xxMarith:
DISCLAIMER: Dit verhaal is niet van mij, het is geschreven door de amazing Kindle-the-Stars, het enige wat ik gedaan heb is vertalen.

"The meeting of two personalities is like the contact of two chemical substances: if there is any reaction, both are transformed."

Carl Jung

Het was al laat in de avond toen Thorin het huis van de Hobbit vond. Hij had niet geweten dat het dorp helemaal doorliep tot bovenaan de heuvel en had een half uur met zijn pony tussen de lage huizen van het dorp gelopen, elke deur nauwkeurig bestuderend voor het geval hij Gandalfs teken gemist had in het donker. Uiteindelijk was hij een Hobbitstel tegengekomen dat uit het café kwam en de heuvel opliep. Hij was ze gevolgd en had een nieuwe rij huizen gevonden die in de heuvel gebouwd waren. Hij wist dat hij het goede huis gevonden had toen hij een stuk of tien pony's in de tuin zag staan en vrolijk gezang van binnen hoorde komen. Daarnaast stond er een teken op de deur dat felblauw oplichtte in het maanlicht.

Hij bonsde op de deur, misschien iets harder dan nodig was, maar hij dacht dat ze hem misschien niet zouden horen door de feestvreugde. Er viel onmiddellijk een stilte in het huis, dus zijn aankomst was niet onopgemerkt gebleven.

Hij stond naar de tuin en de pony's te kijken, waarvan er één vrolijk stond te kauwen op de bloemen van de Hobbit, toen de deur met een licht gekraak openzwaaide. Hij draaide zich om om naar binnen te kijken en zag dat Gandalf gebukt in de gang stond, met zijn mannen achter hem. 'Gandalf,' zei hij bij wijze van begroeting. Hij schonk de Tovenaar een flauwe glimlach en stapte naar binnen. 'Ik dacht dat je zei dat het gemakkelijk te vinden zou zijn. Ik ben twee keer verdwaald,' voegde hij eraan toe, trekkend aan de sluitingen van zijn jas. 'Ik zou het helemaal niet gevonden hebben als dat teken op de deur er niet geweest was.'

'Teken? Er staat geen teken op die deur, hij is vorige week nog geverfd!' zei een Hobbit die meneer Baggins moest zijn, terwijl hij naar de deur liep alsof hij het nog even wilde controleren. Thorin deed zijn mantel af en zag dat Kili verderop in de hal stond. Hij glimlachte even ter begroeting, opgelucht dat Fili en Kili blijkbaar zonder ongelukken aan waren gekomen bij het huis van de Hobbit, aangezien dit de eerste keer was dat ze alleen reisden. Zijn zus, Dis, had heel duidelijk gemaakt dat ze hem zou vermoorden als haar jongens iets zou overkomen op deze reis.

'Er is wel degelijk een teken, ik heb het zelf geplaatst,' zei de Tovenaar, die de deur dicht duwde voordat de Hobbit goed kon kijken. 'Bilbo Baggins, laat me je voorstellen aan de leider van ons gezelschap, Thorin Oakenshield.'

Thorin gaf zijn mantel aan Kili toen meneer Baggins op hem afstapte. 'Dus dit is de Hobbit,' zei hij. Hij sloeg zijn armen over elkaar en keek neer op de kleine man waarvan Gandalf zo zeker was geweest dat hij onmisbaar was als ze wilden slagen. Hij vroeg zich kort af of de menselijke adviseur die de Tovenaar hem had opgedrongen ook al gearriveerd was. 'Zeg eens, meneer Baggins, heeft u veel gevochten?'

'Pardon?' vroeg Bilbo geschrokken.

'Bijl of zwaard, wat is uw favoriete wapen?' vroeg hij terwijl hij om de Hobbit heen liep en tot de conclusie kwam dat hij er niet echt veelbelovend uitzag.

'Nou, ik ben aardig goed in kastanjeslingeren, als u er toch naar vraagt,' zei hij met wrange zelfspot. 'Maar ik begrijp niet zo goed waarom dat… relevant zou zijn.'

'Dat dacht ik al,' zei Thorin, tevreden dat zijn eerdere schatting bevestigd werd met elk woord dat de Hobbit zei. 'Hij lijkt meer op een kruidenier dan een inbreker.'

Hij grijnsde toen zijn mannen achter hem grinnikten, maar een melodieuze vrouwelijke stem met een vreemd accent onderbrak het geluid al vlug. 'Nou, je hebt ook geen Hobbit aangenomen voor het vechten, een inbreker zou niet echt heimelijk meer zijn als hij een enorme bijl over zijn schouder zou dragen, of wel?'

Hij draaide zich om naar de eigenaar van de stem en was verbaasd om een jonge en erg vreemd geklede vrouw tussen zijn mannen te zien staan, een kroes bier nonchalant in haar hand. Ze was duidelijk een mens, langer dan de meeste Dwergen van het gezelschap, maar nog steeds klein voor haar soort. Ze keek hem aan met een onmiskenbare uitdagende blik in haar ogen en een spoor van een glimlach op haar gezicht. Een akelig vermoeden over de mogelijke reden van haar aanwezigheid borrelde bij hem op.

'En wie ben jij?' vroeg hij, zijn armen nog steeds over elkaar geslagen.

