District 3 - Mayline "May" Chima (17) POV. Boete dag.

Het slaapmasker op mijn ogen zorgde ervoor dat de morgenzon mijn ogen niet kon bereiken. Het heerlijk zachte matras waar ik op lag was veels te uitnodigend om eruit te kruipen. Ik draaide me dus op mijn zij om nog een uurtje of twee verder te slapen. Maar kennelijk dacht mijn moeder er anders over.

'Oh Mayline, lieverd! Opstaan!' Ze zei het zangerig en het irriteerde me dood. Waarom kon ze me niet gewoon laten slapen.

'Nog 5 minuten Mam!' Bromde ik terug en trok de lakens over mijn hoofd heen. Maar veel rust kreeg ik niet, want ik hoorde de deur krakend open gaan en mijn moeders hakken op de houten vloer van mijn kamer.

'Kom op lieverd, het is de Boete vandaag. Je moet je mooi maken.' Ze lachte vrolijk en trok mijn gordijnen open. Ik gromde wat, maar het was niet echt verstaanbaar. Waarom kon ze me niet gewoon laten slapen? Ik ben de Burgemeester zijn dochter voor Gods sake. Ik zou nooit naar de Honger Spelen worden gestuurd, want tja, niemand wilde toch zo'n lieftallig mooi meisje erheen sturen.

Ik voelde hoe mijn moeder de lakens weg haalde en ik trok mijn slaapmasker weg en keek haar boos aan. Ze kon alleen maar vrolijk glimlachen met haar knal rode lippen en haar blonde opgestoken haar.

'Niet zo boos fronsen May, daar krijg je rimpels van.' Ze keek me betuttelend aan en liep daarna mijn kamer weer uit. Ik hoorde nog hoe ze een bediende commandeerde om het bad voor me te laten vollopen en ik zuchtte. Ik ging rechtop zitten en schoof mijn voeten in een paar knal roze fluffy pantoffels en schuifelde naar de badkamer toe.

Zo te zien had de bediende het bad al helemaal klaar gemaakt. Ik rook de heerlijke lucht van rozen en badolie. Zonder erbij na te denken trok ik mijn nachtjapon uit en liet het op de grond vallen. Ik voelde met mijn vingers of het water op goede temperatuur was en liet mezelf daarna in het zijde zachte water glijden.

Ik dompelde me helemaal onder en hield mijn ogen stijf dicht. Ik voelde luchtbellen uit mijn neus komen en ik vroeg me af of ik niet beter hier kon blijven in dit bad, dan in plaats van naar de Boete gaan. Maar mijn ademnood stopte mijn gedachten reeks en dwong me om omhoog te komen. Ik haalde diep adem en proestte eventjes waarna ik even roerstil in het bad bleef zitten. Ik begon mezelf te wassen en kamde met mijn vingers door mijn lange gouden haren. Als ze droog waren vormde ze mooie pijpenkrullen tot iets over mijn schouders. En met mijn fel blauwe ogen en roze lippen erbij was ik ook wel het snoepje van District 3. Tenminste, zo noemde elke jongen me, dus het moest wel waar zijn.

'Mayline, kom je uit bad? De Boete begint zo, en je moet je nog klaarmaken!' Ik zuchtte en ging in het bad staan terwijl de druppels van mijn lijf af vielen en in het bad plonsde. Ik sloeg een handdoek om mijn lichaam heen en liep naar de spiegel waar ik mijn haar begon te föhnen. De krullen verschenen al snel weer en met een brede glimlach op mijn gezicht begon ik mijn make-up aan te brengen. Mijn moeder klopte op de deur en kwam binnen lopen met mijn Boete jurk.

'Lieverd trek deze aan, we gaan zo. Je vader mag niet te laat zijn.' Ze knipoogde naar me en ik knikte. Ik bekeek de jurk die aan de haak van de deur hing. Hij was bloed rood en had prachtige glitters erover heen lopen. Er zat een snee aan allebei de kanten die opliep tot aan mijn boven benen, zodat mijn lichaam er extra goed in uit zou komen.

Ik trok hem snel aan, fatsoeneerde mijn haar nog even en liep daarna snel naar beneden. De bediende had nog een kommetje met fruit voor me klaar gezet en glimlachte vrolijk naar me.

