xxMarith:
DISCLAIMER: Ik heb dit verhaal alleen vertaald, het is geschreven door Kindle-the-Stars!
"Different things can add up in different ways whilst reaching an identical solution, just as 'eleven plus two' forms an anagram of 'twelve plus one'."
Margot Gleave
Het duurde drie dagen voordat ze de bosrand van Mirkwood bereikten en hun reis was grotendeels rustig. Het deed Lizzy denken aan het begin van hun tocht, toen ze alleen maar gepraat hadden en in de zon op pony's hadden gereden op weg naar Rivendell, maar nu was er een vleugje koelte in de lucht dat erop wees dat de zomer bijna voorbij was nu augustus ten einde liep. Ze voelden zich goed uitgerust na hun verblijf bij Beorn en het gezelschap was in een goed humeur. Ze galoppeerden op hun pony's over de groene, grazige vlakten en zongen 's avonds liederen.
Voor Lizzy vonden de belangrijkste gebeurtenissen tijdens hun reis naar het bos plaats op de eerste avond dat ze weer buiten kampeerden, en de ochtend erna. Nadat ze haar haar zonder elastiekje zo goed mogelijk had vastgebonden, had ze zich afgezonderd van het gezelschap om met haar wapens te oefenen, zoals haar gewoonte geweest was voordat ze de bergen overgetrokken waren. Ze probeerde haar nieuwe boog nog eens uit en was verheugd omdat hij zoveel gemakkelijker te gebruiken was dan die van Kili. Ze was nog steeds lang niet perfect, maar ze had het gevoel dat ze nu eindelijk met wat precisie en nauwkeurigheid begon te schieten.
Nadat ze de koker een aantal keer geleegd had, legde ze de boog aan de kant en begon met haar zwaard te oefenen. Ze maakte langzame drilbewegingen en liet het zwaard gemakkelijk overgaan van de ene beweging naar de andere, voordat ze een paar volgordes wat versnelde. Dit was waar ze fouten begon te maken – de bewegingen gingen wat minder soepel in elkaar over nu ze haar snelheid verhoogde.
Ze was net bezig met het herhalen van een bijzonder lastige steekvolgorde toen ze onderbroken werd – Thorin ving haar zwaard op met zijn eigen zwaard op het moment dat ze zich omdraaide om het zwaard in een vlugge beweging naar beneden te brengen.
Lizzy keek hem geschrokken aan, aangezien ze hem niet had horen aankomen in het hoge gras. Ze voelde een vlaag van ergernis toen ze elkaar aankeken, geïrriteerd doordat hij haar had weten te besluipen. Een van de eerste dingen die Dwalin haar had geleerd over vechten was dat ze zich continu bewust moest zijn van haar omgeving.
'Er zit niet genoeg kracht achter je bewegingen,' zei hij verheven. Hij liet zijn zwaard zakken en gaf geen verklaring voor het feit dat hij plotseling bij haar kwam staan terwijl ze probeerde te oefenen. 'Probeer het nog eens.'
Ietwat ongemakkelijk deed ze wat hij gezegd had en deze keer zwaaide ze wat harder. Hij schudde afkeurend zijn hoofd.
'Als je je zwaard zo ver naar achteren beweegt, stel je jezelf volledig bloot,' vertelde hij haar toen ze in dezelfde positie bleef staan om door hem gekeurd te worden, en hij wees met de punt van zijn zwaard naar haar linkerkant. 'Je moet niet vanuit je rug zwaaien. Je bent klein en snel, je vechtstijl zou niet moeten bestaan uit hakbewegingen.' Hij demonstreerde dit met zijn eigen zwaard en hield zijn bewegingen vlug en klein. 'Probeer het nog eens.'
Ze gehoorzaamde zwijgend en imiteerde hem zo goed als ze kon.
'Houd je arm losjes en zwaai vanuit je elleboog,' beval hij, haar nauwgezet bestuderend.
Opnieuw probeerde ze haar handelingen aan te passen aan zijn advies en ze moest de beweging drie keer maken voordat hij goedkeurend knikte. 'Nog eens, maar nu krachtiger,' zei hij zodra ze het onder de knie had.
Ze herhaalde de beweging en deed het langzaam om ervoor te zorgen dat alles perfect ging.
'Sneller,' zei hij, zijn ogen op haar zwaard gericht.
Ze deed de volgorde nog een laatste keer, nu klaarblijkelijk tot zijn voldoening. Toen deed hij een stap achteruit, hield zijn eigen zwaard in de aanslag en keek haar verwachtingsvol aan.
'Je wilt met me oefenen?' vroeg ze ongelovig, haar eerste woorden sinds zijn aankomst. Ze wierp een blik op het gezelschap, dat een eind verderop stond en hen geen aandacht schonk. Dwalin had haar verteld dat ze de bewegingen moest kennen voordat ze echt met hen zou kunnen oefenen, dus de enige praktijkervaring die ze had gehad met vechten was tegen de Goblins geweest. 'Je verslaat me toch met twee bewegingen,' voegde ze er klagend aan toe.
Hij bleef echter in dezelfde houding staan en zijn bleke gezicht bevatte nu tekenen van een uitdaging.