'Ah, Thorin,' zei Gandalf, die naar voren stapte om haar voor te stellen. 'Dit is mijn goede vriendin, juffrouw Elizabeth Darrow, die ons ook zal vergezellen,' legde de Tovenaar uit, waarmee Thorins vermoeden dat zij hun adviseur was bevestigd werd. Hij kon zich alleen maar afvragen wat de Tovenaar in vredesnaam van plan was. 'Bilbo, wees een goede gastheer en haal eens wat stoofpot voor Thorin, als je wilt?'

'Je bent vergeten te vertellen dat je voorgestelde adviseur een vrouw was,' zei hij tegen Gandalf toen de Hobbit wegliep, zijn blik nog steeds op de asgrijze ogen van het meisje gericht.

'Is daar iets mis mee?' vroeg ze met opgetrokken wenkbrauw.

'We zullen zien.' Hij bekeek haar eens goed, van haar vochtige haar tot aan haar stevig uitziende laarzen, op dezelfde manier als waarop hij meneer Baggins had beoordeeld. Volgens de Dwergennorm was ze erg lang voor een vrouw, maar de kracht en breedte ontbrak, haar tengere figuur was buitengewoon ongeschikt voor het reizen in de wildernis. Ze zag er breekbaar uit, alsof hij haar met één armzwaai aan de kant zou kunnen vegen. 'Heb je al eens eerder gereisd?'

'Waarschijnlijk verder dan jij,' kaatste ze onmiddellijk terug.

'Denk je dat?'

'Ik heb over oceanen en continenten gereisd,' zei ze. Hij was schoorvoetend onder de indruk van die prestatie totdat ze haar zin vervolgde met: 'En goed, nu kan ik het reizen tussen werelden daaraan toevoegen.'

Gandalf zag Thorins verwarde blik en zei: 'Ik zal het even verder uitleggen. Juffrouw Darrow komt uit een andere wereld; ze is hier met behulp van magie naartoe gebracht en heeft ermee ingestemd ons te vergezellen op onze tocht.'

'Een andere wereld,' herhaalde Thorin, met de gedachte dat dit de reden moest zijn voor haar hoogst ongebruikelijke kleding – ze droeg een zwarte broek met verscheidene zakken aan de zijkanten en een vreemd soort tuniek met korte mouwen met de onzinnige woorden 'Pink Floyd' op de voorkant geschreven. 'Bestaan zulke plaatsen?'

'Hé, ik ben net zo verbaasd als jij, vriend,' zei juffrouw Darrow, half proostend met haar kroes bier, waar ze vervolgens een slokje van nam.

'Als je inderdaad de waarheid vertelt, wat voor belang zou je dan in hemelsnaam kunnen hebben bij onze zaken?' vroeg hij, verward over de reden waarom Gandalf een vrouw uit een andere wereld als hun adviseur had uitgekozen.

Het was even stil terwijl ze haar mondvol bier doorslikte. 'Academisch belang,' antwoordde ze na een poosje. 'Ik heb politiek gestudeerd op de universiteit en wat jullie van plan zijn, een hele berg terugstelen van een levende draak om jouw koningschap weer overeind te zetten, dat zou de staatsgreep van de eeuw zijn.'

'Het lijkt erop dat je al een hele hoop weet over onze plannen,' zei hij, zich afvragend wie haar zoveel had verteld. Toch kreeg hij het idee dat ze iets veelbelovends had – meer dan meneer Baggins. 'Ooit met wapens getraind?'

Haar zelfverzekerdheid nam iets af. 'Nog nooit,' zei ze en hij nam terug wat hij gedacht had over haar veelbelovendheid. 'Maar net zoals Bilbo ben ik niet hier gebracht om te vechten.'

'En jij gelooft dat je ons advies kunt geven dat van betekenis is?'

Ze grijnsde, waarbij haar opgetrokken wenkbrauwen en wipneus haar een schaamteloze en elfachtige uitstraling gaven. 'Oh, jazeker,' zei ze zelfverzekerd.

Meneer Baggins dook achter hem op, een kom stoofpot in zijn hand. 'Kom, laten we gaan zitten,' zei Gandalf, gebarend dat ze verder door de hal moesten lopen. De Dwergen liepen allemaal terug naar de eetkamer, ongetwijfeld vol verlangen te beginnen aan het zakelijke gedeelte van de avond, maar juffrouw Darrow verroerde zich niet en bleef hem strak aankijken. Kili legde een hand op haar schouder en ze keek weg, waarna ze achter zijn neven aanliep naar de tafel. Thorin staarde naar haar rug terwijl ze wegliep, niet goed wetend wat hij van haar moest denken.

'Je zou niet op die manier tegen hem moeten praten,' zei Kili zachtjes toen ze aan het uiteinde van de tafel gingen zitten.

'Op welke manier?' vroeg Lizzy, die vond dat ze zich opmerkelijk goed gedragen had: de oh-zo-geweldige Thorin Oakenshield had haar aangestaard alsof ze een vuiltje was op zijn koninklijke schoenzool, en ze wist zeker dat hun gesprek langer geduurd had en misschien minder beleefd was gebleven als Bilbo niet teruggekomen was met het eten.

'Op… jouw manier,' fluisterde Kili. 'Als je wilt dat hij je aardig vindt zou je hem misschien met iets meer respect moeten behandelen.'

