Hallo allemaal! Even een AN vooraf, omdat ik jullie graag om een gunst wil vragen.
Ik heb dit hoofdstuk geschreven op een nummer wat ik de hele tijd heb geluisterd. Ik vond het zelf geweldig goed bij de stukjes passen dus ik wil jullie vragen het nummer op te zoeken op Youtube en het ook aan te zetten terwijl je leest, want ik wil graag weten wat jullie ervan vinden als ik goed passende muziek erbij zet.
Het nummer (en wat je dus moet intikken bij Youtube is) : As The Water - Memoires of a Geisha.

District 4 - Favian Aurolus (17) POV. Boete dag.

De krakkemikkige schuur waar we met z'n vijven inzaten hield de lucht van de zilte zee altijd vast. Als je dicht tegen de warme muren aanzat kon je het zout erin zelfs ruiken. Er was niks te horen behalve het trillende geluid van de naald waarmee Griffin de tattoo zette op de rug van de oude man die voorover zat gebogen in de oude houten stoel.

Hij had gevraagd voor een anker. Iets wat vele mensen hier op zich lieten tatoeëren, aangezien we in het vissers District woonden. Ik zat rustig op een kruk achterover geleund tegen de muur aan terwijl ik met mijn armen over elkaar Griffin zat te bestuderen. Ik keek naar zijn handen die het kunstwerk op de man zijn rug zette. Ik wist dat hij me over een paar minuten ging vragen of ik hem kon helpen. Ik was altijd goed geweest in het berekenen van iemands volgende stap, en had het dan ook bijna nooit fout.

Ik hoorde wat gelach naast me en ik draaide langzaam mijn hoofd naar links. Roland, mijn beste vriend, zat in de grote stoel terwijl Gabi op zijn schoot zat te giechelen. Roland was er altijd al één geweest die niet al te serieus was, hij was de gene die de grappen maakte. Gabi was zijn vriendin en haar steile donker rode haar hing speels in haar gezicht, maar nog steeds kon je haar warme bruine ogen zien glimmen. Zij was altijd de gene waar ik mee praatte als ik advies nodig had of als ik het even niet meer zag zitten thuis. Ze was de meest aardige, lieve en eerlijke persoon die ik kende.

'Favian.' Griffin's diepe stem verstoorde me in mijn reeks gedachten en ik draaide mijn hoofd en keek hem vragend aan.

'Help me even, ik ga even wat water halen.' Ik knikte en lachte een beetje bij het idee dat ik het alweer goed had. Griffin stond op en ik ging in zijn stoel zitten. Er zat een gat in het dak waardoor de zon op de plek van de stoel scheen waar de man in zat, zodat ik zijn rug goed kon zien. De rest van de schuur was namelijk nogal donker waardoor het hier lekker koel bleef. Het was Griffin zijn oude krakkemikkige schuur en het was ook gelijk zijn tatoo shop. Ik was hier bijna altijd om wat bij te verdienen en om goed te kunnen nadenken over van alles en nog wat, want de laatste tijd lukte dat thuis niet meer. En de rede hiervoor was mijn vader.

Ik haatte mijn vader. Ik haatte hem diepgrondig en zoals iedereen wist, haatte mijn vader mij ook. Ik woonde samen met mijn ouders en jongere broertje Ilias in een groot huis langs de zeekust. Mijn vader ging sinds een paar jaar vreemd en we kregen daarna steeds meer ruzie. Veelal, omdat ik me niet vrijwillig wilde opgeven voor de spelen en omdat ik zijn gedrag erg afkeurde.

Hij loog nog steeds over zijn affaires, ondanks dat iedereen in de familie het al wist. Mijn moeder deed als of er niks aan de hand was en zag alles rooskleurig. Ze was nogal onstabiel vanwege haar antidepressie medicijnen dus ze was altijd een beetje zweverig, daarom lieten ik en Ilias haar ook meestal met rust. Mijn 14 jarige broertje was bijna altijd weg, ik wist nooit waarheen, maar hij kwam altijd terug dus ik maakte me er geen zorgen om, want ook hij deed als of er niks ergs aan de hand was in onze familie. En dat kon ik niet uitstaan. Ik spendeerde dus mijn meeste tijd hier, omdat ik nergens beter had om heen te gaan.

