District 3 - Mayline 'May' Chima (17) POV. Correctiecentrum.

Met een licht ongemakkelijk gevoel stond ik in het midden van de spierwitte kamer. Mijn armen had ik gespreid en mijn ontwerpteam liep in kleine cirkeltjes om mijn naakte lichaam heen. Soms kwamen ze zo dichtbij dat ik hun warme adem op mijn koude lichaam kon voelen. Af en toe legde ze zelfs een hand op mijn lichaam en begonnen ze over mijn huid heen te wrijven.

'Ze is zowat compleet haarvrij.' De vrouw die het met een glimlach had gemompeld knikte tevreden. Ik nam het als een compliment in ontvangst en wilde mijn armen voor mijn borst slaan, maar een andere man pakte deze vast.

'Wat doe je? We zijn nog niet klaar.' Zijn zware stem had een vreemde ondertoon erin en met zijn knalgele ogen erbij gaf hij me de kriebels.

Het Capitool was compleet anders dan ik had gedacht. Het was eerder altijd de stad van mijn dromen geweest. Mijn persoonlijke paradijs waar ik hoorde te wonen en te leven, maar het leek heel wat anders te zijn. De mensen zagen er ronduit belachelijk uit. Stuk voor stuk hadden ze wel iets vreemds en ze waren helemaal niet zo beschaaft en beleefd als ik had gehoopt. Ze propte eten in hun mond, alsof het hun laatste avondmaal was zonder mij ook maar iets aan te bieden. En daarnaast vonden ze het klaarblijkelijk doodgewoon om iemand naakt te bestuderen.

'Je bent de meest verzorgde Tribuut die ik ooit heb meegemaakt.' De man met de knalgele ogen keek me recht aan en legde zijn grote handen op mijn buik waar hij zacht op drukte.

'Bedankt.' Zei ik met een vaste stem terug. Natuurlijk was ik verzorgt, ik was de dochter van de burgemeester. Ze konden me in District 3 toch niet zien rondlopen in oude lompen terwijl mijn benen bedekt zouden zijn met haar? Bij die gedachte alleen al kreeg ik kippenvel over mijn hele lichaam heen.

'Het enige probleem is dat je veel vocht in je lichaam hebt zitten. Zo zie je er dikker uit.' Mompelde de derde stylist plots nonchalant alsof het over het weer ging.

Pardon?

'Gelukkig hebben we iets daarvoor, zodat je er vanavond wat dunner uitziet.' Mompelde ze rustig verder terwijl ik voelde hoe het bloed naar mijn hoofd toe steeg. Mijn mond zakte letterlijk open en voordat ik ook maar wat kon doen, duwde de man met de knalgele ogen mijn handen tegen mijn zij aan.

'Beweeg je niet, anders duurt het alleen maar langer.' Ze kwamen na een tijdje aanlopen met een grote rol waar plastic omheen zat gewikkeld. De rol was minstens een meter lang en had plakstrips aan het uiteinde zitten. Hun intentie was glashelder.

'Ben je compleet gestoord? Heeft die oerlelijke haarverf van je soms ook je hersens aangetast?' Schreeuwde ik half hysterisch, maar ze negeerde het. Ze rolde het plastic een stuk uit en plakte het aan mijn lichaam vast. Meteen duwde ik het weg, maar de man pakte mijn armen opnieuw vast zodat ik nergens heen kon.

Binnen luttele seconden was ik ingewikkeld in het plastic en kon ik niks meer bewegen. Mijn lichaamstemperatuur begon gelijk te stijgen, maar toen ze een paar warmtelampen nog naast mijn lichaam aanzette, brak het zweet me helemaal uit.

'Niet bewegen, straks scheurt het plastic!' Mijn hoofd draaide zich gelijk met een moordende blik erop om en ik keek de hoofdstylist woedend aan.

'Het kan me verdomme niks schelen als dat plastic scheurt! Laat me eruit, jullie zijn alle drie knettergek!' De man met de knalgele ogen begon zachtjes te lachen, maar het werd al snel een harde, uitbundige, sadistische lach.

Stinkend zweet droop over mijn hele lichaam heen en mijn haar begon aan mijn wangen en nek vast te plakken. Het droop over mijn oogleden heen en prikte in mijn mond. De zoute smaak ervan liet mijn gezicht samentrekken. Ik wilde niets liever dan los gemaakt worden, maar mijn drie ontwerpers vonden het zo te zien meer dan leuk om mij in deze positie te zien.

Tien minuten lang bleven ze toekijken met koele drankjes in hun handen hoe ik badend in het zweet los probeerde te komen uit mijn cocon. Mijn lippen voelde gebarsten aan terwijl mijn haar plakte en pluisde als een gek. Ik stonk van top tot teen en mijn armen jeukten als nooit tevoren. Deze behandeling moest mij mooier maken, maar ik wist zeker dat ik er nu alleen maar oerlelijker uitzag.

'Goed, je mag eruit.' Met mijn kaken op elkaar geklemd keek ik toe hoe ze me ontwikkelden uit het plastic. Meteen werd ik naar de douche gestuurd waar de ijskoude stralen van de douche al snel over mijn bezweten lichaam heen stroomden.

Een handdoek werd me niet veel later toegeworpen samen met een dunne badjas die ik op het commando van de hoofdstyliste moest aantrekken. Mijn natte haren werden met een ijzeren kam doorgekamd, maar niet geföhnd. In plaats daarvan trokken ze het enorm strak naar achteren in een hoge paardenstaart en wikkelde ze mijn natte haren in met tape. Dit keer hield ik mijn kaken stijf op elkaar en keek ik toe hoe zijn mijn uiterlijk verpestte door het zo Capitools te maken.

De make-up die ze aanbrachten zorgde ervoor dat mijn wimpers en wenkbrauwen compleet wit werden en zowat verdwenen uit mijn gezicht. Mijn jukbeenderen en ogen werden nog extra aangezet door een paar dunne zwarte lijnen, maar ik vond het er niet uitzien.

'Kom niet aan je make-up. Je ontwerper moet het nog goedkeuren.' Ik knikte niet, maar stond alleen maar op zodat de stylistes me konden begeleiden. Ik werd meegenomen door verschillende deuren totdat we halt hielden in een blauw gekleurde kamer.

'Wacht hier.' Ik werd neergedrukt op een lavendelkleurige bank en voor het eerst die middag stond er eten voor mij klaar. Een andere deur opende zich ook en ik zag hoe Jack binnen kwamen lopen met een gezicht die net zo bleek was gepoederd als die van mij. Zijn haar was ook strak naar achteren gekamd, maar had er geen tape inzitten.

Geluksvogel.

'Hallo,' mompelde hij zacht terwijl hij plaats tegenover mij nam. 'ze hebben jou ook al onderhanden genomen zo te zien.' Ik knikte, maar zei niks terug. Hij hoefde niet te weten dat ik een half uur geleden nog compleet bedekt was met zweet.

'Goede avond Tributen!' Ik schrok op van de piepende stem die de kamer plots vulde. Een deur die eerst nog onzichtbaar was ging nu schuivend open en een kleine man met azuurblauw haar kwam binnenlopen.

'Ik ben jullie ontwerper, Filius, en vanavond zal ik jullie in de mooiste kostuums van heel Panem hullen!' Lachend ging hij in een fauteuil zitten die veel te groot voor hem leek te zijn. Hij pakte een cocktailglas waar een groene vloeistof in dreef en hief deze zo hoog mogelijk in de lucht met zijn kleine armen.