'Ik heb nog een lekker fruit brood voor u klaar liggen als u terug komt Juffrouw Chima.' Ik knikte dankbaar naar hem en at mijn fruit snel op. Even later liep ik in de warme zon richting het plein. Mijn ouders gingen met de auto zodat het er formeler uit zou zien, maar ik wilde er voor zorgen dat iedereen in het District mijn outfit kon bewonderen. Dus ik ging lopen.

'May! May! Wacht even!' Ik draaide me om en zag Ronda op me aflopen. Haar saaie zwarte jurkje hing losjes om haar lichaam heen en ik keek er met een afkerende blik naar.

'Ronda, wat heb je nu weer aan.' Ik snuif en ze kijkt even naar haar jurkje waarna ze naar die van mij bekijkt. Haar wangen krijgen een rode blos en ik lach.

'Zeg maar niks, hij is zeker weten van je moeder geweest.' Ik draai me weer om en begin verder te lopen. Meiden zoals Ronda waren als was in mijn handen. Ze luisterde naar me deden wat ik zei. Je zou ze mijn persoonlijke slaafjes kunnen noemen als je wilde.

'Zeg May,' Begon Ronda weer en ze ratelde vrolijk door over een of andere jongen waar ik niet in geïnteresseerd was. Ik luisterde niet echt naar haar en concentreerde me in plaats van op het verhaal, op de mensen op het plein.

'Ronda,' Ze hield gelijk haar mond dicht en keek me vragend aan. 'Ik ga me nu inschrijven, hou een plekje voor me vrij wil je?' Ze opende haar mond om iets te zeggen maar ik liep al van haar weg dus ik hoorde het niet.

Vele meisjes stonden in de rij en ik zag vele met doodsbenauwde gezichten kijken. Ik hoefde me niet extra veel in te schrijven voor bonnen, want ik had eten genoeg. Dus ik zat niet met dat probleem. Ik ging in de rij staan en bestudeerde ondertussen de rij van de jongens en keek of er nog leuk exemplaren tussen zaten. Ik zag Gabe vooraan de rij staan om zich net in te schrijven. Ik kreeg een glimlach op mijn gezicht en zette ook snel mijn naam op de papiertjes waarna ik een lip gloss uit mijn tasje pakte en die snel op deed. Ik liep hierna snel naar Gabe toe voordat hij in zijn vak verdween.

'Hey Gabe...' Fluisterde ik zachtjes in zijn oor en hij draaide zich verbaasd om.

'Hey May. Je ziet er zoals altijd weer verassend goed uit.' Ik lachte en draaide een lok haar om mijn vinger heen en knipperde een paar keer in mijn ogen. Flirten met jongens was een van mijn vele hobby's. En het kon me niet schelen als ze een vriendinnetje hadden zoals Gabe.

Gabe begon te grijnzen en we knoopten een luchtig gesprek aan, maar dit werd ruw verstoord toen Gabe's vriendin boos aan kwam lopen en me een moordende blik schonk.

'Gabe wat doe je?' Vroeg ze boos en keek hem niet aan, maar mij.

'We praten gewoon. Doe even rustig Emily.' Zei ik sarcastisch en ze keek me boos aan.

'Jij praat niet alleen met jongens May. En laat Gabe vanaf nu gewoon met rust!' Ik snoof en ze zette een dreigende stap naar voren. Niemand moest mij vertellen wat ik moest doen. En al helemaal moest niemand mijn jongens van me afpakken.

'Volgens mij kan Gabe best voor zichzelf praten, Emily.' Ik bekeek haar outfit schamper en lachte. Ze liep langzaam rood aan en zei voor een tijdje niks. Net toen ik een opmerking wilde maken, greep ze opeens een lok van mijn haar en trok eraan.

Oh, nee. Dat had ze níet gedaan.

Je moest bij mij absoluut niet aan me zitten zonder dat ik dat wilde, en al helemaal niet aan me haar. Ik veranderde in een moordmachine als iemand aan mijn haar zat.
Ik pakte Emily gelijk bij haar schouder en met mijn andere hand sloeg ik zo hard ik kon. Midden op haar wang zat nu een rode vlek van mijn handafdruk. Ik stuurde der nog een dodende blik, gaf Gabe een kusje op zijn wang en liep daarna met mijn hoofd hoog in de lucht naar mijn leeftijdsvak.

Dit zou nog een interessante Boete worden.

District 3 - Jack Chamberlain (17) POV. Boete dag.

