District 6 - Alexander "Alex" Flemming (18) POV. Boete dag.

De regen die zachtjes tegen de ramen aantikte werkte als een kalmerend effect voor mij. Het was nog schemerig buiten, maar ik zat alweer in het lab aan mijn kleine tafel te werken. Ik bekeek de kaart die voor mij lag. Er stond een simpel lichaam van een mens op terwijl er overal lijnen doorheen liepen. Ik keek er erg concentreert naar terwijl ik op mijn pen bleef klikken, een gewoonte die vele andere vaak irriteerde.

'Jij bent vroeg.' Ik keek op en zag één van de doktoren binnen komen lopen terwijl hij zijn haar uitschudde en er druppels overal heen vlogen. Ik keek hem even geïrriteerd aan, waarna ik me weer focuste op mijn werk.

De lijnen die door het lichaam heen liepen waren zenuwen. Ze waren grof getekend, maar ze klopte ongeveer wel. Ik pakte een blauwe dunne pen en begon stipjes te zetten.

'Wat doe je?' Ik schrok op toen de dokter, die net binnen was gekomen, naast me stond. Hij irriteerde me tot nu toe mateloos. Ik hield er absoluut niet van om gestoord te worden tijdens mijn werk, en al helemaal niet om een gesprek over koetjes en kalfjes te houden.

'Ik bekijk de drukpunten van het menselijk lichaam.' Ik hoopte maar dat hij me hierna met rust liet, maar integendeel. Hij ging naast me zitten en pakte zelfs mijn papier van me af.

'360 zijn het er toch?' Ik knikte en hij pakte mijn pen over en begon stipjes te zetten op het hoofd.

'Er zitten 15 bruikbare drukpunten op het hoofd, waarmee je de mens zou kunnen verlammen, of zelfs doden.' Mompelde hij en ik zag hoe hij ze aanwees. Hij hoefde me hier niks over bij te brengen. Ik wist precies waar elk drukpunt zat en hoe je het moest raken.

'Ja dat weet.' Hij lachte even en schoof het papier weer naar me terug.

'Je bent een slimme jongen Alex, ik hoop dat je later ook voor dokter gaat studeren.' En weg was hij. Sinds mijn vijftiende werkte ik al hier in het laboratorium. En ik probeerde zoveel mogelijk geld bij elkaar te sprokkelen, zodat als ik 19 was, ik eindelijk voor dokter kon gaan studeren. Mijn beide ouders waren ook dokters, daarom zat ik ook zoveel hier. Thuis was er toch nooit iemand en er was al absoluut niks zinnigs te doen. Ik was nu 18, dus ik hoefde nog maar 1 jaar alle rot klusjes te doen, en dan kon ik gaan studeren. Daarna kon ik dokter worden.

Ik zuchtte en concentreerde me weer op het papier wat voor me lag. Ik wist dat er 360 drukpunten waren. Het zijn plekken waar zenuwuiteinden zitten, waar zenuwen splitsen of elkaar kruisen. Maar de aders telde ook erg mee. Als je deze plekken op de juiste manier raakte dan kon er een deel van het lichaam verlammen of je kon zelfs iemand doden. Ik had dit zelf nog nooit gedaan, en was het dan ook al helemaal niet van plan. Maar ook kon je er mensen mee helpen. Het kon migraine weg halen, of stress verminderen. Het had dus ook goede kanten en het was handig om te weten voor onderzoeken. Ik had alles hier geleerd in het laboratorium waardoor ik nu een soort wandelende encyclopedie was van het menselijk lichaam, chemische stoffen, planten, vergiffen en nog veel meer.

Na een uur had ik alle punten opgeschreven en de meeste gemarkeerd. Meer doktoren waren onderhand binnen gekomen, maar het was nog steeds vroeg. Het was onderhand opgehouden met regenen en ik was begonnen met het observeren van een paar buisjes waar een chemisch goedje in zat. Ik pakte mijn pincet, een object dat ik altijd bij me had, en haalde een dunne naald uit een anders buisje en deed die in het buisje met het chemische goedje. We onderzochten hier in het laboratorium allerlei dingen voor het Capitool. Zodat ze goede medicatie hadden, maar ook bepaalde stoffen die voor lichamelijke veranderen zorgden zoals grotere ogen of sproetjes weg haalden. Al bij al vond ik het altijd erg interessant om hier te werken. En omdat mijn ouders hier ook al sinds mijn geboorte werkten had ik het best goed thuis. Ze waren bijna altijd hier zodat ik een groot leven bij mijn Oma had gewoond. Maar toen zij dood ging toen ik 6 was, veranderde dat en ging ik vanaf dan elke dag mee naar het Laboratorium. Dokters begonnen me dingen te leren zodat ik soms kon helpen en zo was het gekomen dat ik op mijn 15e een echte baan kreeg aangeboden als assistent. Ik spaarde sindsdien al voor mijn studie die volgend jaar eindelijk werkelijkheid zou worden.