'Op de Spelen dan maar!' In één teug leegde hij het glas en vulde hem gelijk weer bij. Zo nam hij nog drie glazen van de groene vloeistof achterelkaar terwijl ik twijfelend wat vreemd gekleurde koekjes in mijn mond stak. Jack daarin tegen deed alsof al het eten doodnormaal was en hij het thuis ook altijd at. Hij propte zichzelf compleet vol.

Filius klapte plots in zijn handen en piepte met een hoge stem dat we hem moesten volgen. Met lichte verbazing stonden Jack en ik op en liepen achter hem aan naar een enorme inloopkast toe.

Nog geen vier uur later stonden we naast elkaar voor onze Mentor en Districtsbegeleider die ons met een nauwkeurig oog bekeken. We zagen er ronduit belachelijk uit en ik wilde niets liever dan de kledingstukken van mijn lijf afscheuren.

Jack en ik hadden allebei blote schouders terwijl de rest van ons bovenlijf ingewikkeld was door koperen draden. Ze zaten zo strak om mijn borst heen dat mijn borsten fijn werden gedrukt en ik nauwelijks nog adem kon halen. Mijn polsen en onderarmen zaten ook helemaal vol met koperen en gouden armbanden en met elke kleine beweging die ik maakte rinkelde ik van top tot teen. Om mijn taille was een strakke ijzeren band bevestigt waaruit een korte doorzichtte hoepelrok ontstond. Een luchtige stof bedekte de ijzeren constructie en door de stof heen kon je mijn lichtgevende onderbroek zien. Jack had geen rok aan, maar zijn broek bestond uit allemaal kleine luchtbollen met lichtjes erin die allemaal één voor één knipperend uit en aan gingen.

'Jullie stellen lampen voor!' Schreeuwde onze Districtsbegeleider opeens enthousiast uit. Filius maakte een sprongetje van schrik door de plotselinge uitbarsting, maar herstelde zich al snel.

'Wacht er is nog meer!' Hij liep de verhoogde kruk op zodat hij bij onze hoofden kon, en plaatste een haarband op Jack's en mijn hoofd. Aan de uiteindes, precies bij onze oren, waren antennes bevestigd en een klein rood knopje. Ik had geen tijd om te vragen waar het knopje voor diende aangezien Filius deze al indrukte. Voor ik het wist voelde ik een schok door mijn lichaam heen gaan en zette ik van schrik een stap.

'Oh jullie schoenen en haarbanden geven ook nog stroom af! Geweldig!' Schreeuwde onze Begeleider opnieuw uit terwijl onze mentor alleen maar zijn gezicht bedekte met zijn handen. Ik keek opzij naar Jack die zacht kreunde bij elke stap die hij zette. Ik zag hoe er een kleine bliksemschicht van zijn schoenen naar zijn haarband ging, en in dat proces zo te zien ook zijn lichaam raakte.

'Na al die jaren van het verzinnen van kostuums.' Begon ik sputterend, en met een rood hoofd wees ik met mijn vinger naar Filius, wiens glimlach gelijk van zijn gezicht verdween. 'Na al die jaren is dit waarmee je komt voor District 3? Lampen?'

Filius opende en sloot zijn mond een paar keer, waardoor hij met zijn azuurblauwe haar op een tropische vis leek. Zonder dat ik nog aandacht aan hem besteedde, draaide ik me om naar mijn Begeleider. In een paar grote stappen was ik bij hem en priemde ik ook mijn vinger naar hem toe.

'En als jij niet helemaal uit plastic bestond dan had ik je allang onder stroom gezet!' Ik voelde zelf nog de elektrische schokken door mijn lichaam heen gaan, maar ik negeerde het. Als het Capitool zo hun televisie sterren behandelde, wilde ik niet weten hoe het met de gevangenen er aan toe ging.

'Laten we gaan.' De brommende stem van onze Mentor vulde de nu stille kamer. Het was duidelijk te zien dat hij er genoeg van had. Binnen drie seconden stond hij dan ook al voor de lift en drukte hij hardhandig op de knop. De deuren gingen niet veel later schuivend open, maar de grote ijzeren lift was niet leeg. Er stonden twee andere tributen in met hun Ontwerpteam, Begeleider en Mentor. En in één opslag wist ik al uit welk District ze kwamen.

District 6. Zonder twijfel.

Ze stonden naast elkaar met bleek gepoederde hoofden, net zoals die van Jack en mij. Alleen zagen zij er meer ziek uit dan onnatuurlijk vreemd. Hun uitdrukkingen waren allebei die van ongenoegen en ze stonden ver uit elkaar waaruit nu al was op te maken dat ze absoluut geen bondgenoten zouden worden.

De jongen zijn haar zag er extreem vettig uit en was plat naar achteren gekamd terwijl er her en der wat pilletjes en bloedspetters inzaten. Zijn vreemde ogen vielen voor mij nog het meeste op. Zijn linkeroog was hemelblauw terwijl zijn rechter diepdonkerbruin was. Het zag er te natuurlijk uit om door het Capitool te zijn aangebracht, maar het gaf me de rillingen.

'Kom, we moeten toch beide naar beneden.' Bromde onze mentor opnieuw en hij gaf mij en Jack een licht duwtje. Met mijn kaken op elkaar geklemd liep ik de lift in terwijl de elektrische schokken nog door mijn lichaam heen schoten.

Ik voelde plots een paar ogen op mij gericht en toen ik naast me keek zag ik hoe het meisje van District 6 snel haar hoofd wegdraaide. Haar kostuum en die van haar districtspartner waren zowat identiek.

Ze hadden beide een soort doorzichtige tweede huid aan die hen compleet bedekte tot aan hun kin. Er liepen vreemde buisjes overheen waar een rode vloeistof doorheen werd gepompt. Het moesten vast en zeker aders voorstellen, maar ze zagen er eerder uit als een achterlijke kerstboom.

Een onregelmatig roodknipperend licht zat op de plek van hun hart, daar leek de vloeistof ook vandaan te komen. Het meisje merkte dat ik haar bekeek, want ze trok haar zusterspak die er nog overheen zat dichter om haar lijf heen. Ik kon haar geen ongelijk geven. Het was alles behalve bedekkend. Het was duidelijk bedoelt om haar en de jongen als sexy over te laten komen, maar ze waren er absoluut niet voor gemaakt.

Schamper lachte ik en draaide mijn hoofd van haar weg. Misschien was mijn kostuum toch nog niet zo erg.

District 4 - Favian Aurolus (17) POV. Ontwerp ruimte.

Met mijn ogen gesloten stond ik half naakt in de ronde gouden kamer. Op de achtergrond hoorde ik de zachte muziek van een dwarsfluit spelen terwijl voetstappen door de kamer weerklonken. Niet het harde gebonk van zware laarzen of het irritante getik van hakken, maar het zachte doffe geluid van blote voeten.

'Ontspan je.' Fluisterde een stem. De zucht die erbij meekwam liet een rilling over mijn rug heenlopen. Ik probeerde me met alle macht te ontspannen. Ik probeerde naar de muziek te luisteren en de doffe voetstappen, maar ik kon mijn gedachte niet weg houden bij het geen wat me de afgelopen dagen alleen maar dwars had gezeten terwijl ik hoorde te denken aan de Spelen en mijn strategie.

Ilias. Mijn broertje. De jongen die vermist was op de Boetetrekking van de achtenzestigste Honger Spelen.

'Waar denk je aan?' De zachte stem van mijn ontwerpster zorgde ervoor dat ik mijn ogen opende en recht in haar violet kleurige ogen keek. Haar zijde zachte vingers streken over mijn ruwe borst en ze leunde iets naar voren terwijl ze me recht aan bleef kijken.

