District 1 - Zara Radley (15) POV. Avond voor eerste trainingsdag.

Met een vreemd gevoel liet ik mijn handen over de zijdezachte stof van mijn gele jurk heen glijden terwijl ik op mijn grote tweepersoonsbed zat. Het was vreemd om hier te zitten, uitkijkend door het grote raam naar de donkere nacht terwijl de kleine lichtjes van het Capitool als vuurvliegjes voor me zweefden. Ik zag de minuscule mensen in de straten niet, maar ik kon hun gejuich horen.

Nogmaals liet ik mijn hand over mijn bovenbeen heen strijken en glimlachte bij het gevoel van luxe wat nu op mijn lichaam rustte. Een zachte klop op de deur liet me ontwaken uit mijn dagdroom en voordat ik ook maar iets kon zeggen stond Berlinda al in de deuropening.

Haar fuchsia roze haar had ze ingeruild voor een staalblauwe kleur terwijl haar goudgekleurde ogen nog meer leken te stralen.

'Zara, lieverd, kom je? Het eten staat op ons te wachten.' Haar mierzoete stem leek in het niets op de strenge stem van mijn moeder die altijd door mijn kamer heen schreeuwde dat ik binnen drie seconden aan tafel moest zitten. Het was een plezante verandering en ik glimlachte dan ook breed terug naar Berlinda.

Haar torenhoge koningsblauwe hakken tikten ritmisch op de marmeren vloer terwijl we de enorme woonkamer inliepen. De kamer was gedecoreerd in grijs-, zwart- en wittinten. De zebra gekleurde stoelen waren gedrapeerd met echte zebravacht en zagen er verwelkomend uit. Caldwell zat al licht onderuitgezakt met een verveelde expressie op zijn gezicht in een stoel. Naast hem zat ons voorbereidingsteam en tegenover hem onze Mentor, Devona Laney. Ik nam plaats naast Devona en meteen werd er een langwerpig glas voor mij neergezet met een purperrood goedje erin.

'Goed, laten we beginnen.' Berlinda klapte in haar handen en bediendes kwamen vrijwel meteen aanlopen met kristallen schalen die ingelegd waren met zwarte diamanten. Het stomende eten werd voor mijn neus neergezet en de vele geuren kwamen me als een klap tegemoet.

'Voor vanavond hebben we gevulde zeetong, kalfsroom soep met brie, gepocheerde eieren met bellevue, salade met kalfsniertjes, chiffonade van zuring, kalfszwezerik en lijsterbessensaus. Geniet en eet smakelijk!' De afdekschalen werden opgetild en het stomende eten pronkte voor mijn ogen. Geen enkel gerecht kende ik, maar toch schepte ik met een zwaar knorrende maag mijn hele bord vol. Mijn glas bleek gevuld te zijn met wijn. Iets wat ik thuis maar één keer eerder had gedronken op de dag dat mijn vader promotie had gemaakt, maar dat was een slap aftreksel vergeleken met de drank die ik nu dronk.

De avond ging in een waas aan mijn ogen voorbij en voor ik het wist lag ik met een zwaar hoofd en een overvolle maag in bed. De lakens sloten zich om mijn lichaam heen en al snel was ik weggezonken in een droomloze slaap.

Ik voelde het koude zweet over mijn rug heen glijden, maar ik negeerde het. De brandende blaren op mijn vingers zeurden elke keer weer als ik de pees van de boog vast pakte en hem strekte. Het draadvizier voor mijn oog stond precies gericht op het hoofd van de dummy en zonder gevoel beeldde ik me in dat het een Tribuut was van een willekeurig District.

Het maakte toch niets uit. Ze moesten allemaal dood.

Ik hield langzaam mijn adem in en concentreerde me nu volledig op het gevoel van de boog die doodstil en strak in mijn handen zat geklemd. Als klauwen grepen mijn handen het koude ijzer nog steviger vast terwijl ik de ruwe pees tot zijn uiterste punt naar achteren trok. Mijn ogen verstarden en mijn vingers lieten met een rauwe pijn de pees los die de pijl onmiddellijk afschoot. Ik voelde de kracht ervan langs mijn gezicht en doodstil keek ik de pijl achterna die vrijwel meteen in het hoofd van de dummy stak. De knalrode lamp boven de dummy brandde fel en met een lichte opluchting liet ik mijn adem uit.