'Ik neem je weer over, je moet toch gaan.' Ik keek op om Griffin naar me te zien kijken met een duidelijke blik.

'Kom op Griffin-'

'Nee Favian, je gaat gewoon. Je weet dat ik altijd voor je uitkijk, dus je weet dat ik het niet wil hebben dat je jezelf in problemen brengt door niet naar de Boete te gaan.' Hij pakte de naald van me over en gaf me een lichte duw zodat ik opstond van de stoel. Hij ging weer zitten en maakte mijn stukje af en begon daarna weer met zijn eigen stuk.

'En neem je vrienden mee...' Mompelde hij en ik zuchtte waarna ik me omdraaide naar Gabi en Roland die me vragend aankeken. Ik wuifde naar ze waardoor ze opstonden en achter me aanliepen.

'Tot vanmiddag!' Zei Gabi nog tegen Griffin die wat terug gromde waarna we de deur sloten en de brandende zon in liepen. Het was vandaag nog heter dan normaal en het gras wat onder onze voeten lag was zowat verdord door de droogte die er heerste.

Ik streek mijn half lange zwarte haar uit mijn ogen. Het kwam licht golvend tot net iets boven mijn schouders en het liefst wilde ik het kort knippen, omdat het in deze hitte niet te houden was met zulk haar. Maar mijn vader had het ook kort en ik wilde niet op hem lijken, dus ik liet het lang. Mijn amber kleurige ogen had ik van mijn moeder, net zoals mijn lengte. Ik was lang, maar niet slungelig en was lichtelijk gespierd. Ik deed dan niet aan het trainen voor de Honger Spelen, maar een goede conditie hebben kon altijd.

'Laten we naar het strand gaan. Dan nemen we nog even een duik voordat we dan naar de Boete gaan.' Zei Gabi vrolijk. De Boete kon haar nooit wat schelen, omdat er bijna altijd iemand zich vrijwillig opgaf. Ze sprak dus ook altijd met mensen af, omdat ze er altijd zeker van is dat ze gewoon hier in het District blijft.

We begonnen richting het strand te lopen en ik keek richting de zon en zag een paar meeuwen vliegen. Ik benijdde die vogels. Ze waren vrij en konden heen vliegen waar ze wilde. Geen enkel hek, vredesbewaker of regel hield ze tegen. Ze deden wat ze wilde en dat probeerde ik ook altijd zo veel mogelijk te doen. Ik had een hekel aan regels en aan striktheid, ik wilde het liefst net zo vrij zijn als de vogels in de lucht.

Ik voelde hoe de grond onder mijn schoenen opeens bewoog en ik merkte op dat we op het strand waren. Ik zag een kilometer verder op mijn huis liggen als een klein stipje in de verte. Mijn moeder zou nu vast alleen thuis zijn, ik vroeg me af of ze naar de Boete zou komen. Dit was mijn één na laatste jaar. Ik was 17 dus ik hoefde nog maar twee keer te gaan. Het gaf me een fijn gevoel, maar aan de andere kant ook weer niet, want geen Boete zou betekenen dat ik nooit van deze plek zal weg komen.

Ik zuchtte en zag hoe Gabi en Roland richting de zee begonnen te rennen Ze gooide hun shirts en broeken onder weg op de grond en niet veel later plonsde ze in de zee. Ik volgde al snel, want het water was heerlijk verkoelend op zo'n bloed hete dag als deze. Ik voelde met mijn tenen aan de scherpe schelpen op de grond en Gabi bleef maar duiken om mooie exemplaren te pakken te krijgen.

Na een tijdje lagen we allemaal stil in het water op onze ruggen te drijven. De zon voelde ik branden op mijn borst, maar het maakte me niks uit.

'Jongens...' Mompelde Gabi en ze pauzeerde even voordat ze verder praatte.

'We moeten naar de Boete gaan.' Ik hoorde Roland geïrriteerd zuchten, maar we wisten alle drie dat we toch echt moesten gaan. Kinderen die niet kwamen opdagen bij de Boete werden al snel gezocht in het District. En de dingen die ze met hen uithaalde waren niet al te plezierig, sommige zeiden zelfs dat ze neergeschoten zouden worden.

