District 2 - Tellas Lane (18) POV. Boete dag.

Zucht... Ze was zó knap. Haar prachtige witblonde haar wat zilver leek te kleuren in de zon. En haar zoete glimlach die van goud leek te zijn. Ze stond met wat andere meisjes te praten en haar navel truitje liet haar lichaam er prachtig uitzien en ik kon alleen maar zuchtend toe kijken.

'Zeg Tellas, komt er nog wat van?' Ik keek naast me en zag een jongen staan die me geïrriteerd aankeek. Ik herinnerde me toen pas dat ik aan de optrek balk hing en ik eigenlijk hoorde te sporten in plaats van naar Silver Ragbone te kijken, het prachtige meisje aan de overkant. De jongen naast me kuchte weer en ik keek hem dodend aan waarna hij snel weg keek. Ik kraakte mijn knokkels even waarna ik de balk stevig vast pakte en mezelf begon op te trekken.

Ik was ijzersterk en geweldig gespierd. Dus dit was een makkie. Ik bleef naar Silver kijken, maar ze merkte me niet eens op. De balk bleef voor mijn ogen op en neer gaan en toen Silver zich omdraaide en wegliep liet ik de balk ook snel los en sprong van het opstapje af.

'Hé! Tellas! Je hoort hem nog schoon te maken bullebak!' Oké. Die jongen ging eraan. Ik draaide me boos om en pakte hem in een vlugge beweging vast bij z'n keel en kneep deze zowat fijn.

'Wat zei je, ukkie?' Vroeg ik met mijn kaken op elkaar geklemd en hij probeerde zich los te wurmen, maar het lukte niet.

'Niks...!' Zei hij piepend. Ik grijnsde en gooide hem om de grond en draaide me weer om, om snel achter Silver aan te lopen. Ik liep met een dodende blik op mijn gezicht zodat iedereen voor me aan de kant ging, en dat was maar goed ook. Ik was erg koppig en moest altijd mijn zin krijgen, en als mensen me daarvoor in de weg stonden. Tja. Dan hadden ze een groot probleem.

'Silver, wacht even!' Riep ik toen ze begon met joggen. Ik rende snel achter haar aan, omdat ze niet stopte. Ze negeerde me volkomen.

'Silver ik wilde je wat vragen-' Zei ik met een grijns toen ik naast der rende. Ze kapte me af en keek me verveeld en geïrriteerd aan.

'Wat is er nu weer Lane? Kom je me weer mee uit vragen? Verspil je tijd maar niet, want het antwoord is nog steeds nee.' Ze keek weer strak voor zich uit en ik gromde even boos.

'Waarom?' Vroeg ik boos. Ik was de knapste jongen uit dit District, en elk meisje wist dat. Ik kon met 10 meisjes per dag uitgaan als ik wilde. Maar zij wilde nooit. Ik was gespierd, knap, trainde voor de spelen, en had geen hersens. Wat zocht een meisje nou nog meer?

'Waarom?' Vroeg ze spottend en begon te lachen. 'Je hebt duidelijk de hersens niet Tellas Lane...' Ik wilde wat terug zeggen maar ze onderbrak me. Alweer. 'Je hebt geen T-shirt aan, je draagt een versleten jeans en lelijke schoenen én je woont in zo'n krakkemikkig huis dat de ratten het zelfs te slecht vinden. Je bent arm Lane, en ik date niet met arme jongens, want die hebben me niks te bieden.' Ik stopte met rennen en ze lachte terwijl ze vrolijk door rende.

Dat was het. Dat was de druppel. Zij wilde rijk? Dan kon ze rijk krijgen.

'Pap! Ik moet je spreken!' Schreeuwde ik toen ik thuis kwam. Ik wilde de deur wel boos dichtslaan, maar ik was te bang dat hij uit zijn schanieren zou vallen als ik dat deed. District 2 was het District dat bestond uit allemaal kleine dorpjes die in de bergen dicht bij het Capitool lagen. Elk dorpje lag dicht bij een mijn waar iedereen in werkte. Sommige mensen hadden het beter, omdat ze hogere functies hadden, maar mijn vader was een eenvoudige mijnwerker, dus verdiende slecht. Hij kwam even later de woonkamer in lopen en keek me vreemd aan.

'Wat is er Tellas... je lijkt zo opgefokt.' Ik had het op dat moment nog niet door dat ik hevig ademde en mijn handen tot vuisten had gebald.

