District 1 - Zara Radley (15) POV. Boete dag.

'Zara Radley, kom uit dat bed! En wel nu meteen!' Mijn moeder trok mijn laken weg en gaf mij een tik op mijn hoofd waarna ze me uit het bed trok. Ik knikte braaf en begon het bed op te maken zoals dat hoorde. Mijn moeder keek mij even aan waarna ze zich omdraaide en naar de keuken liep. Ik hoorde opeens mijn vader schreeuwen en ik sprong overeind.

'Waar is dat kind?' Ik hoorde mijn vaders diepe stem en ik liep gelijk mijn kamer uit om te vragen wat er aan de hand was, maar eigenlijk wist ik het al. Toen ik in de keuken kwam zag ik mijn vader een grof stuk brood op eten en zat mijn broertje Gray van 13 al aan tafel. Hij zat met twee vorken te spelen en maakte zachtjes wat geluiden.

'Zara, voedt je broertje! Daarna ga je nog even trainen en kom je terug om jezelf te wassen en aan te kleden. Begrepen?' Ik knikte naar mijn vader die daarna de kamer uit liep om naar zijn werkplaats te gaan. Het was 5 uur 's ochtends en de boete begon pas rond 10 uur. Ik gaapte even en mijn moeder gaf me een tik tegen mijn achterhoofd.

'Recht je rug eens, en geef je broertje te eten! Je hebt je vader gehoord.' Ik pakte snel een kom en vermaalde daar wat kleine stukjes brood in met wat melk. Mijn vader was een stenen slijper bij een juwelierszaak en hij verdiende matig. We aten elke dag goed en we hadden goede kleding, maar echte luxe hadden we hier niet.

Ik zette de kom voor Gray neer en hij keek mij even aan waarna hij begon te lachen. Mijn moeder keek hem met een afkeurende blik aan en mompelde zachtjes iets.

'Waarom heb ik dat kind ooit gekregen...' Gray snapte het niet en bleef mij aankijken, maar ik hoorde mijn moeder wel. Mijn broertje was niet helemaal goed in zijn hoofd, je zou kunnen zeggen dat hij geestelijke gehandicapt is, waardoor mijn ouders niet naar hem omkeken. Ik was hun enigste andere kind en moest van hun dan ook altijd trainen voor de Honger Spelen zodat ik me ooit op een dag kon opgeven en kon winnen. Ik was nu pas 15 dus ik wilde eerst nog wat meer trainen voordat ik mezelf vrijwillig zou opgeven. Ik schrok op uit mijn gedachte toen mijn broertje het licht blauwe steentje van mijn ketting vast pakte en er zachtjes aan trok. Ik glimlachte naar hem en begon hem te voeren.

'Vandaag is de Boete Gray, gelukkig hoef jij je niet in te schrijven. Ik vraag me af wie zich nou zou opgeven, of wie er wordt gekozen.' Hij lachte en ik keek hem even aan. Ik praatte altijd tegen hem en vertelde hem hoe mijn dag was of hoe ik hoopte dat hij zou zijn. Hij begreep er vrijwel niets van, maar hij moest er altijd van lachen en dat maakte mij gelukkig. Na 10 minuten kwam mijn moeder weer de kamer binnen en vroeg boos waarom ik nog niet aan het trainen was. Ik sprong dus snel op en griste wat kleding uit mijn kamer en liep naar de badkamer toe. Ik keek in de spiegel en zag mijn zilverkleurige ogen naar mij terug staren. Mijn lange zwarte haar wat tot mijn middel kwam kamde ik goed door en deed het daarna in een stevige warrige knot zodat het tijdens het trainen niet in mijn ogen zou komen. Ik trok mijn sport kleding snel aan; een zwarte joggingbroek met een grijs navel truitje. Ik had een goed lichaam het enige probleem was dat ik klein was. Ik was maar 1,61 en soms lachte de andere meisjes me daarom uit, maar ik overtroef hen dan weer met mijn snelheid, want ik was veel lichter dan hen.

Even later was ik aan het hardlopen langs mijn gewoonlijke route. Andere kinderen waren ook al aan het rennen en ik bestudeerde ze altijd met interesse. Niemand bemoeide zich met elkaar, omdat ook niemand gestoord wilde worden. Ik rende altijd alleen, want mijn ouders vonden vrienden een overbodige luxe, ik moest me alleen focussen op mijn training. Daardoor had ik ook moeite om mensen te vertrouwen, naast mijn familie kende ik nauwelijks iemand in District 1.

