xxMarith:
DISCLAIMER: Not mine, not mine, alle eer en complimenten en roem gaan naar Kindle-the-Stars!

"Men at some time are masters of their fates:
The fault, dear Brutus, is not in our stars,
But in ourselves, that we are underlings."

William Shakespeare, Julius Caesar

Het gezelschap bleef de hele dag opgewonden over Ered Mithrin praten tijdens het lopen en de Dwergen beschreven tot in detail de kracht van het fort, de verbazingwekkende architectuur, hoe mineraalrijk de bergen waren en, boven alles, het echte eten dat ze daar zouden krijgen. Na twee maal bij gastheren verbleven te hebben die geen vlees aten, verlangden ze vurig naar eten dat niet gekookt was boven een kampvuur. Vooral Gloin sprak poëtische lof uit over de superioriteit van het maltbier en het doorbakken vlees dat ze over een poosje vers van het bot zouden kunnen eten.

Hoe verleidelijk het voedsel ook klonk, elke stap die Lizzy nam was zwaar en onwillig nu ze verder en verder liepen van de ingang van het woud. Ze kon nauwelijks bevatten hoe alles zo erg was veranderd sinds ze die ochtend waren opgestaan, en ze wisselde af tussen zichzelf de schuld geven van het feit dat ze Thorin over Mirkwood had verteld, en boos zijn op hem omdat hij het lef had gehad om hun pad te veranderen. Ze voelde zich verdoofd, alsof ze nog steeds in shock was na haar halve paniekaanval van eerder, wetend dat alles anders zou zijn dan het boek nu ze een andere route hadden genomen.

Het duurde niet erg lang voordat de anderen Lizzy's bezorgdheid opmerkten; ze liep helemaal achteraan de groep, zo ongeveer mokkend van ongenoegen. Halverwege de ochtend kwamen Fili en Kili naast haar lopen. 'Gaat alles wel goed?' vroeg Fili, die haar lichtelijk bezorgd aankeek.

'Nee,' wierp ze kribbig terug, terwijl ze tegen een graspol aantrapte. Ze zuchtte en wreef met een hand over haar gezicht. 'Ik heb de neiging om me onmiddellijk om te draaien en terug te lopen naar Beorns huis om zijn aanbod te accepteren,' mompelde ze, grotendeels tegen zichzelf. Haar sarcasme verborg de grote angst die nog steeds door haar heen raasde.

'Welk aanbod?' wilde Kili weten, die haar woorden gehoord had.

'Hij wilde trouwen en tientallen kinderen, volgens mij,' reageerde ze droogjes, terwijl ze haar handen in haar zakken schoof en haar schouders optrok.

Kili struikelde prompt over zijn voeten. 'Bij Mahal, je overweegt toch niet serieus om dat aan te nemen?' vroeg hij, onmiskenbaar bezorgd bij dit idee.

Lizzy fronste haar wenkbrauwen naar hem. 'Natuurlijk niet, suffie.'

Het was even stil. 'Wat is een suffie?' vroeg hij na een poosje nieuwsgierig.

'Jij, jij bent een suffie, Kili,' antwoordde ze, terwijl de eerste glimlach van die dag op haar gezicht verscheen. 'En ik maakte een grapje over dat accepteren,' voegde ze eraan toe, dankbaar dat ze haar hadden weten af te leiden, al was het maar voor even.

'Wil je ons vertellen wat er mis is?' vroeg Fili nadat ze een poosje in stilte verder hadden gelopen. 'Je bent de hele ochtend al of tegen jezelf aan het mompelen of woedend naar Thorins rug aan het staren.'

