε ήδη ντυθεί όπως έπρεπε για την δουλειά του και φαινόταν πως είχε περισσότερη ενέργεια από χθες. "Θα φύγουμε από το σπίτι την ίδια ώρα;"
"Ναι. Οι οδηγίες που έχω είναι να σε συνοδεύσω στο γραφείο. Έπειτα θα επιστρέψω στην Midgar, μαζί με τον Σιέραν. Η Φρέγια θα μείνει για λίγες μέρες ακόμη εδώ· της ζητήθηκε να αναλάβει μια έρευνα."
"Περί τίνος πρόκειται;"
"Αφορά κλοπή αποσυρμένων μηχανικών συστημάτων που φαίνεται ότι μεταφέρθηκαν από το λιμάνι της Junon προς την δυτική ήπειρο. Αυτή είναι η ενημέρωση που έχω λάβει από το τμήμα."
Ο Ρούφους ήθελε να μάθει περισσότερες λεπτομέρειες. Αποφάσισε πως θα ρωτούσε κατ' ιδίαν την Φρέγια, αφού εκείνη θα παρέμενε στην Junon για περισσότερες μέρες.
"Είναι πιθανό ότι ο Βελντ θα στείλει αργότερα τον Ρουντ και εμένα σε όποια τοποθεσία μεταφέρθηκαν τα υλικά, ώστε να τακτοποιήσουμε το θέμα με τους ταραξίες." Συμπλήρωσε ο Ρένο με μια πιο σκοτεινή χροιά στην φωνή του, καθώς έλεγχε κάποιες από τις αποσκευές του. Το αχνό, ανοιξιάτικο φως φώτιζε όμορφα το πρόσωπο του καθώς εκείνος ήταν σκυμμένος πάνω από τον σάκο του.
Οι αποστολές πέρα από τα όρια της Midgar και της ανατολικής ηπείρου, γενικά θεωρούνταν ότι ενείχαν σοβαρότερους κινδύνους. Ήταν αντιληπτό από τα δύο ηγετικά μέλη της εταιρίας, όπως και από τον Βελντ -ο οποίος διέθετε ένα απαράμιλλο ταλέντο στην διαχείριση του δυναμικού των Turks, τόσο των καινούριων όσο και των παλαιότερων μελών- ότι η πιθανότητα να σκοτωθούν ένας ή περισσότεροι έμπειροι πολεμιστές τους σε μια ενέδρα ή διάσωση κάποιου σημαντικού εργαζόμενου της ηλεκτροπαραγωγικής εταιρίας, ήταν πάντοτε υπαρκτή. Από την σκοπιά του αρχηγού του τμήματος ερευνών, κανένας από την ομάδα δεν ήταν αναλώσιμος. Γι' αυτό και ο σχεδιασμός ή η παρακολούθηση κάθε σταδίου της αποστολής, δεν παραμελούνταν ποτέ.
Συγχρόνως, ο Βελντ είχε την απαίτηση από τους συναδέλφους του να εφαρμόζουν στην πράξη όσα είχα διδαχτεί κατά την εκπαίδευση τους. Ειδικότερα με τους εμπειρότερους Turks, δεν ήταν καθόλου ελαστικός· θεωρούσε ότι έπρεπε να ανταποκρίνονται πλήρως στα καθήκοντα της θέσης που είχαν κερδίσει με την αξία τους. Εξάλλου το ίδιο ακριβώς προσδοκούσε και ο Πρόεδρος Σίνρα.