We zwommen richting het strand en trokken onze warme kleding weer aan. Mijn haar rook naar de zoute zee en ik wist dat ik altijd verbonden zou blijven met dit District, wat er ook zou gebeuren bij een Boete.

District 4 - Rhine Overton (17) POV. Boete dag.

Ik zag hoe Eden zijn handen op de grond plaatste en zijn voeten tegen de stenen aanzette. Hij draaide zijn hoofd naar mij toe en ik gaf hem een arrogante grijns.

'Klaar?' Vroeg ik uitdagend en hij lachte.

'Klaar.' Ik keek weer voor me uit en zag het lang uitgestrekte strand voor me liggen. Het blonk en door de hitte leek het oppervlakte in de verte net van water.

'Oké, ik tel af en op 3 gaan we.' Mompelde ik en ik zette mijn voeten ook schrap tegen de stenen en voelde het zand branden onder mijn handen. Het was bloed heet vandaag, maar dat was nog geen excuus om niet te winnen.

'1...2...3 af!' Gilde ik en sprintte weg. Eden bleef naast me rennen en ik probeerde mijn gehele energie in mijn benen te stoppen zodat ze door zouden rennen. Het zand werkte me lichtelijk tegen, maar ik wist dat ik sneller kon. Eden mocht niet van me winnen Ik was 17 en hij 15, dus ik heb langer kunnen trainen. Als ik van hem verloor dan wist ik dat ik de Honger Spelen ook nooit zou winnen.

Ik kreeg een enorme grijns op mijn gezicht toen ik zag dat Eden het moeilijk kreeg om me bij te houden. Al snel begon hij vaart te minderen en ik zag de finishlijn 10 meter voor me. Ik gaf nog mijn laatste beetje energie en kwam als eerst over de lijn van schelpen heen.

'Haha! Gewonnen! Je grote zus heeft je verslagen Eden!' Gilde ik vrolijk en hij keek me chagrijnig aan terwijl hij met zijn handen op zijn knieën stond uit te rusten. Ik plofte in het zand neer en veranderde weer in mijn rustige zelf. Normaal was ik nooit zo uitbundig, daar hield ik niet van, maar als ik iets won, ook al was het zoiets kleins als een race tegen mijn broertje, dan was ik altijd uitbundig.

Eden plofte ook naast me neer en rolde met zijn ogen. Ik woelde door zijn haar heen en hielp hem even later overeind. We besloten om naar huis te lopen en onze Opa en Oma nog even te helpen met het werk van vandaag.

We kwamen na 10 minuten aan bij een klein wit huisje. Mijn Oma stond de was op te hangen en glimlachte toen ze ons zag. Haar gerimpelde gezicht werd hierdoor alleen nog maar gerimpelder en ik lachte en gaf haar een zoen op haar wang.

'Jullie zijn hartstikke bezweet!' Lachte ze en ze gaf ons een emmer met water. We hadden geen bad in huis, want we waren een van de armere mensen uit het District. In plaats daarvan hadden we een klein hokje wat we de badkamer noemde. Het was alleen een wc en een lager stuk met witte tegels en een putje erin. Hierin waste Eden en ik ons altijd door een emmer water gewoon over ons heen te gooien en dan nog even na te wassen.

Na een half uur waren we dan ook zo schoon als we konden zijn en besloot ik om Oma nog even te helpen met de was. Ze gaf me wat natte kleding aan en ik begon het op te hangen. Ondertussen neuriede ik een bekend zeemansliedje en mijn Oma begon al snel mee te zingen. Dat was een van de dingen die ik altijd leuk vond. Neuriën klonk voor mij altijd als een stil gedicht, en daarom vond ik het heerlijk om het te doen.

Ik woonde al bij mijn Opa en Oma sinds ik me kon herinneren. Mijn Oma had mij en Eden altijd verteld dat onze moeder overleden was door een ziekte en onze vader toen zo verdrietig werd dat hij met niemand meer contact wilde. Dat laatste was niet waar en ik wist het. Onze Vader had gewoon een hekel aan ons en wilde dus niks met ons te maken hebben. Hij woonde aan de andere kant van het District dus gelukkig zag ik hem nooit, want ik hoefde zo'n lafaard niet te kennen. Mijn Oma had me ook verteld dat ik na de dood van mijn moeder voor een week achter elkaar had liggen huilen. Dit geloofde ik wel, aangezien ik helemaal niet tegen plotselinge veranderingen kon.