Haar frons keerde terug. 'Ik mompelde niet,' protesteerde ze, wetend dat dit waarschijnlijk niet waar was – ze had zowel zichzelf als Thorin zachtjes uitgemaakt voor elk vuile en belachelijke scheldwoord dat ze kon bedenken terwijl ze probeerde te beslissen door wie ze het meest gekwetst en boos was: zichzelf of hem. De volle, langdurige gevolgen van zijn handelingen waren nog niet tot haar doorgedrongen en ze vroeg zich half af of ze hem zou kunnen overtuigen om het gezelschap om te keren. Ze wenste dat hij met haar over zijn idee had gepraat voordat het te laat was: ze had het hem uit zijn hoofd kunnen praten, ze had zelfs Gandalf aan haar kant kunnen krijgen om gewicht toe te voegen aan haar standpunt. Maar nee, die zetten had hij waarschijnlijk wel aan zien komen en daarom had hij gluiperig gewacht tot de Tovenaar uit het zicht was voordat hij haar verrast had met deze wending.

Ze besefte dat Fili en Kili nog steeds wachtten tot ze haar sombere stemming zou verklaren, dus ze besloot het uit te leggen. 'Thorin heeft het pad veranderd,' vertelde ze met een grimas. Hun gezichten bleven uitdrukkingsloos door het onbegrip en ze verduidelijkte: 'Je weet wel, het verhaal uit mijn wereld over de tocht. We horen nu gewoon door Mirkwood te gaan.'

'Maar wat is daar zo erg aan?' vroeg Kili, licht zijn schouders ophalend. 'Ik keek nu niet bepaald uit naar Mirkwood.'

'Dingen zullen nu volledig anders zijn dan wat ik verwacht!' zei ze opvliegend, gebarend met haar handen in een poging om de ernst van deze verandering over te brengen die ze simpelweg niet begrepen. 'Het hele verhaal zal veranderen.' Ze schopte opnieuw tegen de grond en trapte wat gras weg met haar hak. 'Maakt mijn rol als adviseur ietwat overbodig,' voegde ze er op duistere mompeltoon aan toe.

Fili en Kili dachten hier even in stilte over na en Lizzy bukte zich om een stok op te rapen waarmee ze tijdens het lopen tegen het gras kon slaan, genietend van deze kleine manier om haar frustratie eruit te gooien. Als Thorin haar wel had toevertrouwd met zijn plan voordat Gandalf was vertrokken en ze waren er niet in geslaagd om hem van gedachten te veranderen, dan had ze Gandalf er misschien van kunnen overtuigen om har naar huis te sturen aangezien ze hier toch niet meer nuttig was. Ze had al genoeg gedaan om de tocht in het water te sturen, dus dit had een goed moment kunnen zijn om verdere schade te voorkomen en terug te keren naar haar eigen wereld.

Ook al was het niet meer mogelijk omdat Gandalf al op weg was naar het zuiden, ze vermaakte zich met het idee dat ze plotseling terug zou zijn in dat bos in Nieuw-Zeeland. Zou ze haar broertje verslaan in dat wedstrijdje wie het eerst terug was op de camping? vroeg ze zich even af. Ze stelde zich voor hoe ze op hem af zou stormen en hem plat zou knuffelen om vervolgens hectisch haar ouders op te bellen, alleen maar om hun stemmen te horen – hij zou ongetwijfeld vreselijk verward zijn, aangezien het voor hem pas een half uurtje geleden was dat ze elkaar voor het laatst hadden gezien.

Ze zuchtte: totdat Gandalf terugkeerde zou ze in ieder geval met geen mogelijkheid terug kunnen keren naar haar wereld. En ondanks haar dagdromen ging het idee van het terugkeren naar huis gepaard met bitterheid. Fili en Kili waren haar beste vrienden geworden en ze had de Gebroeders Ur, haar nieuwe, geadopteerde familie in deze wereld, als een soort van drie gekke ooms. Dan was er nog Bilbo, haar stille en rustige vertrouwenspersoon, degene die begreep hoe het was om een culturele buitenstaander te zijn in een gezelschap als dit, en hoe kon ze kleine Ori vergeten, die niet gestopt was met vragen om verhalen uit haar wereld sinds ze er een had verteld bij Beorn, en die elk woord trouw opschreef in zijn dagboek.