Ze legde zich neer bij de vernedering die ze zo zou moeten ondergaan en hief behoedzaam haar zwaard. Zij en Thorin staarden elkaar een poosje aan, geen van beide verroerde zich, en toen zwaaide hij zijn zwaard in haar richting. Aangezien ze hem had zien vechten in Goblinstad besefte ze onmiddellijk dat hij zijn bewegingen voor haar vertraagde. Ze wist zich wel drie seconden staande te houden voordat hij haar zwaard met de vlakke kant van zijn zwaard naar beneden dwong, waardoor hun lichamen dicht naar elkaar toe gedrukt werden met hun zwaarden ertussenin.
In een instinctieve beweging haalde ze uit met haar linkerhand en ze raakte hem met een luide en galmende klap vol in zijn gezicht.
Hij greep onmiddellijk haar pols toen haar hand zijn wang raakte en keek haar volkomen geschokt aan.
Ze knipperde met haar ogen – ze wist zeker dat ze de preek van haar leven zou gaan krijgen, maar was ook stomverbaasd dat ze hem zo had weten te verrassen.
'Die zag ik niet aankomen,' gaf hij toe. Zijn wenkbrauwen waren gefronst in extreem ongenoegen en hij hield haar pols vast in een ijzeren greep die bijna te strak was. 'Ik heb je onderschat.'
'Sorry,' bracht ze uit, terwijl ze een poging deed om haar arm los te trekken.
Hij deed een stap naar achteren zodat hun lichamen niet langer zo dicht op elkaar stonden en hun zwaarden elkaar niet meer raakten, maar hield haar pols nog steeds stevig vast. 'Je moet je niet verontschuldigen voor reflexen die in een gevecht je leven zouden kunnen redden,' zei hij, starend naar haar vingers. 'Maak er de volgende keer een stomp van. Bal je hand tot een vuist,' beval hij.
Ze gehoorzaamde, haar pols nog steeds in de greep van zijn hand. Hij schudde afkeurend zijn hoofd. 'Duim aan de buitenkant,' verbeterde hij terwijl ze Naethring slap en vergeten in haar andere hand hield. 'Als je iemand stompt, richt dan op zijn keel, neus, of slaap – vermijd de mond, dat zorgt er alleen maar voor dat je je hand bezeert op zijn tanden.'
Hij wachtte totdat ze haar vuist kennelijk in de goede positie had en liet toen haar pols los. 'We zullen samen met je andere training werken aan je man-op-mangevechten, je weet maar nooit wanneer je een zwaard verliest tijdens een strijd,' zei hij.
'Juist,' zei ze niet bepaald enthousiast, zich afvragend waar ze in vredesnaam tijd vandaan moest halen om al die drie verschillende vechtstijlen te oefenen en ook nog te slapen. Bovendien werd ze ietwat ontmoedigd door het idee van vechtlessen met Thorin.
Ze wierp hem een zijdelingse blik toe toen ze wegliep om haar boog te halen. Hij had zijn grote bontjas uitgetrokken en in het kamp achtergelaten, dus de kracht en breedte van zijn schouders werden duidelijk afgetekend door zijn donkerblauwe tuniek en wapenuitrusting. Ze herinnerde zich de verwondingen en blauwe plekken onder zijn kleren die ze een paar dagen geleden behandeld had en vroeg zich af hoe hij niet meer pijn had. Toen haar broer zijn rib had gebroken had hij dagenlang op de bank gehangen en beweerd dat hij zich nauwelijks kon bewegen, maar Thorin reed op een pony en liep rond in zijn wapenuitrusting en droeg een rugzak die vol zat met zwaar proviand, en vertoonde geen teken van pijn. Ze vermoedde dat Dwergen stugger waren dan mensen, terugdenkend aan hoe zij en Bilbo in de bergen hadden zitten huiveren bij het vuur, terwijl de Dwergen nergens last van hadden gehad.
Hij keek naar het noorden, zijn ogen lichtjes samengeknepen tegen het afnemende licht, waardoor de kleine lijntjes om zijn ogen geaccentueerd werden, en toen draaide hij plotseling zijn hoofd om om haar aan te kijken. 'Volg mij, zachtjes. En neem je boog mee,' beval hij voordat hij stilletjes wegglipte in het hoge gras.
Ze knipperde een keer met haar ogen en sloop toen achter hem aan, haar boog in haar hand.
Hij leidde haar naar een plek die een paar honderd meter van het kamp lag voordat hij op de grond hurkte en gebaarde dat zij hetzelfde moest doen. Ze gehoorzaamde en volgde zijn blik, beseffend dat zijn ogen gericht waren op een klein rood hertje dat afwezig aan het grazen was in het gras. Ze hadden er tijdens het rijden al een paar gezien, hun geweien staken als dode takken boven het gras uit. Deze was redelijk klein en vrouwelijk, te oordelen naar het gebrek aan een gewei, en stond tevreden op haar avondeten te kauwen.
Lizzy keek vragend naar Thorin en hij knikte nadrukkelijk naar de boog in haar handen. Ze keek vlug van hem naar het hertje. 'Wat?' fluisterde ze, hoewel ze precies wist wat hij wilde dat ze deed.