'Je moet alleen maar aan mij denken, je optreden en je overwinning.' Haar zwoele stem liet de kamer warmer worden en met een zachte glimlach draaide ze zich opnieuw van mij af. Ik negeerde haar zwierende jurk en haar zachte geneurie op het melodie van de dwarsfluit. Opnieuw sloot ik mijn ogen en probeerde ik mijn gedachte van alles af te halen, maar haar woorden wogen alleen nog maar zwaarder op mijn schouders.

Ik moest overwinnen, maar wat was overwinnen nou precies in de Spelen? Dat je als winnaar uit de strijd kwam, getraumatiseerd, gewond en psychisch niet helemaal meer in orde? Of als je vredig en stil je dood in zou gaan op een rustige plek in de Spelen? Het was een raadsel dat me bleef lastig vallen.

Moest ik alle drieëntwintigen Tributen vermoorden? Of vermoorde ik mezelf?

'Draai je maar om, we gaan beginnen.' Ik wist niet of het haar vochtige lippen waren of iets anders wat ik in mijn nek voelde, maar het liet me voor het eerst mijn gedachtes vergeten. Haar klamme handen duwde zich stevig in mijn onderrug en masseerden zich langzaam naar boven.

'Weet je al hoe we je gaan verkleden?' Ze lachte zachtjes en hief mijn arm op waardoor ik automatisch ook haar handen kon zien. Ze waren compleet bedekt met een vreemde druipende vloeistof die uit de meeste blauwe, paarse en groene kleuren bestond die ik ooit had gezien. En hoe meer ze met haar handen over mijn arm heen streek, hoe meer het op de weerspiegeling van de zee begon te lijken.

Ze greep mijn vingers vast en vlocht die van haar er tussendoor terwijl ze mij met een schuin oog aankeek. De kleine glimlach die rond haar mondhoeken speelde liet haar er vreemd uitzien, alsof ze iets obsessiefs over zich heen had.

'Als je vroeger hebt opgelet op school,' fluisterde ze langzaam verder terwijl haar handen zich verplaatsen naar mijn schouders en borst. Ik hoorde haar zachte ademhaling naast mijn oor en kon haar adem op mijn nek voelen. 'dan weet je vast nog wel van de zeelieden van vroeger en hoe deze hun weg vonden via de sterren in de hemel.' De zeeachtige verf smeerde ze met haar dunne vingers uit over mijn borst terwijl ze zacht verder vertelde.

'Dus bedacht ik dat jullie de zee zullen voorstellen bij nacht terwijl de weerspiegeling van de sterren erin schijnt.' Haar handen grepen me plots stevig vast bij mijn borst terwijl ze me omdraaide. Opnieuw keek ik recht in haar violet kleurige ogen, maar lang kon ik haar blik niet voorduren.

'Je hebt een mooi lichaam weet je dat?' Ze zakte neer op haar knieeën en begon nu ook mijn benen in te smeren met de vreemde substantie. Ik zei niks terug, want ik kon niks uitbrengen. Ik wist dat Capitool mensen vreemd waren, maar zij moest wel één van de ergste zijn.

Opnieuw sloot ik mijn ogen en probeerde ik haar geneurie buiten te sluiten. Ze zei gelukkig niks meer en was na een uur compleet klaar met mijn lichaam onder te smeren in de vreemde substantie. De grote spiegel die ze voor me duwde liet me zien dat ik compleet bedekt was met de substantie en dat ik er echt uitzag als het oppervlak van een donkere zee.

'Nu de kleine details van de sterren en je haar nog. Daarna is het tijd.' Ze stond in een seconden recht voor mijn gezicht en pakte deze vast met haar beide handen en trok me dichter naar haar toe.

Ze pakte een minuscuul kwastje en begon kleine dingen te tekenen op mijn gezicht en lichaam. Langzaam zag ik mezelf transformeren tot een zee die gevuld was met allemaal fonkelende sterren. Haar violet kleurige ogen lieten me niet met rust en keken me om de zoveel seconden weer recht aan, waarna ze zich daarna weer even op haar werk concentreerde.

'Met je haar naar achteren zullen je jukbeenderen en kaaklijn er goed uitkomen.' Mompelde ze een paar minuten later, waarna ze klaar was met de sterren tekenen. Ze stak haar handen in mijn haarbos en duwde deze tergend langzaam naar achteren terwijl ze maar een paar centimeter van mijn gezicht afstond met het hare.

'Volgens mij, heb ik een plek gemist bij je lippen.' Ik hoorde hoe haar zwoele stem weer opstook en voor ik het wist leunde ze naar voren met haar ogen voor het eerst gesloten.

'Dank je! Volgens mij,- volgens mij is het zo wel goed.' Met mijn handen zette ik me van haar lichaam af terwijl ik me gelijk omdraaide. Dat mens was knettergek. Ze was nog enger dan Epona en Logan bij elkaar, en dat zei wat.

'Klop, klop?' De plagerige, sarcastische, zangerige stem van Logan vulde plots de ruimte terwijl hij binnen kwam lopen met Epona, Rhine en haar ontwerpteam op z'n hielen.

'Zijn we klaar voor de show?' Ik negeerde zijn vraag en richtte mijn blik op Rhine. Haar ogen kruiste de mijne en ik zag dat ze er precies hetzelfde uitzag als ik, alleen zat haar haar in een krullerige paardenstaart. Ze was ook compleet bedekt met de vreemde substantie en had alleen een bh en een onderbroek aan die dezelfde kleur hadden. Telkens als ze iets bewoog leken er sterren te fonkelen die eerst niet goed zichtbaar waren

'Het verbaast me dat je niet zenuwachtig bent,' Logan keek me strak aan met zijn ijskoude ogen terwijl hij een oranje gekleurd cocktailglas rond draaide in zijn hand. 'na dat gedoe in het gerechtsgebouw, de wachtruimte, et cetera.'

Epona lachte zachtjes en duwde met haar vreselijk lange oranje nagels op de knop van de lift, maar ik bleef Logan aankijken. Hij wist iets over Ilias en wat er met hem is gebeurd.

'Je hebt een behoorlijke scene gemaakte hoorde ik zo. Een vredesbewaker geslagen en het halve gerechtsgebouw bij elkaar geroepen. Dat allemaal, omdat je broertje niet bij de Boete was?' Hij begon schamper te lachen terwijl de deuren van de lift open gleden. Een ongeduldigheid borrelde in me op gemengd met een woede waarvan ik niet zeker wist of ik het wel onder controle kon houden. Hij was mijn mentor, een man die mij hoorde te helpen, maar in plaats daarvan hield hij de informatie achter.

'Wat is er met hem gebeurd?' Ik voelde hoe mijn ontwerpster me zachtjes de lift in duwde terwijl ik met mijn kaken op elkaar geklemd Logan aan bleef kijken. Hij ontblote zijn tanden en ik zag er etensresten tussen zitten terwijl hij opnieuw begon te lachen.

'Waarom wil je het zo graag weten? Ben je bang dat er iets met hem is gebeurd?'

Voor ik mezelf kon bedwingen greep ik Logan bij zijn kraag vast en duwde hem met alle kracht tegen de muur van de lift aan. Ik hoorde hoe Epona en de stylisten een gilletje uitsloegen van schrik, maar ik merkte hun angstige blikken niet op. Het was alsof het alleen nog ik en Logan waren die in de lift stonden.