Het idee dat ze hen zou moeten verlaten zond een scherpe steek door haar heen, wetend dat ze hen nooit meer terug zou kunnen zien nadat ze Middle Earth verlaten had.

En wat Thorin betrof… nou, als ze het op de een of andere wonderbaarlijke manier toch tot de berg wisten te schoppen, dan was er altijd nog de goudziekte die bestreden moest worden. En aangezien zij hier voorlopig vastzat, moest iemand ervoor zorgen dat die stomme, koppige klootzak niet doodging door zijn eigen hebzucht en idioterie.

Haar gepeins werd onderbroken door Fili. 'Lizzy, dat de dingen veranderen betekent niet dat je geen goed advies meer kunt geven,' zei hij redelijk. 'Je weet nog steeds hoe we de draak verslaan, of niet?'

Ze schonk hem een flauwe glimlach, wetend dat de Dwergen zelf weinig deden om Smaug te doden – eigenlijk slaagden ze er alleen maar in om hem wakker te maken en zijn toorn op te wekken. 'Mm-hm,' beaamde ze, terwijl ze haar gevoelens bestudeerde om erachter te komen waarom ze nu eigenlijk zo van streek was. Haar emoties waren een kolkende mengeling van woede, verwarring en machteloosheid, wetend dat Thorin koppig genoeg zou zijn om zich vast te houden aan dit pad, wat ze ook zei, ook al wist ze dat ze moest proberen om hem ervan te overtuigen dat ze om moesten keren. Ze zwiepte nogmaals met haar stok en liet geknapte grassprieten achter zich. 'Ik kan niet beslissen of ik nu vreselijk pissig ben op Thorin, of…'

Ze stopte toen er plotseling een nieuwe gedachte bij haar opkwam. Bij Beorn had Gandalf gezegd dat enkel Thorin zichzelf kon redden – was dit plotselinge zelfbewustzijn, deze noodzaak om zijn eigen lot te beheersen, de eerste stap in de richting van zijn redding?

'…Of?' drong Kili aan, aangezien zij door haar tollende gedachten stilgevallen was.

Misschien had Thorin zojuist de levens van zijn neven gered door dapper genoeg te zijn (koppig, eigenwijs, hardnekkig genoeg) om alles te veranderen, hoewel dat misschien ook betekende dat iedereen zou kunnen sterven door zijn acties.

'Weet je, ik denk dat ik gewoon eventjes alleen wil zijn,' zei ze in plaats van duidelijk antwoord te geven, plotseling bijzonder overweldigd door de vele kanten die hun pad nu op kon gaan en het feit dat zij ze met geen mogelijkheid zou kunnen zien aankomen. 'Zouden jullie het erg vinden…' Ze maakte een vaag handgebaar.

'Natuurlijk,' zei Fili meteen, die zijn hand lichtjes op haar schouder legde. 'Laat het maar weten als je iets nodig hebt,' zei hij, waarna hij Kili met zich mee naar voren trok en haar weer alleen liet lopen.

Ze zuchtte en staarde naar hun ruggen voor haar. Ze had altijd al geweten dat het een moeilijke taak zou zijn om hun levens te redden, wetend dat het lot in verhalen altijd een nare gewoonte had om ervoor te zorgen dat mensen die dood hoorden te gaan uiteindelijk inderdaad op de een of andere manier aan hun eind kwamen. Maar nu, nu alles om hen heen veranderde, zou hun dood (als die tenminste kwam) misschien komen op een manier die ze met geen mogelijkheid kon voorzien en dus ook niet voorkomen.

Boven haar bewogen en draaiden de wolken doordat de warmtefronten van de nazomer botsten met de groeiende koelte van de naderende herfst. Er hing slechts een vleugje vochtigheid in de lucht, maar naarmate de middag vorderde blies er een koude oostenwind van de kant van het woud over de vlaktes, die grijze wolken en zware lucht met zich meebracht. Ze stopte even om haar fleecevest uit haar rugzak te halen en vlug aan te trekken, zodat ze hem dicht tegen zich aan kon trekken tijdens het lopen.