'Rhine!' Ik schrok op toen ik de stem hoorde van Daisy. Een meisje wat bij mij in de klas zat en die mij beschouwde als vriendin. Ik daarin tegen beschouwde als een dom gansje. Ik vertrouwde niemand van mijn zogenaamde vriendengroep. Ik was dan ook alleen maar aardig tegen mijn familie, omdat ik hier zo close mee was. Vriendschapsbanden konden mij niks schelen, ze waren toch niet betrouwbaar.

'Ja?' Vroeg ik ongeïnteresseerd en ze gaf me een brede glimlach.

'Ga je mee zwemmen?' Ik zuchtte en keek der nuchter aan. Ik kon wel zwemmen, maar ik hield er niet zo van, wat erg vreemd was voor iemand die in dit District woont.

'Nee.' Hierna draaide ik me weer om en ik hoorde mijn Oma gesmoord lachen.

'Maar je kunt toch wel gewoon mee? Anders is het zo jammer.' Mompelde ze en ik draaide me om en zei het nog een keer en nu echt duidelijk.

'Nee Daisy.' Ik had een hekel aan mensen die overal een probleem van maakte. Gelukkig hoorde ik hoe Daisy weg liep en ik begon weer met neuriën. Ik had niks met aardig doen tegen mensen die ik toch niet vertrouwde en ik was ook erg gesloten, dus mijn antwoord vond ik prima.

'Dat was niet zo beleeft Rhine Overton, en dat weet je.' Zei mijn Oma en ik rolde met mijn ogen, maar ik zag dat ze het meende.

'Ik ga dan wel naar binnen' Ik was toch al klaar met de was en ik wilde mijn Opa nog graag spreken. Toen ik eenmaal binnen was zag ik hem aan tafel zitten terwijl hij de vis aan het zouten was zodat deze vers zou blijven.

'Opa?'

'Ah, mijn favoriete kleindochter.' Hij lachte vrolijk en klopte op de stoel naast hem.

'Ik ben uw enige kleindochter...' Mompelde ik en hij begon nog meer te lachen. Hij zei dit bijna elke keer en ik kon er niet tegen dat ik niet serieus genomen werd.

'Daarom ben je ook mijn favoriet.' Hij gaf me een knipoog en concentreerde zich daarna weer op de vis.

'Zeg Opa, ik vroeg me af of u me nog wat kon vertellen over de oude zwaarden die u had.' Ik zag dat er een kleine grijns op zijn gezicht kwam en hij knikte. Hij begon met vertellen en ik luisterde met volle aandacht.

Zwaarden waren een grote passie van mij en ik kon er dan ook niet genoeg van krijgen. Mijn Opa had me ooit verteld toen ik 7 was dat hij vroeger twee paar zwaarden had, maar hij had ze ooit in een strenge winter moeten verkopen voor eten. Sindsdien vroeg ik altijd opnieuw naar het verhaal, omdat hij ze zo prachtig kon beschrijven, en omdat ik erg veel van interessante gesprekken hield. De verhalen van mijn Opa waren altijd interessant.

'Rhine! Eden! De Boete begint zo meteen, zijn jullie klaar?' Ik hoorde Eden al schreeuwen dat hij klaar was en mijn Oma liep de woonkamer in en keek mij nog even vragend aan.

'Ik wilde nog vragen of u mijn haar wilde doen.' Ze knikte en ik stationeerde mijzelf voor de vieze spiegel die tegen de wand aanstond. Ik voelde hoe mijn oma mijn goud gekleurde haar begon door te kammen en ze zuchtte geïrriteerd.

'Je hebt ook altijd klitten en zand in je haar zitten Rhine, kam het nou gewoon elke ochtend.' Ik zei niks terug, maar in plaats daarvan keek ik naar mezelf in de spiegel. Ik had een mooi licht gebruind kleurtje door de zon en mijn helder blauwe ogen leken daardoor alleen nog maar meer te glinsteren. Mijn lange gouden blonde haar kwam tot mijn navel en ik droeg het altijd het liefst in de Franse vlecht die mijn oma altijd in mijn haar deed net zoals nu. Ik was behoorlijk dun voor mijn lengte en leeftijd, maar dat kwam, omdat we niet altijd genoeg te eten hadden.