Met een kleine glimlach op mijn gezicht liep ik naar de dummy toe. Mijn handen streelde lichtjes over de bevedering waarna ik voelde dat de schacht van de pijl nog licht natrilde van spanning. De ijzeren punt was diep in de oogkas van de dummy geboord en de rode lamp doofde zachtjes boven zijn hoofd, die aangaf dat het een dodelijk schot was. Ik plaatse mijn warme handen op het koele oppervlak van de dummy en trok de pijl er in een vloeiende beweging uit.

'Je kunt zo te zien best schieten.' Ik schrok op van Caldwell die naast me verscheen met een arrogant glimlachje op zijn gezicht. 'Niet dat je geweldig bent hoor. Maar misschien hebben we nog wat aan je in de Beroepstroep.' Ik negeerde zijn vervelende opmerking en liep van hem weg, maar hij volgde me al snel.

De andere Tributen vielen me toen pas ook op. Het was alsof ik tijdens het boogschieten compleet alleen was geweest, maar nu hoorde ik het gezucht en gesteun van de andere Tributen ook weer. Het irriteerde me dat Caldwell ervoor had gezorgd dat mijn concentratie was verbroken, alleen omdat hij wat vervelends wilde mededelen.

'Wat zeg je van een wedstrijdje? Jij en ik tegen elkaar.'

Ik negeerde hem opnieuw en legde mijn pijl op mijn boog. Ik spande de pees en hief de boog omhoog totdat het draadvizier voor mijn oog kwam, maar een hand hield mij al snel tegen.

'Kom op, Zara. Als Bondgenoten?' Zijn stem klonk plots anders dan zijn normale arrogante toon. Ik keek op in zijn gif groene ogen en zag dat hij me met een milde blik aankeek. Een blik die ik van hem ook bij de Boete had gezien op het moment dat we elkaar de hand moesten schudden. Maar die daarna al snel weer was verdwenen.

'Oké, best. Wat wil je doen?' Mompelde ik licht nerveus terug. Mijn koelbloedigheid van eerder was compleet verdwenen en ik voelde me nu zelfs een beetje angstig.

'Wel ten eerste; laten we het spannender maken. Geen standaard dummy's, maar misschien bewegende schietschijven?' Ik knikte zachtjes en Caldwell liep onmiddellijk naar de trainer toe die verveeld tegen de muur stond aangeleund. Niet veel later had Caldwell ook een boog in zijn hand en lagen er voor onze voeten vijf pijlen. De trainer had de dummy's verplaatst en had vier schietschijven aan bewegende slingers gehangen.

Nog steeds nerveus ingesteld hoorde ik de geluiden van de andere Tributen om mij heen. De twee Beroepstributen van District 2, Lerola en Tellas, stonden luidruchtig bij het speerwerpen met elkaar te praten terwijl de overige Beroeps uit District 4 waren verspreid. De jongen, Favian, was bij het zwembad compleet in zichzelf gekeerd bezig met zijn slagen te perfectioneren terwijl het meisje, Rhine, in een zwaardgevecht zat met een trainer. Net op het punt dat ik me wilde omdraaien naar mijn eigen trainer toe die voor ons kwam staan, kreeg ze het voor elkaar om haar trainer met een harde klap op de grond te gooien en het punt van haar zwaard tegen zijn keel te houden. Voor een paar seconden hield ze hem daar waarna ze zonder emotie haar zwaard naar de zijkant gooide en zich omdraaide richting mij en me recht in mijn ogen aankeek.

Al het geluid om mij heen verdween weer en ik voelde mijn hele nervositeit zakken. Een ijzige kalmte nam zijn bezit over mij en zonder angst staarde ik terug in haar blauwe ogen. In de ogen van een toekomstige vijand die ik misschien wel moest elimineren.

En zonder verder na te denken draaide ik me om en pakte ik de eerste pijl van de trainer voor mij aan en spande ik mijn boog gevoelsgetrouw. Binnen luttele seconden zaten mijn vijf pijlen allen in een schietschijf terwijl Caldwell zijn laatste nog moest schieten. Ik keek hem zonder emotie aan, maar ik merkte dat hij zenuwachtig werd onder mijn blik.

'Je houd je arm verkeerd.' Mompelde een stem. Caldwell zijn schouder schokte en zijn pijl ging langs de laatste schietschijf die hij moest raken. Rhine keek hem met een gesloten blik aan terwijl ze een waterflesje in haar hand had en er rustig wat slokjes van nam.

'Misschien kwam het omdat iemand mijn concentratie verbrak.' Snauwde Caldwell naar haar. Ze haalde haar schouders op terwijl Caldwell haar boos bleef aankijken, maar ze draaide zich al snel om en liep weg naar het zwembad waar haar Districtspartner nog steeds bezig was.