'Wat is er met hem gebeurd?!' Ik hief hem een stukje van de muur af en knalde hem opnieuw met zijn rug er tegenaan. Logan keek me voor een moment aan en ik detecteerde een spoor van angst, maar al snel werden zijn ogen weer steen hard. Hij begon rasperig te lachen en opnieuw zag ik de gore etensresten tussen zijn tanden zitten. Hij keek me aan en ik besefte plots dat ik me op dit moment zwakker opstelde dan ik ooit had gedaan. Ik liet mijn zwakte zien en dat had Logan ook door.

Met zijn ene vrije hand greep hij de achterkant van mijn haar vast en trok het naar achteren waardoor ik hem ook automatisch vrij liet. 'Ik zou maar oppassen als ik jou was jongen,' Hij duwde me ruw van zich af en smeet zijn cocktailglas voor mijn voeten neer. 'je brengt jezelf in heel wat problemen!'

Epona slaakte nog een gilletje, maar voordat ik wat terug kon zeggen kwam de lift tot stilstand en opende de deuren zich langzaam, maar we waren nog niet bij de strijdwagens. Boven de liftdeur brandde duidelijk het cijfer twee, wat betekende dat we bij het appartement van District 2 waren.

Voor ik aan de twee Beroeps kon denken die zich vrijwillig hadden gesteld, stonden ze al voor onze neus met hun hele team achter zich. De gehele lift viel stil. Alleen Logan veegde zijn natte hand nog af aan zijn broek en keek daarna ook op en gaf een knikje naar de Mentor van District 2 die hem met een neutrale blik bestudeerde. De ontwerpers van District 2 keken doodsbenauwd, alsof ze het liefst gelijk weg wilde gaan. Ze boden dan ook al meteen aan om een volgende lift te nemen zodat de drukte in de lift zou worden verkomen.

Ik voelde plots de warme huid van Rhine tegen de mijne aan toen ze ruimte maakte voor de District 2 tributen die recht tegenover ons kwamen staan. Het glas prikte tegen mijn voeten aan, maar het werd al snel versplinterd onder de enorm zware ijzeren laarzen van de jongen van twee.

Ik keek op en ontmoette meteen zijn staalblauwe ogen die me hard aankeken. Ze straalden een kracht en arrogantie uit waardoor hij meteen al liet merken dat hij dacht dat hij de betere was. Ik voelde hoe Rhine diep inademde en zag dat ze hem ook aanstaarde met een harde blik, maar die van haar kwam niet emotieloos over. Zijn blik verschoof meteen naar die van haar en ik merkte dat ze wat ineen zakte alsof ze zich ongemakkelijk voelde. En hij merkte het, want er verscheen een vreemde grijns op zijn gezicht terwijl hij haar intenser aan begon te kijken.

Instinctief legde ik mijn blote hand op Rhine's rug, maar ze wendde haar blik van mij en Tellas af terwijl ze haar armen voor haar borst sloeg.

'Jullie zien er wel echt prachtig uit, vind je ook niet Lerola? Alsof ze zo uit de zee komen zetten.' De sarcastische en cynische ondertoon in zijn woorden was duidelijk te horen. Hij lachte zachtjes en draaide zijn ogen nu pas weg van Rhine naar zijn districtspartner toe.

Het meisje had al die tijd niet naar ons gekeken, maar met een vreemde blik in haar ogen naar haar mentor gestaard. Nu draaide ze haar koolzwarte ogen onze kant op en keek ons met een vreemd koele blik aan waarvan de rillingen over mijn rug heen liepen.

'Geweldig.' Mompelde ze zachtjes, maar ze bekeek ons nauwelijks. De jongen had het niet door, die lachte en snoof alleen maar zachtjes. Hij legde zijn gespierde armen over elkaar heen zodat zijn spieren er nog beter uitkwamen en keek Rhine weer opnieuw aan.

'Echt alsof jullie zo uit de zee komen! Onderwater mensen op het land... De Capitool mensen zullen versteld staan.' Hij lachte opnieuw, maar ik hield mijn lippen stijf op elkaar gedrukt.

'Ze stellen geen onderwater mensen voor,' de piepende zachte stem van mijn ontwerpster liet de moed voor een normale vriendschap met de twee tributen al helemaal in mijn schoenen zakken. Ze leek haar mond op de juiste tijden nooit dicht te kunnen houden. 'ze stellen sterrenstelsel voor die in de zee weerspiegelen.'

De jongen begon opnieuw te lachen waardoor hij zijn armen weghaalde voor zijn borst en ik zijn kostuum pas echt goed kon zien. Zijn schouders waren nog breder gemaakt door verschillende harnasplaten die in lange punten eindigden terwijl er een zwarte V-vormige cape aanvast gemaakt was die zachtjes meedeinde met zijn bewegingen. Zijn bovenlijf was bloot en compleet ingevet met olie waardoor zijn spieren enorm glommen. Hij had een boxershort aan, gemaakt van ijzer, die versierd was met ingegraveerde patronen van blaadjes en bloemen. Een strakke zwarte panty zat om zijn bovenbenen heen zodat zijn spieren er meer uitkwamen terwijl hij knie hoge ijzeren laarzen aanhad. De punten van de schoenen waren extra lang en scherp gemaakt, zodat hij met elke stap te horen was. Hij sloeg zijn handen opnieuw weer voor zijn borst waardoor zijn ijzeren handschoenen te zien waren. Ze zagen er langer en scherper uit waardoor ze gevaarlijk oogden.

'Bevalt het je wat je ziet?' Zijn stem klonk plots ijskoud en intimiderend en toen ik zijn ogen ontmoette keken ze me opnieuw ijskoud aan. Zijn linkeroog was nog net niet verstopt achter een ijzeren masker wat de helft van zijn gezicht besloeg. Het was precies hetzelfde gegraveerd als zijn boxer en het leek zijn gezicht precies aan te vullen.

Hij mocht er van mij in stikken.

Ik draaide mijn hoofd van hem af en mijn blik viel op Lerola die precies een zelfde soort masker aanhad. Haar enorme zwarte krullen bos werd achteruit gehouden door een ijzeren tiara die zich in haar enorme haarbos had genesteld.

Om haar nek zat een zelfde soort ijzeren band die zich in haar vel leek te bijten. Haar korset die ook uit ijzer bestond had liep vloeiend door in een ijzeren onderbroek waarna er een vissennet panty om haar boven benen zat. Ze had dezelfde laarzen aan als Tellas en tikte er zachtjes mee op de grond. Haar enorme ijzeren handschoenen hield ze gevaarlijk dicht bij haar blote huid waardoor ze kleine rode krasjes op haar armen veroorzaakte.

'We zijn er.' Bromde Logan en een seconde na zijn uitspraak volgde de bel van de lift die aangaf dat we op onze juist vloer waren. Iedereen liep zachtjes de lift uit, maar Lerola bleef staan en hield haar ogen op mij gericht. Er verscheen een minuscule, bijna onzichtbare, glimlach op haar gezicht die gemener aanvoelde dan alle bewegingen en opmerkingen van haar Districts partner.

'Succes.' Fluisterde ze en haar stem weerklonk nog lang in mijn hoofd.

District 10 - David Curtis (18) POV. Strijdwagen ruimte

Met een knoop in mijn maag staarde ik onbewogen naar de donkere ogen van het paard wat strak gespannen voor mijn strijdwagen stond. Ik bewoog mijn hand zacht over zijn warme nek, maar het dier gaf geen erkenning aan mijn aanraking. Het paard brieste niet, stampte niet met zijn hoeven en likte zelfs zijn lippen niet als ik mijn hand voor zijn mond hield. De flanken gingen wel enigszins regelmatig op en neer samen met de neusvleugels, maar meer beweging zat er niet in. Het was een levend karkas.