Ik voelde hoe mijn Oma een elastiekje onder in de vlecht deed en ik stond op en bedankte haar. Even later liepen we met z'n vieren in de warme zon richting het plein om de Boete bij te wonen. Ik hield Eden vast bij zijn hand, want bij de Boete was ik altijd als de dood dat hij getrokken zou worden. Ik was erg beschermend tegen over hem en dat irriteerde hem soms, maar op dagen zoals deze zei hij er niks van en liepen we in stilte naar het plein.

Favian Aurolus (17) POV.

Ik zag Roland voor me staan in het vak van de 18 jarige. Dit was zijn laatste jaar dus ik hoopte voor hem dat hij niet gekozen zou worden, want dat zou pas bitter zijn. Hij was namelijk verliefd op het District en zou nooit zonder Gabi kunnen.

De Burgemeester kwam met grote stappen het podium oplopen en greep de microfoon van de standdaard. Hij kuchte even waarna hij een papiertje uit zijn borstzak haalde en deze begon voor te lezen.

'Welkom iedereen, ik ben blij dat er zoveel mensen zijn gekomen voor deze prachtige dag. Deze Boete zal net zoals alle andere speciaal zijn voor ons District, omdat we weer twee geweldige Tributen naar het Capitool mogen sturen!' Een paar mensen klapten, maar de meeste hielden hun handen stijf tegen hun zij aan.

De Burgemeester begon met het voorlezen van het Verdrag wat ik uit mijn hoofd kende. Ik hoefde daarom niet op te letten dus ik begon mijn broertje in het vak van de 14 jarige te zoeken. Ik kon hem maar niet vinden en ik stootte iemand aan in het vak en vroeg of hij mijn broertje had gezien. Hij schudde met zijn hoofd en ik voelde me een beetje boos worden.

Ik wist dat Ilias bijna altijd weg was, maar bij de Boete kon hij dat niet maken. Ik hoopte maar dat hij aan de andere kant zou staan of per ongeluk in het verkeerde vak, want anders zou ik hem na de Boete vermoorden. Tenminste, als de vredesbewakers dat al niet deden...

Rhine Overton (17) POV.

'Ik ben blij u onze Begeleidster aan te mogen kondigen, Epona Kylli!' Ik keek naar het podium waar de Burgemeester de Begeleidster aankondigde. De vrouw die opkwam lopen zag er gelukkig niet zo vreemd uit als haar naam vreemd was. Haar spier witte haar zorgde ervoor dat haar oranje ogen, wimpers en lippen nog meer opvielen. Ze was erg lang en had een erg hoekig lichaam waarover ik niet twijfelde dat dat was gedaan door chirurgie.

Ze gaf ons een maffe glimlach en ging met een kaars rechte rug voor de microfoon staan. Ik keek even schuin vanuit mijn ooghoek naar Eden die verveeld op het hekwerk leunde en duidelijk niet aan het opletten was.

'We zullen gaan beginnen met de Meisjes. Tenzij iemand zich vrijwillig wilt aanbieden?' Ze keek hoopvol naar ons vak, maar niemand stak zijn hand op en je kon voelen dat de spanning nog erger werd.

'Jammer...' Mompelde Epona zachtjes en liep daarna snel naar de bol toe. Ze bleef er even boven staat en keek ons grijnzend aan waarna ze heel vlug een briefje pakte.

' Moge de kansen immer in je voordeel zijn.' En toen ontvouwde ze het papiertje. Ik kneep in met mijn nagels in mijn handpalmen en hoopte maar dat ik het niet was. Ik mocht dan wel trainen voor de Honger Spelen, ik deed het alleen maar zodat ik een grotere overlevingskans zou hebben als ik ooit zou worden gestuurd. Ik zou me nooit vrijwillig opgeven.