Ik keek verveeld naar het TV scherm. Ik lag al meer dan een uur te kijken, maar had eigenlijk helemaal niks meegekregen over wat er nou was verteld. De Boete was vandaag en zoals gewoonlijk stond mijn moeder met een hyperventileer aanval in de keuken mijn ontbijt klaar te maken. Ze werd altijd heel erg ongerust op de dag van de Boete, omdat ze doodsbenauwd was dat ik of John, mijn tweelingbroer, werden getrokken.

'Mam? Is mijn ontbijt al bijna klaar?' Schreeuwde ik terwijl ik mijn ogen niet van het beeldscherm af haalde. Ze riep wat terug, maar ik kon het niet goed verstaan. Niet veel later kwam ze de kamer binnen lopen met een zenuwachtige glimlach en zette het dienblad met voedsel naast me neer.

'Hier Lieverd. Ik heb croissants met ju d'orange en boterhammen met jam voor je gemaakt.' Ik keek even op en ze kamde even met haar vingers door mij haar, proberend mijn scheiding recht te krijgen.

'Je weet dat ik liever pindakaas heb.' Mompelde ik en duwde haar hand weg en deed mijn scheiding weer de andere kant op zoals ik dat liever wilde hebben.

Ze glimlachte vaagjes, maar zei niks en liep daarna weg. Ik pakte een croissant en wilde een hap nemen, maar schrok op toen John binnen kwam.

'Waar kijk je naar?' Vroeg hij en pakte het andere croissantje en propte die zowat in een keer in zijn mond. Ik mompelde terug dat ik geen idee had en ging rechtop zitten om wat te drinken.

John en ik woonden samen met onze ouders in een van de beste huizen van het District. Mijn vader had een hoge functie bij de Burgemeester dus we waren welgesteld. Meestal was mijn vader altijd aan het werk, dus mijn moeder verwende mijn broer en ik behoorlijk om het gemis van onze vader te compenseren.

John drukte opeens de TV uit en zei dat ik mee moest komen. Ik stond sloom op en liet de boterham liggen en liep achter hem aan.

Ik ging met mijn hand door mijn bruine haar wat altijd goed in model moest zitten, anders ging ik niet naar buiten. Ik keek nog even snel in de spiegel en zag dat het prima zet. Mijn blauwe ogen gingen over mijn spieren heen die ik nog even extra aanspande.

Even later stonden John en ik buiten en liepen we naar onze gebruikelijke vriendengroep plek. Carl en Med stonden er al en knikte naar ons. Ze waren niet echt beste vrienden, maar ze waren goed genoeg om mee rond te lopen, ook al verdiende hun ouders niet zoveel als die van John en ik.

'Wie denken jullie dat er vandaag naar de Spelen wordt gestuurd?' Vroeg Carl terwijl hij een grasspriet rond draaide tussen zijn lippen.

'Ik hoop maar niet dat het Trish is.' Trish, mijn knappe buurmeisje, liep net langs en ik knipoogde naar der, maar ze rolde alleen maar met haar ogen en negeerde me verder. Carl en Med lachte zachtjes en ik gaf ze een dodende blik. Ik was veel belangrijker dan hen dus ze hadden het recht helemaal niet om me uit te lachen.

Na een tijdje zagen we steeds meer mensen richting het plein lopen dus besloten we om ook maar te gaan. John en ik rende nog snel even naar huis om onze moeder te waarschuwen en haalden daarna Carl en Med al snel in. Het plein was al behoorlijk druk toen we eraan kwamen en de rijen voor de inschrijftafels waren ook zowat 10 meter lang.

Ik zuchtte luid en duwde een paar andere jongens aan de kant zodat ik makkelijk kon voorkruipen. Ze protesteerden niet, omdat ze wisten dat ze anders klappen konden verwachten.

'Naam?' vroeg de vredesbewaker monotoon en ik keek hem even duidelijk aan, maar hij staarde alleen maar boos terug.

'Jack Chamberlain, 17 jaar.' Mompelde ik met een snauwende ondertoon en hij duwde me een papiertje toe en zei dat ik daar mijn naam er op moest zetten. John schreef ook al vlug na mij zijn naam op waarna we in het vak van de 17 jarige jongens gingen staan.

Ze zon scheen zachtjes aan de hemel en ik begon Trish te zoeken in het vak van de 16 jarige meisjes. Ik kon haar niet vinden, en ik schrok op toen de Burgemeester met de Begeleider en Mentor op kwam lopen. Deze Boete zou zoals altijd dood en dood saai zijn.

Mayline "May" Chima (17) POV.