Na 3 uur kwam ik terug en had mijn moeder al een bad klaar gezet. Ik trok snel mijn zweterige kleding uit en dompelde mijzelf onder in het warme water wat naar lavendel rook. Ik bleef even onder water waarna ik weer boven kwam en mezelf goed begon te schrobben. Vanochtend had ik me nog erg vrolijk gevoeld maar nu voelde ik me erg verdrietig omdat ik het jammer vond dat ik nog niet naar de spelen kon. Ik was erg emotioneel en had dan ook erg last van stemmingswisselingen, ik had overal een dubbel gevoel bij.

Na een half uurtje kwam ik uit het bad en zag dat het kwart voor 9 was. Ik droogde mijn haar en deed het weer in een knot waarna ik wat lichte make-up op deed. Ik had het niet echt nodig want ik oogde van mezelf al ouder dan 15. Mensen dachten meestal dat ik 17 was en soms had dat zijn voordelen en soms ook niet. Ik glimlachte naar mezelf in de spiegel en liep daarna met een omgeslagen handdoek naar mijn kamer om mijn boete kleding te pakken.

Ik trok mijn kast open en keek naar de kleding die erin hing. Mijn moeder had al een jurkje voor me gekocht, maar ik hield van simpele kleding en rustige kleuren. En dat jurkje was dat nou niet bepaald... Ik besloot om een strakke zwarte jeans aan te doen die tot mijn middel kwam. Ik deed er een wit topje onder en daar over heen een blauw T-shirt waarvan de schouders bloot waren. Op blote voeten liep ik weer naar de woonkamer opzoek naar een paar schoenen. Ik zag de hakken van mijn moeder staan maar bedacht me al snel, ik wilde iets praktisch aan doen, niet iets waarmee ik mogelijk een gebroken nek zou oplopen. Ik grijnsde toen ik mijn witte All-Stars zag staan... wel, ze hoorde wit te zijn. Ik trok ze snel aan en wilde nog wat brood pakken toen ik Gray mijn naam hoorde roepen.

'Zara! Zara!' Ik liep vlug naar zijn kamer en zag hem op zijn bed zitten met een boek in zijn handen waar plaatsjes in stonden van bosdieren.

'Moet ik je voorlezen?' Hij keek me even aan en ik nam aan dat dat een "Ja" was dus ik pakte het boek van hem over en begon met lezen terwijl hij mijn ketting weer vast pakte en er zachtjes mee begon te spelen. Ik bedacht me dat dat mijn Districts aandenken zou worden als ik op mijn 17e vrijwillig naar de spelen zou gaan. Ik glimlachte naar Gray en wilde verder gaan met vertellen toen ik mijn vader en moeder binnen hoorde komen.

'Zara? Zara! Waar hangt dat kind uit als je der nodig hebt? ZARA!' Ik sprong op en liep de kamer uit om bijna tegen mijn vader aan te botsen.

'Laat je broertje eens met rust, hij is je niet van nut.' Het deed me altijd een beetje pijn om te horen hoe minachtend mijn ouders over mijn broertje dachten, maar ik zei er nooit iets over.

'We moeten gaan, anders komen we te laat!' Mijn vader draaide zich om naar mijn moeder en knikte naar haar terwijl hij me naar voren naar de deur toe duwde. Gray lieten we achter en iets binnen in me zei dat dat niet goed was, maar voor ik er beter over na kon denken sloot mijn moeder al de deur en waren we op weg naar het plein.

District 1 - Caldwell Ballantynn (14) POV. Boete dag.

De wind die op mijn gezicht waaide voelde heerlijk fris aan en het gaf mij meer energie. Het was aan het schemeren en ik zag de zon al opkomen in het Oosten. Ik glimlachte en maakte een bocht waarna de heuvel naar beneden liep. Elke ochtend stond ik vroeg op om te gaan joggen rond de grens van het District dichtbij de diamant opgravingen zodat ik goed wakker werd en natuurlijk ook zodat ik een nog betere conditie zal krijgen.