Er naderde een storm en ze had het gevoel alsof ze zich onvoorbereid in onbekende wateren bevond.

Wederom zonderde Elizabeth zich af van het gezelschap toen ze halt hielden voor de nacht. Ze trok haar zwaard en begon drilbewegingen te oefenen, hoewel haar bewegingen deze keer gespannen en grillig waren. Het was duidelijk dat ze haar frustratie probeerde te lozen en dat ze niet met finesse oefende. Terwijl ze haar zwaard rond maaide in een zijdelingse slag, raakte de vlecht die haar haar bij elkaar hield los, zoals hij al dagen dreigde te doen, waardoor haar lange haar tijdens het oefenen over haar rug viel. Thorin keek toe hoe haar bewegingen haastiger en schokkeriger werden totdat ze het uiteindelijk opgaf en haar zwaard simpelweg in het gras gooide, zich niets aantrekkend van de juiste manier waarop een wapen behandeld hoorde te worden. Ze deed zelf al gauw hetzelfde en zakte op de grond met haar rug naar het gezelschap. Ze veegde het haar uit haar ogen staarde naar het donkere woud dat dreigend aan de ene kant over hen heen torende, omringd door de grijze wolken.

Het weer begon de afgelopen paar dagen om te slaan, het einde van de zomer kwam in aanraking met de vroege herfst. Hij was een ervaren reiziger en herkende de tekenen van een broeiende storm, en hij wist dat het ergens in de komende paar dagen zou gaan regenen. Hopelijk zou dat ervoor zorgen dat ze moeilijker te volgen waren; het gevoel dat ze achtervolgd werden bleef nog steeds hangen, ook al hadden ze hun pony's (en daarmee Beorns escorte) weggestuurd. De mogelijkheid dat Azog hun spoor terug zou vinden drukte zwaar op zijn schouders, ondanks de moeite die de Bleke Ork zou moeten doen om hun geur terug te vinden nadat de adelaars hen weg hadden gedragen.

Hij wist dat ze moesten praten en liep langzaam en behoedzaam naar Elizabeth toe, waar hij haar zwaard opraapte en naast haar kwam staan. 'Je bent boos op me,' merkte hij op, terwijl hij haar het handvat van haar wapen aanreikte.

'Nee,' zei ze vlug, hoewel ze noch naar hem noch naar het zwaard keek. Toen schudde ze haar hoofd. 'Ik bedoel ja… Misschien… Ugh, ik weet het ook niet,' zei ze geïrriteerd en haar besluiteloze woorden onthulden de innerlijke strijd van haar emoties. Ze slaakte een diepe zucht en begroef haar gezicht in haar handen. 'Ik ben bang, ik ben doodsbang… Thorin, we moeten eigenlijk omkeren,' voegde ze eraan toe, maar haar stem was gesmoord en bevatte weinig overtuiging.

Hij schudde zijn hoofd. 'Daar is het te laat voor,' zei hij ferm. Hij zou zich zijn leven niet laten opleggen door een boek, waar al zijn stappen en besluiten al bepaald waren door een literaire dubbelganger. 's Avonds laat, in de duisternis van Beorns hallen, had hij teruggedacht aan de woorden van de Elvenheks in Rivendell, dat hij een van de weinigen in deze wereld was die vrij was om zijn eigen lot te bepalen, en dat had hem er alleen maar meer van overtuigd dat hij de goede beslissing had gemaakt. Succes of falen, het zou op zijn eigen voorwaarden zijn.

Elizabeth hief haar hoofd, trok haar knieën dicht naar zich toe en sloeg haar armen eromheen alsof ze zichzelf door pure wilskracht bij elkaar probeerde te houden. Ze richtte haar blik weer op Mirkwood en de verslagenheid was duidelijk te zien in de ineengedoken vorm van haar rug. Die ochtend was ze gestrest geweest, zelfs zo erg dat haar ademhaling gevaarlijk snel was geworden en ze had staan wankelen op haar voeten, maar nu zag ze er moe uit en leek ze ouder dan haar jeugdige leeftijd.