'Arrogante vervelende trut.' Ik keek Caldwell met een geamuseerde vragende blik aan, maar hij negeerde het. Hij bromde alleen maar wat en smeet zijn boog weg en liep met zijn handen in zijn zakken naar een ander onderdeel toe.

Ik gaf mijn boog af aan de trainer die geïrriteerd die van Caldwell opraapte terwijl hij mij sceptisch bekeek. Ik negeerde zijn blik en draaide me om, om een ander onderdeel te zoeken waar ik me mee bezig kon houden toen ik merkte dat de lunch bel rinkelde en het eten werd opgediend. Andere Tributen zaten ook al aan de spierwitte tafels en onmiddellijk was al duidelijk dat je absoluut niet alleen met je partner of helemaal alleen kon zitten. Je moest een tafel delen.

Caldwell had al plaats genomen en ik nam vlug tegenover hem plaats. Ik merkte dat dit de uitgelegen kans was om de andere Tributen onbeschaamd te bekijken en te bestuderen, aangezien de meeste te druk waren met het luxe en rijke eten wat voor hun neus stond, dat ze andermans priemende ogen niet opmerkte.

De trainingsdagen stonden altijd bekend als dagen wanneer er bongenootschappen werden gevormd tussen de Tributen en wanneer je kon zien hoe je tegenstanders het zouden gaan doen in de arena. Geen enkele andere Tribuut kwam bij ons aan tafel zitten, omdat wij duidelijk de Beroeps waren en dus een aparte club vormde van de rest. Een soort elite.

Maar andere Tributen waren al snel wel gedwongen bij elkaar aan te schuiven. Het meisje van District 5 trok haar Districtspartner al snel mee naar de twee Tributen van 10 waar de eenzame jongen van District 3 ook al zat, terwijl de twee Tributen van District 9 twijfelend op een afstandje bleven staan kijken waar ze moesten gaan zitten.

Rhine plofte plots naast mij neer terwijl Favian stil naast haar plaats nam zonder ons iets te zeggen. Al snel daarna nam Tellas luid bulderend van het lachen naast Caldwell plaats en Lerola nam met een blanco expressie weer naast Tellas plaats.

'Waar hebben jullie je mooie onderwater outfit gelaten?' Vroeg Tellas met een gemene grijns op zijn gezicht aan Favian en Rhine. Favian negeerde hem steenhard en stond op om wat te drinken te pakken terwijl Rhine hem alleen maar een boze blik schonk.

'Dus, wat zijn de plannen?' Caldwell keek zelfverzekerd de groep rond terwijl de rest hem juist verbaast en geïrriteerd terug aanstaarde.

'Plannen? Denk je soms dat jij hier de baas bent?' Tellas zijn stem was niet langer meer grappend en beledigend. Hij keek Caldwell steenhard aan die eerst nog boos terug keek, maar na een tijdje toch zijn blik afwendde. Tellas opende zijn mond opnieuw, maar Lerola onderbrak hem.

'Dat lijkt me vrij duidelijk.' Haar stem was heel zacht, maar ze was glashelder te verstaan. Het geluid ervan leek door te dringen tot het aller diepste punt van mijn lichaam, waar het nog zacht bleef na echoën. 'We vermoorden iedereen die we tegenkomen. En daarna vermoorden we elkaar.'

Voor een kort moment keken we elkaar allemaal aan en voelde ik dat er een stil verbond was gesloten. Dit was ons plan en onze missie.

Dit was ieders doel.

District 12 - Leandros Patterson (17) POV. Ochtend van de eerste trainingsdag.

Het gegons in mijn oren werd doorbroken door de waterdruppels die van mijn gezicht op het porselein van de waterbak vielen. Mijn handen die de randen vast hadden gegrepen waren wit geworden van de druk die ik op ze uitoefende, maar mijn ogen zagen het niet. Ik kon alleen maar kijken naar mijn eigen spiegelbeeld in het rimpelende wateroppervlak van de wasbak. Mijn ogen stonden star en mijn blonde haarplukken plakten aan mijn voorhoofd. Mijn handen lieten krampachtige de wasbak los en zakte in het koude water waarna ik met een haperende ademteug mijn gezicht opnieuw in het water onderdompelde.