Mijn blonde krullen plakte tegen mijn bezwete voorhoofd en nek aan en ik streek ze even uit mijn gezicht waarna ik langzaam stopte met joggen en even stil stond. Ik dronk wat water en veegde het zweet van mijn voorhoofd met mijn hand en keek om me heen. De zon was nu halverwege het opkomen wat betekende dat ik richting huis moest gaan. Ik grijnsde en borg mijn water weer op waarna ik weer begon met rennen. Richting thuis.

'Mam! Pap! Ik ben thuis!' Schreeuwde ik toen ik de deur krakend open gooide. Ik hoorde wat gestommel waarna mijn moeder uit haar slaapkamer tevoorschijn kwam en me slaperig en chagrijnig aankeek.

'Ja dat weten we nu wel Caldwell Ballantynn!' Mompelde ze en ik lachte naar haar waarna ik haar een kus op haar voorhoofd gaf. Ze gaf me een lichte duw tegen mijn borst aan maar glimlachte toch naar me.

'Ga nu maar douchen... Je stinkt vreselijk.' Ik rolde met mijn ogen en ze begon vrolijk te lachen. Ik hoorde opnieuw een deur kraken en mijn vader kwam gapend de kamer binnen lopen.

'Je wordt oud pap!' Hij mompelde wat onverstaanbaars naar me en maakte wat geïrriteerde gebaren. Ik lachte vrolijk en liep de badkamer in om me te gaan wassen en om te kleden. Ik trok al mijn kleding uit en keek even naar mezelf in de spiegel.

Mijn gespierde lichaam glom nog een beetje door het zweet en mijn blonde krullen plakte nog tegen mijn voorhoofd aan. Mijn knal groene ogen bekeken elk lichaamsdeel en ik grijnsde. Ik trainde al vanaf het moment dat ik het me kon herinneren, dus ik was blij met zo'n goed lichaam. Veel mensen bij mij in de klas op school voelde zich dus ook geïntimideerd door mij, en dat was ook de bedoeling. Ik was niet de gene waarmee je moest sollen, ik stond bekend als de gene die je niet boos moest maken, want dan kon je het wel schudden. Niet dat ik het heel erg vond als iemand het deed, want ik hield ervan om te vechten en om andere mensen boos te maken. Ik was dan ook snel opvliegend en wantrouwde zowat iedereen. Ik had ook nauwelijks vrienden. Ik had ze eigenlijk ook helemaal niet nodig. Ik kon mezelf prima redden.

Ik hoorde wat druppelen en schrok op toen ik zag dat het bad al helemaal vol was. Ik zette de kraan snel uit en liet er nog wat water uitlopen zodat het niet zou overstromen als ik erin ging liggen. Even later lag ik met gesloten ogen in de badkuip terwijl er warm stoom vanaf kwam. Het was slaapverwekkend en ik vond het dan ook helemaal niet erg om even in te doezelen, ik had toch alle tijd om me voor te bereiden voor de boete vandaag.

'Caldwell! Caldwell! Ben je gestoord? Je had kunnen verdrinken als je was weg gezakt in de badkuip!' Ik schrok wakker van mijn moeders stem die boven mijn hoofd stond te schreeuwen. Ik keek haar boos aan, maar ze bleef gewoon door praten.

Ik had er een bloedhekel aan als iemand mij wakker maakte. Ik onderbrak haar tirade en negeerde haar verder waarna ik uit het bad stapte en een handdoek pakte om me af te drogen. Ze zuchtte boos en liep daarna de badkamer uit. Ik keek uit het stoffige raam en zag dat de zon al helemaal op was gekomen. Van zijn stand was af te lezen dat het ongeveer half 9 was.

Ik droogde mijn haar en greep naar mijn schone boxershort die ik snel aandeed. Ik liep daarna door naar mijn kamer om een discussie met mijn moeder te ontwijken en om mijn boete kleding uit te kiezen. Ik was niet het type jongen wat er goed wilde uitzien voor iemand anders, dus ik pakte een simpele zwarte joggingbroek die losjes om mijn benen heen zat en een grijs shirt met een V-hals. Een paar afgetrapte sneakers ging hier uitstekend bij.