'Wil je vanavond vlees als avondeten, of brood?' vroeg hij. De hinde spitste haar oren, waarschijnlijk kon ze hen horen fluisteren.
Ze aarzelde. Hoewel ze genoeg proviand hadden nadat ze bij Beorn vertrokken waren, hadden ze al meer dan een week geen vlees meer gegeten. De laatste keer was verscheidene dagen voor Goblinstad geweest, toen Kili een vogel had neergeschoten tijdens hun beklimming van de Misty Mountains, en ze wist dat het gezelschap heel blij zou zijn met de hinde. Hoewel ze gek was op vlees en geen problemen had met de ethische kant als het ging om vlees eten, had ze het nog nooit ergens anders vandaan gehaald dan uit de supermarkt. Nog steeds geknield in het gras, haalde ze langzaam, aarzelend een pijl tevoorschijn en legde hem op haar boog, waarna ze de pees naar haar wang trok.
Er was een lange pauze waarin ze richtte en haar moed verzamelde, zich heel goed bewust van Thorins nauwgezette blik.
Ze liet de pees los en de pijl schoot naar de hinde en begroef zich diep in haar zij, vlakbij de staart. Het dier struikelde en probeerde weg te rennen voordat het op de grond viel en over de aarde krabbelde. Er kwamen vreselijke geluiden van pijn uit haar bek en Lizzy voelde onmiddellijk een golf van misselijkheid opwellen, en alle verbazing die ze eerst gevoeld had toen ze de hinde geraakt had, veranderde in walging.
Thorin stond vlug op, trok haar ook overeind en liep naar de hinde. Zij liep achter hem aan, overspoeld door schuldgevoel. Hij boog zich over het kermende en zielig spartelende dier, haalde een mes uit zijn riem en stak hem naar haar uit.
Ze schudde hevig haar hoofd en had het gevoel dat ze ieder moment kon overgeven.
Hij trok lichtjes zijn wenkbrauwen op. 'Het zal toch sterven, dit is genade,' zei hij, en toen ze niet reageerde duwde hij haar het mes ferm in haar handen. 'Het dier lijdt pijn,' herinnerde hij haar eraan, zijn stem ruw.
Lizzy knielde langzaam naast de hinde en legde voorzichtig een hand op haar rug, en het dier huiverde en trilde bij haar aanraking. De ogen van het dier waren groot, schoten heen en weer van angst en keken toen naar haar op. Ze zette het mes op haar keel en aarzelde toen, met trillende hand, niet in staat om het af te maken.
Thorin legde zijn grote, ruwe hand over die van haar en duwde haar hand vlug naar beneden en opzij. Een hete golf van bloed vloeide over haar hand en Lizzy trok onmiddellijk haar hand weg, kokhalzend terwijl de tranen in haar ogen sprongen. Ze krabbelde overeind, deed een paar stappen naar achteren en boog zich voorover, zich afvragend of ze daadwerkelijk zou overgeven toen ze nogmaals kokhalsde. Achter zich hoorde ze hoe Thorin de hinde leeg begon te halen.
'Ik heb nog nooit iets gedood,' zei ze zachtjes toen ze na een poos eindelijk weer overeind kwam, starend naar haar plakkerige en bebloede rechterhand.
'Jawel, in Goblinstad,' herinnerde hij haar eraan; hij had kennelijk geen sympathie voor haar gevoeligheid.
Ze schudde hevig haar hoofd. 'Dat was anders,' hield ze vol. Dat was het ook, in Goblinstad had ze voor haar leven gevochten, tegen wezens die wapens in hun handen hadden, niet tegen een weerloos dier.
Er viel een korte stilte. Ze durfde een blik over haar schouder te werpen en zag dat hij de buik van de hinde had opengesneden en nu organen eruit aan het halen was, om ze vervolgens naast zich neer te leggen. Haar maag keerde zich weer om. 'Ik geloof dat ik moet overgeven,' mompelde ze, terwijl ze haar boog uit haar linkerhand liet vallen en haar mond half bedekte met de achterkant van haar vingers.
'Heb je nog nooit zelf je vlees bereid?' hoorde ze hem vragen.
'Nog nooit, dat is niet echt gebruikelijk waar ik vandaan kom,' vertelde ze, plotseling serieus overwegend om vegetariër te worden toen ze het vlees rook.
Het was even stil.
'Jouw wereld klinkt erg vreemd, aan de ene kant bruut en aan de andere kant juist heel zacht,' zei Thorin.
Ze draaide zich om om hem aan te kijken en moest toegeven dat zijn woorden een kern van waarheid bevatten. Ze wist dat de Dwergen haar beschrijving van relaties in haar wereld erg onfatsoenlijk hadden gevonden toen ze hen dat zoveel weken terug had verteld, en dat ze het heel vreemd hadden gevonden dat ze nog nooit een wapen aangeraakt had voordat ze naar Middle Earth was gekomen. Hier waren dingen aan de ene kant simpeler en tegelijkertijd zoveel ingewikkelder.