'Ik heb een oplossing voor dit alles hier.' Ik wuifde naar het huis en mijn vader keek me niet begrijpend aan.

'Voor wat alles?'

'Voor dit huis. Dit slechte eten. Voor de kapotte kleding van mam en Shelly!' Net toen ik mijn zusjes naam noemde kwam ze binnen en keek verdrietig naar ons.

'Hebben jullie ruzie?' Mompelde ze en ik liep naar der toe en pakte der op. Mijn 14 jarige zusje was mijn grootste schat van de hele wereld. Ik was als de dood dat ze zou worden getrokken voor de Boete vandaag, maar meestal gaven oudere meisjes zich vrijwillig op.

'Nee, ik bespreek even wat met Pap.' Ik gaf der een kus op der voorhoofd en zette der weer neer. Ze knikte en liep daarna weer onze kamer binnen die we samen deelde.

'Ik ga me vrijwillig opgeven voor de spelen Pap.' Mompelde ik en hij keek me even aan waarna hij knikte.

'Ik heb vertrouwen in je Tellas. Je zult zeker weten winnen.' Ik grijnsde en hij omhelsde me zoals vaders en zoons altijd deden. Ik wist dat ik zou gaan winnen. District 2 stond bekend om altijd de bruutste spelers te leveren, en dat zal dit jaar ook weer zo zijn.

Ik liep hierna snel de badkamer in om me om te kleden en me klaar te maken voor de Boete. Iedereen zal vanmiddag weten dat ik naar de spelen zal gaan. Dat ik de gene zal zijn die voor District 2 zal winnen. Dat ik de gene zal zijn die een grote villa en veel geld zal ontvangen. Dat ik de gene zal zijn die Silver Ragbone als vriendin zal hebben...

Toen ik in het lauw warme water stapte begon ik mezelf gelijk goed schoon te schrobben. Ik had niks met lui in het water liggen. Dat was alleen voor mensen die geen energie en conditie hadden. Het begon me tijdens het wassen pas te dagen dat ik over een paar maanden, stinkend rijk en beroemd zou zijn. En dat Silver dan mijn vriendin zal zijn. Ik grijnsde bij de gedachte en stapte snel het bad uit om mezelf af te drogen.

Toen ik eenmaal droog was liep ik snel naar mijn kamer toe om te kijken wat ik aan zou doen voor de spelen. Ik pakte een Jeans uit de kleine kast die nog niet helemaal versleten was en een strak grijs shirt wat mijn spieren er goed liet uitkomen. Als de andere Tributen mij dan op de TV zouden zien, dan wisten ze dat ik iemand was waarmee je niet moest vechten.

Ik liep naar de stoffige kleine spiegel en bekeek mezelf even. Mijn warrige donker bruine haar hing losjes rond mijn hoofd en mijn licht blauwe ogen keken me strak terug aan. Ik zag er door die blik en mijn strakke kaaklijn ouder uit dan ik was, en ik was al 18. Dus dat kon alleen maar in mijn voordeel werken. Mijn zusje kwam opeens naast me staan met haar haar in een vlecht en ik zag dat ze naar mijn litteken op mijn arm keek. Deze liep van mijn linker schouder tot mijn elleboog. Ik had hem opgelopen 3 jaar terug bij een training.

'Ik hoorde dat je je vrijwillig gaat opgeven...' Mompelde ze en ik sloeg mijn arm om haar heen en drukte haar stevig tegen me aan.

'Ik wil niet dat je weg gaat...' Hoorde ik haar mompelen en ze drukte haar gezicht tegen mijn shirt aan en ik hoorde haar zachtjes snikken.

'Shelly... Luister eens goed.' Ik bukte en pakte haar bij haar schouders vast. 'Ik ga niet weg. Ik neem geen afscheid, want ik kom gewoon weer terug hoor je me? Ik ga winnen en dan kunnen jij en mam alles kopen wat je wilt. Zoals die prachtige vlinder spelt die je laatst zag, oké?' Ze knikte en veegde haar tranen van haar wangen af. Het deed me pijn haar zo te zien, maar ik was serieus. Dat was ik altijd al geweest, maar dit keer meende ik het helemaal. Ik kwam terug en ik zou beter voor haar zorgen dan dat ik hiervoor deed.

'Kom op laten we naar de Boete gaan.' Ik pakte haar op en zette haar op mijn schouders waardoor ze moest giechelen.