Toen ik de woonkamer in kwam liep mijn moeder boos op me af en begon me de les te lezen. Ook zoiets wat ik niet kon uitstaan, want ik moest altijd mijn gelijk hebben. En mijn moeder had precies hetzelfde probleem, waardoor discussies bij ons altijd uitliepen op grote ruzies. Ik wilde net wat terug schreeuwen toen mijn vader haar stopte en mij ook streng aankeek.

'Ik wil vandaag, van alle dagen. Geen ruzie. Begrepen?' Vroeg hij streng. En mijn moeder keek hem even aan waarna ze knikte en mij daarna ook een kleine glimlach gaf. Ze draaide zich daarna weer om en pakte een bord van het aanrecht af en zette dat op tafel.

'Ik heb speciaal rozijnenbrood voor je gemaakt. Je favoriet.' Ik gaf haar een klein glimlachje en ging zitten en at het brood gretig op. Mijn moeder kon niet werken, omdat ze een reuma had en mijn vader had niet de aller beste baan van de wereld. Gelukkig was ik enigst kind dus ik hoefde niks te delen. Maar we woonde als nog in een behoorlijk klein en krakkemikkig huis, maar we hadden gelukkig wel altijd te eten.

Ik had het brood al snel op en sprong na een tijdje op om nog even wat te kunnen lezen uit mijn favoriete boek. Lezen was een grote passie voor mij, vooral het lezen was me wijsheid bijbracht over vechttechnieken en wapens. Ik ging op bed liggen en pakte een boek over speren. Ik was erg geïnteresseerd in wapens waarmee je goed moest kunnen richten, ik was er zelf dan ook behoorlijk goed in. Ik grijnsde en ik had het niet door dat het al behoorlijk laat werd totdat mijn vader me kwam halen om naar de boete te gaan.

'Zoon... het is tijd.' Ik knikte en legde het boek open op bed neer zodat ik er na de boete weer in verder kon lezen. Ik ging na de boete altijd gelijk naar huis, en dat zou dit jaar ook wel weer zo zijn. Ik was nu 14, en ik ging me nog niet vrijwillig opgeven totdat ik 16 was.

Zara Radley (15) POV.

Het is druk op het plein en ik voel vaak mensen tegen me aanlopen. Ze mompelen geen excuses en lopen bruusk door. Iedereen is altijd erg opgewonden op de Boete dag, omdat ze dan te weten komen wie er dit jaar gaat winnen voor District 1. We zijn notabene een beroeps District...

Ik voel mijn vaders warme stevige hand op mijn schouder terwijl hij me zachtjes door de menigte heen duwt. 'Ga je inschrijven. We zien je zo.' Zegt mijn moeder, maar ik krijg geen kus als afscheid, in plaats daarvan kijkt ze me alleen maar streng aan en loopt ze naar het omliggende gebied voor de toeschouwers.

Ik loop lichtelijk gespannen naar de inschrijfplek toe en na een kwartiertje sta ik ingeschreven en al in het vak van de 15 jarige meisjes. De rest van de meisjes kijken me niet aan, omdat niemand mij nauwelijks kent. Ze praten enkel met elkaar en sommige hoor ik praten over wat oudere meisjes waarvan ze hadden gehoord dat die zich vrijwillig gingen opgeven.

Het geroezemoes houdt op waarna de burgemeester, de begeleidster en de mentor van dit jaar op het podium op komen lopen. De burgemeester tikte een paar keer op de microfoon waardoor hij even piept en iedereen hem geïrriteerd aankijkt. Hij lacht even grappend en kuchte daarna waarna hij begint met het voorlezen met het Verdrag van Verraad.

Ik zie een paar mensen zachtjes mee mompelen met de woorden van de burgemeester even als mijn ouders. Ik zucht diep, ik zou willen dat ik dit jaar mijn ouders al trots kon maken en kon mee doen met de spelen maar ik weet dat ik meer kans heb als ik ouder ben. Ik kijk weer naar het podium waar de burgemeester een einde maakt aan zijn toespraak en het woord geeft aan de begeleidster; Berlinda Zwart. Ze doet haar achternaam niet echt te goed. Ze is alles behalve zwart. Haar huid is spierwit en in haar kleding komt volgens mij elke kleur van de regenboog voor. Ze schittert als een diamant en vele mensen vinden het kennelijk prachtig omdat ze ons district zo goed verbeeld.

