District 5 - Emily Harrison (16) POV. Boete Dag.

'Gaan we dit nou echt doen?' Ik keek Madelin met grote pret ogen aan en knikte.

'Reken maar. Kom op Madelin! Anders is deze dag al helemaal verkeken, we moeten iets doen om de Boete een beetje op te fleuren!' Ik grinnikte zachtjes, maar Madelin keek me nog steeds argwanend aan. Janice die aan de andere kant van me stond begon alleen maar harder te grinniken dan ik al deed.

'Kom op, we moeten nu beslissen of we het doen. De jongens komen zo meteen de douches uit.' Giechelde Janice en we bleven Madelin aankijken voor toestemming. Madelin was altijd de serieuze van ons drie. Janice en ik waren een beetje de gestoorde gekken. We leefden van dag tot dag en het maakte ons niks uit wat andere van ons dachten.

'Oké goed dan! Maar we doen het heel snel en daarna rennen we gelijk weg!' Madelin keek ons streng aan en Janice en ik slaakte een gilletje en knuffelde haar. De jongens die onder de douches stonden waren jongens die vanochtend nog een uur hadden gewerkt bij de Olie platvormen. Toen ze terug kwamen zaten ze dus onder de olie. Het bedrijf verschaft ze douches zodat ze thuis niet al hun water hoeven te verspillen. Het waren jongens die vroeger bij ons op school hadden gezeten en we haalden vaak grappen met ze uit.

Dit keer was het de bedoeling dat we super snel de kleedkamers in zouden rennen, hun kleding zouden pakken behalve hun ondergoed en gelijk weer naar buiten zouden rennen. We zouden het daarna ophangen in de bomen aan de overkant van de straat, zodat ze wel naar buiten moeten komen.

Ik duwde de krakende deur opzij en keek naar binnen of ik niemand zag. Janice stook ook haar hoofd om de hoek en snelde daarna naar binnen.

'Janice!' Siste Madelin, maar ik liep ook al snel naar binnen waarna Madelin twijfelend in de deur opening bleef staan.

'Ik denk toch dat het niet zo'n goed idee is...' Mompelde ze en ik lachte alleen maar waarna ik alle kleding op raapte. Ik hoopte maar dat we alles mee kregen anders kon één jongen als nog onbeschaamd naar buiten gaan.

'Oh nee, ik hoor ze! Kom op rennen!' Riep Janice en met een berg kleding in mijn armen waardoor ik niks kon zien, rende ik naar buiten toe. De straat was gelukkig verlaten, omdat iedereen zich aan het klaar maken was voor de Boete, dus we renden naar de boom en bleven daar hijgend staan.

'Oké.' Hijgde ik en legde de kleding op de grond. 'Gaan we ze gewoon gooien of gaan we het georganiseerd doen.' Janice en Madelin keken me raar aan dus ik wist het antwoord al. Ik deed nooit iets georganiseerd, dus deze keer ook niet.

We begonnen de kleding naar de takken te gooien en hoopten maar dat ze bleven hangen. Na een minuut hoorde we opeens boze mannen stemmen. We gooiden de rest van de kleding neer en rende snel de straat uit terwijl Janice een lach aanval had en Madelin rende als of de duivel op haar hielen zat. Ik was altijd al goed geweest in snel weg komen. Ik was sneller dan alle vredesbewakers, ze kregen me dan ook nooit te pakken als ik wat had gedaan.

We stopte bij de eerste hoek die we tegen kwamen en hijgde even uit. Madelin stond tegen een muur aangeleund, maar ik en Janice wilde niks missen van het tafereel. We zagen eerst alleen hoe de deur open ging, maar er kwam niemand naar buiten. Opeens na een tijdje kwam er een jongen met een handdoek om zich heen geslagen naar buiten lopen. Andere jongens volgde snel en ik en Janice barste in lachen uit. Als we rijk genoeg waren om een fototoestel te hebben, hadden we zeker een foto genomen.