'Vreemd, is het niet?' Ik schrok op van de hand die zich plotseling naast de mijne bevond op de bruine vacht van het paard. De hand was in een zwarte handschoen gestoken en liet zo te zien een vochtig spoor achter, aangezien de haren van het paard nat werden op de plekken waar de hand aaide. 'Dat zoiets zo mooi kan zijn, als het zo gemanipuleerd word door het Capitool?'

De amandelvormig groene ogen van het meisje keken me aan terwijl er een zachte, nieuwsgierige glimlach rond haar mond speelde. Haar bruine haar was in een spiraal rond haar hoofd gezet terwijl het helemaal nat was en er enkele druppels vanaf dropen op haar met olie bedekte schouders.

'Jij bent David toch? Ik herinner je me nog van de Boete.' Ze stak haar hand naar me uit en ik merkte op dat haar gehele lichaam onder gesmeerd was met olie en dat ze praktisch naakt voor me stond.

'Emily Harrison, District 5.' Met een lichte twijfeling pakte ik haar hand vast en merkte dat deze inderdaad zeiknat was.

'Ik weet het, ik laat overal water slingeren. Mijn ontwerper heeft het idee dat de olie er zo mooier uit zal komen, het water zal namelijk kleuren naar boven halen of iets in die trend. Ik vind het maar belachelijk.' Ze lachte vrolijk, maar ik kon maar net een schamper geluidje uit mijn keel krijgen.

'Waar is je Districtspartner eigenlijk? Dat jongere meisje, Melanie of zoiets?'

'Melissa. En ze is vijftien.' Mijn stevige stem verbaasde mezelf, maar Emily leek het niet op te merken. Ze knikte en zette een paar stappen achteruit waardoor ik haar enorme zwarte stiletto schoenen opmerkte die ook water afgaven.

'Ze is nog boven,' Mompelde ik voordat Emily ook maar de kans had om opnieuw iets te vragen. 'ze doet er wat langer over met haar kostuum.'

'Ik kan zien waarom.' Gniffelde ze zachtjes terwijl ze mijn arm vast pakte zodat ze mijn kostuum in zich op kon nemen. Het verbaasde me dat ze zo dicht bij me durfde te staan, aangezien ik naar een dood dier stonk.

Mijn gezicht was bedekt in verschillende kleuren verf terwijl er kraaltjes en veertjes voor mijn ogen bungelden die vast waren gemaakt in mijn haar. Mijn bovenarmen en borst waren ook ondergekliedert met verf terwijl mijn licht bruine broek losjes om mijn benen heen viel. Al bij al was dat deel van het kostuum nog niet eens zo erg, het was het geen wat op mijn hoofd rustte dat zo ontzettend naar dood en verderf stonk. Een enorme schedel van een gnoe was op mijn hoofd geplaatst terwijl zijn stinkende gevilde vacht als een cape over mijn schouders en rug heen was gedrapeerd. De cape was vast gemaakt aan de vele armbanden die om mijn armen heen zaten. Zo zou de cape niet gaan wapperen, maar heerlijk tegen mijn huid aanplakken.

'Je ziet er interessant uit.' Lachte ze zachtjes, alsof dit alles een grap voor haar was. Ik zei niks terug maar wendde mijn hoofd af van haar lachende gezicht waardoor ik haar Districtspartner opmerkte die nog geen twintig meter achter haar stond bij zijn strijdwagen.

Zijn haar was zo te zien ook kletsnat terwijl zijn hele lichaam was bedekt in olie. De vele kleuren leken inderdaad mooier naar boven te komen door het water wat op zijn lichaam belandde door zijn handschoenen, maar hij keek zelf een stuk minder vrolijk.

'Je districtspartner kijkt erg blij naar je.' Mompelde ik en Emily draaide haar hoofd naar de jongen toe waardoor hij gelijk wegkeek.

'Oh let maar niet op hem. Hij is aardig en volgens mij ook goed te vertrouwen, maar hij vertrouwt anderen niet zo snel. Ik weet in ieder geval al dat hij absoluut niet dol is op het Capitool en de Beroeps, dus op dat gebied hebben we al iets gemeen.' Ze lachte, maar richtte plots haar blik op iets anders en knikte zachtjes.

'Volgens mij is jouw Districtspartner nu ook klaar.' Ik draaide me om en zag hoe Melissa met alleen ons ontwerpteam uit de lift kwam lopen samen met nog wat andere Tributen.

'Veel succes, jullie zien er schattig uit.' Emily knipoogde en voordat ik wat terug kon zeggen liep ze onbeschaamd terug naar haar eigen strijdwagen waar haar Districtspartner gelijk tegen haar begon te praten.

'Wie was dat?' Melissa's zachte stem klonk van achter mij en ik zag hoe ze met een vreemde blik in haar ogen naar Emily keek.

'Emily uit District 5.' Ze snoof zachtjes en wendde haar hoofd van de twee Tributen af en keek door de grote ruimte heen. De Tributen van District 12, 8 en 9 misten nog, maar de rest stond allemaal al bij hun strijdwagens zonder te praten met andere Tributen. Het was alsof Emily iets heel uitzonderlijks had gedaan want zo nu en dan draaiden een paar Tributen hun hoofd om naar haar wagen en daarna naar die van ons.

'Wat staan jullie te doen? Kom op, op de wagen! We kunnen elk moment beginnen!' De vrolijke stem van mijn ontwerpster was aanstekelijk, ook al had ik een enorme knoop in mijn maag. Ik voelde hoe de angst voor de strijdwagens plaats maakte voor spanning en adrenaline. Onze vier bruine paarden stonden nog steeds doodstil voor de wagen en ik zag ook geen teugels in de wagen hangen die wij moesten vastpakken om onze paarden voorruit te krijgen.

Onze ontwerpers begonnen onze capes opnieuw goed te draperen over de wagen terwijl ik een luid geschal van buiten hoorde afkomen. Andere Tributen stapten ook op hun wagen en ik zag hoe de twee Tributen van District 9 voor ons hun wagen beklommen.

De jongen was zo te zien nog erg jong terwijl het meisje met een ietwat sterke blik voor zich uitkeek. Ze waren allebei gehuld in een strak latex pak waarbij het meisje zo'n diepe V-hals had dat die uitkwam in een scherpe punt tot aan haar navel. Haar bleke huid stak enorm af tegen haar getoupeerde rode haar waar ook nog een zwarte tiara in rustte. De jongen had in zijn blonde haar allemaal vreemde pluimpjes in de kleuren rood, oranje en geel. Hij had een diepe uitsnee op zijn rug in V-vorm en ik merkte dat zijn handschoenen elke keer een vonk afgaven als hij de strijdwagen aanraakte.

'Oké, jullie zijn er klaar voor. Succes!' Hoorde ik de ontwerpster naar ze roepen terwijl ze tegen iets aantikte op hun schoenzolen. Plots werd hun hele pak verlicht door allemaal kleine oranje kleurige lijntjes. Vonkjes begonnen te ontstaan in de meest mooie kleuren en de twee Tributen waren plots veranderd in levende lasplaten. Hun handschoenen schoten vonkjes elke kant op doordat ze de strijdwagen stevig vast hielden.

Ze zagen er prachtig uit.

Het geschal wat al die tijd buiten had geklonken veranderde opeens in het enorm harde geluid van de openingsmuziek die me zo bekend in de oren klonk. De ijzeren deuren schoven open en een geluidswalm van geschreeuw, gejuich en gejoel kwam ons tegemoet.