Hier was het stil. Hier hoorde ik niks anders dan mijn hartslag en mijn eigen gedachte. Ik moest wakker worden uit mijn steeds terugkerende nachtmerries over Aryn. Hoe ze steeds opnieuw, en opnieuw dood ging voor mijn ogen. Het water was verkoelend, verhelderend, maar zette vooral alles rondom mij heen stil. Het hielp me.

Maar mijn longen lieten het me na een tijdje niet langer toe om me in het water te verstoppen voor wat me buiten te wachten stond. Ik voelde ze branden in mijn borstkast en samen met de luchtbellen die uit mijn mond ontsnapte kwam ik bovenwater, snakkend naar frisse lucht. Mijn vingers wreven de druppels uit mijn ogen en zonder nog terug te kijken naar het verleidelijke wateroppervlak trok ik de stop eruit en vloeide het weg. De druppels die weer in wasbak vielen klonken nu een stuk zachter en met een zucht duwde ik mijn haren naar achteren toe zodat ik ze niet meer zou voelen en zien.

Mijn oog viel door de spiegel op iets onontkoombaars, maar enorm confronterend. Mijn trainingspak. Een stuk stof, zou een normaal persoon zeggen die niet in mijn positie zou zijn, maar voor mij was het veel meer dan dat. Het was een confrontatie die ik nu eindelijk aan moest gaan. Om te overleven moest ik alles weg duwen wat me de afgelopen dagen had bezig gehouden en dat moment was nu aangebroken.

Nu moest alles anders.

'Kom op, je slaat toe als een twaalfjarig meisje!'

Met een grom sloeg ik nogmaals toe, maar de enorme grijns op het gezicht van de trainer verdween niet. Hij ontweek mijn slag makkelijk en draaide zich vlug om zodat hij achter me stond. Een keiharde trap in mijn rug was het gevolg, maar ik hield mijn balans en dook weg voor een volgende trap.

'Gebruik je hersens eens!'

Mijn bezwete, klamme handen grepen het heft van de bijl nog steviger vast en ik klemde mijn kaken stijf op elkaar. De trainer greep zijn bijl ook beter vast en ging wijdbeens staan waarna hij me even strak aankeek, maar daarna toesloeg.

Ik maakte gebruik van zijn snelheid en blokkeerde zijn slag van boven met het heft van mijn bijl. Doordat ik zijn bijl vastgehaakt had achter de mijne, was zijn buik onbeschermd. Ik gaf er een flinke trap tegenaan waarna ik mijn bijl achter de zijne vandaan haalde en hem er een keiharde klap mee in zijn zei gaf. In een laatste poging mij nog te raken probeerde hij mijn onderuit te trekken, maar ik bleef steevast aan de grond staan en schopte hem in plaats daarvan tegen zijn kaak aan.

'Ik gebruik mijn hersens.' Gromde ik boos terug en in een impulsieve bui schopte ik zijn bijl ook nog aan de kant waarna ik de trainer zelf op de grond liet liggen. Ik kon me niet voorstellen, dat zo'n Capitool gemanipuleerde man goed kon vechten. Maar hij had me verrast. Zijn slagen waren goed en zijn voetenwerk zelfs bijna perfect. Mijn zijn woorden waren zijn zwakke punt. Als iets mij ook maar boos maakte was het laf gescheld en gezeur op andere mensen. Vooral door zo'n verdomde Capitool inwoner.

Ik voelde mijn woede nog steeds binnen in mij koken. Ik zette mijn bijl dan ook al snel aan de kant en besloot om een iets rustiger onderdeel te zoeken zodat ik kon kalmeren. Ik kwam alleen niet ver. Voordat ik ook maar twee stappen in de richting van het touwenknopen had gezet kruiste ik Lyanna's blik die doodstil bij het camouflageonderdeel stond. Haar felblauwe ogen keken mij recht aan en ik zag iets van angst in haar blik doorsluimeren, maar zoals ik van haar gewent was de afgelopen paar dagen, keek ze al snel weer weg en probeerde onopvallend verder te gaan met waar ze mee bezig was.

Mijn woede koelde vrijwel meteen en met een paar passen stond ik bij haar aan de tafel waar een klein Tribuut uit District 7 stil zijn armen onder stond te verven. Het leek meer op normale modder dan echt op een geweldig goed patroon, maar de glimlach op zijn gezicht vertelde me dat hij er vrede mee had. Lyanna's handen daarentegen leken net op de vele bladeren in een boom die net zijn herfstkleuren begon te krijgen.

'Wauw,' mompelde ik zacht, maar ze keek niet op. 'heb je vaker geschilderd?' Ze haalde een beetje hulpeloos haar schouders op alsof ze niet wist of ze me het wel of niet moest vertellen.