'Oké. Ha-ha, ik snap het. Het was allemaal heel grappig, maar kunnen we nu alsjeblieft gaan? Ik wil niet gepakt worden en de Boete begint zo.' Madelin keek ons aan en Janice rolde met haar ogen, maar ik stemde toch in.

Na een paar minuten te hebben gelopen kwamen we aan bij mijn huis waar Madelin en Janice vannacht hadden geslapen. Janice, en vooral ik, waren het soort type dat niet echt naar de regels luisterde. Ik nam dus ook niet veel serieus, en dat bracht ons nog al eens in de problemen. We sliepen geregeld bij elkaar en bespraken dan de meest uitgebreide dingen. Ze waren mijn twee beste vriendinnen, en ik zou ze nooit verraden of in de steek laten.

'Emily Harrison! Waar heb jij gezeten?' Ik schrok op toen mijn zus boos de voordeur uit kwam lopen. Ze keek me met een boze, maar vooral bezorgde blik aan. Sinds onze moeder was overleden had zij de taak van "moeder zijn" overgenomen. Het irriteerde me erg vaak, omdat ik het niet kon uit staan als iemand de baas over mij speelde, en dat deed zij vooral. En het irriteerde me nog meer, omdat Emma dacht dat ze moeder kon vervangen. Wat dus absoluut niet het geval was.

'Doe even rustig Emma.' Ik keek mijn zus geïrriteerd aan en duwde haar zachtjes aan de kant zodat ik het huis in kon. Ze sputterde wat woorden, maar ik kon er niks van verstaan.

'Je bent al sinds 4 uur vanochtend weg! Hoe bezorgt denk je wel niet dat ik dan ben?' Ik draaide me om en zag dat ze haar handen in haar zij had gezet. Ze stond dreigend voor me en ik voelde een woede in me opkomen.

'Weet ik veel? We waren gewoon buiten Emma!' Ze begon een hele tirade over hoe onverantwoordelijk dat wel niet was met alle vredesbewakers die rond liepen en dat die me zo hadden kunnen oppakken. Ik zag dat Madelin en Janice twijfelend in de deuropening stonden en ik stopte Emma midden in haar tirade.

'Kun je alsjeblieft even je mond dicht houden Emma? We hebben ook nog gasten.' Emma draaide zich om en zag Madelin en Janice staan waarna ze knal rood werd. Ze keek me even aan en liep daarna snel naar de keuken toe terwijl ze zachtjes onder haar adem begon te mopperen. Ik grijnsde en Janice en Madelin kwamen nu ook binnen.

'Je zus is soms echt angstaanjagend weet je dat?' Fluisterde Janice zachtjes en ik grinnikte. Het was waar, mijn zus was 80 procent van de tijd altijd boos op mij en door haar zwarte haar en zwarte ogen zag ze er alleen nog maar enger uit. Ik leek in dat opzicht helemaal niet op mijn zus. Zij zag er uit als mijn vader, terwijl ik het uiterlijk van mijn moeder had geërfd. Ik had golvend bruin haar wat tot iets over mijn schouders reikte. En met mijn amandelvormig groene ogen waren mensen vaak verward dat ik familie was van Emma en mijn vader.

We zaten even aan tafel waarna we de klok bij het stadhuis hoorde wat betekende dat de Boete zou beginnen. We stonden op en keken elkaar even zwijgend aan.

'Gaan jullie maar alvast, ik ga Emma nog even gedag zeggen.' Ik liep de keuken in en zag Emma aardappels snijden op een manier die er een beetje sadistisch uit zag.

'Emma, ik ga.' Mompelde ik en ze keek op en knikte.

'Emily?' Ik wilde net de deur dicht doen toen ze mijn naam zei. Ik draaide me om en keek haar vragend aan.

'Waarom doe je altijd zo dwars? Je weet dat ik het beste met je voor heb...' Ik zuchtte en ze stond op en liep naar me toe. 'Ik wil gewoon niet dat je Mam mist.' Ik keek haar aan en schudde met mijn hoofd.