'Dames en Heren... Jongens en meisjes. We gaan beginnen met de loting voor de 68e Honger Spelen!' Ik hoor een paar mensen joelen en ze knippert met haar lange gouden wimpers en loopt daarna op haar toren hoge hakken naar de meisjes bol.

'Goed... de kandidaat van de meisjes is...' Ik zie een paar meisjes naast me in spanning naar het vak van de 17 jarige kijken waar iedereen nu eigenlijk vrijwillige roepen uit moet horen, maar er komt niks.

'Zara, Radley!' Ik voel hoe mijn adem stokt in mijn keel en de meisjes in mijn vak draaien zich in een ruk naar me om. Ik kijk naar de begeleidster de me duidelijk ook al had gezien en me een zoette glimlach schenkt. Ik voel me dol gelukkig als ik mijn moeder en vader naar me zie glimlachen, maar als ik de meisjes naast me zie met hun blik van angst in hun ogen, spoelt er een vlaag van angst over mij heen. Met een dubbel gevoel en een hartslag van 180 loop ik richting het podium waar Berlinda mij een hand reikt en me in een rondje draait.

'Onze vrouwelijke Tribuut Dames en Heren! Mag ik een applaus alstublieft?' Verschillende mensen beginnen te klappen, en ik zie mijn vader en moeder het hardst klappen van allemaal. Ik glimlach trots, maar schrik op als Berlinda mijn hand los laat en richting de jongens bol toe loopt.

Caldwell Ballantynn (14) POV.

Ik kende het meisje wat op het podium stond. Ze zat een jaar hoger dan mij op school maar ze was er bijna nooit. Ze was net als ik; iemand die altijd trainde voor de Honger Spelen, en dit jaar mocht ze mee doen.

'Geluksvogel...' Mompelde ik zachtjes en sommige jongens keken me vreemd aan.

Ik zag de jongens in mijn vak argwanend naar Berlinda kijken die nu naar onze bol toe liep. Ik hoopte maar dat het een of andere sukkel was die zo snel als dat hij op het podium staat zal gaan huilen. Dan had ik nog wat te lachen. Ik had een jongen van mijn leeftijd net nog geprobeerd boos te krijgen, maar dat ging niet helemaal volgens plan, dus ik hoopte dat er dus nog wat leuks gebeurde, want het was tot nu toe nogal saai.

Ik gaapte en leunde tegen het hek aan en staarde voor me uit, niet merkend dat Berlinda een papiertje had getrokken en dus niemand zich vrijwillig had aangeboden.

'Caldwell Ballantynn!' Ik sprong recht en keek met twee grote ogen naar het podium. Ik hoorde ergens een schreeuw uit het publiek en ik herkende het als die van mijn moeder. De jongens in mijn vak staarde me niet aan, bang dat ik ze iets zou aan doen dus ik stak langzaam mijn hand op zodat Berlinda me zag.

'Ah! Kom naar voren Tribuut!' Ze glimlachte breed en ik knikte vaag. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik hoorde nog niet te gaan. Nu nog niet. Pas over 3 jaar. Als ik 17 was. Dan was ik helemaal goed getraind en had ik de spelen in een zucht gewonnen. Maar nu... nu was het anders. Ik was 14 en er waren 23 andere Tributen die waarschijnlijk veel ouder dan mij zullen zijn.

'Wie is de geluksvogel nou?' Zei een jongen naast me lachend, en ik hoorde hoe meerder jongens begonnen te lachen. Ik voelde woede in me opreizen en wilde hem het liefst aanvallen, maar ik moest me inhouden vanwege de vredesbewakers. Ik kon er niet tegen als mensen me uitlachte en ik zou hem flink terug pakken als ik terug kwam van de spelen.

Ik draaide me boos om en liep met grote passen het podium op. Ik gaf Berlinda een glimlach die niet echt gemeend was en schudde even met mijn hoofd waardoor mijn krullen een beetje voor mijn ogen vielen. Het gaf me een nonchalante indruk en ze pakte mijn hand en daarna ook die van Zara.

'Onze Tributen Dames en Heren. Hopelijk, zien jullie één van de twee terug!' Ze liet ons los en ik wist dat ik Zara's hand moest schudden, maar ik zag haar alleen maar naar een plek in de menigte kijken met haar ogen die verdriet en angst uitstraalde.