De Tributen van District 1 reden naar voren en in het badende licht van de flitsende camera's kwamen hun kostuums nog mooier uit. Het meisje haar zwarte haar schitterde in het licht terwijl haar rug onder de fonkelende edelstenen zat waarna het overging in een lange zilver kleurige jurk. Haar borsten waren afgeschermd met twee enorme zwarte edelstenen terwijl er een lange speelt in haar rok zat zodat haar glazen hakken goed te zien zouden zijn. Ze had een enorm enthousiaste glimlach op haar gezicht terwijl de jongen naast haar met zijn blonde krullen arrogant lachte. Zijn bovenlijf was bloot maar ook compleet bedekt met edelstenen terwijl zijn zilverkleurige broek de vorm van een diamant had aangenomen. Zijn gezicht zat onder met glitters en hij ging nog eens voor een extra effect met zijn hand door zijn haar.

Voor ik het wist waren de Tributen van District 9 al aan de beurt en voelde ik hoe onze paarden in beweging kwamen. De adrenaline gierde door mijn lijf terwijl het geflits van de camera's meer op mijn gezicht belandde.

Ik voelde hoe Melissa mijn hand vast greep, maar ik maakte er geen bezwaar tegen. De glimlach die zich op mijn gezicht had gevormd gaf mij alleen nog maar meer energie en toen het moment daar was dat we door de deuren heen reden kwam al het geluid als een klap tegen me aan.

Mensen juichte, gierde, brulde en schreeuwde de namen van Tributen en Districten. Vol verwondering keek ik om me heen, omdat ik nog nooit zoiets gigantisch groots had gezien. Vrouwen droegen de meest kleurrijke veren op hun hoofden en mannen hadden de meest vreemde smokings aan, maar allen klapte en joelde ze voor ons. Voor onze opoffering en ons als entertainment.

De meest abnormale bloemen en blaadjes kwamen uit de schemerige lucht vallen en mensen wierpen zichzelf zowat naar ons toe om ons beter te kunnen zien. Van elke kant werden er luchtkusjes onze kant op gegooid alsof het werkelijke voorwerpen waren.

'Zwaaien!' Melissa's stem kwam maar net over het enorme geluid heen. Ik merkte toen pas dat ik compleet doodstil had gestaan terwijl ik me vast had geklampt aan haar hand. De glimlach was verdwenen van mijn gezicht, maar al snel toverde ik deze alweer tevoorschijn en begon ik met mijn gespierde arm te zwaaien naar de vele mensen.

Ze begonnen nog enthousiaster te schreeuwen en ik hoorde hoe Caesars stem door de ijle lucht heen galmde terwijl hij ons aankondigde. Ik kon er niks van verstaan, maar ik wist zeker dat hij onze namen had geroepen. Mensen sprongen van hun stoelen af, en de weg om ons heen werd langzaam bedekt met rozenblaadjes die van de hoge balkons werden afgestrooid.

Grote televisieschermen kwamen langs en ik zag hoe de Tributen één voor één op het scherm verschenen. Toen ik mezelf uiteindelijk zag merkte ik dat ons kostuum toch effect had. We zagen er sterk, dapper, maar vooral exotisch en speciaal uit. Mensen zouden ons niet snel vergeten.

Het beeld verschoof naar de Tributen van District 11 en ik richtte mij blik weer op de mensen om mij heen. Vrouwen schreeuwden naar ons dat ze van ons hielden terwijl mannen hun vuisten in de lucht duwde en harde kreten uitte.

De rit hoorde twintig minuten te duren, maar het voelde aan als vijf en toen we de stadscirkel inreden zag ik dat meerdere Tributen vol verbazing rond zich keken. Het harde geluid van de muziek verdween en de mensen bedaarden enigszins ook nog. De strijdwagens reden zich in een cirkel voor de villa van President Snow en ik zag hoe vele mensen elkaar verdrongen om een betere plek te krijgen in het publiek zodat ze ons het beste konden zien.

De speakers die op het imposante balkon stonden van President Snow speelden het luidde volkslied van Panem af en ik besefte me dat als ik hier nogmaals terug wilde komen, ik dat moest doen door de Spelen te winnen. En dan zou ik daar staan, op het balkon. Als winnaar.

District 8 - Joy Mainhood (16) POV. Strijdwagen parade.

Het schrapende geluid van de ijzeren deuren die zich voor ons openden viel bijna in het teniet bij het geluid wat er door de opening naar binnen kwam. Het enorm harde gejuich van de mensen terwijl hun stampende voeten op de tribunes weerklonken, kwam bijna als angstaanjagend over. Het gebrul en geschreeuw van de mensen verstormde in mijn oren terwijl ik zag hoe de Tributen van District 1 in het badende licht reden van de flitsende camera's.

Het was tijd.

Met een vreemde blik in mijn ogen keek ik naast me naar Arom die met een half angstige, half enthousiaste blik recht naar voren staarde. In zijn haar waren verschillende knopen verwerkt terwijl er om zijn armen zwart wollig draad was gewikkeld als een vreemde versiering. Zijn bovenlijf en een deel van zijn bovenbenen waren bedekt door een kokerachtige outfit die nauw aansloot op zijn lichaam. De ontwerpers hadden er minstens twintig verschillende kleuren draden omheen gewikkeld zodat hij een levend klosgaren was geworden. En bij een klosgaren hoorde natuurlijk ook een naald.

Mijn blonde haar was met nephaar zo lang gemaakt dat het tot aan de grond reikte. Het lag onhandig over mijn schouder heen terwijl een enorme puntig hoed in de vorm van een spiraal op mijn hoofd ruste. Als een glinsterende naald stak het fiers in de lucht gericht naar de hemel.

'Moeten we handen vasthouden?' Mompelde Arom plots terwijl hij benauwd naar de strijdwagen keek van District 6 die nu ook begon met rijden. Hij veegde zijn klamme handen af aan zijn zwarte panty maar ik trok mijn hand terug.

'Raak me niet aan.' Ik drukte mijn eigen hand stevig tegen mijn zilveren jurk aan die als een cocon om mijn lijf heen zat. Ik kon nauwelijks mijn benen bewegen aangezien er geen split aan de zij- of voorkant zat, maar alleen een groot gat bij mijn knieeën wat het gat in de naald moest voorstellen.

'Lach eens voor me Joy? Of ben je boos?'

'Boos? Je bent gemeen, genadeloos en bruut!'

Ik wendde mijn blik gelijk af en kneep mijn ogen stevig dicht alsof zo de stemmen in mijn hoofd weg zouden gaan. Ze konden nooit hun mond dicht houden en me met rust laten. Ook al deed ik op het aller laatste moment wel vaak wat één van de stemmen zei, ik wilde er nu absoluut geen aandacht aanbesteden. De strijdwagens waren nu van belang, niet zij.

Het knerpende geluid van de wielen van de strijdwagen die in beweging kwam bracht me terug in de werkelijkheid. De weg voor ons was compleet vrij en de gitzwarte paarden voor onze strijdwagen leken geen moment meer te willen blijven staan. Mijn hart leek doodstil te zijn terwijl ik zag hoe we onder de poort doorreden en uitkwamen in een poel van licht en geluid. Overal om mij heen was iets te zien en de mensen gingen extreem uit hun dak.

Ik kreeg rozen naar me toegeworpen, maar ik merkte er niks van op. Het enige wat ik zag was mijn harde blik die op het enorme televisieschermen werd geprojecteerd en ik besefte dat iedereen mij nu zo gelijk zou zien. Een vrijwillig Tribuut die hard en genadeloos was en die voor geen enkel moment over emoties bleek te beschikken. Het was enorm voorspelbaar en iedereen zou gelijk weten hoe ik in elkaar zit.