'Mam is er ook niet blij mee weetje...' Fluisterde ze zachtjes toen we de woonkamer inliepen en ik grijnsde.

'Dat is ze vast wel als ik terug kom.' Shelly lachte en pakte mijn handen stevig vast en we liepen naar buiten om op weg te gaan naar de Boete.

District 2 - Lerola Aemilia (17) POV. Boete dag.

Het kleine konijntje dat voor me lag probeerde vrij te komen uit mijn val, maar had geen succes. Ik trok de touwtjes wat steviger aan rondom zijn nek waardoor het bijna geen lucht meer kreeg. Ik lachte zachtjes en begon het dier te prikken met een scherpe stok zodat er wat wondjes ontstonden. Het konijntje begon rare geluiden te maken en begon te kronkelen waardoor het alleen maar strakker in de val kwam te zitten. Ik pakte nu de touwtjes over en trok het konijntje van de grond zodat het dier er nu bij zijn nek aan hing. Het konijntje bleef nog even worstelen voor zijn leven, maar hing al snel levenloos aan de touwtjes. Ik lachte en wierp het dier weg. Er was nu geen plezier meer mee te beleven, dus het was nutteloos.

'Lerola! Daar ben je! Vader zoekt je.' Mijn broer van 18, Levar, kwam aanrennen en pakte mijn schouder vast.

'Wat was je aan het doen?' Vroeg hij geïrriteerd toen hij de bloedvlekken op de stenen ondergrond opmerkte.

'Niks.' Zei ik zachtjes terug en ik wilde opstaan maar hij duwde me terug op de grond.

'Wat zei je?' Hij lachte en ik wilde hem slaan maar ik kon het niet.

'Niks, dat zei ik.' Ik duwde zijn hand weg en krabbelde snel overeind waarna ik naar de grond staarde en niet naar hem.

'Kom mee...' Zei hij bruusk en hij draaide zich om en begon richting ons huis te lopen. Ik woonde samen met 5 oudere broers en mijn ouders. Ik was de jongste van allemaal, ik was 17, en Levar was 18. Ik had nog twee tweelingbroers van 19, dat waren Liveo en Loran. Dan had je nog Lucian van 20 en Larren van 21. Het was een traditie bij ons in de familie om iedereen zijn voornaam te beginnen met de letter L. En dat was vreemd genoeg ook de eerste letter van het woord Liefde. Maar klaarblijkelijk genoeg haatte ik iedereen in mijn familie...

Levar duwde de deur van het huis open en ik zag Liveo en Loran aan tafel zitten terwijl ze hun ontbijt naar binnen schrokte.

'Daar ben je! Ga het eten klaar maken samen met je moeder, je broers moeten trainen!' Mijn vader keek me boos aan en stootte tegen mijn schouder aan terwijl hij langs me liep. Ik zag mijn moeder al zwijgend in de keuken staan terwijl ze haar ogen gericht hield op haar handen.

Mijn vader was de gene die met de scepter zwaaide in dit huis, en iedereen moest naar hem luisteren. Levar, Liveo en Loran trainde alle drie voor de Honger Spelen terwijl Lucian en Larren samen met mijn vader voor het geld zorgde. Ik en mijn moeder deden er vrijwel niet toe. Mijn vader geloofde dat vrouwen er alleen waren om voor de kinderen te zorgen en het huishouden in orde te maken, verder waren we nutteloos.

'Zeg Lerola, komt er nog wat van?' Vroeg Levar sarcastisch en ik wilde niks liever dan zijn kom met eten vol in zijn gezicht gooien. Maar ik deed niks. Ik hield me stil en begon mijn moeder te helpen. Ze keek me even lichtjes aan waarna ze zich weer op haar werk focuste. Mijn moeder stond het brood te bereiden terwijl ik het fruit sneed. Ik deed de stukjes fruit in een grote kom en wilde net aan iets anders beginnen toen Lucian me verstoorde in mijn werk en zomaar stukjes uit de kom begon te eten.

'Wil je daarvan afblijven?' Vroeg ik hem maar hij lachte alleen maar en woelde door mijn haar en pakte nog een flinke hand met fruit. Ik kon er niet tegen als iemand me verstoorde in mijn werk, en ik kon er al helemaal niet tegen als er iemand aan mijn haar zat. Maar ik hield me alweer stil. Ik wilde niet laten merken dat ze me op mijn zenuwen werkte. Ik was altijd stil als ik thuis of bij familie was. Niemand mocht weten wat ik eigenlijk dacht... Dat ik ze het liefste alle 7 dood zie.