'Rhine Overton!' Het was gebeurd. Ik draaide mijn hoofd rechtstreeks naar Eden die mij ook recht aankeek. Ik hoorde in de verte mijn Oma gillen, maar het enige wat ik doen was naar mijn broertje kijken die heel langzaam wit weg trok. Ik wist dat iedereen mij aanstaarde en ik had daar normaal een bloed hekel aan, maar ik kon er geen aandacht aan besteden. Ik kon alleen maar naar Eden blijven kijken.

Ik merkte het dan ook niet dat de vredesbewakers naast mij stonden. En pas toen ze mijn armen vast pakte en me mee sleepte begon te ik te protesteren, maar niks hielp. Ik werd het podium opgeduwd en Epona pakte mijn hand en trok me naast haar. Bij deze beweging maakte ze een flinke kras met haar oranje nagels op mijn arm maar ze bleef alleen maar naar me glimlachen.

'Nu we ons Meisjes Tribuut hebben, gaan we verder met de jongens!' Alweer keek ze hoopvol in de menigte of iemand zich vrijwillig wilde aanmelden, en ik zag mijn broertje die naar mij stond te kijken waarna hij zijn hand wilde opsteken.

'Nee!' Gilde ik en iedereen staarde me weer aan. Epona daarin tegen liep boos naar me toe fluisterde woedend in mijn oor dat ik me stil moest houden.

'Goed. Zoals ik dus al zei, gaan we verder met de Jongens Tribuut van dit jaar.' Ze greep in een keer een brief uit de kom en ik sloot mijn ogen terwijl ik mijn broertjes ogen op me voelde. Ik kon hem zich niet vrijwillig aanlaten melden. Ik kon hem niet zijn dood in laten gaan.

Favian Aurolus (17) POV.

De gil van het meisje maakte iedereen rumoerig. Maar toen Epona bij de jongens bol stond was het gelijk weer stil. Ik stond mijn broertje te zoeken en raakte steeds meer in paniek. Als hem wat overkwam dan zou mijn moeder een beroerte krijgen en ik zou dan al helemaal niet meer naar huis kunnen gaan.

'Favian Aurolus!' Iemand riep mijn naam en ik dacht dat het Gabi was vanuit haar vak, maar toen pas merkte ik dat het Epona was die op het podium stond met een ontvouwd papiertje. Ik keek van het podium naar voren en zag Roland naar me kijken met de meest serieuze blik in zijn ogen die ik ooit van hem had gezien.

Ik trok mijn ogen van zijn gelaat af en stak langzaam mijn hand in de lucht. Twee vredesbewakers kwamen me halen en wilde mijn armen vast pakken, maar ik rukte ze boos uit hun handen. Ze keken elkaar even aan en gaven me daarna een duw, maar pakte me niet meer vast. Ik liep het podium op en had nu overzicht over het hele plein.

Ik scande het hele vak van de 14 jarige af en zag hem niet staan. Daarna het vak van de 15 jarig en ik zag hem nog steeds niet. Epona hield een hele toespraak maar niks daarvan drong tot me door. Ik voelde hoe een lichte paniek zijn greep op me kreeg en niet omdat ik een Tribuut was. Dat was nu wel mijn laatste zorg. Nee, omdat mijn broertje nergens te vinden was en dat zou betekenen dat hij nadat ik zou zijn afgevoerd zou worden gestraft en niet licht ook.

'Favian!' Ik schrok op en keek Epos aan terwijl ze me dreigend aankeek. Toen pas zag ik dat Rhine een bevende hand mijn richting had uitgestoken. Ik pakte hem langzaam vast en keek diep in haar ogen en zag hetzelfde leed als dat ik nu voelde. Ik kon er niet langer over nadenken, want er kwam opeens een applaus en hierna werd ik ruw meegenomen door de vredesbewakers.

Ik zat op het bankje in het gerechtsgebouw en sprong om de 2 seconden op. Ik kon niet stil blijven zitten, want in mijn hoofd tolde het ook. Ik schrok op toen Gabi en Roland binnen kwamen lopen en Gabi hing me gelijk om mijn hals terwijl ik Roland met een doodsuitdrukking aankeek.

'Zeg me alsjeblieft dat jullie Ilias hebben gezien?' Ze schudde hun hoofden en ik stak mijn handen in mijn haar. Dit kon niet waar zijn. Ilias kon niet weg zijn. Misschien was er nog hoop, misschien wist mijn moeder waar hij was.