'Oh, ik zal mijn buiging alvast oefenen,' siste ze terug, maar toen werd ze tot stilte gedwongen omdat Dwalin begon over de bijeenkomst in Ered Luin.

Terwijl de Dwergen over de reis begonnen te praten en naar de kaart van de berg keken, moest ze met tegenzin toegeven dat Kili wel een punt had: misschien was ze iets te opstandig geweest tegen Thorin, maar ze wist precies hoe belangrijk Bilbo was voor de tocht en ze was niet in staat geweest om zich in te houden toen Thorin hem beledigde, slechts enkele seconden nadat hij in zijn huis gearriveerd was. Ze was daarentegen wel enorm opgewonden geweest om hem te ontmoeten – hij was altijd al een van haar favoriete personages geweest, zowel in de film als in het boek. Ze kon zich nog haarscherp herinneren hoe ze vroeger The Hobbit naspeelde met haar broers in het veld achter hun huis. Zij had altijd Thorin gespeeld, haar oudere broer Jamie was Gandalf en Peter was Bilbo.

Het was vreemd om stil te staan bij het feit dat ze zich nu in The Hobbit bevond en aan tafel zat met een aantal van haar favoriete geschreven personages.

Nu ze Thorin echter in het echt ontmoet had, kreeg Lizzy het gevoel dat ze hem als persoon wat minder leuk zou vinden, ook al vond ze hem als personage geweldig.

Ze schrok op uit haar gedachten toen Ori overeind sprong. 'Ik ben niet bang, ik doe mee!' zei hij, proberend om zo angstaanjagend te zijn als hij maar kon in zijn gebreide kleren. 'Ik zal hem eens laten zien hoe wij Dwergen ons ijzer gebruiken!'

Arme Ori kreeg een gemengde reactie – naast haar riep Fili: 'Goed zo, Ori!' maar Dori had hem al teruggetrokken op zijn stoel en begon hem een preek te geven.

'De onderneming zou al moeilijk genoeg zijn met een leger ,' zei Balin. 'Maar wij zijn slechts met z'n dertienen – '

'Veertienen,' onderbrak Gandalf hem met een knikje naar Lizzy.

'Veertienen,' verbeterde Balin. 'En niet de veertien beste, of slimste… of zelfs geschiktste voor de onderneming,' voegde hij eraan toe, waarbij hij in het bijzonder haar kant op keek.

'Wilde je iets zeggen, Balin?' vroeg ze uitdagend aan de oudere Dwerg, maar ze werd overstemd door geroep van de anderen: 'Hé, wie noemde je dom?' en 'Oh, heel fijn.'

'We zijn misschien met weinig,' zei Fili luid, zodat hij boven iedereen uitkwam. 'Maar we zijn vechters, allemaal! Tot op de laatste Dwerg!'

'En vergeet niet dat we een Tovenaar in ons midden hebben, Gandalf heeft vast honderden draken gedood in zijn tijd!' zei Kili met oprecht enthousiasme over de vaardigheden van de Tovenaar, waardoor er meteen een nieuwe discussie begon totdat de halve tafel tegen elkaar schreeuwde.

'Genoeg!' brulde Thorin bijna terwijl hij overeind kwam – de Dwergen kalmeerden onmiddellijk en gingen weer zitten. 'Wij hebben deze tekenen gezien, denken jullie echt dat anderen ze niet gezien hebben? Er gaan al geruchten rond. Smaug de draak is al zestig jaar niet meer gezien. Ogen kijken naar het Oosten, naar de berg, peinzend, twijfelend, de risico's afwegend. Misschien liggen de enorme schatten van ons volk wel onbewaakt. Blijven we rustig zitten terwijl anderen alles opeisen wat van ons is? Of grijpen we deze kans om Erebor terug te nemen?' vroeg hij opzwepend, waardoor de Dwergen begonnen te juichen – zelfs Lizzy voelde een sprankje opwinding en avontuur in haar hart.

'Je vergeet echter dat de voorpoort dicht is,' zei Balin, die de sfeer brak. 'Er is geen toegang tot de berg.'

'Dat, mijn beste Balin, is niet helemaal waar,' zei Gandalf, die met een zwierig handgebaar een sleutel tevoorschijn haalde.

'Hoe kom je daaraan?' zei Thorin, zijn stem zacht en laag.

'Ik kreeg hem van jouw vader, van Thrain,' zei Gandalf, die de sleutel aan Thorin gaf. 'Hij is nu van jou.'

'Als er een sleutel is… moet er ook een deur zijn,' zei Fili langzaam.

Lizzy snoof zachtjes. 'Wow, je meent het.'

Gandalf begon uit te leggen over de runen en de verborgen deur en vertelde dat hij niet wist hoe hij de kaart moest lezen. Lizzy fronste, Gandalf had het boek gelezen, dus hij moest weten van de maanrunen en misschien zelfs de precieze woorden van de tekst – maar misschien was dat een van de dingen die in elke versie van het verhaal anders waren, zoals hij vertelde.

De Dwergen begonnen nu over de noodzakelijkheid van een inbreker en Bilbo beweerde stellig dat hij geen dief was.

'Ik vrees dat ik het eens moet zijn met meneer Baggins,' zei Balin. 'Hij ziet er niet echt uit als een dief.'