'Gaan jullie nog trainen of wat?' Vroeg mijn vader opeens aan mijn drie broers die dom grijnsde en daarna snel uit de woonkamer verdwenen. Het waren een stelletje slappelingen en iedereen in het District wist het. Ze trainde pas rond 8 uur 's ochtends en deden het maar voor een uurtje waarna ze de rest van de dag op hun kont zaten. Ik wist dit, omdat ik zelf ook stiekem trainde. Vanaf mijn 10e kroop ik al om 4 uur 's ochtends uit bed om tot half 7 te trainen en dan razend snel naar huis terug te gaan en het huishouden te doen. Het was in het begin erg vermoeiend, maar na een paar maanden kreeg ik er meer uithoudingsvermogen door.

Na een tijdje was iedereen het huis uit behalve ik en mijn moeder. Ik wilde de bezem pakken maar ze stopte me. 'Ga je maar klaarmaken voor de Boete.' Ze gaf me een hele kleine glimlach maar ik negeerde het en draaide me om en liep naar mijn kamer. Ik was vanochtend al snel in bad geweest dus ik hoefde alleen nog maar mijn haar en kleding te doen.

Ik trok mijn kleding kast open en eigenlijk hingen er alleen maar kapotte lange viezige jurken in die ik droeg tijdens het schoonmaken. Maar ik had onderin de la ook nog een speciaal jurkje bewaard speciaal voor deze Boete.

Hij was strak en strapless donker groen. Er liep een zilveren rits van boven tot beneden aan de voorkant en toen ik hem aantrok keek ik grijnzend in de spiegel. Mijn haar had grote zwarte krullen die tot de helft van mijn rug kwamen. Ik had het altijd los hangen, omdat het dan een deel van mijn gezicht bedekte. Mijn ogen waren zo donker bruin dat ze zwart leken, en het stak alleen nog maar meer af tegen mijn bleke porselein kleurig huid. Ik was erg mager en had ingevallen wangen. Mijn lippen waren dun en stonden altijd in een strakke lijn op mijn gezicht, lachen deed ik vrijwel nooit. Alleen cynische humor kon ik appreciëren.

Ik keek even naar mijn nagels en glimlachte. Een paar maanden terug had ik er ijzeren puntjes op laten zetten, scherpe, ijzeren puntjes. Ik had vaak ruzie met andere meisjes en ik hield van vuist gevechten, en deze kleine dingetjes gaven me een voorsprong in zo'n gevecht.

Ik schrok op toen ik een klop op de deur hoorde en mijn moeder zei dat ik nog moest ontbijten. Ik zuchtte en deed de deur zachtjes open waarna ik aan tafel ging zitten en een stukje brood pakte. Ik had helemaal geen honger, want ik kon alleen maar over de Boete nadenken. Vandaag was de dag. De dag dat ik verlost zou zijn van deze plek en mijn vreselijke familie. Vandaag was de dag dat ik me vrijwillig zou gaan opgeven voor de 68e Honger Spelen.

Tellas Lane (18) POV.

Ik voelde hoe mijn zusje stevig in mijn hand kneep toen we het plein opliepen voor de Boete. Ze had een wit zwierig jurkje aangedaan en ze probeerde te glimlachen, maar ik wist dat ze bang was. Ze trainde nooit voor de Boete, ze deed braaf haar huiswerk en ging braaf naar school. Mijn moeder wilde niet dat ze trainde, want ze wilde haar niet kwijt. Ze was ook niet erg blij ermee toen ze hoorde dat ik me vrijwillig zou gaan opgeven, maar ze kon me toch niet meer op andere gedachten brengen.

Mijn vader daarin tegen was trots op me en stond 100 procent achter me. Ik schrok op toen ik een meisjes stem mijn naam hoorde roepen. Ik keek geïrriteerd op toen ik zag dat het die blonde bimbo van een Scarlett was.

'Zeg Tellas... Veel succes vandaag. Ik hoopte dat je misschien na de Boete nog wat wilde gaan drinken?' Ze knipperde een paar keer met der ogen, maar het irriteerde me alleen maar. Het enige meisje wat echt voor mij telde was Silver. De rest irriteerde me alleen maar met hun stomme gepraat en aandacht vragende blikken.