'Emma, ik mis haar niet, omdat ze altijd bij me is. Ik mis jouw, omdat je niet meer mijn zus bent, maar mijn gemene stiefmoeder.' Ze keek me even aan en ik gaf haar een glimlach. 'Ik heb veel liever een zus dan een stiefmoeder.' Ze grinnikte en trok me in een knuffel.

'Ik beloof me voortaan wat meer in te houden.' Ik knuffelde haar wat steviger en trok daarna terug en grijnsde breed.

'Betekend dat dan ook dat-'

'Nee Emily, dat betekend niet dat je elke nacht weg mag gaan.' Ze rolde met haar ogen en gaf me daarna een zetje richting de deur.

'Schiet maar op. Anders kom je nog te laat.' Ik keek haar nog even aan waarna ik haar nog snel een knuffel gaf.

'Bedankt Em.' Ik trok de deur open en rende even later de straat door richting de Boete. Ik glimlachte breed, omdat Emma en ik elkaar eindelijk begrepen. De Boete maakte me op dit moment niks meer uit. Ik was er dan ook helemaal niet met mijn gedachte bij toen ik me inschreef en in het vak van de 17 jarig meisjes ging staan.

District 5 - Kevin Jones (17) POV. Boete dag.

De lauwe stralen van de douche hielpen niet bij het ijskoude gevoel wat ik van binnen had. Vandaag was de Boete. Vandaag was de dag dat mijn broertje Renee zich voor het eerst moest gaan inschrijven. En vandaag was de dag dat Hugo, mijn andere broertje, zich meer moest gaan inschrijven voor bonnen. Ik wist dat ze thuis zaten met een angstig gevoel en ik wilde niks liever dan naar hen toe gaan om hen te kalmeren. Maar ik moest vanochtend nog een uur werken bij de Olie platformen, omdat er een probleem was geweest. Nu stonden we met een groep werknemers onder de douche die het bedrijf ons verschafte.

Ik liet de stralen op mijn gezicht staan, maar schrok op toen ze plots uitgingen. Ik zuchtte geïrriteerd, omdat je altijd maar 8 minuten kon douchen, en stapte daarna de douche ruimte uit. De kleedkamer zag er op het eerste gezicht normaal uit. Maar toen ik naar mijn schoenen toe liep en mijn onderbroek aantrok merkte ik opeens dat mijn broek was verdwenen. Ik keek even rond, omdat ik dacht dat hij dan gewoon van de bank was afgevallen, maar zag toen dat alle andere jongens ook hun kleding aan het zoeken waren.

'Oké, welke grapjas heeft dit gedaan?' Mopperde één van de oude.

'Juist. Als of iemand hier de kleding weg zou halen zodat hij zelf ook naakt over straat heen kan.' Zei ik sarcastisch en de meeste stemde met me in. Adam, een goede vriend en werknemer, stond naast me en sloeg zijn handdoek om zijn middel en liep daarin in grote boze passen naar de deur. Hij gooide deze open en bleef daarna even staan kijken waarna hij zich langzaam om draaide.

'Kennelijk, dacht iemand dat het grappig was om onze kleding aan de boom te hangen...' Zei hij door zijn op elkaar geklemde kaken heen. Ik keek hem vreemd aan en geloofde hem niet waarna ik hem aan de kant duwde.

Maar hij had gelijk. Daar voor me in de grote boom aan de overkant van de straat hing onze kleding. Bijna allemaal zwart, omdat zo de olie vlekken niet zichtbaar waren. Ik zuchtte luid en ging met mijn hand door mijn blonde krullen heen. Mijn bruine ogen keken de rest aan en ik wist dat niemand zich vrijwillig zou gaan aanbieden om de kleding te halen dus liep ik maar naar buiten toe. Met een omgeslagen handdoek om mijn middel liep ik met een zwaar geïrriteerd gevoel naar de boom. Ik hoorde dat de rest al snel volgde.