'Precies, de wildernis is geen plaats voor mannen die niet kunnen vechten noch zichzelf kunnen verdedigen,' zei Dwalin. Zijn ogen dwaalden af naar Lizzy. 'Ook niet voor vrouwen, trouwens.'

'God, ik dacht dat we dat zo langzamerhand wel gehad hadden,' zei Lizzy, geïrriteerd door de constante discriminatie waar die twee Dwergbroers haar mee behandelden. Haar opmerking werd opnieuw overstemd doordat de Dwergen nogmaals allemaal door elkaar heen begonnen te praten.

'Genoeg!' zei Gandalf. Hij ging staan en sprak met een luide, krachtige stem. 'Als ik zeg dat Bilbo Baggins een inbreker is, dan is hij een inbreker! Hobbits zijn bijzonder lichtvoetig. Ze kunnen ongezien langs bijna iedereen sluipen, en hoewel de draak gewend is aan de geur van Dwergen, is de geur van Hobbits hem volledig onbekend en dat zal ons gunstig uitkomen.' Hij ging zitten en richtte zich tot Thorin. 'Je hebt mij gevraagd om het veertiende en vijftiende lid van dit gezelschap te vinden, en ik heb meneer Baggins en juffrouw Darrow gekozen,' zei hij met een knikje in haar richting. 'Ik kan je verzekeren dat juffrouw Darrow van levensbelang is voor jullie succes, en wat Bilbo betreft, hij heeft veel meer dan je zou denken. En hij kan jullie meer bieden dan jullie weten, zelfs meer dan hijzelf weet.'

Gandalf wierp een blik op de geschrokken Bilbo en boog zich toen met een dringend verzoek in zijn ogen naar Thorin. 'Vertrouw me.'

Thorin keek haar vanaf de andere kant van de tafel aan en ze maakten opnieuw kort oogcontact. Lizzy zei niets, wat waarschijnlijk erg verstandig was. 'Goed, we doen het op jouw manier,' bromde hij en toen keek hij weer naar de Tovenaar. Hij sprak luider toen Bilbo een poging deed tussenbeide te komen. 'Geef ze hun contracten.'

Bilbo kreeg een lang stuk perkament in zijn handen gedrukt en Balin keek haar aan. 'Ik geef je de jouwe straks, meid. Ik moet nog een paar dingen veranderen.'

Ze gaf hem een knikje, nog te geïrriteerd door zijn eerdere kritiek om echt beleefd te zijn. Aan de andere kant van de tafel stond Bilbo, die hardop zijn contract aan het lezen was. Thorin stond over een zittende Gandalf gebogen, waardoor ze even lang waren, en praatte zachtjes met de Tovenaar. De hele tafel keek naar de Hobbit toen hij de mogelijke verwondingen van de tocht op begon te lezen.

'Oh ja, hij smelt in een mum van tijd het vlees van je botten,' zei Bofur op een veel te vrolijke serieuze toon.

'Gaat het wel, jongen?' vroeg Balin, die oprecht bezorgd leek om de plotseling erg bleke Bilbo.

'Huh? Ja, ik voe…' De arme Hobbit haalde diep en trillerig adem en schoof wat heen en weer. 'Ik voel me wat flauwtjes.'

'Denk aan een oven met vleugels,' zei Bofur, die opstond en door de boog leunde.

'Ik – ik – ik heb lucht nodig,' zei Bilbo.

'Lichtflits, verschroeiende pijn en dan poef!' Hij gebaarde wild met zijn pijp. 'Dan ben je niets meer dan een hoopje as!'

Bilbo leek daar even over na te denken en zwaaide lichtjes heen en weer.

'Nee,' zei hij en hij zakte in elkaar.

'Oh, erg behulpzaam, Bofur,' zei Gandalf, die opstond om de Hobbit te helpen. Bofur leek zich wat schuldig te voelen over de gevolgen van zijn plagerijen en hielp hem. Thorin keek minzaam naar de bewusteloze Bilbo die ze tussen zich in hielden.

'Ik hoop dat die vrouw van jou wat sterker in haar schoenen staat dan je inbreker,' zei hij met een priemende blik in haar richting. Daarna ging hij weer zitten om verder te eten.

'Als één van jullie ook maar iets zegt over dat flauwvallen van een paar dagen geleden, dan zweer ik dat jullie er spijt van zullen krijgen,' siste ze zachtjes tegen Fili en Kili, die hun grijns verborgen achter hun kroezen.

Thorin liep naar Balin toe, die wat verderop in de gang op een krukje zat en juffrouw Darrows contract doorlas. Hij had een kleine schrijfset op zijn schoot liggen en het leek erop dat hij dingen aan het aanpassen was.

'Je hebt juffrouw Darrow haar contract nog niet gegeven,' merkte hij op, terwijl hij tegenover de oudere Dwerg in de gang ging staan.

'Nee, ik moest een paar dingen veranderen,' zei Balin zonder op te kijken van zijn werk. 'Het was niet geschreven met een vrouw in gedachten.'

Thorin zweeg terwijl Balin verderging met aanpassen. Hij kraste dingen uit en veranderde voornaamwoorden en na een paar minuten draaide hij de dop op zijn inktpot en blies zachtjes op het perkament om het te laten drogen. Het contract was geschreven in prachtige kalligrafie, het resultaat van vele dagen plannen en werk – nu zag het er echter verpest uit, met al die doorgekraste en herschreven delen.