'Nee.' Een goed kort en bondig antwoord liet ze altijd afdruipen. Net zoals Scarlett, die me met een vreemde en pijnlijke blik aankeek. Ik hoorde Shelly zachtjes grinniken en ik aaide haar even over haar hoofd heen. Ik liet het niet graag merken dat ik aardig was, maar Shelly haalde het gewoon in me naar boven. Niet veel later namen we afscheid van onze ouders en zei ik dat ik ze zo ook weer zou zien in het gerechtsgebouw.

'Alsjeblieft, Tellas. Ik smeek je, doe het nou niet...' Snikte mijn moeder maar ik schudde mijn hoofd en keek haar teleurgesteld aan.

'Ik dacht dat je me zou steunen.' Ze wilde wat terug zeggen, maar ik draaide me al om en liep naar de inschrijf tafel. Verschillende jongens weken voor me uit, omdat ze duidelijk geïntimideerd waren door mij en het liet me grijnzen. Het zou een geweldige Boete worden vandaag...

Lerola Aemilia (17) POV.

Ik wist dat mijn 3 luie broers zich nooit vrijwillig zouden opgeven. En ik wist zeker dat een of andere bullebak die dacht dat die dit kon winnen, het wel zou doen. Dus ik hoefde me geen zorgen te maken dat ik samen met mijn broers naar de spelen zou worden gestuurd. Ik schreef mezelf in bij de inschrijvingstafel en liep daarna snel door naar het vak van de 17 jarige meisjes.

Ik lachte zachtjes toen ik Nadien zag staan met vier grote rode krassen op der wang. Ze keek me boos aan, maar het liet me alleen nog maar meer grijnzen. Ik had een paar dagen terug een aanvaarding met haar gehad, omdat ze zei dat ik een slappeling was. Ik bewees haar het tegendeel en takelde haar flink toe.

Ik zuchtte verveeld en hoopte maar dat het snel zou beginnen, want ik wilde hier niet langer zijn. Ik wilde net op het hek gaan leunen toen ik opeens een paar water druppels op mijn arm voelde. Ik keek naar de lucht en net op dat moment was er een bliksemschicht en begon de regen met bakken uit de hemel te komen. Ik hoorde een paar mensen schreeuwen en veel meisjes probeerde zichzelf droog te houden, maar de Vredesbewakers lieten ons niet uit het vak.

Ik keek boos naar mijn haar en vervloekte de lucht. Ik haatte regen, ik haatte het meer dan dat ik mijn familie haatte en dat was een wonder. Vele meisjes hoorde ik opeens mopperen dat hun make-up uitliep en toen bedacht ik me ook opeens dat ik geen waterproof mascara op had. Fijn. Kom je voor het eerst op nationale TV. Zie je eruit als een plat gereden panda...

Iedereen schrok op toen er opeens en sarcastische kuch door de boxen op het plein heen klonk. De Burgemeester stond kennelijk al op het podium en begon met het lezen van het Verdrag. Niemand luisterde echt, want iedereen kende het uit zijn hoofd. Maar toen de begeleidster van het District opkwam draaide iedereen gelijk zijn hoofd om naar het podium.

Het was Althea Romeo. De goud kleurige blondine, maar dan bedoel ik ook echt goud kleurig. Haar huid was ondergespoten met gouden glitters en haar hele mantel pakje, was ook van goud. Ze begon haar kleine toespraak in een piep stem en stond de hele tijd door met een grote glimlach op haar gezicht.

'We beginnen, zoals altijd, met de meisjes... Welke super heldin zal er dit jaar gekozen worden?' Ze klapte zachtjes in haar handen en liep daarna richting de bol met namen. Ze pakte een papiertje en vouwde deze open.

'De vrouwelijke kandidaat van dit jaar is...-'

'Ik bied mezelf aan!' Ik stak mijn hand zo hoog mogelijk op in de lucht, en hoopte maar dat mijn nagels nu niet diende als bliksemgeleider.

'Ah!' Althea maakte een hoog piep geluid en wuifde vrolijk naar me. 'Kom het podium op! Kom, kom!' Ze glimlachte breed en ik merkte dat haar tanden een zilver kleurige kleur hadden. De meisjes in mijn vak staarde me allemaal met grote ogen aan. Ik negeerde ze en liep naar het vak uit samen met een vredesbewaker.

Dit was het. Ik had het echt gedaan. Ik zou eindelijk weg zijn van deze plek. Van mijn familie. En ik zou gaan winnen ook.

Tellas Lane (18) POV.