Zo moest ik het niet spelen.

Voor ik het wist greep ik Arom's hand met een doodgreep vast en veranderde mijn harde blik in een angstige. Ik probeerde mijn lijf te laten bibberen terwijl ik met mijn andere hand de strijdwagen vast greep.

Mijn ogen vonden het publiek en ik zag hoe mensen me met een aandachtige blik aankeken. Hun vreemd gekleurde ogen en uitgedoste uiterlijk waren alleen nog maar meer een rede om zieliger te kijken. Sponsor me dan, wilde ik zeggen. Heb dan medelijden met me en overlaad me met jullie gulle cadeaus. Er werden meer moedinsprekende kreten naar me toegeroepen dan kreten van uitbundigheid. Ik kreeg geen rozen meer, maar onzichtbare kusjes die mijn kant op werden geworpen. Een jongenman die zo dichtbij leek te zijn op de eerste rij van de tribune was zelfs de moeite waard om mijn strijdwagen even los te laten en zijn kus op te vangen.

Ik voelde nog steeds Arom's klamme hand in de mijne, maar ik wilde hem niet aankijken. Hij was de enige die me nu nog schade aan kon brengen. Hij was de enige die mijn façade nu nog naar beneden kon brengen.

'Je bent iemand vergeten Joy. Je weet dat wij je regeren. Ik kan je zo weer moordlustig laten worden.' Mijn gepijnigde blik werd nog erger en het publiek leek plots niet meer van belang te zijn.

'Je doet het goed Joy. Toon je ware zelf, diep van binnen ben je doodsbang, dat weet je.' Ik was niet zwak. Ik was alles behalve zwak, maar ik moest het zo spelen. Niemand in de arena zal het verwachten als ik opeens in een moordmachine zal veranderen en de Spelen win. En dan had ik mijn wraak voor mijn moeders dood.

Ik hoorde Caesars stem door de lucht heen schallen en de stemmen in mijn hoofd leken zich weer gedeisd te houden. District 7 voor ons werd aangekondigd en ik kon het niet helpen, maar ik lachte schamper door de aanblik van hun kostuums. District 7 moest wel samen met District 12 zowat het meest onoriginele District zijn van allemaal, ook al had ik die van District 12 nog niet gezien. De ontwerpers gaven ze altijd wat standaards en dit keer was het bij District 7 niet anders.

Ze waren verkleed als bomen terwijl ze stroef naar het publiek toe zwaaide. Hun gezichten waren compleet bedekt met groene glitters terwijl hun haar overeind was gezet en donker groen was gespoten. Overal waren er bladeren en takken in gestoken zodat hun haar er meer uitzag als een vogelnest, dan een mooi kapsel. Hun extreem lange puntige oren schitterden fel door de grote groene steentjes die erop waren geplakt, maar het zag er ook eerder belachelijk uit dan mooi.

Het meisje wat rechts stond had een extreem kort bruin jurkje aan die het patroon van een boomschors over zich heen had lopen, maar het leek meer op een kapot geknipte jutte zak. Haar benen en armen waren ingesmeerd met modder en mos terwijl ze een ketting van witte bloemen om haar nek, polsen en enkels had zitten. De ontwerpers hadden zo te zien ook lianen over de wagen en de paarden heen gewikkeld, maar de jongen die links stond hield ze eerder met een doodgreep vast dan dat hij ze modieus om zijn handen heen had zitten. Hij had een korte bruine broek aan waar slierten van dezelfde lianen aanzaten. Zijn kleine bovenlijf was ook helemaal ingesmeerd met modder en mos terwijl hij juist een doornband om zijn nek, polsen en enkels heen had zitten.

Samen zagen ze er niet sterk uit en ik twijfelde er niet over dat ze binnen een week wel dood zouden zijn.

De televisieschermen veranderde van beeld en ik zag hoe Arom en ik in beeld kwamen voor een minuut. Mijn zielige blik werd alleen maar versterkt door Arom die mijn hand stevig vasthield en doordat ik zelf slapjes zwaaide. Ik hoorde de stem van Caesar op de achtergrond, maar kon er niet echt veel uitmaken.

Voor ik het wist reden we met onze strijdwagen de stadscirkel in en zag ik hoe mensen in het publiek onze kant probeerde op te stormen. Ze maakten foto's, wezen met hun vreemd gekleurde handen naar ons toe en schreeuwden van alles door elkaar zodat het niet te verstaan was.

Het geluid van de mensen verdween op de achtergrond toen het keiharde geluid van het volkslied door de speakers op het plein heen schalde. De enorme banier die aan het balkon van de villa van President Snow hing zag er imposant en gevaarlijk uit. Ik voelde hoe Arom's hand nog steeds steen vast in de mijne zat geklemd en voor een minuscuul moment was ik er dankbaar voor. Het volkslied eindigde bombastisch en alle mensen werden gelijk stil toen er twee handen boven het balkon verschenen. Nog geen seconden later verscheen het hoofd van President Snow boven ons en zelfs vanaf hier, tien meter onder hem op de grond, kon ik de ijskoude blik in zijn ogen zien terwijl hij ons bekeek.

'Gegroet, Tributen!' Hij nam een lange pauze en er verscheen een kleine glimlach op zijn gezicht terwijl hij met zijn hand over een witte roos heen wreef die voor hem op het balkon lag. 'En welkom bij de achtenzestigste Hongerspelen!' De mensen rondom het plein barstte uit in gejuich en geklap, maar bedaarde gelijk weer toen Snow zijn handen ophief.

'We wensen jullie allen veel succes en hopen één van jullie als winnaar snel weer terug te verwelkomen in ons prachtige Capitool!' Opnieuw ontstond er een vloedgolf aan geluid van de mensen om ons heen, maar het voelde niet verheerlijkend of geweldig. Het voelde vies en goor aan. Ze juichten ons de arena en voor drieëntwintig van ons, de dood in.

'Mogen de kansen immers in je voordeel zijn! En vergeet niet; de één zijn dood, de ander zijn brood.' Met een elegant gebaar pakte hij de witte roos voor hem op en wierp deze van zijn balkon af. 'Fijne Hongerspelen!' Dwarrelend leek de roos bijna naar beneden te komen, maar toen hij met een onhoorbaar geluid op de grond terecht kwam werd het met duidelijk waarom hij daar lag. De roos stond voor het Capitool en voor Snow. Van hoever je hem ook naar beneden probeerde te gooien, hoe erg je de roos ook weg smeet, hij zou nooit uit elkaar vallen. Hij bleef zoals hij was.

Een daverend applaus ontstond weer terwijl Snow verdween van het balkon en de camera's van het Capitool nog één keer langs ons kwamen. Toen pas merkte ik op dat er een irritant fel gele kleur vanuit mijn rechterooghoek mijn aandacht trok. Ik draaide mijn hoofd meteen nadat de camera voorbij onze strijdwagen was en zag hoe de twee Tributen uit District 12 schaamteloos in hun strijdwagen stonden.

Hun felle kostuums waren alles behalve onorgineel en de cameraman vond dat blijkbaar ook, want hij richtte de camera niet op hun gezichten, maar meer op hun lijf.