Toen we bij de boom stonden zagen we dat er maar een paar kledingsstukken echt in de boom hingen. De meeste stukken zaten of in de struikjes eronder of lagen op de grond. Ik zag dat mijn broek in de boom hing, dus met een boze zucht knoopte ik mijn handdoek stevig vast rond mijn middel en begon de boom in te klimmen. Ik had er niet erg veel moeite mee, want ik was erg sterk dus kon mezelf makkelijk omhoog trekken. Maar de handdoek die als een strakke rok diende, en mijn blote boven lichaam zorgde voor wat problemen.

Ik stond na een paar minuten weer op de grond met mijn kleding in mijn handen terwijl de handdoek naast me lag. Hij was halverwege afgevallen en ik stond nu met een knal rood gezicht midden op straat in mijn onderbroek. Mijn boven lichaam zat onder de schrammen van de scherpe takjes en ik wilde dan ook niets liever dan in alle rust mijn kleding aantrekken.

De paar jongens waarmee ik nog buiten stond schrokken op toen er opeens een groep vredesbewakers kwam aanlopen. Ze keken ons vreemd aan en zagen daarna mij staan waarna hun blik verduisterde. Ze kende me maar al te goed en ik hen jammer genoeg ook. Ik had vaak aanvaringen gehad met vredesbewakers, omdat ik er plezier in had om het Capitool en hen flink te beledigen. Ik had dan ook veel met ze gevochten en was vaak gestraft waardoor mijn lichaam onder de littekens zat.

Ik keek ze fel aan toen ze pal voor onze neus stonden. Het was een gewoonte van mij om iemand aan te kijken die ik niet mocht en dit keer kon ik de hele groep zo aanstaren.

'En wat is hier dan wel niet aan de hand?' Vroeg de voorste en we hielden allemaal onze mond dicht. De vredesbewaker vroeg het nog een keer dreigend en zette een stap naar voren waarna hij met zijn stok in zijn handen sloeg.

'We hadden het leuke idee gekregen om het Capitool te eren in onze onderbroek. Nou goed?' Vroeg ik snauwend en de bewaker draaide zich boos naar me om.

'Kevin Jones. Als ik het niet dacht. Ik zou je mond maar houden knulletje! Of je krijgt nog wat meer klappen dan vorige week. En nu doorlopen!' Ik keek hem nog even aan waarna ik me omdraaide en boos richting de kleedkamer liep. Ik kleedde me snel om en liep daarna naar huis toe.

De gedachte aan mijn broertjes liet mijn loop tempo omhoog gaan. Ik wist dat ze erg zenuwachtig en bang waren en ik wilde ze kalmeren. Toen ik thuis kwam gooide ik de deur zowat open en zag ik Renee en Hugo naar me opkijken.

'Kevin!' Ze kwamen op me afgestormd en knuffelde me blij. Ik glimlachte en ging met mijn handen door hun haren.

'Hebben jullie me zo erg gemist?' Grijnsde ik en ze keken me aan waarna ze ook moesten lachen. Ik keek op toen ik mijn moeder de kamer in zag lopen met mijn baby zusje op haar arm. Maylie was ander half en ik liep naar haar toe en gaf haar een zacht kusje op haar wang, waarna ik mijn moeder ook een kus gaf.

'Je hebt nog wat olie op je gezicht Kev.' Ik zag de wallen onder haar ogen zitten en ik wist dat ze het moeilijk had gehad vannacht. Ze lag al een week wakker van het idee dat Hugo zich nu ook meer moest gaan inschrijven voor bonnen. En dat Renee nu 12 was, wat dus betekende dat hij zich nu ook moest gaan inschrijven.

'Ik haal het er wel even af.' Ik gaf haar weer een kus op haar wang en liep daarna naar mijn kleine kamertje die ik deelde met Hugo. Ik opende de kist waar mijn kleding in lag en pakte het enige paar witte kleding stukken wat ik in bezit had.