'Jij was anders ook niet slecht met die bijl.' Mompelde ze zacht. Plots begreep ik haar gedrag. Ze had me net gezien terwijl ik een trainer versloeg in een gevecht. En zij zelf had waarschijnlijk nog nooit een wapen vast gehouden of iemand gekend die zo kon vechten. Nu zag ze mij, haar Districtspartner, opeens vechten alsof ik de trainer zo zou afmaken. Ze was bang, en niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen die ze nu om haar heen zag vechten met moordwapens.

'Dan vormen we een goed team.' Ze keek op en zag dat ik het meende waarna er een kleine glimlach op haar gezicht verscheen. 'Jij voor de camouflage en sluiptechnieken, ik voor het vechten en verdedigen.' Lyanna grinnikte, maar plots klonk er een luide gong van een bel door de zaal heen.

'Lunch tijd.' zuchtte de jongen van District 7 opgelucht naast ons en liep in verende passen naar zijn Districtspartner toe die bij het touwknopen stond terwijl zijn armen nog steeds onder het vieze goedje verf zaten.

'Hopelijk hebben ze hier ook van die heerlijke biefstukpuntjes, zoals ze gisteravond ook hadden.' Mompelde ik lichtelijk dromerig terwijl Lyanna en ik ons naar het eetgedeelte verplaatsen. Ze grinnikte opnieuw en porde me in mijn zij met haar elleboog.

'Pas maar op, straks wordt je nog dik en dan krijg je geen sponsors meer.'

'Onmogelijk.' Lachte ik terwijl we beide een wit dienblad pakte van een grote stapel en in de rij gingen staan bij de andere Tributen langs het lopend buffet. 'Bij het interview blaas ik ze allemaal omver en dan zitten wij de gehele Spelen gebakken door de duizenden parachuutjes die uit de lucht komen dwarrelen.'

Lyanna pufte, maar zei niks terug. Een Avox meisje met kortgeknipt roodhaar schepte wat goudbruin gekleurde aardappeltjes op mijn bord en besprenkelde ze met peterselie. De jongen naast haar schoof een groot stuk konijnenbout ernaast en overgoot het met een scharlaken rode saus. De lucht er alleen al van liet mijn maag knorren en mijn mond wateren, maar het zag er luguber uit om de bloedrode saus over het hete vlees te zien lopen.

'Waar moeten we gaan zitten?' Mompelde Lyanna plots naast me terwijl ze een waterflesje uit een bak haalde die gevuld was met ijsblokjes. De vier spierwitte tafels naast het buffet vulde zich langzaam met tributen. Eén tafel, toevallig de grootste, was al geclaimd door de Beroeps die elkaar mysterieus en met een vreemde blik in hun ogen zaten aan te kijken zonder eten voor hun neus.

Aan de tafel naast hen nam net het eenzame jongens Tribuut van District 3 plaats naast de Districtspartners van District 10 en 5. Bij de tafel naast ons zaten de Districtspartner van District 11 en 8 terwijl het meisje van 3 vol overdrijving en enthousiasme tegen de jongen van District 8 zat te praten.

'Laten we hier plaats nemen, deze tafel ziet er het rustigst, en niet het dodelijkst uit.' Ik wist dat ze het had over de Beroeps en over het luidde getetter van de tafel naast ons. Lyanna zette maar enkele stappen naar voren en nam plaats aan de laatste tafel, vlak voor onze neus. We zaten tegenover elkaar terwijl de Tributen van District 9 net naast ons hadden plaatsgenomen. Het meisje naast mij zat bleek en met een nerveuze starre blik naar haar bord te staren terwijl haar partner vrolijk en gulzig happen nam van zijn vlees. De jongen die net naast Lyanna had gestaan bij het camouflageonderdeel zat zachtjes fluisterend met zijn districtspartner wat te bespreken wat voor mij niet hoorbaar was. Als laatst namen de twee Tributen van District 6 met geïrriteerde, ietwat grimmige blikken naast de Tributen van 7 plaats en ontweken elkaars blik zoveel mogelijk.

Lyanna keek me even kort aan met een vragende expressie op haar gezicht voordat ze een aardappeltje aan haar vork prikte. Ik wist wat ze bedoelde en mijn ogen gleden nogmaals over de Tributen naast ons heen. Ik schudde mijn hoofd enkel kort en knikte dat ik het haar later nog wel zou vertellen. Hier zaten geen bondgenoten voor ons bij, tenminste geen die ik nu al wilde vertrouwen en in ons kleine bondgenootgroepje wilde opnemen. Ik ontmoette Lyanna's blik nogmaals en ik zag dat ze een beetje teleurgesteld keek toen haar blik snel en vlug naar het jongetje van District 7 verschoof.