'Kili, wil je dit even aan juffrouw Darrow geven?' zei Balin toen Thorins neven voorbij liepen. Kili knikte, pakte het contract en liep verder door de gang, waarna ze samen de slaapkamer inliepen die de mensenvrouw voor die nacht had opgeëist. 'Ze zou niet mee moeten gaan,' mompelde Balin en hij schudde bedroefd zijn hoofd.

'Daar ben ik het mee eens, maar Gandalf is vastbesloten,' zei Thorin, starend naar de deur waar Fili en Kili naar binnen waren gegaan. Zijn tegenzin om haar mee te laten gaan was niet omdat hij aan de vaardigheden van de vrouw twijfelde – haar beweringen dat ze oceanen had overgestoken en ver had gereisd waren genoeg bewijs van haar bekwaamheid, ook al had ze geen wapentraining gehad en geloofde hij dat ze al om zou vallen bij een zuchtje wind. Zijn bezwaar kwam door zijn opvattingen en principes over hoe vrouwen behandeld hoorden te worden. In de Dwergcultuur werden vrouwen beschermd en verwend omdat ze zeldzaam waren – slechts één derde van de bevolking. 'We zullen simpelweg ons best moeten doen om haar voor gevaar te behoeden.'

'En als dat niet lukt?'

Thorin zweeg even. 'Als dat niet lukt kunnen we troost zoeken in het feit dat ze dit lot helemaal zelf heeft gekozen.' Hij keek weg van de deur en richtte zijn blik weer op Balin. 'Gandalf doet bijzonder cryptisch, zou jij misschien uit willen leggen hoe ze hier is gekomen?'

'Wat Gandalf jou nog niet verteld heeft is dat hij haar zelf heeft ingekocht, blijkbaar alleen maar zodat ze ons kon vergezellen op onze tocht, waar ze niets vanaf wist totdat ze hem vanavond hier ontmoette.' Balin glimlachte flauwtjes bij de herinnering aan de reactie van het meisje. 'Ze was behoorlijk geërgerd, moet ik zeggen.'

'Hoe wist ze waar ze moest zijn?'

Fili en Kili kwamen haar onderweg tegen toen ze geen idee had hoe ze hier was gekomen,' legde hij uit. 'Toen ze erachter kwamen dat ze uit een andere wereld kwam en graag naar huis wilde, hebben ze haar verteld dat ze op weg waren naar een Tovenaar en boden haar aan om met hen mee te gaan.'

Thorin fronste – Fili en Kili's reis was dus niet zonder ongelukken geweest.

'Wees niet te streng voor ze, jongen,' verzocht Balin, die waarschijnlijk dacht dat hij boos op ze was. 'Ze zagen de kans om een jonge vrouw in nood te helpen en grepen die aan. Ze hebben het met geen woord over de tocht gehad, alleen dat ze een Tovenaar zouden ontmoeten.'

'Hoe wist ze dan zoveel over onze zaken?' peinsde hij.

'Dat moet Gandalf haar verteld hebben,' zei Balin schouderophalend.

'Weet jij waarom hij wil dat ze met ons meekomt?' vroeg hij. Het was niet logisch om een adviseur te hebben die pas die avond geleerd had wat hun tocht inhield.

'Nee.'

Hij dacht na over wat Gandalf gezegd had, over zijn vooruitziende moment en dat hun tocht zonder haar zou falen. 'Dan moeten we aannemen dat de Tovenaar weet wat hij doet.'

Ze zagen Bilbo door de gang lopen, weg uit het kamertje waar hij had gezeten om wat bij te komen van het flauwvallen. 'Het lijkt erop dat we onze inbreker kwijt zijn,' zuchtte Balin. 'Waarschijnlijk maar beter ook. Wat zijn we immers nu eigenlijk? Kooplieden, mijnwerkers, ketellappers, speelgoedmakers… en nu een vrouw. Niet bepaald legendarisch.'

'We hebben een aantal krijgers in ons midden,' zei Thorin met een zweem van een glimlach naar zijn oude vriend.

'Oude krijgers,' verbeterde Balin met zelfspot.

'Ik zou ieder van deze Dwergen verkiezen boven een leger uit de IJzeren Heuvels, omdat zij antwoordden toen ik ze om hulp vroeg,' zei hij, volkomen eerlijk. Dit gezelschap was hem gevolgd, met enthousiasme en zonder twijfels over hun bekwaamheid, terwijl Dain de beslissing uitgesteld had en poëtisch bleef praten over de kans dat Thorin zijn koninkrijk zou kunnen heroveren – uiteindelijk had hij zijn verzoek om militaire hulp bot geweigerd, na hem wekenlang bezig gehouden te hebben met onderhandelingen. 'Trouw, eer, een gewillig hart… meer dan dat kan ik niet vragen.'

Balin stond op. 'Je hoeft dit niet te doen, je hebt al zoveel voor ons volk gedaan,' zei hij. Thorin schrok op bij het horen van die woorden – ja, hij had zijn volk een nieuw thuis gegeven na jarenlang door de wildernis gezworven te hebben, maar het was niet zo prachtig als Erebor, het koninkrijk dat zijn volk verdiende. 'Je hebt een nieuw leven voor ons opgebouwd in de Blauwe Bergen. Er is vrede en genoeg te eten. Dat leven is meer waard dan al het goud in Erebor.'