Ik trok mijn zwarte kleding uit en trok mijn witte broek aan. Net toen ik bij mijn witte blouse was hoorde ik mijn deur kraken. Ik draaide me om en zag Kelly in de deur opening staan met een glimlach.

'Kom ik doe het wel voor je. Ik weet hoe slecht je bent met knopen.' Ik lachte naar haar en pakte haar vast terwijl ik haar zoende. Kelly Luca was mijn vriendin en ik had nog nooit zoveel van iemand gehouden naast mijn familie om.

'Je ziet er prachtig uit...' Fluisterde ik in haar oor terwijl ze mijn blouse dicht knoopte. Ze had een zacht roze jurkje aan terwijl er in haar haar een grote roze bloem was gestoken. Ik was ook als de dood dat zij zou worden getrokken. Als dat ooit zou gebeuren zou ik me bij haar vrijwillig opgeven zodat ik haar kon beschermen en er voor kon zorgen dat ze veilig thuis zou komen. Ook al was het dan zonder mij. Ik zou ook altijd in de plaats gaan van mijn twee broertjes en dat wisten ze.

Kelly liet mijn blouse los toen ze klaar was en keek me met een kleine glimlach aan. Ik deed mijn armen rond haar middel en wilde haar net kussen toen ik de bel in het stadshuis hoorde afgaan.

'Het is tijd.' Fluisterde ze. En ik kon de angst in haar stem horen. Ik kuste haar zachtjes waarna ik mijn voorhoofd tegen die van haar aan rustte.

'Maak je geen zorgen. Niemand zou ooit iemand naar de Honger Spelen sturen die zo lief en zachtaardig is al jou.' Ze lachte en pakte mijn hand waarna we naar de woonkamer liepen. Ik zag dat Hugo wit was weggetrokken en ik keek naar mijn moeder die bezorgt door zijn haren heen streek.

'Hugo. Je bent pas 14, ik wil niet dat je je gaat inschrijven voor bonnen.' Ik knielde voor hem neer en hij keek me aan waarna zijn blik verharde.

'Maar ik moet voor het eten zorgen.' Ik schudde met mijn hoofd en keek even naar mijn moeder die me een waterige glimlach gaf. Ze was brood mager en ik wist dat we in voedsel nood zaten.

'Je bent 14. Dan hoef je niet zo'n grote verantwoordelijkheid te nemen. Ik schrijf me dit jaar wel meer in. Daar zijn grote broers voor.' Hugo keek me even aan en wilde er wat tegen in brengen, maar mijn moeder stopte hem en pakte zijn hand en die van Renee.

'Kom op jongens, we moeten gaan.' Mijn vader zou achterblijven om voor Maylie te zorgen. En even later liepen we met z'n vijven over het grote plein.

Ik moest breed grijnzen toen ik de beschadigingen zag bij het gerechtsbouw. Een paar maanden terug hadden ik en een vriend een paar kleine eigen gemaakte bommen uitgeprobeerd. En tot gevolg daarvan was het halve gerechtsgebouw ontploft. Ze waren veel sterker dan we dachten, maar de vredesbewakers waren er nog steeds niet achter wie het nou gedaan had.

Ik gaf Kelly nog een laatste kus waarna we allebei naar onze inschrijftafels liepen. Ik hield Renee's en Hugo's hand stevig vast en zorgde ervoor dat zij zich zo min mogelijk inschreven. Toen ik mijn naam opschreef en zei hoe vaak ik het wilde keek de vredesbewaker me grijnzend aan en tapte wat bloed van mijn vinger af. Ik wist dat hij de volgende was die zo'n kleine bom in zijn mond zou krijgen als hij me nog een keer zo aankeek.

'Kevin? Wat moeten we nu doen?' Ik schrok op toen ik Renee hoorde en ik liep snel naar hem toe.