Mijn vader kwam oplopen en ik keek een beetje trots om me heen. Ronda stond naast me en tikte me zachtjes aan en wees naar mijn vader met een grote glimlach. Ik grijnsde en ze begon te giechelen. Stom kind. Het was niet eens haar vader, dus waarom moest ze lachen? Ik alleen moest er trots op zijn dat mijn vader hier de baas was en dat hij me kon geven wat mijn hartje me begeerde.

Hij begon met het voorlezen van het Verdrag en ik zocht Emily in het vak achter mij. Ze was pas 16 en ik hoopte dat ze gekozen zou worden. Dan kon ik tenminste met Gabe doen wat ik wilde, en zou ik nooit meer last van der hebben aangezien ze het toch nooit zou overleven. Maar ik kon der niet vinden en mijn aandacht werd al snel getrokken door het applaus van het publiek toen de Begeleider opkwam. Hij was onze nieuwe Begeleider dit jaar, de vorige was ontslagen na een cruciale fout die ze had gemaakt in het Capitool. Tenminste zo ging het verhaal van het Capitool. Zij was een van de weinige menselijke Begeleiders en ze probeerde ons dan ook altijd een beetje te helpen. Dus niemand geloofde er veel van, iedereen dacht dat ze haar hadden vermoord.

De Begeleider die nu op het podium stond had knal roze haar wat leek te glinsteren in de zon. Zijn paarse tattoo's die hij op zijn gezicht had lieten hem er nog maffer uit zien dan de vorige begeleider. Toen hij zijn mond open deed merkte ik dat zijn tong blauw was en ik onderdrukte een lach terwijl hij begon met zijn kleine toespraak.

'Jongens en Meisjes, welkom bij de Boete Dag voor de 68e Honger Spelen! Ik weet dat jullie er allemaal heel veel zin in hebben, dus ik zal het kort houden. Ik hoop dit jaar twee energieke, gezonde en fanatieke Tributen te mogen leveren aan het Capitool! Ik weet dat dit een geweldig jaar zal worden, dus hier gaan we! We beginnen met de meisjes natuurlijk.' Hij grijnsde breed, wierp een blik op ons vak en liep lachend naar de bol toe.

Ik hoorde hoe veel meisjes een diepe adem teug namen toen hij zijn hand in de bol stak en er een papiertje uit pakte.

'Wie zal de gelukkige dit jaar zijn...' Mompelde hij zachtjes door de microfoon. Hij hield de spanning nog eens extra lang vast en volgens mij wilde vele mensen hem het liefst wurgen. Ik daarin tegen, maakte me geen zorgen. Elk jaar was het hetzelfde, elk jaar werd er een arm meisje gekozen dat dan bibberend op het podium ging staan en soms in huilen uit zou barsten. Elk jaar was het weer hetze-

'Mayline Chima! Kom maar naar voren!' Mijn gedachte stopte gelijk. Mijn hart was volgens mij ook opgehouden met kloppen en ik wist zeker dat mijn ogen zo groot waren als twee bordjes.

Dit kon niet waar zijn. Dit kon niet zo zijn. Het kon gewoon echt niet. Ik kon niet gekozen zijn. Ik ben de dochter van de Burgemeester, ze hoorde na de inschrijvingen mijn naam gewoon uit die bol te halen! Dit kon niet!

'Mayline? Mayline Chima!' Ik schrok op toen de Begeleider nog een keer mijn naam door de microfoon heen schreeuwde, maar ik verroerde geen vin. Ronda keek me ook doodsbenauwd aan en ik zou wensen dat ze een andere kant op keek.

'Eh pardon! Maar dit moet duidelijk een fout zijn!' Ik schrok op toen mijn vader het podium op kwam gehold met een knal rood gezicht. De Begeleider keek hem vreemd aan en begon toen te lachen.

'Hoezo? Heb ik der naam verkeerd uitgesproken?' Mijn vader begon wild met zijn hoofd te schudden en probeerde het briefje uit de Begeleider zijn handen te pakken, maar die stapte alleen maar verontwaardigd naar achteren.

'Dit kan niet kloppen!' Gilde mijn vader en het hele plein was doodstil en keek alleen nog maar naar het podium

'Dit kan niet kloppen! Dat is mijn dochter! Ze kan niet naar de Honger Spelen worden gestuurd! ZE IS MIJN DOCHTER!' Mijn vader probeerde het briefje opnieuw af te pakken, maar hij werd terug getrokken door twee paar vredesbewakers. De Begeleider bleef hem vreemd aankijken en vroeg toen nog een keer, nu veel bozer en met een dreigende onderstem, waar ik me bevond.