Het meisje wat het podium op liep kende ik niet. Haar haar zat tegen haar wangen aangeplakt, maar ze keek steen vast en met een ijzersterke blik naar voren. Ik was blij dat ze zich had aangemeld, dat betekende dat Shelly niet gekozen kon worden.

'Prachtig! Echt geweldig!' Althea leek niet blijer te kunnen kijken. Het meisje keek haar ongeïnteresseerd aan, maar schudde toch haar hand.

'Wat is je naam?'

'Lerola Aemilia.' De microfoon piepte even en Althea begon te klappen waarna de rest van het plein ook begon te klappen. De regen kwam nog steeds met bakken uit de hemel zetten, maar Lerola kreeg nu een paraplu overhandigt. Precies dezelfde die Althea al vast had.

'Goed! We gaan door met de jongens Tribuut.' Ze keek hoopvol naar onze groep als of ze hoopte dat hier ook een vrijwilliger zou zijn. Wel, haar droom zou zo meteen werkelijkheid worden...

'De jongens Tribuut-' Ik liet haar haar zin niet eens afmaken.

'Ik bied me ook aan!' Voordat er ook maar een vredesbewaker langs kwam om me te begeleiden duwde ik het hek zelf al aan de kant en liep met grote passen het podium op. Althea leek in extase te zijn en pakte mijn hand gelijk vast toen ik op het podium stond en schudde deze vrolijk heen en weer.

'Geweldig, wat geweldig. Alweer een vrijwilliger. District 2 zal dit jaar zeker weten gaan winnen!' Ze schreeuwde het zowat door de microfoon heen en begeleidde me naar mijn plek.

'We hebben onze twee kampioenen van dit jaar! Geef ze een huiverend applaus dames en heren!' Ik draaide me om en wilde Lerola met een dodelijke blik aankijken. Maar ze gaf mij al een cynische glimlach, als of ze iets wist wat ik niet wist. Ze greep mijn hand en zette haar nagels in mijn vel. Ik merkte toen pas dat deze van ijzer waren, maar ik liet niet merken dat het pijn deed.

'Moge de kansen immer in je voordeel zijn... Tellas.' Ze fluisterde het, maar ik kon haar perfect horen. Maar voordat ik wat kon terug zeggen liet ze me alweer los en draaide ze zich om en liep ze af.

Niet veel later zat ik in het gerechtsgebouw met Shelly op mijn schoot die ik knuffelend vast hield. Ik zal der missen, maar ik deed dit deels ook voor haar. Ik had Silver niet zien staan, maar ik wist dat ze aan me zou denken vanavond.

'Pas goed op jezelf. En denk erom. Win.' Fluisterde mijn vader en greep mijn schouder stevig vast en keek me doordringend aan. Ik knikte en zette Shelly daarna op de grond. De vredesbewaker kwam ze ophalen en ik keek mijn moeder nog even aan waarna ze me nog een knuffel gaf.

'Je weet dat ik het niet wil. Maar... succes.' Ze snikte en veegde wat tranen weg waarna ze zich omdraaide en de kamer uit liep. De vredesbewaker loodste Shelly en mijn vader daarna ook mee waarna ik weer alleen was. Ik wist zeker dat ik terug zou komen.

Lerola Aemilia (17) POV.

Ik wilde geen bezoekers. Ik hoefde niet te weten hoe mijn ouders en mijn broers erover dachten. Ik wilde ze alleen maar vergeten. Zij waren de reden waarom ik mee deed met de Honger Spelen. Ze hoefden dus niet mijn glorieuze moment te verpesten.

Ik zou gaan winnen, en ik zou ze nooit meer zien. Een zoete droom die, binnenkort, werkelijkheid zal worden.

Okee! Dit zijn de twee Tributen van District 2! Wat vinden jullie van ze? Ik wil graag jullie mening weten.
Ik heb de reviews bijgehouden, en hier zijn de punten voor het eerste hoofdstuk ;)

La Florine - 1 punt.
Greendiamond123 - 3 punten.
MyWeirdWorld - 2 punten.
SirWalsingham - 1 punt.
FF-Schwarz - 1 punt.

Ik kan aan het volgende hoofdstuk pas beginnen als ik een jongens tribuut heb voor District 3 ;) Dus jullie moeten maar hopen dat iemand zich inschrijft haha! Vertel me wat je van dit hoofdstuk vond in je REVIEW! :D

Liefs,
Jade