'Via mijn grootvader en mijn vader is dit bij mij terecht gekomen,' zei Thorin terwijl hij de sleutel omhoog hield. Het was een symbool – een teken dat hij Erebor terug zou winnen of onderweg zou sterven. 'Zij droomden van het moment waarop de Dwergen van Erebor hun thuisland terug zouden winnen. Er is geen keuze, Balin. Niet voor mij.'

Balin knikte begrijpend en klopte op zijn arm. 'Dan staan wij achter je, jongen. Het lukt ons wel.'

Lizzy zat in een van Bilbo's logeerkamers en had de hele inhoud van haar rugzak op het bed gegooid. Ze maakte twee stapels en probeerde te beslissen wat ze mee moest neen. Op de stapel met dingen die ze mee wilde nemen lagen haar extra kleren, watervaste jas en slaapzakhoes, een EHBO-doosje, een aansteker, een Zwitsers zakmes dat van haar vader geweest was, een pakje kaarten, haar portemonnee, een zaklamp, haar douchegel en tandenborstel, een kam, een flesje water en een paar energie- en graanrepen.

Ze dacht aan wat Gandalf gezegd had over haar goede uitrusting voor de reis en snoof – wat spullen betrof had ze niet beter voorbereid kunnen zijn.

Op de andere stapel lagen haar paspoort, telefoon, iPod, de elektronische pas voor het jeugdhotel waar zij en haar broertje geslapen hadden en haar gids van Nieuw-Zeeland. Het voelde rot om dingen achter te laten, maar Fili had haar aangeraden om ongeveer de helft van haar tas leeg te laten voor voedselvoorraden.

'Wat doe je?' vroeg Fili, die samen met zijn broer in de deuropening stond.

'Ik probeer te besluiten wat ik mee moet nemen, ik heb niet alles nodig,' zei ze. Ze draaide zich weer om naar het bed en pakte haar Sudokuboekje en pen. Ze dacht even na en gooide het toen op de meeneemstapel – het zou fijn zijn om iets te doen te hebben tijdens lange avonden bij het kampvuur.

De broers kwamen dichterbij om haar spullen te bekijken en Kili stopte even om haar een lang stuk perkament te geven. 'Wat is dit?'

'Je contract. Balin vroeg of ik het aan je wilde geven,' zei hij terwijl hij haar telefoon opraapte en hem op zijn hand liet stuiteren. 'Wat is dit allemaal? Wij konden er niet achter komen toen we laatst door je rugzak zochten.'

'Het is communicatiemiddel, waardoor ik over lange afstanden met anderen kan praten,' legde ze uit. 'En dat is een muziekspeler,' voegde ze eraan toe met een knikje naar de iPod die Fili aan het bestuderen was.

'Een instrument?'

Lizzy grijnsde. 'Niet helemaal. Hier, stop dit in je oor.' Ze gaf beide broers een oordopje en zette de soundtrack van Lord of the Rings op – ze dacht dat liedjes met tekst waarschijnlijk iets te ver zouden gaan.

Allebei krompen ze hevig ineen toen de muziek af begon te spelen, maar toen glimlachten ze bijna tegelijk, een blik van pure verbazing op hun gezicht. 'Dit is ongelooflijk,' zei Kili.

'Waarom laat je dit achter?' vroeg Fili, die de iPod omdraaide in zijn handen terwijl hij hem bestudeerde.

Lizzy haalde haar schouders op. 'Hij doet het maar een paar uur en zal waarschijnlijk toch kapot gaan onderweg. Ik denk dat ik na de tocht terugreis met Bilbo en Gandalf, dus dan kan ik mijn waardevolle spullen net zo goed hier achterlaten.'

Nu ze haar tas weer had ingepakt met genoeg ruimte voor voedselvoorraden, ging ze in de kleermakerszit op het bed zitten om haar contract door te lezen terwijl de broers vrolijk naar haar muziek luisterden en af en toe een kreet van verbazing slaakten. Het contract was geschreven in prachtige kalligrafie, hoewel alle "hij's" doorgestreept waren en veranderd waren in "zij's".

Bovenaan stond in hele grote letters: "Algemene Voorwaarden voor de rol van Adviseur van Thorin en Gezelschap, of elke andere rol die zij passend vinden, alleen na hun goedkeuring, van tijd tot tijd."

Het contract zelf bestond vooral uit een aantal simpele punten: wij zijn niet aansprakelijk voor verwondingen; vertel niemand hier iets over; u zult één zestiende krijgen van de schat maar we hoeven u niet onmiddellijk te betalen en u zult waarschijnlijk niet zelf mogen kiezen.

'Oh, ik zie dat de pony inbegrepen is, dat is handig – maar goed ook, ik geloof dat Binky en ik een band beginnen op te bouwen,' zei ze bij het lezen van het deel over inbegrepen reisgoederen, hoewel "luxeartikelen" zelf gekocht moesten worden. Fili en Kili negeerden haar, geheel in beslag genomen door haar muziek.