'Alexander Flemming. Goh, je zou hier ook een dag eens niet zijn.' Ik keek op en lachte toen ik zag wie er voor mij stond. Frank, een technicus van het lab en een hele goede vriend van mij, keek me grijnzend aan.

'En jij zou ook eens een dag geen sarcastische opmerkingen maken.' Hij lachte en kwam naast me zitten. Frank was een van de weinige mensen met wie ik goed kon opschieten. Vooral, omdat hij begreep dat ik erg tot mezelf was gekeerd en niet graag dingen deel. En vooral ook, omdat hij zeer intelligent is zoals ik en we interessante gesprekken kunnen hebben. Wat met de meeste mensen in het Districts niet lukt.

'Ik zou maar niet te diep gaan nadenken over die buisjes Alex. Je weet wat voor dag het vandaag is.' Mompelde Frank en ik keek hem even aan maar zei niks. Natuurlijk wist ik wat voor dag het vandaag was. Het was de Boete dag. De dag waarop iedereen zijn leven opeens drastisch kon veranderen. Voor kind én ouder.

Ik werd opeens ijzig kalm en Frank zag het. Ik kwam normaal altijd heel erg zenuwachtig over, maar in serieuze gevallen zoals dit veranderde dat compleet.

'Je weet dat wij nooit zullen worden getrokken Frank. We hebben genoeg te eten dus hoeven ons niet meer in te schrijven zoals vele wel moeten doen.' Mompelde ik en Frank keek me fronsend aan waarna hij op stond en zijn hand op mijn schouder legde.

'Je kunt altijd getrokken worden Alex, onthoud dat maar eens.' En hij liep weg. Ik zuchtte diep en legde mijn veiligheidsbril neer en bleef even naar de buisjes staren waarna ik me bedacht dat ik me maar beter kon klaar gaan maken voor de boete. Ik liep naar de wasbak toe en waste mijn handen grondig waarna ook mijn gezicht. Ik drukte de zachte handdoek op mijn gesloten ogen en keek daarna in de spiegel die boven de wasbak hing.

Mijn korte bruine haar zat netjes in vorm gekamd en mijn huid zag er nog witter uit door het TL licht wat boven de spiegel hing. Ik was vooral zo bleek, omdat ik zo ontzettend veel binnen zat. Ik kwam vrijwel nooit buiten. En als ik het deed was het om terug te lopen in het donker naar mijn huis om te gaan slapen. Ik was ook vrij tenger gebouwd, omdat ik altijd te druk bezig was in het lab om veel te kunnen eten. Ik bewoog ook zelden dus gespierd was ik ook zeker niet, alleen mijn vingers hadden zeer snelle reflexen en waren heel nauwkeurig.

Ik wreef even in mijn ogen en keek daarna weer naar mezelf in de spiegel. Mijn linker oog was hemelblauw van kleur terwijl mijn rechter oog donker bruin was. Het was iets wat bijna nooit voor kwam. En als mensen er naar vroegen had ik altijd een hele uitleg klaar over heterochromia iridis, zoals ik het zelf altijd noemde.

Ik legde de handdoek weg en duwde daarna de klapdeuren open en kwam in de hal terecht. Ik zag het haakje met mijn naam eronder waar ik mijn lab jas aan moest ophangen, maar het liefst hield ik hem aan. Ik zou hier na de Boete toch gelijk weer terug komen en ik voelde me altijd fijner als ik hem aan had. Ik negeerde dus het haakje en hield mijn lab jas aan. Ik liep met vlugge passen naar de deur toe en toen ik hem open deed haalde ik geen diepe teug adem. Nee, ik keek alleen maar geïrriteerd naar de zon die nu fel scheen. Stomme Boete. Stom District. Het liefst zou ik gewoon mijn hele leven in dit gebouw blijven. Gelukkig was dit mijn laatste jaar en hoefde ik hierna nooit meer. Ik hoefde hierna nooit meer het risico te lopen om gedwongen in de natuur te worden gezet. Wat een heerlijke gedachte.

District 6 - Colleen "Jammy" Dunmore (16) POV. Boete dag.