Het meisje was gehuld in een elegante jurk die compleet bestond uit donker grijze veren. Ze wapperden lichtjes in de wind waardoor haar hele kostuum nog mooier leek. Om haar armen had ze lange handschoenen die ook waren bedekt door geel en grijze veren. Ze blies een kusje richting de camera terwijl de jongen met een brede grijns er naar knipoogde. Zijn bovenlijf was bloot en zijn spieren waren extra geaccentueerd. Zijn broek bestond ook uit dezelfde grijze veren en ook zijn armen waren volledig bedekt door grijze en gele veren.

'Geef ze nog een laatste daverend applaus dames en heren! De twaalf Districten van Panem!' Caesars stem schalde door de lucht heen en de twee Tributen van twaalf hieven trots hun armen in de lucht, waardoor je duidelijk zag dat hun handschoenen eigenlijk vleugels waren. Hun gezichten waren zacht geel geverfd terwijl ze knal rode wangen hadden en strak zwarte pupillen. In hun haar hadden ze enkele veren zitten terwijl deze knal geel was gespoten en in een hanenkam kuif overeind was gezet.

Met een ruk kwam onze strijdwagen in beweging en reden we richting de ijzeren poorten van het trainingscentrum. De paarden waren nog maar net tot stilstand gekomen of ons voorbereidingsteam kwam al naar ons toe gerent terwijl ze ons overladen met complimenten en opmerkingen. Ik liet mijn zielige masker nog niet vallen en hield Arom's hand nog steeds stevig vast. Ik zag hoe sommige Tributen naar onze verstrengelde vingers keken terwijl we langs liepen, maar Arom probeerde niet zijn hand los te krijgen en ik was hem er zachtjes dankbaar voor.

'Joy, lieverd, waarom keek je plots zo bang?' Mompelde mijn styliste terwijl we de grote lift instapte en ze haar hand op mijn rug legde als een geruststellend gebaar, maar ik zag dat ze zich er ongemakkelijk bij voelde.

'Ik besefte me opeens dat ik dit nooit zal kunnen winnen en ik werd doodsbang.' Mompelde ik zachtjes, maar van binnen schreeuwden de stemmen in mijn hoofd het uit.

'Doe toch normaal Joy! Je zou nu al iedereen kunnen vermoorden!'

'Nee, nee! Wees eerlijk! Geef maar toe dat je bang bent en dat jij je familie mist!'

'Ach lieverd, je hebt net zo'n grote kans om te winnen als ieder ander.' Mijn styliste klopte onhandig op mijn rug en schonk me een mierzoete glimlach, maar ik wist dat ze loog. Ook zij geloofde al niet meer in me en dat was precies de bedoeling.

De liftdeuren sloten zich en vol voldoening liet ik Arom's hand los. Over een paar dagen hoefde ik mijn toneelstukje niet meer op te zetten. Dan kon ik mezelf zijn, mijn ware aard tonen.

Dan kon ik iedereen bruut vermoorden.

AN: Ik weet het, dit hoofdstuk was vooral beschrijvend en was niet echt spannend of iets in die richting, maar toch vond ik het erg leuk om te schrijven! Bij de meeste kostuums is het volgens mij wel duidelijk waar ik mijn inspiratie vandaan had, maar als je er eentje toch niet snapt zet dat dan even in je review.

Nu over de stukjes,

Mayline - Ik zie haar echt als het wat arrogante-weet-alles-beter Burgemeesters dochtertje. Vele van jullie vonden haar en Jack de wat mindere Tributen, maar ik hoop dat jullie haar toch wel wat leuk vinden. Je kunt namelijk niet alleen maar geweldige super helden in je verhaal hebben en ik vind haar toch wel wat hebben. Haar schoonheidsbehandeling wordt trouwens echt uitgevoerd, maar eigenlijk alleen bij topsporters of modellen zodat ze voor een belangrijke wedstrijd of fotoshoot nog wat vocht verliezen en dus lichter en dunner zijn. Het is dan ook wat riskant en gevaarlijk.

Favian - Hij is voor mij echt zo'n karakter waarbij ik het idee heb dat ik er veel mee kan proberen en mee kan doen en dat jullie dat volgens mij ook leuk vinden! Zijn ontwerpster is trouwens een Capitool persoon die verslaafd is aan Tributen, maar vooral aan Winnaars. Ze is dol op ze en op de Spelen en daarom wilde ik haar ook een beetje eng en raar over laten komen. Ook vond ik het echt geweldig om Favian en Rhine eindelijk tegenover Lerola en Tellas te zetten, want ik denk dat dat nog wel voor wat problemen gaat zorgen.

David - Zijn stukje heb ik trouwens wat hulp gehad voor het paarden gedoe aangezien ik geen enkel verstand van paarden heb, maar MyWeirdWorld gelukkig wel (: Aangezien ik al heel veel had beschreven en ik het heel leuk vond om wat interactie te hebben bij Favian had ik besloten Emily er bij David in te gooien, omdat zij een Tribuut is die qua dat soort dingen niet bang is. Ze is schaamteloos en durft veel op sociaal gebied. Perfecte kandidaat om naar hem toe te stappen dan toch?

Joy - Omdat zij het soort karakter is wat je eerder zou zien bij een beroepstroep wilde ik haar absoluut niet voorspelbaar maken en haar keihard overlaten komen op de andere Tributen. Dat zou ik zelf namelijk nogal saai vinden en ik denk dat het veel spannender zal zijn als iedereen denkt dat ze zwak is. Dus vertel me wat je vind van dat idee ;)

Nu nog verder over het hoofdstuk, ik wist niet echt heel erg goed wat te doen met Snow's speech, aangezien hij niet echt gemeen of intimiderend kan speechen aangezien heel het Capitool het te zien krijgt. Ik heb daarom maar een beetje richting de speech in de film geneigd ( ook al vond ik die speech echt super dom), maar ik wilde er toch iets speciaals in doen. Vandaar de roos en de Latijnse spreuk: De één zijn dood, de ander zijn brood. Ik vond het namelijk zo enorm jammer dat Suzanne Collins niks met dat zinnetje heeft gedaan in de HG boekenreeks. Ik vind namelijk dat dat zinnetje zowat de hele Hongerspelen en zijn gebeuren samenvat. Daarom vond ik het een mooi iets om het in de speech van Snow te stoppen.

Maar goed, nu nog de puntentelling:

LaFlorine - 29 Punten.
Greendiamond123 - 34 Punten.
MyWeirdWorld - 39 Punten.
SirWalsingham - 26 Punten.
FF-Schwarz - 22 Punten.
MadeByMel - 19 Punten.
TeenReadToo - 19 Punten.
JoyMainhood - 11 Punten.
LauraTwilightHungerGamesHPfa n - 20 Punten.
Sharonneke95 - 20 Punten.
Cicillia - 18 Punten.
Leakingpenholder - 25 Punten.
Florreke - 20 Punten.
LeviAntonius - 33 Punten.

Volgend hoofdstuk: Eerste trainingsdag.

Willen jullie voor dat hoofdstuk nog bepaalde POV's graag lezen? Ik heb zelf al wat in gedachten, maar jullie mening stel ik ook altijd enorm erg op prijs. (:

Ik kijk uit naar jullie reviews! En ik wil LeviAntonius ook nog even bedanken voor zijn inspiratie en tips voor dit hoofdstuk!

Liefs,

Jade

P.s. Wat zouden jullie er trouwens van vinden als ik een Tumblr begin voor de 68ste Hongerspelen? Want ik verzamel namelijk plaatjes, teksten, quotes, van alles eigenlijk die ik bij personages etc. vind passen. Ik heb dan ook al een paar foto's/tekeningen van personages met hoe ik ze zie. Zeg maar wat jullie daarvan zouden vinden ;) Dan zouden jullie me namelijk ook dingen toe kunnen sturen.