Thorin zat op zijn knieën voor het karkas, zijn handen bedekt met bloed, en keek haar aan, zijn hoofd iets gekanteld, alsof ze een diersoort was die hij bestudeerde. 'Ga terug naar het kamp,' zei hij na een poosje, toen hij blijkbaar eindelijk medelijden met haar kreeg omdat ze er waarschijnlijk nog steeds zo zwakjes uitzag. 'Zeg tegen Bombur dat hij hierheen moet komen om me te helpen. En zorg ervoor dat de anderen het vuur opstoken, dat zullen we nodig hebben als we dit allemaal moeten braden,' zei hij, knikkend naar de hinde.
Ze wilde maar al te graag weg en knikte dat ze het begreep, waarna ze hem knielend in het gras achter liet en een omweg maakte langs een klein stroompje om het plakkerige, snel afkoelende bloed van haar hand te wassen.
De blijdschap die het gezelschap vertoonde bij het zien van de hinde die zij had geschoten zorgde ervoor dat haar schuldgevoel een stuk minder werd. Iedereen prees haar en Kili straalde als een trotse vader, iedereen eraan herinnerend dat hij degene was die het haar geleerd had. Er waren ook andere voordelen: Dori, die Bilbo evenaarde in zijn liefde voor eten en tevens een van haar felste tegenstanders was geweest als het ging om haar adoptie, had blijkbaar besloten dat hij niet langer boos op haar was toen ze hen had verteld wat ze als avondeten zouden krijgen. Bombur nam vlug de touwtjes in handen en tegen de tijd dat de zon onderging zweefde er een heerlijk aroma van vlees en groenten over de grazige vlakten, en de hemelse geur zorgde ervoor dat haar onrustige maag en geweten een stuk kalmer werden. Hij had een heerlijk dikke stoofpot gemaakt, vol groenten en stukjes vlees. Lizzy hielp hem met het uitdelen zodra het klaar was.
'Âkminrûk zu,' gromde Bifur toen ze hem een schaal aangaf, aangezien hij geen hand vrij had om te gebaren.
Ze hield haar hoofd scheef en herhaalde de woorden zo goed als ze kon, struikelend over de vreemde uitspraak van het Khuzdulse woord. 'Ack – min – ruck – zu?' zei ze langzaam, en toen schudde ze haar hoofd. 'Betekent dat dankjewel?'
Bifur knikte en verplaatste zijn schaal naar één hand om dankjewel te gebaren door zijn kin aan te raken.
'Graag gedaan,' zei ze met een brede glimlach.
'Yamal,' antwoordde Bifur. 'Yamal,' herhaalde hij toen ze hem verbaasd aankeek, met een gebaar naar haar toe.
'Yamal… graag gedaan?' gokte ze, en werd beloond door Bifurs vrolijke glimlach van onder zijn baard. Hij klopte op de grond naast zich en ze ging naast hem zitten terwijl haar eigen stoofpot haar handen verwarmde. Ze was de rest van de avond diep in gedachten verzonken.
Het was begonnen met een vlechtje. Iets kleins, iets onschuldigs, maar het had toch zijn aandacht getrokken.
Elizabeth droeg haar haar bijna altijd samengebonden en uit haar gezicht tijdens het reizen, en liet het los hangen als ze zich ontspande zoals in Rivendell of bij Beorn – hij had haar echter nog nooit echt iets met haar haar zien doen. Normaal gesproken kamde ze het na het wassen, weg van de rest van het gezelschap, maar de vorige avond had ze bij hen in het kamp gezeten en een poging gedaan om de knopen uit haar haar te borstelen na een dag lang rijden op de winderige vlakten. Te oordelen naar de manieren waarop ze zo ongeveer met de kam op haar haar liep in te hakken, was ze duidelijk gefrustreerd door haar verstrikte haar en hij besefte dat ze het groene bandje verloren moest hebben dat ze normaal gebruikte om het vast te binden.
Hij had tijdens het verzorgen van zijn pony half toegekeken hoe ze haar haar met haar ene hand omhoog kamde in haar gebruikelijke staart. Vervolgens toonde ze haar vindingrijkheid door het Dwergenvlechtje te pakken dat Bifur ten teken van haar adoptie bij haar had gemaakt, het een paar keer om de staart heen te wikkelen en vervolgens het klemmetje van de vlecht te gebruiken om het op zijn plaats te houden. Het resultaat was niet zo stevig als haar vorige haarstijl, maar het zorgde er wel voor dat het haar niet voor haar gezicht en nek viel.
Aangezien hij haar toch al aan het bekijken was, volgden zijn ogen haar toen ze het kamp verliet en een stuk verderop ging staan. Hij vroeg zich af wat ze van plan was, maar zijn vraag werd al vlug beantwoord toen ze begon te oefenen met boogschieten. Ze was inderdaad veel bedrevener geworden de afgelopen weken, ongetwijfeld door haar rigoureuze vastberadenheid om elke avond te oefenen. Omdat de boog niet een veelgebruikt wapen was bij Dwergen, was ze nu waarschijnlijk een van de meest bekwame schutters in het gezelschap, alleen Kili, Dwalin en hijzelf waren beter.