'Nu moet je in je leeftijdsvak gaan staan en dan begint het zo meteen.' Hij knikte en ik zag dat hij dapper probeerde te zijn. Maar de tranen in zijn ooghoeken vielen teveel op.

'Kevin ik ben bang...' Hij snikte en ik bukte voor hem neer en legde mijn handen op zijn schouder.

'Als je bang bent denk je gewoon aan alle fijne dingen die je je maar kunt herinneren. Of je zoekt Mam in de menigte oké? Je hoeft niet bang te zijn Renee. Je naam zit er maar een keer in, je wordt nooit gekozen.' Hij knikte en haalde zijn snotneus op waarna hij met licht trillende benen naar zijn vak liep.

Als ik hem zo zag, kreeg ik alleen nog maar meer haat jegens het Capitool en deze verdomde Boete.

Emily Harrison (16) POV.

Ik zag hoe de Burgemeester het podium op kwam lopen. Maar in plaats van dat hij naar de microfoon liep ging hij gelijk op zijn stoel zitten. Ik zag hoe mensen elkaar verward aankeken en ik zag Janice en Madelin iets verderop in het vak staan en zij keken mij ook verward aan.

Plotseling hoorde we een harde klap en iedereen keek weer naar het podium. Er stond een lange man met blond haar op het podium. Het was stijl achterover gekamd en het kwam tot net iets boven zijn schouder. Hij had een blond sikje en voor de rest zag hij er helemaal niet zo Capitool gekleed uit. Het enige vreemde was dat hij violet kleurige ogen had en puntige tanden. De wandel stok die hij in zijn hand had maakte kennelijk de harde klap, want hij deed het nogmaals. Hij leek er helemaal niet op te steunen, maar leek het meer als gezag voorwerp te gebruiken.

'Dat is niet Joan...' Mompelde Madelin die opeens naast me stond. Joan was onze Begeleider van de vorige keer, maar kennelijk hadden ze haar vervangen door deze enge griezel. Het werd helemaal dood stil toen de nieuwe Begeleider stil stond voor de microfoon en het publiek een eng lachje schonk.

'District vijf bewoners. Ik heet u welkom op de nieuwe Boete dag. De Burgemeester en ik hebben afgesproken dat ik het Verdrag vandaag zal voordragen en dan gelijk door zal gaan met de loting.' Madelin keek hem bang aan toen hij een papier uit zijn zwarte pak haalde en begon met voorlezen. Zijn toon was scherp en sissend en het gaf me de rillingen. Iedereen was doodstil wat normaal niet het geval was, maar niemand durfde zich kennelijk te bewegen. Toen hij klaar was met het verdrag schonk hij ons een glimlach en boog wat dichter naar de microfoon toe.

'Goed. Dan gaan we nu beginnen met de loting.' Hij borg het papiertje weer op en liep in een vlotte pas richting de meisje bol. Ik sloot mijn ogen en sloeg mijn handen bij elkaar. Ik bad tegen mezelf dat ik hoopte dat ik het niet was. Ik wilde het niet zijn en kon het vooral niet zijn, want ik wilde Emma en mijn vader niet in de steek laten.

'De dames Tribuut van dit jaar zal zijn.' Ik hoorde het kraken van het papiertje door de microfoon. De Begeleider nam en diepe adem teug en iedereen in het publiek deed met hem mee.

'Emily Harrison!' Mijn naam stond op dat papiertje. Mijn naam werd uitgesproken door de man met de enge stem en dat liet me alleen maar meer walgen.

'Natuurlijk, wie anders...' Mompelde ik en ik hoopte dat ik Janice zou kunnen horen lachen, maar toen ik me omdraaide keken zij en Madelin me alleen maar aan met een blik die zei dat ik als dood voor hen was. Ze beschouwden me nu al praktisch overleden en ik kon er niks aan doen, maar ik begon me nu zo langzaam ook te voelen.