Ze snoof bij het gedeelte over begrafenisregelingen: een van de gevouwen toevoegsels aan de zijkant verklaarde dat ze tegen aanbetaling hun best zouden doen om overgebleven lichaamsdelen naar huis te sturen. Ze stelde zich met zwarte humor voor dat er een afgehakt been, een hand en een oogbal op een willekeurige heuvelrug in Nieuw-Zeeland verschenen.

Met het grootste gedeelte van het contract was ze het eens totdat ze bij een stukje aan het einde kwam, wat luidde: "Moge een geschil ontstaan tussen de contractpartijen, dan zal dit gehoord en beoordeeld worden door een bemiddelaar die gekozen wordt door het Gezelschap, en alle pleidooien moeten worden gehouden, betoogd, verdedigd, beantwoord, besproken en beoordeeld in de taal der Dwergen."

'Waar slaat dit nu weer op?' riep ze uit, waardoor de broers opschrokken.

'Waar ga je doen?' riep Fili haar achterna, aangezien zij al van het bed geklauterd was en al bijna bij de deur was.

'Mijn contract bespreken.'

Lizzy vond Thorin en Balin in de woonkamer – Balin zat in een stoel en Thorin stond over de open haard gebogen. Het licht flakkerde over zijn gezicht en danste in zijn ogen. Hij zag er behoorlijk dreigend uit met zijn peinzende houding, maar Lizzy liep recht naar ze toe.

'Gaat alles goed, meid?' vroeg Balin, die haar het eerst zag.

'Eigenlijk niet, er staan een paar dingen in het contract waar ik het niet mee eens ben,' zei ze meteen, met het contract in haar handen. Thorin leek verbaasd door haar opmerking, maar draaide zich wel om om naar haar te luisteren, zijn armen over elkaar geslagen.

'Zoals?' vroeg hij terwijl hij op haar neer keek. Hij was een paar centimeter langer dan zij, maar hij kwam een stuk dreigender over, met zijn brede schouders en zwaard aan zijn riem.

'Zoals het zelf kopen van dingen, ik heb alleen maar geld uit mijn eigen wereld,' zei ze, weigerend om zich door zijn strenge blik te laten intimideren.

Thorin trok een wenkbrauw op. 'Ik ben er vrij zeker van dat goud, zilver en koper overal ongeveer dezelfde waarde hebben,' zei hij zacht. 'Ik denk dat dat niet zo'n probleem zal zijn.'

Lizzy sloeg haar armen over elkaar, zich onbewust spiegelend aan zijn houding, geïrriteerd door zijn duidelijke pogingen om haar af te wimpelen met zijn opmerking. 'In mijn wereld wordt geld geregeld met een kredietsysteem en het geld dat ik bij me heb is van papier.'

'Papier?' herhaalde Balin, verbijsterd door dat idee.

'Het zelf betalen van dingen gaat vooral over luxeartikelen,' legde Thorin uit. 'Als je verder leest zul je zien dat reiskosten, tol dus, inbegrepen zijn.'

'Dat weet ik, ik heb het contract wel gelezen,' zei ze. Ze had na twee jaar lang huizen huren op de universiteit wel geleerd dat het noodzakelijk was om grondig te zijn als het ging om documenten en ook om duidelijk te vragen naar dingen die ze aan het contract wilde veranderen. 'Maar ik wilde graag weten of er een mogelijkheid bestond dat ik een klein voorschot zou kunnen krijgen op mijn deel van de schat, voor mogelijke reisbenodigdheden.'

'Nee,' antwoordde Thorin simpelweg.

'Nee?' herhaalde ze, een tikkeltje verbaasd door zijn botheid. 'En wat zou jij dan suggereren als ik wel iets moet kopen?'

'Dan zou ik suggereren dat je aan geld komt, juffrouw Darrow.'

'Was er nog iets anders?' vroeg Balin.

'Ja, wat is dit stukje over geschillen die opgelost moeten worden in het Dwergs?'

'Dat is het deel van het contract dat ervoor zorgt dat geschillen opgelost worden op een eerlijke en wettige manier,' legde Balin uit.

'Maar het is niet echt eerlijk als ik geen Dwergs spreek, of wel?' wees ze hem erop. 'Is er een mogelijkheid dat ik de taal onderweg kan leren?' Het zou een behoorlijke uitdaging zijn, maar ze had Frans niet zo moeilijk gevonden op school en het zou interessant zijn om meer te weten te komen over de Dwergencultuur; het leren van de taal zou misschien –

'Nee,' zei Thorin opnieuw onmiddellijk, haar gedachten onderbrekend.

Ze trok een wenkbrauw op. 'Alweer nee. Ik was in de veronderstelling dat we dit contract zouden bespreken.'

'Dit staat niet open voor discussie,' gromde Thorin bijna. 'De Dwergencultuur is bijzonder besloten, we leren onze taal nooit aan mensen die niet tot ons volk behoren.'

'En wat moeten Bilbo en ik dan doen als er een geschil ontstaat?' vroeg ze.

'Mocht er een geschil ontstaan dan kunnen jullie dicteren en zal iemand anders voor jullie vertalen en praten,' zei Balin.

Ze vond dit antwoord redelijk en knikte naar de twee Dwergen. 'Goed, dat waren de twee hoofdzaken waar ik het niet mee eens was, ik ben zo blij dat we het hierover eens konden worden,' zei ze extreem liefjes met een nadrukkelijke blik op Thorin. Vervolgens schreed ze de kamer uit zonder achterom te kijken.