Ze leegde de koker een paar keer voordat ze overschakelde naar zwaardoefeningen, zijn eerdere advies over het trainen in één wapen per avond blijkbaar negerend nu ze de bergen over waren gestoken. Ze worstelde met een bepaalde reeks bewegingen en hij liep onwillekeurig naar haar toe om haar te helpen, waarbij hij opmerkte dat er een paar plukjes haar aan de staart ontsnapt waren en nu aan het lichte laagje zweet op haar gezicht plakten.
De volgende ochtend, nadat ze erop geslapen had, zat haar haar nog veel slordiger: de staart was losser geworden, waardoor het niet meer zo strak achterover getrokken werd en er nog meer plukjes ontsnapten. Ze hadden elkaar de vorige avond niet meer gesproken nadat hij haar terug had gestuurd naar het kamp om Bombur te halen, maar nu spoorde ze haar pony aan om naast hem te komen rijden, waarbij de wind de losse plukjes haar opving en ze lukraak over haar gezicht blies. Het resultaat was veel minder streng dan haar gebruikelijke stijl en het verzachtte haar toch al fijne gelaatstrekken zonder haar te jong te laten lijken, zoals soms gebeurde als ze het los droeg.
'Is het goed als ik bij je kom rijden?' vroeg ze beleefd toen ze hem had bereikt, een vrolijke glimlach op haar gezicht.
Hij zei niets, maar schonk haar een vragende blik en protesteerde niet tegen haar aanwezigheid. Ze zag dit als een uitnodiging om door te gaan met praten.
'Ik heb een paar Khuzdulse woorden geleerd van Bifur, gewoon door… je weet wel, met elkaar om te gaan,' zei ze met een vaag handgebaar, zoekend naar de beste manier om zich uit te drukken. 'Ik herinner me dat je in Bag End gezegd hebt dat ik jullie taal absoluut niet mocht leren, maar ik vroeg me af of dat standpunt toevallig veranderd was?' besloot ze, en doordat haar stem omhoogschoot werd haar laatste constatering een vraag.
'Doe wat je wilt,' antwoordde hij, terwijl hij zijn blik weer voor zich richtte.
'Ik – wacht, wat?' vroeg ze, met haar ogen knipperend van verbazing.
Hij kon haar verwarring goed begrijpen, wetend dat hij hier heel fel op geweest was toen ze elkaar net hadden ontmoet. Nu was de situatie echter anders. 'Je bent een lid van de Vuurbaardstam en hebt het volste recht om onze taal te leren.'
'Echt?' zei ze. Het klonk alsof ze volledig verrast was door deze wending en ze veegde afwezig haar haar uit haar gezicht om hem aan te staren.
'Jij bent nu in alle opzichten een Dwerg,' verduidelijkte hij toen hij besefte dat ze nog steeds niet alle implicaties van haar adoptie begreep, dat ze nu gebonden was aan hun wetten en gebruiken.
'Huh,' zei ze eloquent en kantelde toen haar hoofd met een plotselinge, wrange glimlach. 'Ik hoop dat dit niet betekent dat ik ook een baard krijg.'
'Toevallig denk ik dat je er geweldig uit zou zien met een baard,' onderbrak Bofur met opgewekte loyaliteit. Hij reed achter hen en had kennelijk meegeluisterd naar hun gesprek. Thorins mondhoeken trokken omhoog bij dit onmiddellijke teken van genegenheid jegens hun adviseur, hoewel het idee van Elizabeth met een baard ietwat verontrustend was – haar gezicht was te fijn voor de baarden die gedragen werden door de grofgebouwdere Dwergenvrouwen; zij was een mens en dat mochten ze niet vergeten.
Elizabeth grijnsde ook om Bofurs woorden toen ze zich omdraaide om hem aan te kijken, waarbij het ochtendlicht in haar ogen danste. 'Dus je zou het echt niet erg vinden als ik Khuzdul zou leren?' vroeg ze, een ondertoon van gretigheid in haar stem.
'Het is niet meer dan gepast en gebruikelijk nu je een lid bent van onze stammen,' zei hij, hoewel hij toen nog eens nadacht over zijn woorden: Elizabeth was al zo vreemd en buitenlands dat ze moeite genoeg zou hebben om het respect van de Dwergen te verdienen. Als ze een Dwerg zou ontmoeten en dan meteen vloeiend Khuzdul begon te spreken, hun bijzonder geheime en beschermde taal, zou dat voor een flinke ophef kunnen zorgen. 'We zijn echter een terughoudend volk en erg beschermend tegenover onze taal. We hebben het er niet over met buitenlanders, we schrijven het zelfs niet op grafstenen,' legde hij uit. 'Als je de taal leert, zou ik je aanraden om heel klein te beginnen, met een paar simpele woorden en uitdrukkingen die als gewone hoffelijkheid gebruikt kunnen worden als je andere Dwergen ontmoet. Meer dan dat zou te snel als indringerig gezien worden.'
Ze tuitte haar lippen en dacht hierover na. 'Oké,' zei ze toen met een knikje. 'En bedankt,' voegde ze eraan toe, waarna ze hem nog een gemakkelijke glimlach toewierp.
Thorin knikte kort, maar zag verder geen reden om te reageren toen ze haar pony inhield om weer naast Bifur en Bofur te gaan rijden.