Berlinda kuchte even en ze schrok op en keek me even aan waarna ze iets onverstaanbaar mompelde en mijn hand schudde.

Zara Radley (15) POV.

Gray... Gray. Ik zou hem nooit meer zien. Ik kon geen afscheidt van hem nemen, en als ik zou verliezen in de Spelen zou ik hem nooit meer zien. Ik besefte dit pas toen Berlinda haar laatste zegje had gedaan op het podium en ik mijn ouders aankeek. Hierna haalde Caldwell mij uit mijn gedachte en moest ik zijn hand schudde. Maar ik kreeg mijn broertje niet uit mijn hoofd.

Ik werd even later naar het gerechtsgebouw geleidt en de vredesbewakers zeiden dat mensen nu afscheidt van me konden nemen. Mijn ouders waren de enigste bezoekers en toen ze binnen kwamen stormde ik op ze af.

'Waar is Gray? Waarom hebben jullie hem niet meegenomen?' Mijn moeder keek me vreemd aan en mijn vader pakte mijn schouder stevig vast en schudde eraan.

'Zara! Focus je! Je broertje doet er niet toe! Wat er nu wel toe doet is dat je dit gaat winnen!' Ik keek hem aan en wilde wat terug zeggen maar mijn moeder snoerde me de mond.

'Spreek je vader niet tegen, je hebt gehoord wat hij zei. We gaan nu. Succes kind...' Ze gaf me een kus op mijn voorhoofd en ik sloot mijn ogen waardoor er tranen ontsnapte. Ik hoorde hoe ze weg liepen en de deur dicht deden. Ik greep mijn kettinkje vast zoals Gray dat ook altijd deed en snikte zachtjes. Ik zal hem meer missen dan wat ook.

Caldwell Ballantynn (14) POV.

In het gerechtsgebouw had ik een huilende moeder in mijn armen en een vader die me leeg en hol aankeek. Ik snapte er niks van. Dit was niet de bedoeling geweest. De bedoeling was dat een 17 of 18 jarige jongen zich vrijwillig had aangemeld. Maar er zijn kennelijk alleen maar watjes dit jaar.

'Mam het komt wel goed...' Mompelde ik en ze begon alleen maar harder te huilen. Ik keek mijn vader even wanhopig aan, maar die staarde nu alleen nog maar naar de muur.

'Call...' Dat was mijn moeders koosnaampje voor me en ik wilde haar geïrriteerd aankijken maar het lukte niet.

'Beloof me dat je het haalt. Alsjeblieft beloof me dat!' Zei ze snikkend en ik knikte naar haar waarna er een vredesbewaker op mijn deur klopte.

'Het is tijd kom op.' Mompelde hij en mijn moeder huilde nog harder maar de vredesbewaker trok haar van me los en sleepte haar mee.

'Zoon. Hou dit bij je... Alsjeblieft. Het was van je moeder.' Ik keek mijn vader vreemd aan maar hij duwde alleen iets in mijn hand waarna hij me stevig omhelsde en daarna zonder terug te kijken weg liep.

Ik opende mijn hand en zag er een zilveren dunne armband in liggen. Ik keek weer naar de deur, maar ze waren weg. Ik deed de armband om en dacht aan de vraag van mijn moeder.

'Ik beloof het mam!' Schreeuwde ik nog zo hard ik kon en ik hoopte maar dat ze het kon horen, want hierna werd ik weggevoerd.

Taadaaa! De eerste Boete! Hopelijk vinden jullie het wat!

En nu zal ik het review/sponsorsysteem even gaan uitleggen.

Als reviewer kun je sponsor zijn voor de aankomende Honger Spelen. Je kunt punten verdienen door bepaalde reviews in te sturen. Je verdient:

1 Punt voor: Een gewone review.
2 Punten voor: Een review+Tips.
3 Punten voor: Een review+Tips+Ideeën.

Ik hou de puntentelling bij ;) En later als de Honger Spelen echt beginnen, dan kun je met je punten de spelers gaan sponsoren! Jippie haha!
Dus ik hoop dat jullie veel reviews zullen sturen! En dat jullie misschien andere mensen stimuleren zich ook in te schrijven, want ik heb nog veel kandidaten nodig, wil ik aan het volgende hoofdstuk beginnen ;)

Liefs, Jade