Ik stak mijn hand op en luisterde nog met hoop naar iemands roep. Maar niemand bood zich vrijwillig aan om mijn plek in te nemen. Niemand anders wilde mijn lot tegemoet gaan. Ik moest het nu zelf aanvaarden dat ik deze plek waarschijnlijk nooit meer terug zou zien.

Kevin Jones (17) POV.

Emily stond op het podium en leek zo ver weg van de man af te willen staan als ze kon. Maar de vredesbewakers duwde haar terug. Ik kende Emily van school. We hadden samen bij elkaar in de klas gezeten, maar toch kon ik er niks aan doen dat ik opluchting voelde. Opluchting voor het feit dat het niet Kelly was die was getrokken.

'Goed, nu we onze vrouwelijke Tribuut hebben, gaan we door met de mannen.' Ik keek achterom en zag Renee met lege ogen naar het podium staren terwijl Hugo mij aankeek. Ik gaf hem een kleine glimlach en wilde naar hem roepen dat alles goed zou komen, maar het scheurende papiertje zorgde ervoor dat ik mijn aandacht weer op het podium vestigde.

'De mannelijke Tribuut van dit jaar zal zijn.' Hij gaf een cynische glimlach richting ons vak en las daarna van het papiertje de naam op.

'Kevin Jones!' Ik hoorde hoe Renee schreeuwde en iedereen draaide zijn hoofd om naar mijn broertje. Ik schrok op toen de vredesbewakers zijn kant opliepen en mijn hart begon sneller te bonken. Ze hadden het duidelijk verkeerd begrepen. Ze dachten dat hij mij was.

'Nee! Dat is mijn broertje! Jullie hebben de verkeerde! Ik ben Kevin!' Schreeuwde ik en de vredesbewakers stopte en draaide zich naar me om. Ik herkende ze niet wat betekende dat ze niet van hier waren, want anders hadden de lokale bewakers me vast en zeker met veel plezier opgehaald.

'Dat is waar, dat is Kevin Jones.' Ik zag de Vredesbewaker die vanochtend nog tegen me had staan zeuren grijnzend naar me wijzen. Ik keek hem vernietigend aan en ik hoorde Renee weer mijn naam roepen. Ik wilde me omdraaien, maar de Vredesbewakers pakte mijn armen vast en begonnen me mee te trekken richting het podium. Ik wilde wel tegen ze vechten, maar wist dat het geen slim idee was.

Toen ik op het podium stond werd ik ruw naar voren geduwd richting de Begeleider die me minachtend aankeek.

'Nu dat is afgehandeld wil ik de twee Tributen feliciteren en mag u afscheid van ze nemen.' Ik hoorde wat hij zei, maar ik nam het niet echt in me op. Ik wilde nu alleen nog maar met Hugo, Renee, Kelly en mijn moeder praatten. Ik wilde nu alleen nog maar afscheid nemen.

Ik werd meegevoerd en zat even later ongeduldig naar de dichte deur te staren van het gerechtsgebouw. Toen deze eindelijk krakend open ging zag ik Kelly binnen komen met een lijk wit gezicht en tranen die over haar wangen heen stroomden. Ik pakte haar vast en kuste haar zoals ik nog nooit eerder had gedaan.

'Beloof dat je mijn familie blijft helpen.' Ze knikte en ik pakte haar weer vast en voelde haar haar en haar lichaam voor de laatste keer. Ik nam alles van haar in me op. Haar geur, haar smaak zelfs de manier waarop haar lippen bewogen. Ik wilde niks van haar vergeten.

'Beloof me dat je wint.' Ze keek me niet aan maar haalde haar dunne leren armband van haar pols af en bond die om de mijne heen. Mijn Districts aandenken. Ik nam haar gezicht in me handen en wilde haar antwoord geven maar de bewakers kwamen weer binnen en namen haar van me af. En het voelde als of ze haar van me af namen voor altijd.

Ik merkte het daarna pas dat ik aan het huilen was en ik veegde boos de tranen weg toen ik de deur opnieuw hoorde kraken.