De vrolijke stemming na hun vertrek bij Beorn ebde al gauw weg toen ze het woud naderden en Lizzy bracht haar dagen door met het leren van woordjes Khuzdul. Bifur leerde haar de gebruikelijke dingen zoals ja, nee, alsjeblieft, dankjewel en een Dwergengroet. Het was een stuk moeilijker dan ze verwacht had – de woorden en uitspraak bevatten veel keelklanken – maar ze probeerde het zo goed als ze kon.
Nu ze niet langer verscholen waren in de veiligheid van Beorns huis, stelde het gezelschap wachtposten op en dekte het vuur af zodra er gekookt was, in de wetenschap dat ze kwetsbaar waren totdat ze het bos bereikten. Het gevoel dat ze bekeken of gevolgd werden kwam op en groeide; het ging zelfs zo ver dat het hele gezelschap claustrofobisch begon te worden tegen de tijd dat ze de bosrand bereikten in de namiddag van de derde dag. Het dreigende woud en de duistere muil van de ingang hielp niet echt om dat gevoel weg te nemen, en ze besloten om buiten het bos te kamperen en dan de volgende ochtend het woud in te trekken.
Bij zonsopgang zag het woud er niet minder onheilspellend uit, met de grote bomen waarvan de knoestige, verdraaide takken bedekt waren met klimop. Ze wist door haar herinneringen van het boek dat het binnen erg donker en onvriendelijk zou zijn en daarom kantelde ze haar hoofd achterover en genoot van het zonlicht, wetend dat dit de laatste keer in een aantal lange dagen zou zijn dat ze de zon echt goed voelde.
'Goed, dit is Mirkwood, een van de grootste wouden van het noordelijke rijk. Ik hoop dat het jullie aanstaat,' zei Gandalf toen de Dwergen hun kamp begonnen af te breken en zich klaarmaakten voor de naderende reis door het bos. 'Jullie hoeven niet de moeite te doen om de tassen weer op de pony's te binden, jullie hebben Beorn beloofd dat jullie ze terug zouden sturen bij de bosrand.'
De Dwergen begonnen te mopperen bij deze boodschap, maar de Tovenaar legde ze al vlug het zwijgen op. 'De ogen van meneer Baggins zijn scherper dan die van jullie – hij zag immers dat Beorn niet zo ver weg was als jullie dachten. Hij houdt van zijn dieren alsof het zijn kinderen zijn en zou een vreselijke vijand worden als jullie je niet aan jullie belofte hielden,' zei hij en Lizzy sloeg zichzelf bijna tegen het voorhoofd: ze was helemaal vergeten dat Beorn het gezelschap gevolgd was. Dat was waarschijnlijk de reden achter het nare, sluipende gevoel van het bekeken worden dat hen de afgelopen dagen gekweld had.
'En jouw paard dan, daar heb je nog niets over gezegd,' zei Thorin, die nogal mopperig klonk.
'Dat is omdat ik erop blijf rijden,' antwoordde Gandalf.
Bilbo en de andere Dwergen maakten hun ongenoegen onmiddellijk bekend, maar Lizzy en Thorin wisselden een veelbetekenende blik uit aangezien zij hem al verteld had dat Gandalf niet met hen mee zou gaan het woud in. Terwijl ze elkaar aankeken vroeg ze zich af hoe hij dacht over het binnentreden van het bos; zij had hem immers praktisch gezien verteld dat ze gevangen genomen zouden worden. Hij had de afgelopen dagen tijdens het rijden ietwat gespannen geleken, maar in het algemeen leek hij opmerkelijk op zijn gemak te zijn bij het idee dat ze het rijk van de Elvenkoning binnen zouden treden.
Gandalf legde hun protesten vlug nogmaals het zwijgen op door hen te vertellen dat hij dringende zaken te doen had in het zuiden, en ze gingen verder met het afbreken van het kamp. Uiteindelijk hezen ze hun volle tassen op hun schouders, waarbij Bilbo mopperde dat die van hem te zwaar was. Lizzy's rugzak voelde verdacht licht en toen ze erin keek besefte ze dat iemand al het voedsel eruit had gehaald dat ze zou moeten dragen, waardoor ze enkel haar eigen spullen droeg. Toen ze Bombur hiernaar vroeg, vertelde hij haar dat Thorin hen had bevolen om haar deel te verdelen over de rest van de tassen, omdat zij nog last had van de wonden op haar rug.
Ze knipperde een keer met haar ogen en glimlachte toen even, besluitend om niet te lang na te denken over dit verrassende gebaar van hoffelijkheid. Ondanks het feit dat de wonden nu dicht waren (de magie die Gandalf op haar rug had losgelaten tijdens de strijd leek ervoor gezorgd te hebben dat ze een stuk sneller genazen) deed het nog steeds zeer als ze iets te snel bewoog.
Het duurde niet lang voordat hun pony's allemaal weg draafden, blij om de duistere schaduw van Mirkwood hun rug toe te keren, en Gandalf besteeg zijn paard. 'Vaarwel, vaarwel jullie allemaal! Jullie pad loopt recht door het woud. Dwaal er niet vanaf! Als jullie dat wel doen is het een kans van duizend tegen één dat jullie het niet meer terug zullen vinden en Mirkwood nooit meer uit weten te komen; en dan denk ik niet dat ik, noch iemand anders, jullie ooit nog terug zal zien.'