Opnieuw schudde ik mijn hoofd en begon mijn vlees in stukken te snijden. We aten in stilte, bijna niemand zei wat aan onze tafel. De tafel naast ons daarin tegen was vrolijk aan het kletsen terwijl de Beroeps zich verdacht stil hielden. Achter mij hoorde ik ook geklets op een luchtige toon. Lyanna had een goede keuze gemaakt met deze tafel. Het was hier stil, rustig en we werden niet ondervraagt. Precies wat ik nodig had. Stilte om na te denken, en om te genieten van,-

De harde knal van een ijzeren stoel die naar achteren werd gesmeten klonk als een afgaande bom in de bijna stille ruimte. Voordat ik ook maar doorhad dat het roodharige meisje van District 9 naast mij de veroorzaker ervan was greep ze al haar dienblad vast en smeet het met een enorm kracht naar de zijkant toe, recht in het gezicht van de jongen uit District 7. De jongen van District 3 die achter haar zat schreeuwde in pijn toen ze de stoel opnieuw een schop gaf, recht tegen zijn nek aan.

Iedereen sprong verschrikt op bij ons aan tafel, behalve de jongen die huilend bedekt was in voedsel. Het was nauwelijks te zien dat zijn neus en mond bloedde, de rode saus droop over zijn gezicht heen als bloed uit een diepe grote wond en vermengde zich met zijn echte eigen bloed. Het leek het meisje uit District 9 alleen nog maar meer overstuur te maken, want ze gromde een laag, angstaanjagend, haren-overeind-zettend geluid wat niet menselijk klonk, maar eerder dierlijk.

Voordat ook maar iemand kon reageren draaide ze zich met een ruk om en greep met een immense kracht het gillende, huilende jongetje bij zijn kraag. Lyanna gilde naast me en sloeg verschrikt haar handen voor haar mond, maar het meisje reageerde er niet op. Haar hele lichaam leek zich compleet aan te spannen en haar handen vervormde zich tot klauwen toen ze de het jochie los liet bij zijn kraag maar zijn nek omklemde. Onmiddellijk viel hij stil en vlogen zijn handen naar zijn keel toe. Met wanhopige pogingen probeerde hij haar handen van zijn keel te krijgen, maar ze zette haar nagels alleen nog maar scherper in zijn nekvel waar het bloed langzaam uit droop. Hij begon blauw aan te lopen en kon nog net een hoog gepiep uit zijn keel krijgen.

'Riley!' Gilde het meisje van District 7, zijn Districtspartner, die om de tafel heen wilde rennen maar werd tegen gehouden door Lyanna.

'Doe iets!' Gilde Lyanna en stapte naar voren en greep me bij mijn bovenarm vast terwijl ze het meisje beschermend achter haar hield. Het leek alsof ik uit een soort droom ontwaakte. Voordat ik zelf ook maar mijn acties doorhad greep ik het meisje al bij haar schouders en trok haar zo hard mogelijk naar achteren, maar haar armen leken wel van staal. Ze verloste haar greep wel iets waardoor Riley nu begon te krijsen als een bange big.

'Pak hem vast Colleen!' Gilde Riley's Districtpartner naar het meisje wat achter Riley stond. Ze was bleek aangelopen, maar twijfelde niet lang voordat ze haar linkerarm om zijn middel heen sloot en met haar andere hand de klauwen van het meisje probeerde los te krijgen. Maar niks hielp. Het meisje begon te worstelen onder mijn houtgreep en begon Colleen nu ook klappen te verkopen met haar voeten. Ze leek gestoord. Als een beest sloeg en schopte ze wild om haar heen terwijl ze Riley nog steeds met één ijzeren hand vast hield.

'Ga aan de kant!' Hoorde ik plots een brute stem achter mij schreeuwen, en voordat ik me ook maar kon bewegen schoof een immens grote Vredesbewaker me met een harde duw opzij. Nu het meisje niet meer door mij werd vastgehouden schoot ze naar voren en greep Riley weer in haar klauwen vast. Opnieuw gromde ze een vreemd geluid en knikte haar hoofd van de ene naar de andere kant alsof ze werd bezeten door iets binnenin haar.