'Roland, alsjeblieft ga mijn moeder halen. Ik red het hier wel maken jullie je alsjeblieft geen zorgen, maar ik moet weten waar Ilias is!' Gabi bleef me aanstaren terwijl Roland knikte en me op mijn schouder klopte. Hij wilde weg lopen, maar Gabi kwam niet mee.

'Favian, alsjeblieft ik-'

'Gabi ga mijn moeder zoeken, als laatste verzoek van mij.' Ik keek haar smekend aan terwijl de tranen over haar wangen heen rolde. Hierna liep ze langzaam achteruit terwijl Roland haar aan haar hand meetrok. De deur viel weer dicht en ik begon weer met ijsberen. Na een paar minuten ging de deur weer open en kwam mijn moeder binnen zetten terwijl ze lijkwit was weg getrokken.

Ik liep naar haar toe en pakte beide schouders stevig met mijn handen vast.

'Mam, alsjeblieft luister voor deze ene keer goed naar me. Heb je Ilias gezien?' Ze keek me eerst leeg aan waarna ze haar hoofd langzaam heen en weer schudde.

'Nee Favian, maar ik-'

'Het is tijd.' Twee vredesbewakers kwamen binnen lopen, maar ik kon het niet geloven.

'Nee ga weg! Ik moet wat bespreken!' Maar ze gingen niet weg, ze pakte alleen mijn armen vast en trokken me naar achteren richting de achterdeur.

'Nee Mam! Beloof me dat je zorgt dat hem niks overkomt!' Ze stond bevend voor me en ik begon woest met mijn armen te schudden hopend dat de vredesbewakers me los zouden laten, maar in plaats van dat sloegen ze me alleen maar hard in mijn maag.

'Laat hem niks overkomen! ZWEER ME DAT!' Ik schreeuwde het opnieuw en kreeg opnieuw een harde klap. Sterretjes begonnen zich te vormen voor mijn ogen en daarna werd alles zwart.

Rhine Overton (17) POV.

Mijn broertje kwam als eerste binnen gerend terwijl ik op de bank zat. Ik voelde me levenloos als of niks nog zin had.

'Rhine! Waarom liet je me niet opgeven, dan hadden we samen kunnen overleven!' Zei hij boos en ik keek op en schudde mijn hoofd waarna ik een waterige glimlach op mijn gezicht kreeg.

'Eden je moet me beloven dat je Opa en Oma goed helpt thuis en dat je altijd blijft trainen zodat je me op een dag, als ik terug kom, kan inhalen, oké?' Hij schudde boos zijn hoofd en zette een paar stappen terug.

'Je verteld alleen, maar leugens! Je komt helemaal niet terug! Je gaat dood Rhine!' Ik keek hem pijnlijk aan, maar zei verder niks meer. In plaats daarvan draaide ik me om naar mijn Opa en Oma die huilend voor me stonden. Ik sloeg mijn armen om hen heen en probeerde alles te vergeten, maar de vredesbewaker brak het moment en nam ze mee.

'Beloof het me Eden!' Riep ik nog naar hem en hij keek me aan, maar voordat hij wat kon zeggen sloten de deuren zich en was ik weer alleen. Ik was nu officieel een Tribuut. Ik was nu officieel een pionnetje in de handen van het Capitool.

Dus wat vonden jullie ervan? (: ik hoop dat jullie het nummer hebben geluisterd tijdens het lezen. Vertel het me maar in de review ;) Hier zijn de punten:

LaFlorine - 6 Punten.
Greendiamond123 - 9 Punten.
MyWeirdWorld - 7 Punten.
SirWalsinham - 1 Punt.
FF-Schwarz - 5 Punten.
MadeByMel - 3 Punten.
TeensReadToo - 2 Punten.
JoyMainhood - 2 Punten
LauraTwilightHungerGamesHPfa n - 2 Punten.

Review alsteblieft! En ik beloof dat het volgende hoofdstuk er snel op zal staan, ik hoop morgen, want donderdag en vrijdag kan ik niet updaten, want dan ben ik niet thuis! Nogmaals, laat me weten wat je ervan vond in de review!

Liefs,
Jade