'Moeten we echt doorgaan?' vroeg Bilbo, die klaaglijk opkeek naar de Tovenaar.
'Jullie moeten óf doorgaan, óf jullie missie staken,' antwoordde hij streng, neerkijkend op de Hobbit. 'Je verbaast me, Bilbo Baggins. Ik dacht dat je de afgelopen weken je moed had gevonden. Ik vertrouw erop dat jij en juffrouw Elizabeth deze Dwergen veilig naar de berg toe brengen!'
'Dat bedoelde ik niet!' zei Bilbo haastig. 'Ik bedoelde, is er geen weg omheen?'
'Die is er wel, als je liever een omweg van zo'n tweehonderd mijl naar het noorden wilt maken, naar de hellingen van de Grijze Bergen, die eenvoudigweg krioelen van de meest vreselijke Goblins en Orks,' zei hij, waardoor Bilbo zijn mond dichtklapte en zijn hoofd schudde. 'Of je kunt nog twee keer zover naar het zuiden reizen, hoewel je je dan in het land van de Geestenbezweerder zou begeven, wat ik je niet aan zou raden. Nee, houd je aan het bospad, bewaar je goede humeur en met een grote hoeveelheid geluk komen jullie uiteindelijk misschien bij de Lonely Mountain – maar we kunnen maar beter hopen dat Smaug jullie niet verwacht!' besloot hij met een grinnik.
'Heel bemoedigend,' gromde Thorin, die de grap over Smaug niet kon waarderen. 'Aangezien je toch niet met ons meekomt, kun je maar beter gaan zonder verder nog iets te zeggen.'
Gandalf trok zijn borstelige wenkbrauwen op en trok aan de teugels van zijn paard. 'Vaarwel dan, en nu is het werkelijk vaarwel. Pas goed op jezelf en dwaal niet van het pad!' voegde hij eraan toe terwijl hij zich omdraaide en weg galoppeerde over de grazige vlakten.
Ze keken hem na en een paar Dwergen gromden dingen als "vaarwel en ga toch weg" om hun ongenoegen te uiten over het feit dat hij vertrok. Het duurde niet lang voordat de Tovenaar uit het zicht was. Lizzy hees haar rugzak hoger op haar schouders en draaide zich met een charmante glimlach om naar het gezelschap. Ze forceerde een moedige uitdrukking op haar gezicht, ondanks het feit dat ze wist welke gevaren ze allemaal tegen zouden komen in het woud. 'Nou, zullen we?' vroeg ze met valse opgewektheid.
'Nee,' antwoordde Thorin, nog steeds kijkend naar de richting waar Gandalf in was verdwenen. Zijn dunne lippen waren samengeperst tot een lijn en zijn ogen versmalden – hij was aan het controleren of de Tovenaar wel echt weg was.
'Nee?' herhaalde ze, haar wenkbrauwen half naar hem optrekkend.
Hij draaide zich naar haar om, zijn gezicht grimmig en vastberaden. 'We gaan Mirkwood niet in. Nog niet, tenminste.'
Lizzy's mond hing gedeeltelijk open en ze staarde hem verbaasd aan. Een angstig voorgevoel kwam bij haar op. 'Sorry, wat?'
'We gaan naar het noorden, naar de kolonie in de Grijze Bergen,' zei hij, terwijl hij haar demonstratief aankeek, alsof hij haar uitdaagde om hem tegen te spreken – waarvoor ze veel te geschokt en onthutst was, en haar angstige voorgevoel sloeg om in volle angst.
'Ered Mithrin?' zei Balin, een verraste ondertoon in zijn stem.
'Ja,' antwoordde Thorin, die zijn kaart van het Wilderland tevoorschijn haalde om het hen te laten zien. 'Daar zullen we boten krijgen en dan via de woudrivier naar Meerstad varen,' zei hij, wijzend op de route die hij wilde nemen.
'Thorin, nee,' fluisterde ze, toen ze haar mond weer in beweging wist te krijgen. Haar angst veranderde in volledige paniek toen ze besefte dat hij alles zou veranderen.
'Zei Gandalf net niet dat daar Orks en Goblins zijn?' vroeg Bilbo, die zijn wenkbrauwen fronste onder zijn krullen.
'Er is een risico, maar Orks en Goblins schuilen in de Grijze Bergen zelf; de kolonie bevindt zich in een uithoek van de bergen, een plek die gemakkelijk te verdedigen is en nog nooit is overwonnen,' legde Thorin uit, wijzend op een kleine groep bergen tussen het hoofdgebergte en het woud. 'Daar ontspringt een van de bronnen van de woudrivier, die wij als weg zullen nemen.'
De rest van het gezelschap leek hier heel tevreden mee te zijn: er werden gesprekken gestart over de kolonie, waarbij een aantal Dwergen vragen stelde over hoe het daar was aan degenen die er al eens eerder geweest waren. Ze beseften de volle gevolgen van Thorins besluit niet, dat hij het hele verhaal omgooide door met hen naar het noorden te trekken.