'Ik weet hoe je je voelt,' zei hij zachtjes om de stilte tussen hen te verbreken.

'Nee, niet – gewoon niet doen, oké?' snauwde ze, plotseling agressief. Ze kwam overeind en draaide zich om om hem goed aan te kijken, voor het eerst sinds hij op haar afgestapt was. Haar stem was een mengeling van koppigheid en koele boosheid en hij deed automatisch een stap achteruit toen ze het zwaard greep dat hij nog steeds naar haar uitgestoken hield. 'Waag het niet met dat soort onzin te komen, want je weet helemaal niets over hoe ik me nu voel.'

'Je voelt je verloren en bang,' zei hij rustig, terwijl hij een wenkbrauw lichtjes optrok bij haar toon en het zwaard in haar hand behoedzaam in de gaten hield. 'Het voelt ineens alsof je nergens meer controle over hebt.'

Ze knipperde met haar ogen, aarzelde en sloeg toen haar ogen neer. Hij nam aan dat hij haar gevoelens correct gegokt had.

Er viel een korte stilte en toen richtte ze haar versmalde ogen weer op die van hem om hem boos en aan te kijken. 'Ik weet dit omdat ik een gelijksoortig gevoel had toen ik besefte dat alles, deze hele tocht, buiten mijn macht was als ik het pad zou volgen dat jij voor mij had uitgestippeld,' vervolgde hij, in een poging om haar zijn kant te laten zien. 'Jij probeerde zo hard om de gebeurtenissen die jij kent niet te veranderen, maar ik wil me niet laten leiden door een boek. En nu hoef jij dat ook niet te doen.' Het was opnieuw even stil. 'We zijn vrij om ons eigen lot te kiezen, Elizabeth, en we zullen ervoor zorgen dat alles goed verloopt.'

'Ons eigen lot kiezen,' herhaalde ze op een fluistertoon, starend naar het woud. Haar normaal gesproken heldere ogen stonden verontrust, gevuld met de last van haar kennis. Hij zag dat de hand die haar zwaard vasthield heel lichtjes trilde, als een blad in de wind. 'Ik geloof dat je gelijk hebt, dit zou precies kunnen zijn wat we nodig hebben.'

Het was een hele poos stil en hij keek toe hoe de emoties elkaar langzaam aflosten op haar gezicht; haar bedenkelijke uitdrukking veranderde in een van berusting en werd toen ongewoon uitdrukkingsloos. Het was bijna verontrustend, hij was zo gewend aan het feit dat hij de trekjes en bewegingen van haar gezicht en ogen gemakkelijk af kon lezen, maar nu wist hij niet waar ze aan dacht. Toen stootte ze plotseling een kleine, borrelende lach uit, een lach die op het randje zat van hysterie, en ze stak haar zwaard terug in haar schede. 'Het is vreemd, maar nu ik er zo over nadenk… voel ik me eigenlijk best… vrij.'

Hij keek haar vragend aan bij deze volkomen onverwachte reactie en ze schonk hem een kleine, schaapachtige glimlach, en haar houding ontspande iets.

'Nou, niet vrij, maar… alles was altijd mijn schuld. Ook al was het ook gebeurd als ik hier niet geweest was, jullie namen het mij kwalijk dat ik jullie niets verteld had,' legde ze uit, één schouder half opgetrokken. Hij deed zijn mond open om dit te ontkennen, maar sloot hem weer toen hij zich herinnerde dat Fili hem van precies hetzelfde had beschuldigd toen hij haar de schuld had gegeven van het feit dat ze gevangen waren genomen in de bergen. 'Maar nu… het is angstaanjagend en doodeng omdat we het blind moeten doen, maar ik geloof dat de druk voor mij minder hoog is.' Ze keek naar hem op van onder haar wimpers en hij zag dat ze er rustiger uitzag: ze leek zich te hebben neergelegd bij zijn plan. 'Ik hoop dat ik hierdoor niet egoïstisch klink, maar als we het nu verkloten dan komt het niet door iets dat ik had kunnen…' Ze haalde diep en huiverend adem. '… veranderen of voorkomen.'