De Vredesbewaker daarentegen deed geen moeite om haar vast te grijpen. Hij pakte enkel een wit stroomstootwapen en zette het zonder genaden keihard in haar rug. Onmiddellijk liet ze Riley los en begon wild te schokken met haar gehele lichaam. Het zag eruit alsof ze een heidense dans deed. Haar armen waren naar bovengericht en haar vingers zaten onder de rode saus. Of was het bloed? Ik wist het niet, maar mijn maag draaide zich er evengoed van om.

De Vredesbewaker leek geen genade met haar te hebben. Hij hield het wapen voor een volle minuut in haar rug totdat haar kleding begon te roken en smeulen. Hij stapte naar de zijkant toe en trok het wapen snel terug. Het meisje viel met een knal op de grond waar ze nog licht natrok terwijl haar ogen wijd open waren gesperd.

Haar puppillen waren enorm, ik kon nog maar een dun randje van haar blauwe iris uitmaken, maar vooral keek ze levenloos naar het plafond.

'Is ze- is ze dood?' Mompelde Colleen zachtjes, maar niemand durfde te antwoorden totdat haar Districtspartner haar aan de kant schoof. Zijn ogen, met elk een verschillende kleur, bestudeerde het meisje van een afstand waarna die snoof en Colleen geïrriteerd aankeek.

'Ze ademt nog, dat is toch duidelijk te zien?' Hij draaide zich daarna om en liep van de tafels weg richting het plantenonderdeel waar hij een boek pakte en het begon te lezen zonder nog maar naar ons om te kijken.

Riley lag half hyperventilerend op de grond terwijl hij de rode saus en het bloed van zijn gezicht probeerde af te halen. Hij bibberde van top tot teen en stotterde steeds een paar onverstaande woorden waarna hij in huilen uitbarstte. De Vredesbewakers hadden er al snel genoeg van en hezen hem op zijn voeten waarna ze het meisje ook oppakte en haar mee droegen naar een ijzeren deur die me eerst nog niet was opgevallen. Toen ze waren verdwenen was de rust echter nog steeds niet teruggekeerd. De Beroeps keken ons een beetje onstuimig aan samen met de rest van de Tributen terwijl de trainers onrustig stonden te fluisteren. De jongen uit District 3 die de stoel tegen zijn nek aan had gekregen zat piepend voorover gebogen terwijl het jonge meisje uit District 10 koude ijsblokjes tegen zijn nek aanhield gedrukt.

'Kom op! Iedereen gaat weer verder met trainen!' Schreeuwde een Vredesbewaker naar ons die net uit de ijzeren deur kwam lopen. Ik keek Lyanna even schuin aan die met een bleek hoofd terug keek, maar ik pakte al snel haar hand vast en trok haar zachtjes mee naar het onderdeel touwknopen.

We zouden vandaag niet meer met wapens werken.

District 10 - Melissa Crejak (15) POV. Einde van de eerste trainingsdag.

Het geknetterd van het stroomstootpistool klonk nog steeds door in mijn hoofd. Ik had het wel vaker meegemaakt in mijn thuisdistrict dat Vredesbewakers het gebruikte. Slachtoffers, vaak jongere mannen die net té rebels waren, werden dan naderhand altijd naar mijn moeders zusterpost gebracht om daar behandeld te worden. Ik had dus vaak slachtoffers meegemaakt, maar nog nooit iemand zoals dat meisje wat nu weg werd gedragen. Haar ogen stonden star, en als het niet voor haar bewegende borst was, dan had ik gedacht dat ze dood was.

'Verdomme.' Ik schrok op van het zachte gescheld van Jack naast mij. Hij wreef met zijn hand over zijn rood geworden nek heen. Ik zag nu al dat een bult zich aan het vormen was, maar hij kon het natuurlijk zelf niet zien.

'Wacht maar,' Mompelde ik meteen en stond vlug op. 'ik haal wat ijs voor je.' Zonder te wachten op een vorm van protest snelde ik naar het buffet toe waar ik tien grote servetten op mijn hand legde en het daarna vulde met ijsblokjes. Enkele seconden later drukte ik het zachtjes op zijn nek terwijl hij met zijn voorhoofd op de tafel rustte.

'Is het gebroken?' Zeurde hij zacht en ik giechelde.

'Natuurlijk niet, dan had je nu niet meer geleefd.' Hij kreunde nog meer terwijl ik de ijsblokjes zachtjes over zijn rode huid heen wreef.