Niemand zei iets, het was doodstil op het plein, en ik wist dat het niet langer door kon gaan, want dan zouden er dingen kunnen gebeuren. Zoals vredesbewakers die een paar mensen uit de menigte zouden halen en zouden dreigen met de dood totdat ik mezelf prijs gaf en zo egoïstisch was ik nou ook weer niet.

'I-ik ben hier...!' Stotterde ik. En iedereen draaide in één ruk zijn hoofd naar me om. De Begeleider keek me aan en stak daarna zijn hand uit en gaf me een vreemde glimlach.

'Kom het podium maar op Mayline.' Ik stapte stroef mijn vak uit. Het voelde onnatuurlijk hoe mijn benen zich bewogen en ik vond het een wonder dat ik overeind bleef staan. Toen ik op het podium stond rook ik de enorm sterke geur van pepermunt en ik besefte dat het de Begeleider was.

'Goed, nu we onze vrouwelijke Tribuut hebben, gaan we door met de jongens.' Ik merkte opeens dat zijn stem helemaal niet meer vriendelijk klonk maar eerder sadistisch. Het gaf me de rillingen en mijn knieën begonnen ervan te knikken. Deze Boete was totaal niet gelopen zoals het hoorde te gaan.

Jack Chamberlain (17) POV.

Mayline die op het podium stond was helemaal wit weg getrokken, maar volgens mij had ze het zelf niet eens door. Er heerste nog steeds een geroezemoes op het plein, omdat niemand wist wat ze hiervan moesten denken. Er was nog nooit eerder zoiets gebeurd en mensen waren duidelijk bang dat er iets zou gaan gebeuren.

'Stilte alstublieft!' Schreeuwde de Begeleider en zijn gezicht stond opeens op onweer. Hij liep met grote boze passen naar de bol toe en ging er met zijn hand in waarna hij even bleef graaien. Uiteindelijk pakte hij er een briefje uit en hield het hoog in de lucht terwijl hij terug liep naar de microfoon. Je kon de spanning in de lucht voelen hangen en zowat iedereen om me heen hield zijn adem in.

'Als ik zo meteen de naam van de jongens Tribuut voor lees wil ik geen ophef. Ik wil een stille menigte die stil toekijkt hoe de Tribuut braaf volgens de regels zijn hand opsteekt en naar voren toe komt. Is dat begrepen?' Ik wist dat het een retorische vraag was, want het antwoord was duidelijk "ja".

'Goed. Dan beginnen we nu met de jongens Tribuut.' Ik zag vanuit mijn ooghoek dat John mij aankeek en ik voelde een vreemd gevoel van binnen. Het liet mijn haren overeind staan. Als of mijn onderbewust zijn iets ergs wist, wat ik niet wist. Ik ging opnieuw met mijn hand door mijn haar en ik kon zweren dat ik het papier kon horen schuren toen de Begeleider het papiertje open maakte.

'Jack, Chamberlain!' Alle lucht verdween uit mijn longen, en ik voelde het bloed uit mijn gezicht weg stromen. Ik wist wat de Begeleider had gezegd, maar ik kon mijn hand niet opsteken. Ik was compleet verlamd. Ik wist dat het het verstandigste was om naar voren te stappen, maar het lukte me gewoon niet, eerlijk waar.

'Hij is hier!' De stem van Med sneed als een mes door de spanning die er in de lucht hing. Het was opnieuw doodstil en ik draaide mijn hoofd stroef naar hem om en keek hem met de meest dodelijke blik aan die ik op dat moment op kon brengen.

'Sorry Jack, maar ik heb je eigenlijk nooit gemogen. En er raken mensen in gevaar als je niks doet.' Zei hij en er verscheen een hele kleine cynische lag op die lelijke smoel van hem. Ik wilde hem het liefst aanvallen, maar deels wist ik dat hij gelijk had. Ook al zei hij erbij dat hij het deels ook deed omdat hij me niet mocht.

Ik zag John plots in een boze beweging richting Med lopen, maar ik hield hem tegen.

'Nee John! Hij heeft gelijk.' John keek me onbegrijpend aan, maar ik keek alleen maar weg en stak mijn hand in de lucht waarna twee vredesbewakers me kwamen halen om me naar het podium te vervoeren.