'Onze beslissingen hangen nu alleen af van ons,' vatte hij voor haar samen. Als ze het nu verklootten, zoals zij het zei, dan zou de last op zijn schouders neerkomen, en terecht. Hij was de leider van dit gezelschap en hij was vastbesloten om verantwoordelijkheid voor hen te nemen. Hij weigerde hen te laten beheersen door een of ander buitenwerelds verhaal.

'Precies,' zei ze met een knikje. Toen slaakte ze nog een zachte zucht en keek naar haar voeten. 'Thorin, je zei op de Carrock dat je dacht dat ik goede bedoelingen had maar niet wist waar ik mee bezig was… Ik – ik denk dat je gelijk had, ik…'

'Je bent je nooit zeker geweest van je vaardigheden,' besloot hij voor haar toen ze moeite had om de goede woorden te vinden. Hij herinnerde zich hoe het haar gebrek aan zelfvertrouwen en aarzeling over het geven van duidelijke antwoorden over het einde van de tocht waren geweest die hem er het eerst toe hadden aangezet om van haar van tevoren bepaalde pad af te wijken.

'Nee,' beaamde ze met een zucht, een wrange ondertoon in haar stem. Ze draaide zich om om hem aan te kijken en haar zilveren ogen boorden in die van hem. Het was alsof haar blik elke aarzeling en onzekerheid blootlegde die hij over zijn plan had. 'Ben jij er zeker van dat dit gaat werken?'

'Ik kan niet garanderen dat het gaat lukken,' zei hij eerlijk, ervoor kiezend om haar dit toe te vertrouwen. De rest van het gezelschap wist niets van zijn twijfels, zij dachten dat hij gewoon een andere route had gekozen zonder na te denken over de risico's en gevolgen van zijn keuze en vastberadenheid om af te wijken van wat er al voor hen uitgestippeld was, maar Elizabeth wist dit wel. Zij begreep het niet alleen, maar ging ook tegen hem in en discussieerde met hem: al haar woorden benadrukten de mogelijke fouten en valkuilen in zijn plan zonder het volledig te veroordelen; ze kende hem goed genoeg om te weten dat hij niet van mening veranderd kon worden zodra hij eenmaal iets besloten had. 'Maar ik heb de intentie en vastberadenheid om dit door te zetten, naar welk einde dan ook.'

'Naar welk einde dan ook…' herhaalde ze met bijna spottende ernst, een zweem van een glimlach op haar gezicht, hoewel hij niet begreep wat ze zo amusant vond. Haar mondhoeken trokken langzaam naar beneden en ze schudde haar hoofd. 'Ik weet dat ook jij het goed bedoelt, maar ik hoop dat je begrijpt hoeveel je zojuist veranderd hebt… Het zou kunnen dat je ons net allemaal gered hebt, maar het zou ook kunnen dat je iedereen net vermoord hebt en het hele lot van Middle Earth veranderd hebt,' zei ze met brute eerlijkheid.

'Dat weet ik,' beaamde hij ernstig, de verantwoordelijkheid voor zijn daden accepterend.

Ze knikte en beet op de binnenkant van haar wang zodat haar lippen zich tuitten, kennelijk overtuigd dat ze de hem ernst van zijn zware beslissing goed duidelijk had gemaakt. 'Ik hoop gewoon dat dit werkt,' zei ze heel zachtjes zonder hem aan te kijken.