Ze liep bijna ziedend terug naar de slaapkamer die ze voor die nacht had opgeëist – ze vond niet dat haar verzoek om een voorschot onredelijk was, gezien de omstandigheden, maar Thorin had haar afgewimpeld alsof ze een hebberige kleuter was. 'Dan zou ik suggereren dat je aan geld komt,' mompelde ze zachtjes, zijn toon imiterend.

Op het moment dat ze de slaapkamer binnenliep kwam er een idee bij haar op om aan geld te komen. Fili en Kili lagen nog steeds op het bed. 'Hoe ging het?' vroeg Fili.

'Niet zo goed,' zei ze. Toen sloeg ze haar armen over elkaar en keek de broers met een sluwe glimlach aan, ervan overtuigd dat ze haar zouden helpen. 'Goed, wat dachten jullie van wat geld verdienen?'

Ze trokken allebei hun wenkbrauwen op, nieuwsgierig door haar cryptische woorden.

Vanaf zijn plaats bij het vuur keek Thorin hoe ze wegliep en hoe het het lange stuk perkament achter haar aan wapperde. Ze was zeker niet bang om tegen hem in te gaan: uit haar opmerking over het studeren van politiek en de manier waarop ze hem rechtdoorzee had toegesproken over haar contract, concludeerde hij dat ze in haar eigen wereld één of andere belangrijke politieke adviseur moest zijn, ondanks dat ze duidelijk nog jong was.

Hij begon met zijn pijp te prutsen toen de andere Dwergen langzaam de woonkamer binnenliepen. Fili verscheen en stelde voor dat ze zouden wedden of Bilbo met hen mee zou gaan of niet. Het grootste gedeelte van het gezelschap wedde van niet, maar toen Gandalf wedde dat de Hobbit wel mee zou gaan veranderde Thorin van mening – hij wist hoe overtuigend de Tovenaar kon zijn en besloot ook ten gunste van meneer Baggins te wedden.

Nadat de weddenschap afgesloten was werd de sfeer in de kamer langzaam meer gespannen. Er viel een sombere sluier van verwachting voor de volgende dag over het gezelschap. Het was een hele poos stil. Denkend aan zijn thuisland, begon Thorin te neuriën, zacht en laag, een oude melodie die geschreven was na de verwoesting van Smaug en nadat de Dwergen uit Erebor gevlucht waren. Eén voor één vielen de andere Dwergen hem bij. Thorin begon zachtjes te zingen, starend naar de vlammen in de haard, terugdenkend aan het drakenvuur in zijn thuis.

Far over the Misty Mountains cold,

To dungeons deep and caverns old.

We must away, ere break of day,

To find our long forgotten gold.

De rest van het gezelschap viel bij, het lied was iedereen bekend. Het was bitterzoet en triest, gemengd met hoop. Door het zingen dachten ze allemaal terug aan de doden die waren gevallen en zworen hen op hun tocht te wreken.

The bells ringing in the dale

And men looked up with faces pale;

The dragons ire more fierce than fire

Laid low their towers and houses frail.

Bofur begon zacht op zijn klarinet te spelen en Dori en Nori haalden fluiten tevoorschijn, waarna de zoete tonen van de instrumenten door hun diepe stemmen heen weefden. Thorin wilde dat hij zijn harp had, die hij niet mee had kunnen nemen op reis vanwege zijn grootte.

The pines were roaring on the height,
The winds were moaning in the night.
The fire was red, it flaming spread;
The trees like torches blazed with light.

Vanuit zijn ooghoek zag hij dat juffrouw Darrow de kamer binnen kwam sluipen en in een hoekje op de grond ging zitten met haar armen om haar knieën geslagen. Ze luisterde naar hun muziek en was duidelijk opgetogen. Haar ogen glinsterden in het donker en haar mond stond heel iets open – haar uitdrukking was bijna kinderlijk door de geboeide verwondering.

The mountain smoked beneath the moon;
The dwarves, they heard the tramp of doom.
The fled their hall to dying fall
Beneath his feet, beneath the moon.

Ze zongen tot diep in de nacht, allemaal zagen ze op tegen het naar bed gaan uit angst voor wat de ochtend als start van hun reis zou brengen. Uiteindelijk lagen er slechts nog een paar gloeiende kooltjes in het vuur en liep hun gezang ten einde, waardoor hun reis en zoektocht begon.

Kindle-the-Stars:
Reacties en opbouwende kritiek zijn altijd welkom.

Als jullie een reactie achterlaten, vertel dan eens – als je elke soort uit Middle Earth kon zijn, wat zou je dan willen zijn en waarom?

Daarnaast kun je alle updates volgen en vragen over het verhaal stellen op mijn tumblr ~ Kindle-the-Stars

xxMarith:
Ook hier geldt, reacties of opbouwende kritiek zijn altijd welkom (:

Ik zou zeggen dat je op mijn tumblr zou kunnen kijken voor updates maar aangezien mijn tumblr slechts een chaos is van verschillende fandomposts, kan ik dat maar beter niet doen.

Mocht je een reactie achter willen laten, beantwoord dan meteen eventjes de vraag van Kindle-the-Stars want ik ben eigenlijk best nieuwsgierig haha!