Toen ik daar eenmaal stond en de kleine massa voor me zag voelde ik me opeens heel nietig. Ik was nu officieel een Tribuut. Een Tribuut in de 68e Honger Spelen. En ik zal moeten gaan vechten voor mijn leven tegen 23 andere Tributen. Ik was nu officieel verdoemd.

Mayline "May" Chima (17) POV.

Ik stond daar. Stokstijf en met knikkende knieën naast Jack. Een jongen die ik al lang kende, omdat zijn vader veel bij mijn vader was. De Begeleider begon geen nieuwe toespraak maar gebaarde alleen maar dat we handen moesten schudden. Ik commandeerde mijn arm om te bewegen en pakte Jack's zijn hand die klam en slap aanvoelde.

'De Tributen voor District 3 Dames en Heren! Geef ze een applaus!' Maar er kwam geen applaus. Nee het bleef doodstil en iedereen staarde ons aan. De Begeleider had gezegd dat hij absolute stilte wilde, dus dat kreeg hij dan ook. Ik hoorde hem zuchtten en opeens wenkte hij naar de vredesbewakers die achter ons stonden. Ze liepen op ons af en pakte ons vast om ons naar het Gerechtsgebouw te vervoeren.

'NEE! Sean ze nemen haar mee!' Ik hoorde de zangerige stem van mijn moeder door de menigte heen schreeuwen om mijn vader, maar niemand reageerde. Ik hoorde haar nogmaals en nogmaals schreeuwen totdat de deuren van het Gerechtsgebouw achter mij dicht vielen en ik naar een kamer werd gebracht voor een afscheidsmoment.

Mijn moeder kwam als eerste binnenstormen en drukte me tegen haar aan. Niet veel later voelde ik ook mijn vaders armen om me heen. We stonden zo voor verschillende minuten waarna de vredesbewakers weer kwamen. Mijn ouders werden van me weg genomen en ik moest het nu op me eentje zien te redden, iets wat ik nog nooit eerder heb hoeven doen.

'Nee! May! Neem haar niet van me af, alstublieft!' Gilde ze tegen de vredesbewaker, maar die luisterde niet en sleepte haar alleen maar mee. Mijn vader werd ook afgevoerd terwijl hij me met holle ogen aankeek. En toen sloegen de deuren dicht.

Jack Chamberlain (17) POV.

Ik had een huilende moeder en een bibberende vader en broer in mijn armen en ik wist zeker dat Mayline nu precies hetzelfde door maakte. Ik was nog nooit langer gescheiden van mijn familie geweest dan een paar uur en nu zou ik ze waarschijnlijk nooit meer zien. En die gedachte beangstigde me meer dan het idee dat ik binnenkort in een arena zal staan, vechtend voor mijn leven.

De waarheid werd me weer eens keihard duidelijk toen de vredesbewakers mijn familie kwamen halen.

'Broertje! Blijf sterk, alsjeblieft beloof me dat!' Schreeuwde John nog en ik kon niks anders doen dan knikken en toe kijken hoe ze hem meesleepte terwijl hij wild tegen stribbelde.

Ik heb een wat langere AN voor vandaag. Ik had best wat moeite met deze Boete vooral omdat het twee extreme personages zijn die echt precies op elkaar lijken qua gedrag, likes&dislikes, familie etc. Dus vandaar dat het hoofdstuk in het begin nogal stroef en saai is, maar dit heb ik zo goed mogelijk geprobeerd te compenseren bij de echte Boete zelf en ik hoop dan ook ten zeerste dat jullie het een goed en leuk hoofdstuk vonden, want daar doe ik het natuurlijk voor! Dus ik hoor graag jullie mening.
Verder nog even dit: Ik kan door schrijven t/m District 6 dus jullie hebben nog wat leesplezier, want in District 7 moet ik nog een jongens Tribuut krijgen en ik wacht hier op tot dat ik echt te lang niet meer heb kunnen updaten, dan stuur ik hoogst waarschijnlijk zelf een Tribuut in ;)

Verder ook nog de puntentelling! :

LaFlorine - 3 Punten.
Greendiamond123 - 6 Punten.
MyWeirdWorld - 5 Punten.
SirWalsinham - 1 Punt.
FF-Schwarz - 2 Punten.
MadeByMel - 1 Punt.
TeensReadToo - 1 Punt.
JoyMainhood - 2 Punten.

Volgens mij heb ik dan iedereen (: Zo niet, stuur me even een PM ;)
Hopelijk sturen jullie veel Reviews met ideeën en tips, ik stel namelijk alles op prijs, en het bezorgt jullie punten!

Liefs,
Jade