Het was even stil voordat hij weer sprak. 'Ik weet dat je dit plan niet helemaal goedkeurt, maar ik geloof dat we elkaars goede bedoelingen maar moeten vertrouwen, Elizabeth,' zei Thorin en ze schonk hem een glimlachje ten teken dat ze het met hem eens was. Ze mochten het dan wel op verschillende manieren laten blijken, maar ze wilden allebei het beste voor het gezelschap. Hij vroeg zich af wanneer ze zo'n belangrijk individu in hun midden was geworden; toen ze zich bij hen had gevoegd had ze echt afzijdig gestaan. Ze was boeiend geweest door het feit dat ze uit een andere wereld kwam, maar had desalniettemin aan de rand van de groep gestaan. Ergens in de afgelopen paar weken was ze een centrale en belangrijke rol beginnen te spelen in de dynamiek van hun groep en was ze degene geworden waar hij naartoe kwam voor advies.

'Kom, laten we teruggaan naar het kamp,' zei hij na een erg lange stilte, waarin ze elkaar zwijgend en bedachtzaam hadden bestudeerd.

'Thorin,' zei ze, opnieuw zijn aandacht grijpend toen hij zich omdraaide om zich bij de anderen te voegen. Ze prutste met haar vingers, maar toen hij haar aankeek rechtte ze haar rug en keek hem recht in zijn ogen. 'Ik weet dat ik niet de meest geschikte persoon ben voor dit gezelschap, mijn voorkennis was mijn beste eigenschap,' zei ze, terwijl ze met lichte zelfspot haar schouders ophaalde. 'Maar ik wil je laten weten dat ik nog steeds mijn best ga doen. Ik heb een contract getekend en daar wil ik me graag aan houden. Deze tocht is nu net zozeer de mijne als die van jullie en ik ga dit doorzetten,' besloot ze ernstig, haar blik gefixeerd op de zijne.

Zijn mond viel lichtjes open terwijl hij naar haar staarde – zo'n verklaring had hij niet verwacht. Haar woorden waren bijna een eed en bonden haar nog meer aan het gezelschap dan het contract gedaan had. Hij voelde een vlaag van bewondering voor deze vreemde, jonge vrouw die met opgeheven hoofd voor hem stond en zweerde dat ze zijn zaak zou steunen. Trouw, eer, een gewillig hart… dacht hij, terugdenkend aan zijn woorden tegen Balin aan het begin van hun tocht.

'Dankjewel, Elizabeth,' zei hij zacht, en hij boog zijn hoofd in erkenning van haar verrassende woorden.

Ze schonk hem nog een glimlach, haar lippen strak samengedrukt, en begon toen langs hem heen te lopen, terug naar het kamp. Toen aarzelde ze en keek hem over haar schouder aan, haar blik bedachtzaam en overwegend. 'Ah, waarom ook niet,' hoorde hij haar na een paar seconden mompelen.

Hij schrok toen ze plotseling op hem afschoot en haar armen in een stevige knuffel om zijn nek sloeg. Hij stommelde een stap achteruit, veel te geschokt om te reageren op haar plotseling omhelzing. De zijkant van haar gezicht bevond zich heel dichtbij dat van hem en hij voelde haar haar tegen zijn neus kietelen, nog steeds met die fruitige, exotische geur die hij was begonnen te associëren met Elizabeth. Zijn armen hingen ongemakkelijk naast zijn lichaam en hij wist niet zeker of hij haar omhelzing wel of niet moest beantwoorden.

'Wat er ook gebeurt, het is heel dapper dat je dit gedaan hebt, weet je. Dat je dit risico genomen hebt,' fluisterde ze in zijn oor vlak voordat ze zich terugtrok. 'Ik weet dat ik het lef niet gehad zou hebben en ik hoop heel, heel erg dat het werkt,' voegde ze eraan toe met een nieuwe, ietwat wrange glimlach, haar handen nog steeds op zijn schouders. Toen klopte ze hem lichtjes op zijn schouder, liet hem los en liep weg. Hij bleef verbijsterd achter: wederom had Elizabeth Darrow hem weten te verrassen.