'Urrh! Je bent soms zo onuitstaanbaar vervelend Colleen!' Ik negeerde mijn zus volledig. Haar getier en gezeur op mij was ik nu onderhand wel gewend. Het kon me eerlijk gezegd ook helemaal niks meer schelen, ik wist dat ze het toch alleen maar deed om mij het bloed onder mijn nagels vandaan te halen.

Ik nam nog een slok melk en keek in het proces mijn broer Xavier aan die zijn lach in probeerde te houden. Ik keek hem nuchter aan terwijl mijn zus nog steeds naar me aan het roepen was.

'Colleen Dunmore let je wel op? Ik heb het hier wel tegen jou jongedame!' Ik zuchtte luid en schoof mijn stoel naar achteren en stond op. Ik keek mijn zus koud aan en vouwde mijn armen over elkaar heen.

'Erynn, kun je alsjeblieft vandaag van alle dagen gewoon eens je mond dicht houden? Want ik kan je vertellen dat veel mensen nog liever een ezel horen dan jouw gesnauw.' Ik zei het kalm en Erynn's gezicht liep rood aan en haar wangen bolde ze op. Xavier kon het duidelijk niet meer houden en begon te lachen waardoor Erynn hem nu boos aan begon te staren.

Ik schonk Erynn nog een laatste boze blik waarna ik me omdraaide en het warme huis uit liep. De zon scheen fel en deed een paar plukken haar achter mijn oor zodat ze niet aan mijn huid zouden gaan plakken. Ik was nog steeds boos, maar liet het niet merken. Mensen kende mij als het lieve meisje wat de kalmte zelf was. Maar mijn beste vrienden wisten dat ze me niet boos moesten maken, ik kon erg scherpe opmerkingen maken en ik was niet bang om terug te deinzen voor iets.

Ik liep een hoek om en bedacht me toen dat ik dicht bij het huis van Arlo was. Arlo was mijn beste vriend, samen met Veny. Ik wist dat ik ze kon vertrouwen, omdat ze alles voor mij zouden doen. En ik alles voor hen. Als ik niet thuis was, was ik altijd bij één van hen te vinden.

Toen ik Arlo's huis zag bukte ik om een steentje van de grond af te pakken. Ik draaide het warme object even tussen mijn vingers waarna ik weer naar Arlo's huis keek. Hij woonde op de derde etage van een wankel gebouw. Arlo was nou niet bepaald de rijkste dus hij had geen groot huis en was dus gedwongen het te delen met andere. Je moest een hele gammele trap gebruiken om binnen te komen en ik weigerde om die trap te beklimmen. Ik moest al bijna gillen als ik op een boomstronk stond. Ik had hoogtevrees, maar dan ook hele erge. Klimmen was dus ook absoluut niet mijn ding. Dus ik gebruikte het steentje om Arlo te laten weten dat ik er was.

Er zat een gat in de muur, niet groter dan een handpalm, maar ik kon geweldig goed mikken dus het steentje ging er altijd in één keer doorheen. En dit keer was het ook zo en niet al te veel later stond Arlo uit zijn raam te kijken, zoekend naar mij. Toen hij me zag gaf hij me een brede glimlach en verdween weer even naar binnen, waarna die na een tijdje weer naar buiten kwam. Hij gleed zowat van de trap af en toen hij bij me was legde hij zijn arm om mijn nek en woelde door mijn haar.

'Arlo!' Gromde ik, maar ik kon het niet laten om te glimlachen. Hij lachte vrolijk terug en keek me daarna met een gemene grijns aan.

'Wat?' Vroeg ik, met een beetje achterdocht in mijn stem.

'Niks. Alleen dat ik dacht dat we misschien wel een leuk bezoekje bij de bakker konden brengen.' Ik keek hem even niet begrijpend aan. We hadden allebei geen geld, want we waren arm. En brood was dus een overbodige luxe voor ons, dus waarom zouden we naar de bakker gaan? Maar toen ik zijn grijns nog groter zag worden wist ik wat hij bedoelde.

'Stelen? Je wilt gaan stelen?' Vroeg ik sissend en hij begon weer te lachen waarna hij me mee trok naar een wat donkerder en nauwer steegje.

'Speciaal voor de Boete, nog een kleine lekkernij. Kom op Jammy, dan zoeken we Veny ook gelijk.' Ik keek hem chagrijnig aan toen hij mijn middelnaam gebruikte. Hij wist dat ik het liefst door mijn vrienden werd aangesproken met CJ, maar hij bleef me altijd Jammy noemen.