'Kevin!' Renee en Hugo kwamen op mij afrennen en omhelsde me stevig. Ik drukte ze stevig tegen me aan, maar schrok op toen Hugo zich los wurmde en me boos aankeek met tranen in zijn ogen.

'Zie je nou wel! Ik had me wel gewoon moeten inschrijven voor die bonnen! Jij niet!' Ik keek hem aan, maar mijn moeder pakte hem alweer vast.

'Shh Hugo, Kevin heeft niks verkeerds gedaan.' Mompelde ze en ik keek haar dankbaar aan. Ik gaf haar een kus en hierna gaf ik Renee er nog een en bleef ik Hugo even aankijken.

'Zorg goed voor ze grote man, totdat ik terug ben, oké?' Hij keek me even aan waarna hij knikte. Ik gaf hem ook een kus op zijn wang en hierna werden ze weer mee genomen door de bewakers. Ik kon het me niet voorstellen dat ik ze al die tijd moest missen. Dat ik al de aankomende tijd zonder ze zou moeten.

Emily Harrison (17) POV.

Het afscheid met Madelin en Janice was zwaar. Maar toen mijn zus en vader binnen kwamen kreeg ik het nog moeilijker.

'Emily!' Emma knuffelde me zowat plat en ik hoorde hoe mijn vaders zware laarzen op de vloer bonkten. Daarna voelde ik zijn armen ook om me heen en we bleven zo even staan voor een tijdje.

'Zorg goed voor jezelf oké?' Hoorde ik Emma zachtjes in mijn oor fluisteren en ik trok terug van de knuffel en glimlachte naar haar.

'Dat beloof ik. Zorg jij maar dat je weer mijn zus wordt, zodat als ik terug kom, ik je niet meer hoef te missen.' Ze gaf me een waterig glimlach en veegde de tranen van haar wangen.

'Dag Pap, ik zal je missen.' Ik had mijn vader nog nooit zien huilen, behalve op de begrafenis van mijn moeder. Maar hier stond hij weer met tranen in zijn ogen.

'Hier. Hou dit bij je, als aandenken aan thuis.' Hij had mijn hand vastgepakt en ik voelde hoe iets hards in mijn hand werd gelegd.

'Het is tijd. Kom mee.' De bewakers pakte hun armen en trokken ze mee waarna ik hun gezicht voor de laatste keer zag. Ik opende mijn hand en zag een armband erin liggen van houten kraaltjes waar de letters van mijn moeders naam in stonden gesneden. Ik zou haar nu de hele Spelen bij me hebben als steun en toeverlaat. Ik zou mezelf er doorheen slaan met haar hulp.

Ik heb het eindelijk af! Ik was er donderdag al mee begonnen, maar er kwamen zoveel dingen tussen dat het me niet lukte om het die avond af te krijgen. En toen ik er vrijdag verder mee wilde gaan had ik een Writers Block van hier tot Japan, dus dat hielp ook niet echt mee...
Maar gelukkig heb ik het nu gepost, en ik wil heel graag weten wat jullie ervan vonden! Helaas had ik bij dit hoofdstuk geen nummer kunnen vinden die ik er echt goed bij vond passen, maar als jullie dat wel doen, laat het me dan weten!
Hier zijn de punten nog even ;) :

LaFlorine - 8 Punten.
Greendiamond123 - 12 Punten.
MyWeirdWorld - 9 Punten.
SirWalsingham - 5 Punten.
FF-Schwarz - 7 Punten.
MadeByMel - 5 Punten.
TeensReadToo - 5 Punten.
JoyMainhood - 3 Punten.
LauraTwilightHungerGamesHPfa n - 5 Punten.
Sharonneke95 - 3 Punten.

Als ik je ben vergeten (wat best kan gebeuren want ik heb het de vorige keer niet zo goed bijgehouden) meld dit dan even in je review ;) Ik hoop jullie gedachte te horen en hoop ook op wat ideeën of tips (:

Liefs,
Jade