Lizzy ging voor hem staan en sprak met zachte en smekende stem, die de ernst van haar afgrijzen verborg. 'Dit kun je niet doen, je zult alles veranderen,' siste ze, haar ogen groot van angst.
Hij trok haar wat aan de kant, weg van mogelijk luisterende oren in het gezelschap. Ze was zich er haarscherp van bewust dat haar handen trilden en dat haar hartslag snel en onregelmatig werd. 'Dat is het plan. We veranderen alles, niet slechts één ding,' zei hij. Zijn stem was net zo zacht, maar vastberaden.
'Maar dan slaagt de tocht misschien niet en zal ik niet meer weten hoe ik dingen moet veranderen,' zei ze opgejaagd, onbewust handenwringend. 'Oh god, denk eens aan het risico…'
'Ik weiger om dit gezelschap naar spinnen te leiden en naar de kerkers van de Elvenkoning,' zei hij stellig, en ze kreeg spijt dat ze hem ooit iets verteld had over wat ze in Mirkwood konden verwachten. 'Als ik inderdaad slaag op deze missie, dan doe ik dat op mijn eigen manier, niet op die van een boek.'
Ze schudde hevig haar hoofd en haar haar zwaaide in haar ogen. 'Thorin, ik smeek je…' fluisterde ze wanhopig. Er borrelde een misselijk gevoel in haar op en ze haalde steeds vlugger en hectischer adem. Ze voelde zich bijna duizelig, alsof iemand haar wurgde.
'Laat me je een vraag voorleggen, Elizabeth,' zei hij, en hij verbaasde haar door zijn beide handen op haar schouders te leggen. Het contact hielp haar haar evenwicht te behouden terwijl ze heen en weer zwaaide en haar paniekaanval nam iets af. 'Het verhaal dat jij kent uit jouw wereld, speel jij daar een rol in?'
'Ik – ' Ze knipperde een paar keer met haar ogen en haalde diep adem. '…Nee,' zei ze heel langzaam.
'Dan is alles al veranderd,' zei hij nadrukkelijk. Zijn lichtblauwe ogen boorden in die van haar en hielden haar op haar plaats. Hij liet langzaam haar schouders los en keek haar met gebogen hoofd aan. 'Ik denk dat je Ered Mithrin leuk zult vinden, het wordt bestuurd door een lid van de Vuurbaardstam,' voegde hij eraan toe, zijn stem verrassend zacht.
En met die woorden draaide hij zich weer om naar het gezelschap, waarvan iedereen nog steeds vrolijk aan het praten was over Ered Mithrin, een stuk blijer nu ze niet te voet door Mirkwood hoefden te reizen. 'We gaan naar het noorden,' verkondigde Thorin gewichtig en ze begonnen allemaal achter hem aan die kant op te lopen.
'Fuck,' fluisterde Lizzy, vechtend tegen de tranen terwijl ze achter hen aan begon te lopen. 'Fuck, fuck, fuck…'
Kindle-the-Stars:
Reviews en opbouwende kritiek zijn altijd welkom, ik vind het super om te horen wat jullie vinden.
Ik weet dat ik jullie een paar hoofdstukken geleden nog heb gevraagd naar headcanons, maar het verhaal neemt ons nu mee naar een echte Dwergenkolonie. Dus heeft iemand nog Dwergse head-canons die hij/zij graag wil delen – VOORAL als ze te maken hebben met vrouwen en versieren? Als ik ze leuk vind zal ik heel erg mijn best doen om ze er voor jullie in te verwerken!
Daarnaast kunnen jullie alle updates en sneak peeks volgen en vragen stellen op mijn tumblr ~kindle-the-stars. Ik ben laatst begonnen met dat roleplay gedoe op tumblr (dankzij de geweldige Aluriel / ever-watchful-eyes-of-night, die dit voor mij heeft proefgelezen!) dus als iemand graag vragen wil stellen aan de personages zelf of als er schrijvers zijn die graag een echt gesprek willen met Lizzy of andere STL personages, stuur me gewoon een berichtje :)
En, zoals altijd, bedankt voor het lezen!
xxMarith:
Goed, aangezien het volgende hoofdstuk van het verhaal al geschreven is, betwijfel ik ten zeerste of het Kindle-the-Stars zal gaan lukken om nieuwe head-canons erin te verwerken, maar ik weet zeker dat ze ze nog wel graag zou horen, dus als je iets wilt delen, doe dat dan vooral!
Verder heb ik een paar dagen geleden een paar aanpassingen gemaakt in het verhaal, in een aantal namen. Ik weiger nog steeds om de Nederlandse namen te gebruiken van onze geliefde personages, maar ik heb besloten om wel de Nederlandse plaatsnamen te gebruiken als de Engelse echt niet fijn lopen. Mirkwood maakt in mijn ogen bijvoorbeeld niet zoveel uit, maar Firebeardstam is nu veranderd in Vuurbaardstam, dat soort dingen. (als je dit verhaal niet al volgde en het nu pas voor het eerst leest zul je er natuurlijk niets van merken, maar ik dacht, ik zeg het even).