'Wie stil is stemt toe!' Hij begon weer met lachen en keek me daarna met een ontdeugend gezicht aan. Ik bracht er niks meer tegen in, ik wist dat ik hem toch niet op andere gedachten kon brengen en iets in me zei dat ik dat zelf ook niet helemaal wilde. Iedereen wist dat de bakker een gemene man was die er plezier uit haalde om kinderen te zien sterven van de honger. Dus een keer iets van hem stelen moest dan toch geen probleem zijn?

Niet veel later kwamen we Veny tegen en Arlo vertelde hem in alle geuren en kleuren wat zijn plan was. Hij was er trots op, maar ik wist toch al dat het ging mislukken zoals al zijn plannen deden. Ik was dan ook de persoon die altijd een plan B had. Voor alles.

'Oké, zijn we er klaar voor?' Vroeg Arlo en ik zag dat hij geen geduld meer had. We zaten om de hoek bij de bakker en hij was zojuist naar de schuur gelopen, dus dit was hét moment om toe te slaan.

'Ik was klaar geboren.' Ik en Arlo keken Veny vreemd aan die zijn grap zelf kennelijk heel leuk vond.

'Veny, je bent dom geboren.' Ik keek hem nuchter aan terwijl Arlo in de lach schoot.

'Zeg gaan we nog naar de bakker toe of wat?' Vroeg Veny nors en stond plots op en rende richting het kleine bakkers huisje. Arlo stopte met lachen en rende ook als snel achter hem aan waarna ik ook volgde. Rennen was mijn ding. Het geen waar ik goed in was en waarin ik uitblonk. Het geen wat ik het liefst deed.

De deur ging krakend open en de bel rinkelde plotseling toen Veny naar binnen stapte. Hij schrok zo erg dat hij een sprongetje maakte en Arlo hem zachtjes uitlachte.

'Kom op we doen het snel.' Mompelde ik en stapte ook naar binnen. De geur van het brood raakte me als een baksteen midden in mijn gezicht. Het rook overheerlijk en ik voelde het water in mijn mond staan. De geur van brood zou ik nooit meer vergeten. Mijn maag kromp er van samen en ik wilde niks liever dan een groot stuk pakken en het gelijk in mijn mond proppen en op eten. Maar zover kwam het niet.

Ik hoorde een knal en daarna had ik compleet geen zicht meer. Het werd niet zwart voor mijn ogen, maar juist wit. En het prikte enorm en mijn handen vlogen er gelijk naar toe. Ik wist niet wat het was, maar het deed ook pijn aan mijn longen. Ademen ging nauwelijks en mijn handen voelde aan als of ze bedekt waren met een centimeter dikke laag van stof. Het voelde als of ik geen zintuigen meer had, ik kon alleen nog maar horen.

'Arlo, Veny!' Riep ik en ik hoorde ze hoesten. Plots voelde ik een hand om mijn pols, maar ik wist dat het niet een hand van Arlo of Veny was. De hand was ruw, hard en vooral pijnlijk om mijn pols.

'Wie is dit? En wat doen jullie hier!' Het was de zware stem van de bakker en toen besefte ik wat er aan de hand was. Veny had met zijn angst sprong ervoor gezorgd dat er een zak meel naar beneden was gevallen. En wij zaten nu midden in de meel wolk. Ik dwong mezelf om mijn ogen open te doen en kon Arlo en Veny uitmaken in de dikke wolk als twee zwarte figuurtjes. Ik rukte me los uit de bakker zijn greep en greep de polsen van Arlo en Veny. Hierna rende ik zo hard ik kon en sleepte ze mee naar buiten. Toen de buiten lucht op mijn long sloeg voelde het eerst pijnlijk, maar daarna als een zoette bevrijding.

'CJ, alsjeblieft, stop!' Hijgde Veny en hij rukte zijn pols terug waarna hij voorover bukte en begon te hoesten als of zijn leven ervan af hing. Arlo begon zijn ogen uit te vegen net zoals ik en toen zag ik hoe zij eruit zagen.

Ze waren compleet bedolven onder het meel en waren spierwit. Er was zowat geen spotje kleur te vinden en stiekem vond ik het best wel amusant. Ik hoestte even, omdat ik probeerde te lachen, maar mijn longen lieten het niet toe.

'Je ziet er een beetje witjes uit, Arlo. Zijn we ziek aan het worden?' Hijgde ik tussen mijn hoesten door. Ik hoorde alleen maar een sarcastische grom en daarna nog meer gehoest. Na een tijdje besloten we om maar snel naar Veny's huis toe te lopen, omdat we anders veels te laat voor de Boete zouden komen.

Veny waste zich als eerste waarna Arlo al het witte poeder van zich af probeerde te krijgen. Ik vond het stiekem een beetje zonde, want het poeder hadden we ook beter kunnen gebruiken. Toen ik bij mezelf een emmer water over me heen gooide en alles van me af schrobde voelde de meel niet meer zacht aan, maar werd het een soort van vieze drab. Ik sloeg al snel een handdoek om me heen en trok een oversized shirt van Veny aan en een veels te grote broek die ik omhoog moest trekken omdat hij anders af zou zakken.

'Ik ga nog even snel naar huis. Ik zie jullie bij de Boete.' Veny en Arlo knikte en ik liep op een hele oncharmante manier naar huis terug. Gelukkig waren er niet veel mensen op straat dus ik werd niet al te vreemd aangekeken.

'Jammy!' Ik onderdrukte de zucht toen mijn moeder me plat knuffelde in de deuropening en ik keek haar chagrijnig aan.

'Wat heb je nou weer aan?' Ik wilde antwoord geven, maar besloot dat het wijzer was om gewoon niks terug te zetten. Mijn moeder kneep even in mijn wang waarna ze me naar binnen duwde.

'Kom je moet je gaan klaar maken voor de Boete. Ik heb je kleding al op je bed neergelegd.' Ik zag dat Xavier zijn kleding al aan had en hij gaf me een triest glimlachje. Ik glimlachte terug en liep daarna naar mijn kamer toe. Het was zijn laatste jaar, hij was al bijna 19 dus hoefde bijna niet meer mee te doen. Ik daarin tegen was pas 16 en moest dus nog 2 jaar. 2 jaar nog van ellende. 2 jaar nog voor extra inschrijven voor bonnen terwijl ik de grote kans liep om getrokken te worden.

Ik trok mijn, wel eigenlijk Veny zijn kleding uit en keek naar de jurk die op mijn bed lag. Het was een witte strapless jurk die rondom mijn borst strak was waarna hij in grote weidde plooien uitliep tot aan mijn knieën. Hij was spierwit en ik vroeg me af hoe mijn moeder er aan was gekomen.

In stilte trok ik hem aan en bekeek mezelf daarna in de spiegel. Mijn grote bruine bambi ogen staarde naar mezelf terug en ik beet op mijn volle lippen terwijl ik met mijn hand door mijn golvende lange kastanje bruine haar ging. Een gewoonte die ik mezelf had aangeleerd om te doen wanneer ik zenuwachtig was.

'Mijn kleine meid ziet er prachtig uit.' Ik schrok op van mijn vaders stem en keek op om hem in de deuropening te zien staan. Mijn vader en moeder behandelde me altijd als of ik nog steeds 5 jaar oud was. Dit kwam vooral omdat mijn jongere broertje op 2 jaar oude leeftijd was overleden. Nu was ik dus weer hun kleine schattebout. En mijn zus kon me daarom niet meer uitstaan. Mijn broer daarintegen zorgde er zoveel mogelijk voor dat ik wat vrijheid had en ik had dan ook een sterke band met hem.

'Kom op Jammy, laten we naar het plein gaan.' Vader pakte mijn hand waarna hij me mee loodste naar buiten waar mijn moeder, Xavier en Erynn al stonden te wachten. Ik keek even naar Xavier die mijn hand van mijn vader over pakte en ik draaide me met hem om en keek in de felle zon terwijl we de Boete tegemoet liepen.

Alexander "Alex" Flemming (18) POV.

Terwijl ik in het vak stond van de 18 jarige jongens hield ik mijn pincet in mijn hand. Ik drukte er steeds zachtjes op met mijn vingers zodat hij open en dicht ging. Ik zag een paar jongens vreemd naar me kijken, maar ik negeerde ze.

'Zeg Alex, je ziet er weer uit als een neuroot.' Ik keek op en Frank lachte naar me. Ik keerde al snel mijn ogen af en stopte mijn handen in de zakken van mijn lab jas. Het was waar, ik beefde een beetje en schommelde lichtjes heen en weer. Ik kwam altijd zenuwachtig over terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet was.

De koude pincet hield ik nog steeds vast en ik trok nu draadjes uit de binnenkant van mijn labjas zak terwijl ik ongeduldig naar het podium staarde. Wanneer begon het nou? Ik had nog wel wat belangrijkere dingen te doen dan hier een beetje stom naar het podium staren zoals de meeste leeghoofdige mensen hier deden.

Ik hoorde wat geroezemoes achter me en rolde met mijn ogen bij het gespreksonderwerp. Ik kon er niet tegen als mensen zo vreselijk oppervlakkig waren. En ik kon er al helemaal niet tegen als ze met elkaar bespraken hoe geweldig ze wel niet waren.

Ik schrok op toen ik opeens wat gefluit en gejoel hoorde van jongens om me heen. Ik richtte mijn blik gelijk naar het podium en zag toen dat de Begeleidster van dit jaar was komen oplopen samen met de Burgemeester. De Burgemeester van ons District was een vrouw en met haar wespen taille en haar donkere haar zag ze er uit als een of ander pronkstuk uit een Grieks toneelstuk. Niet dat mij dat wat kon schelen, maar de jongens om mij heen duidelijk wel. De Mentor die achterin het podium zat was niet duidelijk te zien, maar niemand gaf dan ook ooit iets om de Mentor.

'Welkom, welkom!' De Burgemeester haar zoete stem galmde over het plein heen en haar lippen krulden om in een vreemde glimlach. De glimlach was duidelijk niet vrolijk, maar ik zag dat ze haar best deed om het zo over te laten komen.

'We zullen gaan beginnen met het Verdrag waarna Yoko Aqua, de Begeleidster van dit jaar, het van me zal overnemen.'Het verdrag kwam en ging. Maar toen kwam de Begeleidster oplopen. Ze keek nors voor zich uit. Maar dat viel me niet gelijk op. Haar huid leek blauw te glitteren in de zon terwijl haar haar ook een diep blauwe kleur had waar allemaal lichtjes in leken te zitten. Ze had zwarte ogen die levenloos naar het publiek staarde. De grote wallen onder haar ogen en haar trillende lichaam vielen voor mij nog het meest op. Ze was duidelijk een verslaafde.

'Was zij niet eerst de begeleidster van D4?' Fluisterde Frank opeens in mijn oor. Ik knikte niet maar bleef alleen maar naar Yoko staren. Ze had dus een duidelijke reden om verslaafd te zijn. Ze was van een Beroeps Districts gedegradeerd naar een normaal, armzalig District. Dat was rede genoeg om voor een Begeleider verslaafd te raken aan medicijnen.

'We zullen beginnen met de jongens...' Ze haalde haar neus op en maakte een schokkerige beweging met haar armen. Er ontstond wat geroezemoes op het plein. We begonnen nooit met de jongens. De meisjes waren altijd als eerste aan de beurt.

De microfoon piepte plots en weer hoorde het hele plein hoe ze haar neus op haalde, maar het klonk niet verkouden.

'Goed. Ik trek nu een papiertje en ik wil dat de gene die erop staat gelijk naar voren komt.' Ze fluisterde het, maar ze was toch duidelijk hoorbaar. Het plein was weer doodstil gevallen en we zagen hoe ze bleef rommelen in de grote bol. Het duurde minstens twee minuten voordat ze eindelijk een papiertje omhoog trok. Je kon horen hoe elke jonge een diepe adem teug nam toen ze het papiertje open vouwde.

'A... Alex?' Ze was even stil en ik voelde een koude rilling over mijn rug heen lopen. Er waren zat Alexanders in het District, maar toch had ik een ijskoud gevoel.

'Ik kan het niet lezen...' Mompelde ze en de Burgemeester stond met een woedende blik op en rukte het papiertje zowat uit Yoko's handen.

'Alexander Flemming.' Hierna verfrommelde ze het papiertje en smeet het op de grond waarna ze weer boos terug liep naar haar stoel.

'Ja, Alexander Flemming.' Mompelde Yoko nogmaals door de microfoon. En toen zij het zei drong het pas echt tot me door. Het kwam als een harde klap aan en ik voelde hoe Frank mijn schouders vast pakte.

'Alex, je moet je hand opsteken...' Ik keek hem even leeg aan en mijn zenuwachtige gedrag was gelijk weg. Ik werd ijzig kalm en keek naar de vredesbewakers die zoekend rond keken.

'Hier.' Het klonk onvast in mijn oren, maar iedereen draaide zich opeens naar me om. Als of ze nu pas wisten dat ik het was. Ik zag hoe de vredesbewakers mijn kant op kwamen en met nog een laatste blik op Frank werd ik het vak uitgesleurd het podium op.

Colleen "Jammy" Dunmore (16) POV.

Yoko begon opeens te giechelen toen Alex naast haar stond. Iedereen keek verward om zich heen, maar ik voelde alleen maar opluchting. Opluchting voor het feit dat Xavier niet was getrokken, en dat hij dat ook nooit meer zou kunnen.

Ik zocht hem in de menigte en toen ik hem vond keek hij mij onvast aan terwijl ik hem juist een brede glimlach schonk.

'Goed, we hebben een leuke jongens Tribuut dit jaar.' Als blikken konden doden was Yoko neergevallen. Alex keek haar aan als of hij messen naar haar probeerde te gooien met zijn ogen. Zijn lab jas wapperde zachtjes in de wind en iedereen staarde hem onvast aan. Ze wisten niet wat ze van deze Boete moesten denken. Het was tot nu toe nogal vreemd, en dat er dan ook nog een jongen werd getrokken die zich helemaal niet vaak had ingeschreven, omdat iedereen wist dat hij voedsel genoeg had.

'We gaan nu door met de Meisjes!' Yoko snoof weer en ging het haar hand over haar neus heen op een hele oncharmante manier. Ze was vreemd, en dan niet op een leuke manier. Het klakken van haar tong trok iedereens aandacht en ze begon weer te lachen terwijl ze een papiertje uit de meisjes bol trok.

'Ik beloof iedereen dat ik het goed zal voor lezen.' Opnieuw lachte ze en ik hoorde verschillende meisjes geïrriteerd brommen.

'Colleen Dunmore! Wat een leuke naam!' Opnieuw klonk er gelach van de Begeleidster. Maar ik vond het helemaal niet grappig. Ik kon helemaal niet lachen. Het enige wat ik kon doen was naar voren staren. Ik wist dat er mensen naar me keken. Veel mensen kende me en konden me makkelijk herkennen. Veel jongens staarde ook naar me, maar het liet me niet eens blozen. Ik voelde opeens helemaal niks. Ik voelde me alleen maar leeg.

Een vredesbewaker pakte opeens mijn arm vast en ik liet een gilletje los waarna ik al snel weer mijn mond dicht deed toen ik de blik zag van de bewaker. Hij was niet blij. En opeens voelde ik woede in me opkomen. Ik had een hekel aan het Capitool, en ik voelde nu alleen nog maar een grotere haat jegens hem.

Ik werd het podium opgeduwd en ik zocht Arlo en Veny in het vak van de jongens. Ik zag ze gelijk staan, want hun monden hingen open en ze hingen over het hek heen met een bleek gezicht.

'De Tributen dames en heren, verwacht ze maar niet terug!' Opnieuw lachte Yoko, maar niemand keek haar amusant aan. Iedereen keek haar aan als of ze haar nek wilde omdraaien. En als al die vredesbewakers er niet waren geweest, was het ook zeker gebeurd.

'Steel nog wat broden voor mij oké?' Ik glimlachte flauwtjes naar Arlo en Veny. Er kon geen lachje van af. Het enige wat ze konden doen was mij aanstaren en ik voelde me er erg ongemakkelijk door. Het was geen opluchting die ik voelde toen ze werden meegenomen. Eerder een gevoel van acceptatie.

'Jammy!' Mijn moeder kwam huilend binnen rennen. Ik had er niet echt een oog voor. Het enige waar ik nu nog een oog voor had waren Xavier en Erynn die me hol aankeken. Xavier was wit weg getrokken en Erynn was alleen maar ijzig stil, wat ik nog nooit had meegemaakt. Ik voelde mijn vaders armen ook om me heen en ik wilde geen afscheid van ze nemen. Maar ik wist dat het moest.

'Jam, hou je sterk oké?' Xavier pakte mijn pols vast waar het armbandje omheen zat die hij me een paar jaar geleden had gegeven. Een groen gevlochten armbandje dat ik altijd al om had gehad, en wat ik nu zeker om zou houden in de Spelen.

'Ik beloof het.'

Alexander "Alex" Flemming (18) POV.

Frank stond voor me, maar nu was hij degene die bibberde. Ik kon mijn gedachte er niet bij houden. Het was een waas van emoties in mijn hoofd en de woorden die hij tegen mij sprak drongen niet echt tot me door.

'Je kunt winnen Alex, want jij hebt de hersenen.' Winnen. Ik keek opeens op bij dat woord en keek Frank vreemd aan.

'Winnen?'

'Ja.' Hij mompelde het nu, maar ik zag dat hij het meende. Ik was niet het soort jongen dat iemand knuffelde, maar toch trok ik Frank in een knuffel en klopte hem op zijn schouder. Toen kwamen de vredesbewakers binnen en zeiden dat het genoeg was.

'Het bezoekers uur is afgelopen.' Mompelde er één en Frank werd achteruit getrokken terwijl ik hem met grote ogen aankeek.

'Mijn ouders moeten nog komen!'

'Die zijn er niet jongen. Kom, het is tijd.' Ik keek de vredesbewaker niet begrijpend aan. Als of hij iets verkeerds had gezegd begon ik hem te corrigeren zoals een leraar dat deed. Maar hij verloor zijn geduld en sloeg de deur met een klap dicht waarna ik alleen was.

Ik bleef naar de deur staren voordat het tot me door drong dat ze echt niet kwamen. Ik was alleen.

Het is nu kwart over 1's nachts en ik ga over een paar uur naar Schiphol voor mijn vakantie. Wat ben ik blij dat ik het af heb. Ik wilde jullie namelijk echt niet zonder Update laten zitten terwijl ik naar Londen toe ben voor zes dagen.
Ik vond dit een leuk hoofdstuk, en ik hoop dat jullie het ook zo vonden. Omdat het nu al zo laat is en ik op mijn zolder kamer zit met een temperatuur van 30 graden is het te begrijpen dat er vast wel wat spellings fouten tussen zullen zitten. Neem me dit alsjeblieft niet kwalijk, maar zet het in je review waar ze zitten zodat ik het over een week kan verbeteren als ik terug ben van vakantie. (:

Nog een heel erg ander belangrijk puntje. Ik heb een waarschuwing gekregen dat mijn eerder hoofdstuk indeling niet klopte met de Guidelines. Ik brak dus de regels, en ik wilde niet het risico lopen van een ban of zelfs verwijdering van mijn verhaal. Daarom dat de hoofdstukken dus zijn aangepast. Eigenlijk hoorde dit dus hoofdstuk 8 te zijn maar is het hoofdstuk 6. Een hoofdstuk waar jullie al eerder op hebben gereviewd. Dus let goed op: Stuur een Guest review met je PROFIEL NAAM eronder! Zodat ik je als nog de punten kan geven die je verdient!

Nu nog de punten voor de reviewers:
LaFlorine - 11 Punten.
Greendiamond123 - 15 Punten.
MyWeirdWorld - 12 Punten.
SirWalsingham - 5 Punten.
FF-Schwarz - 9 Punten.
MadeByMel - 6 Punten.
TeensReadToo - 5 Punten.
JoyMainhood - 3 Punten.
LauraTwilightHungerGamesHPfa n - 7 Punten.
Sharonneke95 - 3 Punten.
Cicillia - 5 Punten.

Oh wat ben ik opeens moe haha! Hier plaats ik ook nog even de Tributen Lijst zodat jullie kunnen zien door wie de Tributen zijn ingestuurd. Ik heb nog steeds een jongen nodig voor 12, maar pas als ik bij D12 kom en ik heb nog niemand dan mag iemand een 3e Tribuut insturen (:

Ik hoop dat jullie van het hoofdstuk hebben genoten, en ik hoop op jullie reviews!

Liefs, Jade

De Tributen Lijst:

District 1

Jongen: Caldwell Ballantynn (14) door: LaFlorine

Meisje: Zara Radley (15) door: MyWeirdWorld

District 2

Jongen: Tellas Lane (18) door: FF-Schwarz

Meisje: Lerola Aemilia (17) door: Jade Lammourgy -ik zelf-

District 3

Jongen: Jack Chamberlain (17) door: MadeBy Mel

Meisje: Mayline 'May' Chima (17) door: Greendiamond123

District 4

Jongen: Favian Aurolus (17) door: MyWeirdWorld

Meisje: Rhine Overton (17) door: LaFlorine

District 5

Jongen: Kevin Jones (17) door: Greendiamond123

Meisje: Emily Harrison (16) door: MadeBy Mel

District 6

Jongen: Alexander 'Alex' Flemming (18) door: SirWalsingham

Meisje: Colleen 'Jammy' Dunmore (16) door: FF-Schwarz

District 7

Jongen: Riley Yohan (13) door: TeensReadToo

Meisje: Mocca Lynne (14) door: Leakingpenholder

District 8

Jongen: Arom Rijzendwater (18) door: Cicillia

Meisje: Joy Mainhood (16) door: JoyMainhood

District 9

Jongen: Ash Palmer (12) door: JoyMainhood

Meisje: Minarextra "Mina" Royale (17) door: Leakingpenholder

District 10

Jongen: David Curtis(18) door: .HPfan

Meisje: Melissa Crejak (15) door: TeensReadToo

District 11

Jongen: Avon Freeman (17) door: Xue

Meisje: Katy Moonway (12) door: Greendiamond123

District 12

Jongen:

Meisje: Lyanna Larone (14) door:Sharonneke95