Azog zat op zijn witte warg en zijn bleke ogen waren gefixeerd op de opening in de bomen, de ingang tot het Oude Bospad. Dagenlang hadden ze gezocht naar het spoor van de Dwergen, geprobeerd om de plaats te vinden waar de adelaars, het vogeluitschot, hen hadden afgezet nadat ze van de brandende klif waren gevlucht. Hij had zijn geslonken troepen naar het oosten geleid, over de Oude Voorde en naar beneden, richting het zuidelijke bospad, in de overtuiging dat dit de meest waarschijnlijke route was voor de Durinratten.

Hij kneep zijn ogen samen toen hij een van zijn verkenners terug zag komen. Hij had hem vooruit gestuurd naar het Bospad om hun spoor te vinden, maar te oordelen naar zijn angstig opgetrokken schouders was hij onsuccesvol geweest.

'De Dwergen, meester…' zei hij in de Zwarte Taal toen hij dichterbij kwam, ineenkrimpend op zijn warg. 'Er zijn geen tekenen van hun spoor.' De verkenner boog onmiddellijk zijn hoofd, ongetwijfeld in afwachting van straf omdat hij niets gevonden had.

Azog hief zijn hoofd om in de lucht te snuiven en dacht vlug na. De adelaars hadden hen zeker niet helemaal naar de berg gedragen, daar waren ze veel te trots voor, dus dat betekende dat ze ergens te voet rondliepen en er waren slechts twee wegen door het bos.

'Ze moeten naar het noorden getrokken zijn,' gromde hij zachtjes tegen zichzelf.

Hij hief zijn geklauwde hand boven zijn hoofd en gebaarde dat zijn troepen bij elkaar moesten komen en zich gereed moesten maken voor vertrek. Binnen een paar minuten spoorden ze hun wargs aan en sprintten over de grazige vlakten naar het noorden.

Kindle-the-Stars:
Een groot dankjewel voor al mijn volgers en reviewers, vooral de mensen die niet ingelogd zijn en waar ik dus niet op kan reageren!

Wat de vraag van deze week betreft, laten we er een over jullie doen, ik vind het leuk om dingen over jullie te horen… aangezien het nu echt goed herfst begint te worden, hebben jullie een goede zomer gehad? Zijn jullie ergens naartoe geweest en wat vonden jullie het leukst? :)

Over weggaan gesproken, ik ga een paar dagen naar Parijs (yaaaaaaaay!) dus het volgende hoofdstuk ZOU iets later kunnen komen, gewoon even een waarschuwing. Ik ga bij een van mijn beste en oudste vrienden op bezoek die naar Frankrijk verhuisd is toen we 9 waren. Vroeger ging ik altijd bij haar op bezoek en dan stapten we in onze regenlaarsjes over de landerijen van haar familie en door het beekje, om de Hobbit na te spelen. Dat is niet eens gelogen, we waren coole kinderen en al heel jong fans! Maar in ieder geval, ze is nu naar Parijs verhuisd, dus ik ga een weekend op bezoek – c'est tres opwindend! :p

Vergeet geen reactie achter te laten! Daarnaast kunnen jullie alle updates, sneak peeks en spam over Richard Armitage volgen en vragen stellen op mijn tumblr ~kindle-the-stars

Veel liefs! :)

xxMarith:
Ik heb eindelijk de papierchaos van mijn familieweekend bijgewerkt en door de extra vertalingen is hier dus een verrassingsupdate, op donderdag. Zondag zal er ook gewoon weer een update zijn, dus zie het als cadeautje haha (:

Oh, en even iets algemeens en belangrijks: toen ik laatst een aantal namen in het verhaal vernederlandst heb, kwam ik een paar hele domme spelfouten tegen (echt, wauw, je hebt nog nooit zulke domme spelfouten gezien) en ik weet dus dat er ongetwijfeld nog meer in het verhaal zitten. Ik lees elk hoofdstuk door voordat ik het post en filter er dan al aardig wat dingen uit, maar het is natuurlijk goed mogelijk dat ik iets mis. Als je dus ergens een spelfout ziet, of een hele kromme zin, zulke dingen, laat het me dan alsjeblieft weten, dan kan ik het veranderen! (: