District 8 - Joy Mainhood (16) POV. Boete dag.

'Iedereen verslaan? Je gaat toch niemand pijn doen?'

'Verslaan? Je gaat ze verpletteren!'

'Denk aan hoe die mensen zich zullen voelen!'

'Ze zullen pijn voelen ja!'

'Nee, Nee! Je bent niet zo!'

'Zo ben je wel, je zal hun bloed proeven Joy!'

Ik schoot overeind in mijn bed terwijl ik onbewust mijn handen op mijn oren had geklemd. Ik ademde onrustig en had mijn tanden op elkaar geklemd terwijl er wat zweet langs mijn rug gleed. Mijn ogen keken naar de houtenmuur, maar het stelde me niet gerust dat ik niet meer in de donkere kamer van mijn dromen was.

'Hou je mond, hou je mond.' Mompelde ik zachtjes tegen mezelf, maar het hielp niks. Met licht bibberende benen stond ik op uit mijn bed. Ik merkte dat ik mijn kussen weg had gegooid en mijn deken had weggetrapt. Ik kon nooit rustig slapen.

Terwijl ik de kraan open zette steunde ik met mijn handen op de wasbak. De stemmen kon ik nog steeds ver in mijn hoofd horen gonzen, maar het maakte me niet meer uit. Ik was boos op mezelf dat ik me zo zwak had getoond tegenover mijn dromen. Ik was een vechter, en die liet geen zwaktes zien.

De wasbak liep langzaam vol dus ik draaide de kraan uit en maakte een kommetje van mijn handen. Het koude water voelde heerlijk aan op mijn warme huid en ik besloot om ook snel een koude douche te nemen.

'Dood...' De stem achterin mijn hoofd hoorde ik duidelijk terwijl de koude stralen op mijn gezicht vielen. Met mijn ogen stijf dicht gedrukt kon ik weer de donkere kamer van mijn dromen zien. Het veranderde langzaam in een bos gebied wat ik maar al te goed kende. Ik zag een mooie jonge vrouw dood en bebloed op de grond liggen terwijl er een jongen naast stond met een breed grijnzend gezicht.

Mijn ogen sprongen open en ik draaide de kraan snel uit waarna ik even naar de vloer bleef staren. De druppels voelde ik nog langs mijn gezicht lopen en toen er een over mijn wang heen gleed als een traan besloot ik mezelf af te drogen. Ik had mezelf niet eens goed gewassen, maar ik wilde niet meer alleen zijn. Vooral niet vandaag van alle dagen.

De dag van de Boete.

Zuchtend smeet ik de handdoek weg en trok mijn Boete jurkje aan. Hij was strapless en licht roze terwijl hij in mooie plooien viel tot net iets boven mijn knieeën. De glittertjes die op het bovenstuk zaten gaven mij een onschuldige indruk en zo wilde ik het ook hebben.

Ik kamde met mijn handen door mijn lange licht bruine haar wat in de zon altijd wat blonder leek. Ik besloot het in een strakke paardenstaart naar achteren te doen zodat mijn grijs groene ogen er beter uit zouden komen. De sproetjes die rond mijn neus liepen jeukte altijd een beetje na het douchen en ik wreef er geïrriteerd over heen.

Met een zachte duw opende ik de deur naar de woonkamer waar ik mijn familie zag zitten eten. Wel familie. Er miste een figuur. Een belangrijk figuur en ze miste al voor iets minder dan 16 jaar. Precies mijn leeftijd.

'Goede morgen.' Mompelde ik en schoof een stoel opzij waarin ik neer plofte. Mijn tweelingbroer Danny glimlachte naar me met een mond vol brood en ik gaf hem een zag duwtje, maar kon een grijns niet onderdrukken.

Mijn vader en zus reageerde allebei niet op mijn woorden, maar ik was het onderhand gewent. Mijn vader had alleen nog maar oog voor mijn zus sinds de dood van mijn moeder, omdat ze zo veel op haar leek. En mijn zus, wel die was de eerst geborenen dus die vond het niet nodig om te reageren aangezien ze toch al ieders lievelingetje was. Ik had alleen mijn tweelingbroer Danny die tegelijkertijd mijn beste vriend was en Julia mijn beste vriendin.

Julia!

Ik legde mijn lepel snel neer en zag hoe Danny zijn Boete kleding aan het aantrekken was. Hij merkte dat ik naar hem staarde en ik gaf hem een glimlach en stond op.

'Zeg... Danny? Zullen we zo meteen Julia op gaan halen?' Ik wiebelde even met mijn wenkbrauwen en ik zag zijn blik veranderen. Hij keek in de spiegel en begon gelijk zijn haar goed te doen. Ik rolde met mijn ogen en pakte zijn hand en trok hem mee.

'Maak je maar geen zorgen Dan, ze vindt jou ook leuk.' Hij grijnsde breed en liep snel achter me aan terwijl hij me begon te ondervragen of zij hem echt leuk vond.

Ik zuchtte en opende de deur en schreeuwde nog een gedag naar mijn vader, maar ik hoorde niks terug. De zon scheen zacht door de smog heen die boven ons District hing en ik zag vele mensen buiten voor hun huis zitten terwijl ze levenloos voor zich uitstaarde. Vele mensen hier in dit gedeelte van het District hadden kinderen verloren aan de Honger Spelen en iedereen wist het. Het was dus geen wonder dat er depressieve mensen buiten waren. Het was niks nieuws, maar ik keek ze daarom des te meer boos aan.

Mijn moeder had vroeg kinderen gekregen, zo vroeg zelfs dat ze bij Danny, mijn zus en ik zelf nog naar de Boetes toe moest. En drie maanden nadat Danny en ik waren geboren werd zij gekozen. Het Capitool had me mijn moeder afgenomen en elke kans die ik had om samen met haar op te groeien. Ze werd als 18 jarige als laatste afgemaakt door de winnaar en ik kon me niks van haar herinneren behalve haar Spelen die ik terug zag toen ik 10 was.

En de mensen die hier nu depressief bij hun voordeur zaten deden niks om hun geliefde te wreken. Maar ik en Danny dachten daar anders over. We hadden gezworen onze moeder ooit te wreken en dat zouden we doen door de Spelen te winnen en heel het Capitool eens goed voor schut te zetten.

We trainden al sinds onze 10e, elke avond in onze kleine kamer en we waren er goed door geworden. Zo goed zelfs dat ik wist dat als ik dit jaar zou worden gestuurd ik het zou winnen. Maar voordat ik kon verder fantaseren over mijn triomf klopte Danny hard op een deur.

De deur van Julia's huis om precies te zijn. Ik glimlachte onschuldig en zette mijn façade op als het onschuldige meisje wat ik me voor deed te zijn. Alleen Danny wist dat ik een ware vechter was die heel snel boos werd en geen moment nodig had om na te denken om iemand pijn te doen.

'Jullie komen vast voor Julia.' Behalve hem dan. Mijn glimlach veranderde in een blik die zei dat ik aan het weg smelten was bij de aanblik van de jongen die voor me stond. Ryan Dennis, de grote broer van Julia stond met een lichtelijk verveelde blik op zijn gezicht voor mij.

'Ja, is ze thuis?' Vroeg Danny, maar hij wachtte niet op een antwoord en duwde Ryan lichtelijk aan de kant die hem geïrriteerd aankeek.

'Ja in de woonkamer.' Hij draaide zijn blik plots naar mij en ik pakte gelijk een lok van mijn haar en begon er aan te draaien terwijl ik verleidelijk op mijn lip begon te bijten.

'Kom jij ook niet voor Julia?' Ik begon te lachen, maar merkte dat het helemaal niet grappig was wat hij zei. Mijn lach stierf snel weg en hij keek me even vreemd aan. Ik bloosde diep en knikte langzaam waarna hij de deur wijder open hield.

'Ze is in de woonkamer. Zoals ik al zei.' Ik probeerde weer te lachen, maar het kwam er meer uit als wanhopig gehinnik. Ik besloot dus maar snel mijn mond dicht te houden en naar binnen te gaan. Oh wat ik er voor zou geven om die jongen te hebben.

Toen ik Danny en Julia op de bank zag zitten kon ik de liefde volle blikken in hun ogen zien. Ik glimlachte liefjes en bleef ze even bekijken waarna ik me bedacht dat de Boete elk moment kon gaan beginnen.

'Julia Dennis, kwijl niet zo over mijn broer heen.' Julia draaide haar hoofd en haar wangen kleurden gelijk rood. Ik schrok op toen Ryan grinnikend naast me kwam staan, maar hij liep als snel door naar de keuken en kwam terug met een stuk brood. Julia zag er in elk opzicht zowat hetzelfde uit als haar broer en dus snapte ik volledig waarom Danny haar zo leuk vond.

'Ik zie je zo meteen zusje lief. En schrijf je niet teveel in.' Julia knikte en liep daarna snel naar mij toe en giechelde toen ze zag hoe ik naar Ryan aan het staren was.

'Joy Mainhood, kwijl niet zo over mijn broer heen.' Ze had me terug gepakt en ik keek haar woedend aan, maar ze liep alleen maar lachend door en negeerde mij volkomen.

Na de Boete zou ik haar wel terug pakken. En goed ook.

Na de Boete...

District 8 - Arom Rijzendwater (18) POV. Boete dag.

De klap van de deur die achter mijn ouders dicht viel voelde voor mij als een klap midden in mijn gezicht. Ik keek boos naar de deur en vervloekte ze binnensmonds.

Ik zuchtte luid en hoorde een klein en zacht kuchje achter me. Ik stond nog met mijn hand leunend tegen de dichte deur, maar ik draaide mijn hoofd langzaam om en keek naar mijn broertje. Zijn onschuldige ogen keken mij vragend en een beetje verdrietig aan. Als of ik naar een zielige puppy keek.

'Moet je weer op mij passen?' Vroeg hij zacht en ik duwde mezelf van de deur af en liep naar hem toe. Ik gaf hem een kleine glimlach en ging met mijn hand door zijn haar.

'Ja, maar ik ben niet boos op jou hoor. Ik ben boos op onze ouders.' Tobias mijn broertje lachte en ik rolde grijzend met mijn ogen.

Mijn ouders dachten dat het leuk was om mij op mijn broertje te laten passen. Het was niet zo dat ik mijn broertje niet mocht, ik hou ziels veel van hem. Maar waar ik absoluut niet van hield, was dat mijn vrijheid werd afgepakt.

'Kom dan gaan we wat leuks doen.' Tobias sprong op en dacht dat het leuk was om daarbij gelijk op mijn rug te springen. Ik kreunde even terwijl hij zijn armen om mijn nek heen sloeg en zijn benen om mijn middel.

'Kom op! Rijden!' Lachte hij vrolijk en ik draaide mijn hoofd naar hem toe en wilde hem chagrijnig aankijken, maar ik kon hem niet zien. Ik gaf hem zijn zin, want alles was beter dan binnen zitten in het kleine huis wat mijn thuis hoorde voor te stellen.

Buiten scheen de zon zacht door de smog heen. Ik was al lang gewend aan de vieze lucht die er door de fabrieken van ons District hier rond hing. Maar Tobias moest nog altijd hoesten, ook al was hij al 9.

De straat was nog verlaten dus ik bleef met Tobias op mijn rug lopen. Ik was niet echt een prater, Tobias had vooral het woord over de Honger Spelen. Met een denkbeeldig zwaard in zijn hand deed hij net als of hij de oude winnaars van de Honger Spelen versloeg. Ik zei er niks over, want mijn ouders hadden er voor gezorgd dat Tobias de Honger Spelen geweldig vond. Hij dacht dat het niet echt was. Dat het geacteerd was.

Ik vreesde voor de dag dat hij 12 zou worden en dat mijn ouders hem de waarheid moeten vertellen. Ze hadden precies hetzelfde bij mij gedaan en ik wist nog maar al te goed hoe doodsbang ik op de dag van mijn eerste Boete was.

Ik irriteerde me aan mijn ouders, maar nog meer irriteerde ik me aan mijn broertjes gezwalk over hoe hij een Winnaar neer stak.

'Tobias, hou maar op. Straks hoort iemand je nog.' Zei ik scherp en Tobias keek me vreemd vragend aan, maar hield daarna toch wijs zijn mond dicht. Ik kon niet tegen de gedachte van mijn broertje die verschillende mensen neerstak in een arena voor het plezier van het Capitool. Dan zou het mijn broertje niet meer zijn.

'Zeg Arom, loop je altijd je beste vrienden voorbij zonder ze gedag te zeggen?' Ik draaide me geschrokken om en zag Max en Rafel een paar meter achter me staan met een kwaad jongens grijns op hun gezicht die niet veel goeds kon betekenen. Ik liet Tobias van mijn rug af glijden terwijl hij boos protesteerde, maar ik negeerde hem.

'Wel als deze zogenaamde beste vrienden mij niet komen helpen in tijd van nood.' Ze lachte en ik keek ze grijnzend aan. Tobias bleef op een afstandje staan, want hij was duidelijk geïntimideerd door ze en durfde zich niet in het gesprek te mengen.

'We komen je nu toch bevrijden van je broertje en je je vrijheid terug geven?' Zei Rafel en legde zijn hand breed grijnzend op mijn schouder. Ik ging met mijn hand door mijn hazelnoot bruine haar waardoor het nu alleen nog maar warriger werd. Het viel in een paar plukjes voor mijn groen grijze ogen die een bepaalde twinkeling hadden. Die twinkeling had ik altijd als Max en Rafel in de buurt waren. Die twinkeling zei dat het tijd was om wat grappen uit te halen.

'Arom, ben je het niet met ons eens dat we onze laatste Boete, zonder feestviering niet voorbij kunnen laten gaan?' Max keek me breed grijnzend aan. Ik reflecteerde zijn glimlach en boog iets dichter naar ze toe om het plan te horen. Ik wist dat mijn broertje een beetje verloren achter mij stond, maar op dit moment maakte mij dat niet zoveel uit.

'We hebben vannacht een paar illegale vuurwerk bommen in elkaar geknutseld. We gaan het Capitool een knetterend afscheid geven, met veel kleur. Daar houden ze van niet waar?' Rafel grinnikte en ik keek ze trots aan.

'Oké, laten we beginnen dan. De Boete begint over een paar minuten al.' Max en Rafel knikte en begonnen al richting het steegje te lopen en ik wilde ze volgen toen ik opeens mijn broertjes zachte stem achter me hoorde.

'Arom, mag ik ook mee?' Verdomme stomme ouders. Ik zuchtte en draaide me naar hem om en knielde voor hem neer en pakte zijn schouders vast.

'Tobias, wacht maar even hier. Over een paar minuten ben ik er weer. Het is niet zo... veilig, als je mee gaat.' Niet zo leuk bedoelde ik eerder. Maar dat zeg je niet tegen je jongere broertje. Hij keek me even twijfelend aan met die puppy ogen van hem, maar knikte daarna toch. Ik grijnsde breed en woelde door zijn haar.

'Daarna neem ik je op mijn rug mee naar het plein goed?' De glimlach die op zijn gezicht verscheen maakte het schuldgevoel minder toen ik van hem weg liep om achter Max en Rafel aan te lopen.

Na een paar seconden had ik ze al gevonden met een paar vreselijk lelijke vuurpijlen in hun handen. Ze zaten vast met plakband, nietjes en volgens mij zag ik zelfs ergens kauwgom zitten. De twee gekken voor me keken me trots aan en begonnen de pijlen in de grond te steken. Ik wist dat ik hier zo snel mogelijk weg moest rennen als ze de pijlen hadden aangestoken. Anders kwam ik niet eens levend op mijn laatste Boete, maar werd ik er in stukjes naar toe geknald.

De lucifer die aangestoken werd maakte een sissend geluid en Rafel gaf hem snel aan mij. Hierna gaf hij er ook een aan Max en keken we elkaar breed grijnzend aan en begonnen we de vuurpijlen aan te steken.

'Wat moet dat hier?!' De lucifer viel uit mijn hand en ik stootte een vuurpijl om die nu brandend op zijn zij lag. De twee vredesbewakers die achter ons stonden hadden hun handen in hun zij staan en keken ons boos aan.

Paniek nam bezit van mij en ik bleef even als versteend staan.

'Rennen?' Vroeg ik hard op met een lichte piep stem aan Max en Rafel, die het niet konden laten om even te grijzen en toen stoven we alle drie tegelijk weg terwijl achter ons de vuurpijlen in de lucht schoten.

'Grijp ze!' Hoorde ik één van de vredesbewakers schreeuwen. Het harde geknal overstemde ons gehijg en plots zag ik Tobias staan die ons verbaast en vragend aankeek.

'Arom? Wat is er aan de-' Hij kon zijn zin niet eens afmaken, want ik greep zijn hand al en trok hem achter ons aan. Maar zijn kleine korte beentjes konden ons niet bij houden. Ik sleurde hem dus in een vlugge beweging op mijn rug en hij sloeg zijn armen en benen in een doodsgreep om mij heen.

De straat stenen knerpte onder onze versleten schoenen, maar ik had de controle terug over mijn paniek aanval. Ik hoorde de vredesbewakers niet achter ons rennen, maar de vuurpijlen die in de lucht schoten maakten heerlijk veel kabaal. Even later kwamen we hijgend ten stop bij een huis.

'Volgens mij zijn we ze kwijt.' Bracht Max uit terwijl zijn hoofd rood was aangelopen. Ik zette Tobias weer op de grond en leunde tegen de muur van het huis aan. Ik keek Rafel even aan die langzaam een enorme grijns op zijn gezicht kreeg en langzaam begon te lachen.

Tobias keek ons vreemd aan toen we tegen de muur in elkaar zakte van het lachen en gaf ons ook een schamper lachje die eerder bang over kwam. In de verte hoorde ik de klok gaan van het stadsplein, maar ik bestede er niet veel aandacht aan.

'Arom.' Zei Tobias zacht, maar Max, Rafel en ik waren te druk met lachen.

'Arom, de bel ging.' Tobias trok aan mijn mouw en toen pas besefte ik me wat hij zei. Ik schold zachtjes en Rafel en Max keken me even niet begrijpend aan, maar ik trok Tobias al op mijn rug en begon met rennen naar het plein.

Ik rende vandaag veels te veel naar mijn smaak.

Verdomde Boete.

Joy Mainhood (16) POV.

Julia stond springend van haar ene been op haar andere naast me. Ze was zenuwachtig en het was te merken. Normaal zou het me irriteren, maar ik had ook medelijden met haar. Ze had zich zoveel ingeschreven voor bonnen. Als ik niet zou trainen zou ik precies hetzelfde als haar daar staan.

'Joy, hoe kun je zo rustig blijven.' Piepte ze naast me en ik lachte naar haar. Zelfs zij wist niet dat Danny en ik stiekem trainde. Het was een groot geheim, want als je trainde en de vredesbewakers kwamen er achter dan had je een groot probleem.

'Julia doe eens rustig. Zelfs Danny kijkt je aan als of je elk moment een beroerte kan krijgen.' Ze verbleekte nog meer en keek gelijk naar het jongens vak waar Danny aan de rand stond. Hij zwaaide schaapachtig en ik zwaaide vrolijk terug.

'Oh nee, hij kijkt echt.' Ze begon met mompelen dat ze er niet uit zag en ik rolde met mijn ogen.

'Julia, alsjeblieft doe even-'

'Welkom District 8 bewoners, op de Boete van de 68e Honger Spelen!' De Begeleider die op het podium stond kende iedereen. Hij was al minstens 12 jaar lang Begeleider van ons District en ik betwijfelde of hij ooit nog weg zou gaan.

Zijn huid was licht grijs gespoten waardoor zijn pik zwarte ogen er nog meer uit kwamen, als of hij geen pupillen had. Het gaf hem een enge moordlustige blik. Zijn licht blauwe lippen zorgde ervoor dat zijn witte tanden met diamanten erop nog meer afstaken. Zijn baby blauwe haar zat netjes naar achteren in een paardenstaart terwijl er nog een witte kapiteinshoed op rustte. In zijn hand droeg hij zijn oh zo bekende rook pijp die hij elke Boete bij zich had.

'Wat hebben we toch weer een geweldige opkomst! Ik ben er trots op om jullie te mogen vertegenwoordigen. Maar genoeg gepraat. Laten we beginnen!' Hij ging met zijn onnatuurlijke roze tong over zijn diamanten tanden heen en het maakte me lichtelijk misselijk.

Met een vrolijk pasje liep hij verend naar de meisjes bol. Hij rommelde er even doorheen waarna hij één enkel papiertje pakte en weer vrolijk terug liep naar de microfoon.

'Wel duizend bommen en granaten...' Fluisterde hij en er was een piep van de microfoon, omdat hij het papiertje niet open kreeg met zijn zwarte handschoenen. Hij stopte zijn pijp in zijn mond en deed zijn handschoenen uit waardoor te zien was dat zijn handen angstig bleek waker en abnormaal lang.

Hij glimlachte weer naar ons toen hij het papiertje open had en bood zijn excuses nog even aan voor het oponthoud.

'Het vrouwelijk Tribuut voor dit jaar zal zijn... Julia Dennis!' Mijn hoofd schoot gelijk naar Julia die met een ijs bleek gezicht naast me stond. Ze trilde van top tot teen en ze had haar handen voor haar mond geslagen, maar ik hoorde haar benauwd adem halen.

'Julia Dennis! Kom maar naar voren!' Mensen gaven haar zacht duwtjes in haar rug en ze struikelde lichtjes. Toen besefte ik het me pas dat Julia haar dood in werd gestuurd. Ze zou het nooit overleven.

Maar ik, ik wel. En het was tijd om dat te laten zien en om Julia te helpen.

'Ik bied me aan! IK BIED ME AAN!' Gilde ik en duwde het hek aan de kant en ging midden op het plein staan. De Begeleider glimlachte opeens breed en wenkte me met zijn hand. Ik hoorde Julia niet mijn naam roepen, maar ik hoefde haar stem niet te horen om te weten dat ze het niet eens was met mijn beslissing.

'Je zal iedereen vermoorden Joy.'

'Houd je smoel.' Mompelde ik zachtjes naar mezelf en balde mijn vuisten terwijl ik het podium op liep. De stemmetjes in mijn hoofd waren stil en de Begeleider pakte mijn hand vast en schudde deze enthousiast.

Normale mensen hebben altijd een bepaalde geur om zich heen hangen, maar deze man rook naar niks. Zelfs de geur van zijn pijp hing niet om hem heen. En het was vreemd, zelfs een beetje eng.

'Prachtig! Echt Mieters!' Zei hij vrolijk en liep daarna in vrolijke passen naar de bol van de jongens toe. Plots keek ik Danny aan die mij vragend aankeek. En ik wist wat hij bedoelde. Hij vroeg aan mij of hij zich ook moest aanbieden.

Maar ik schudde mijn hoofd en knikte naar Julia die nog steeds bleek weg getrokken in het vak stond terwijl de tranen over haar wangen heen rolde. Danny moest voor haar zorgen.

Deze Honger Spelen zouden alleen voor mij zijn. Deze Honger Spelen zou ik winnen voor mijn moeder, voor Danny en voor Julia.

Arom Rijzendwater (18) POV.

Iedereen was rumoerig. Niemand bood zich ooit vrijwillig aan om naar de Honger Spelen te gaan. Tenminste voor zover ik het mij kon herinneren.

Het meisje wat op het podium stond keek met een harde blik strak voor zich uit. Ze liet geen enkele emotie zien. Pas toen de Begeleider weer naast haar stond trok ze haar neus op en wendde haar gezicht van hem af.

'Het mannelijke Tribuut zal zijn.' Met zijn lange enge vingers scheurde hij het papiertje open en zijn kool zwarte ogen draaide zich richting ons.

'Arom Rijzendwater!' Ik wist niet waarom, maar zonder nadenken stak ik mijn hand op. Alles ging op autopiloot. De vredesbewakers kwamen mij halen en met hoe zij mijn armen vast pakte besefte ik me dat ik mijn vrijheid nu voor goed kwijt was.

Ik zou gevangen gaan sterven. Als een vogel in een kooi. Ik zou gaan sterven voor het plezier van het Capitool, want ik wist dat ik nooit zou winnen.

De Begeleider pakte met een brede glimlach mijn hand vast en hield die samen met die van Joy in de lucht.

'De Tributen voor District 8 dames en heren! Geef ze een groot applaus nu het nog kan!' Hij lachte en legde daarna Joy's hand op die van mij. Ik keek haar aan, maar kon geen enkele emotie in haar ogen zien terwijl in die van mij alleen maar angst stond geschreven. Ze wist nu al mijn zwakte en ik twijfelde er geen moment over dat ze dat tegen me zou gaan gebruiken.

Met een harde bonk viel de deur van het gerechtsgebouw achter mij dicht. En ik voelde me nu pas echt volledig opgesloten. Het begon nu allemaal in te zinken en ik hoorde het niet eens toen de deur open ging.

'Oh Arom...' Mijn moeders armen die zich om mijn schouders heen sloten voelde koud en niet echt aan. Als of ze maar een verbeelding was.

'Arom! Wat gaaf dat je naar de Honger Spelen mag!' Ik draaide me langzaam om en zag mijn broertje met een enorme glimlach op zijn gezicht achter me staan. Hij keek me trots aan en zijn ogen twinkelde zoals ze nooit deden. Mijn vaders grote hand rustte op zijn kleine schouder en weerhield hem ervan om naar me toe te rennen.

Ik keek mijn moeder aan wiens ogen mistroostig naar mijn gelaat staarde terwijl haar hand op mijn borst lag. Als of ze me tegen wilde houden. Als of ze Tobias wilde beschermen. Hij zou zijn broer zien sterven en zou er om gaan juichen, omdat hij zal denken dat het nep is. En dat ik na een maandje gewoon weer thuis kom als de een acteur die "vermoord" was door een winnaar.

Maar ik zou nooit meer thuis komen. Nooit meer.

'Je zult met een winnaar gaan samen werken Arom!' Tobias had zich verlost van mijn vaders greep en rende nu naar mij toe en stond stralend voor me.

Ik wilde schreeuwen. Boos op hem zijn, maar ik kon het niet. Het enige wat ik kon doen was mijn ouders met een ijskoude blik aankijken.

'Jullie tijd is om. Er staan nog twee andere te wachten en ik heb niet de hele dag de tijd.' Bromde de vredesbewaker bij de deur en ik keek Tobias nog even aan en woelde door zijn hoor.

'Ik zal je missen kleintje.' En dat was het enige wat ik kon opbrengen om te zeggen. Ik keek toe hoe hij vrolijk zwaaiend werd weg genomen. En daarna was hij weg. Voor goed.

'Je hebt het wel echt voor elkaar zeg Arom. Op je laatste Boete nog wel.' Zei Max zenuwachtig terwijl hij over zijn achterhoofd heen wreef en me vreemd aankeek. Ik reageerde niet maar zakte verslagen neer op het bankje. Rafel gooide er ook nog een flauw grapje bij, maar het werkte niet. Ik zei niks meer. Ik kon niks meer opbrengen. En ze wisten waarom.

'Arom. We zorgen voor hem oké? Zorg jij er maar voor dat je er levend uit komt?' Zei Rafel en legde zijn hand op mijn schouder. Maar ook zijn aanraking voelde vreemd. Het voelde ver weg.

'Levend? Jullie zien me terug komen in een houten dood met het logo van het Capitool erop.' Mompelde ik terug. En ze zeiden niks meer. Ze werden ook weg geleid en de koelte van de kamer bereikte ook mijn hart.

Ze waren weg. Voor goed.

Joy Mainhood (16) POV.

'Denk aan je bescherming Joy. Aan je sluiptechnieken en denk vooral aan dat je geen moment in veiligheid bent. Je kunt na de Spelen rusten.' Danny keek me aan met een kleine glimlach en ik knikte naar hem, maar kon de droefheid toch in zijn ogen zien staan.

Mijn vader en zus stonden op een afstandje toe te kijken. Danny was de eerste die naar me toe was gekomen en me gelijk had geknuffeld. Mijn vader en zus hadden nog niks gezegd. Maar hun afwezige droevige blik zei genoeg. Voor het eerst zag ik een emotie in hun ogen die mijn hart een beetje verwarmde. Maar nu was het te laat.

'Ik zal je missen.' Fluisterde ik en hij grijnsde naar me en knuffelde me nogmaals waarna hij me los liet en aan de kant stapte zodat mijn zus en vader nu wel iets moesten zeggen.

'Hier. Hij was van mam. Het is nu tijd dat jij hem mag dragen.' Mompelde mijn zus schor terwijl ze de ketting om haar hals los maakte. Er hing een diamanten hartje aan. Heel minuscuul en klein. Als of hij elk moment kon breken en ik besefte me dat het een geweldig masker was. Want hij was niet fragiel en breekbaar. Hij was sterk en mooi.

Net zoals ik. En ik zou me ook zo voor gaan doen, maar zal dan laten zien dat ik sterker was dan elk ander tribuut.

Ik schrok op toen mijn vader me in een onhandige knuffel trok en zachtjes snikte.

'Jullie tijd is om.' Mompelde de vredesbewaker verveeld en ik keek nog even naar Danny die glimlachend naar me knipoogde en ik wist wat het betekende.

Ik moest wraak nemen en goed ook.

De deur sloot, maar bijna gelijk daar achteraan vloog die met een klap open en kwam Julia binnen rennen met een gezicht zo wit als een laken.

'Joy waarom deed je dat nou? Weet je wel wat je nu te wachten staat? Je had het niet hoeven doen voor mij! Waarom deed je dat nou?! Ik snap het niet, Joy! Ik snap-'

'Shh, Julia. Je ratelt weer achter elkaar door en er is niks van te verstaan.' Ik lachte naar haar terwijl ik der handen vast pakte en ze een klein verdrietig glimlach liet zien. Ik trok der in een knuffel en toen pas zag ik dat Ryan stilletjes in de hoek van de kamer stond toe te kijken terwijl ik de tranen in zijn ogen zag zitten.

Wat deed hij hier? En belangrijker nog, waarom stond hij op het punt om te gaan huilen.

Julia trok terug van de knuffel en zag dat ik naar haar broer keek met een verbaasde glimlach. Ze lachte een combinatie van een snik en een giechel en stapte opzij en gaf me nog een kus op mijn wang en liep daarna zonder een gedag de kamer uit. De kus was duidelijk genoeg.

'Hey...' Mompelde Ryan zachtjes terwijl hij naar me toe liep met zijn handen in zijn zakken. Zijn haar viel nonchalant voor zijn ogen, maar ik kon zien dat hij moeite had met zijn tranen in te houden.

'Hey.' Fluisterde ik terug. Ik was te verbaast om te reageren op de knuffel die hij me gaf. Pas na een paar seconden sloeg ik mijn armen ook om hem heen.

Ik wist niet hoe lang we zo stonden. Maar de vredesbewakers moesten hem van me weg trekken. Het laatste wat ik zag was zijn betraande gezicht die even later verdween door de houten deur die met een klap dicht veel.

Ik zou wraak nemen. En goed ook.

Wat ben ik blij dat ik het af heb! Ik weet niet waarom, maar ik had een enorme moeite met deze Boete. Is dat te merken? Hopelijk niet haha.
Ik geef het weer wel gewoon de schuld (:

Hopelijk vergeven jullie mij voor de late update! Ik beloof wel dat D9 er snel op zal staan (Deze week nog, misschien zelfs morgen) want ik heb daar een stuk bij vooruit geschreven, omdat ik bij deze Boete zo vast zat.

Zucht. Voor mij is de vakantie bijna voorbij! :( Volgende week heb ik introductie week van mijn nieuwe opleiding -Graphic Design aan Artez Arnhem- Iemand anders die ook weer aan school moet gaan beginnen? Ik wou dat ik nog een maand vakantie had!

Hopelijk vertellen jullie me wat jullie van het hoofdstuk vonden (: ik hoor ook graag jullie meningen over de karakters!

LaFlorine - 17 Punten.
Greendiamond123 - 18 Punten.
MyWeirdWorld - 18 Punten.
SirWalsingham - 10 Punten.
FF-Schwarz - 12 Punten.
MadeByMel - 7 Punten.
EllaTaglof (Eerder: TeensReadToo) - 11 Punten.
JoyMainhood - 5 Punten.
LauraTwilightHungerGamesHPfa n - 11 Punten.
Sharonneke95 - 6 Punten.
Cicillia - 8 Punten.
Leakingpenholder - 18 Punten.
Florreke - 10 Punten.

Ik heb wel echt veel reviewers (: een hele lijst! Jullie zijn te lief!

Oh en goed nieuws! De D12 Jongens Tribuut post is ingevult, door Florreke :D
Nu iedereen blij is dat ik kan door schrijven wil ik nog wat aan jullie vragen:

Zouden jullie mij jullie favoriete Soundtrack door kunnen sturen die je ergens goed bij vind passen. Bijv. bij een actie/moord scene. Of een dood scene. Of die je gewoon goed bij een karakter vind passen! Ben heel erg blij als jullie dat willen doen, want dan kan ik die nummers goed gebruiken bij het schrijven (:

De hoofdstukken zijn nu trouwens weer op de goed plek. Dus je kunt weer gewoon reviewen met je acount!

Oh ik wil trouwens ook nog even een paar mensen bedanken die me hebben geholpen bij dit hoofdstuk toen ik echt helemaal vast zat. Dus jullie hebben dit hoofdstuk mede te danken aan Cicillia en MyWeirdWorld.

Over Cicillia gesproken... Ze is een verhaal gestart waar jullie ook Tributen voor kunnen inschrijven! Maar niet zomaar Tributen, Capitool Tributen. Ze is een Honger Spelen Fanfiction begonnen waarbij jullie als lezer iemand kunnen inschrijven voor de aller laatste Honger Spelen. (Het idee van President Coin)
Hier is de link: s/8438288/1/Capitool_Games
Waarschijnlijk laat fanfiction mij de link niet hierin zetten dus typ gewoon in je interbalk in: www. fanfiction . net en plak dan de rest er achteraan. En anders kun je het verhaal altijd nog op mijn profiel bij favorieten vinden ;)

Daar staat het intro en via haar profiel kun je je aanmelden! Ik hoop dat jullie het doen, want dan is Cicillia ook weer blij haha!

Hopelijk reviewen jullie, en laten jullie weten wat jullie van het hoofdstuk vonden (en de soundtrack natuurlijk haha!)

Liefs,

Jade