'Maak je maar geen zorgen. Het heeft alleen een harde knal gehad. Nu er ijs op zit zal de bult niet zo erg worden, het zal alleen een beetje stijfjes zijn en met druk misschien een beetje pijnlijk. Meer niet.' Ik legde mijn hand op de zijne met licht rode wangen, maar hij keek niet op.

'Hoe weet je dat allemaal?' Bromde hij zacht terug terwijl hij overeind kwam en de ijsblokjes van mij over pakte.

'Gewoon,' Bloosde ik diep en ontweek zijn blik. 'mijn moeder was een zuster, dus ik heb van haar alles meegekregen.'

Hij zei niks terug maar keek alleen maar met een lichtelijk boze blik voor zich uit. Ik volgde zijn blik en zag dat hij naar David en Emily keek die bij het kruisboog schieten stonden. Kennelijk wist David er alles vanaf, want hij schoot zo drie pijlen recht naast elkaar in de roos. Een lichte gevoel van jaloezie kwam omhoog geborreld toen ik zag hoe Emily lachend naast hem stond.

'Stom kind.' Mompelde ik zacht, maar Jack had het gehoord en keek me even doordringend aan waarna hij een scheve glimlach trok.

'Je mag haar niet?' Ik keek hem even aan en keek daarna weer naar Emily die de kruisboog onhandig overnam van David.

'Nee. Ze steelt mijn Districtspartner.' Jack snoof en liet het zeiknatte zakje met ijsblokjes op tafel vallen.

'Ach, wie zou er nou met zo'n sukkel partner willen zijn?' Hij lachte arrogant en keek mij even duidelijk aan waarna hij weer naar voren staarde.

'Waarom ga jij eigenlijk niet om met je Districtspartner? Dat blonde meisje, wat is haar naam,-' Mompelde ik, maar hij onderbrak me al vrijwel meteen met een harde blik op zijn gezicht. 'Mayline, en laten we het erop houden dat we het niet altijd eens zijn met elkaar en ik haar licht gezegd de domste Tribuut ooit vind.'

Ik zocht Mayline op in de ruimte en zag dat ze in haar eentje bezig was met touwknopen, maar zo te zien bakte ze er niks van. Haar blonde pijpenkrullen hingen als een gouden krans om haar hoofd heen, terwijl haar fel blauwe ogen een arrogant, zeurderig toontje vast hielden.

'Volgens mij ben je sterk en slim genoeg om het zonder haar te redden.' Zuchtte ik zachtjes terwijl ik mijn blik op haar hield gericht. Ik voelde hoe Jack mij opnieuw bekeek, maar ik draaide me niet om.

'Wel het is altijd handig om iemand met verstand van geneeskunde bij je te hebben.' Ik bloosde en draaide me om en Jack keek me recht aan. Was dit een stille overeenkomst tot een Bondgenootschap? Ik beschouwde het zo wel, maar voordat ik ook maar wat kon zeggen kwam een handschoen met een harde klap naast ons op het tafelblad hard neer. Een Vredesbewaker had zijn helm omhoog geduwd en keek ons boos aan.

'Welk gedeelte van: Iedereen gaat weer verder met trainen, begreep je niet?' Zijn snauwende stem was genoeg om mij op te laten springen en weg te laten lopen. Ik haatte Vredesbewakers. Ik had het altijd al gedaan, maar sinds ze in mijn thuisdistrict mijn familie steeds meer begonnen te bedreigen vond ik ze alleen nog maar enger.

Met een knoop in mijn maag keek ik naar de grote zaal voor mij. Overal waren al Tributen bezig met trainen of nieuwe dingen te leren en bijna alle populaire onderdelen waren al bezet. Maar voordat ik ook maar iets aan Jack kon voorstellen liep hij al in de richting van de meest rustige tafel.

'Eetbare insecten?' Mompelde ik zachtjes, maar het kwam er meer uit als een hoog gepiep. Onmiddellijk had ik het idee dat er duizenden kleine beestjes onder mijn trainingspak kriebelden. Ik bleef op een afstandje van de tafel staan terwijl er een grote rilling over mijn hele lichaam heen ging.

'Kom je nog zitten?' Vroeg Jack terwijl de trainer een potje met echte krekels voor hem neerzette. Mijn ogen volgde de grote insecten in het glazen potje terwijl ik hun getjirp door de hele ruimte leek te galmen. Ik nam met een wit gezicht naast Jack plaats terwijl de trainer op een kookpit een pan zette en het vuur liet oplaaien.

'Als je het geluk hebt dat je een rugzak met kookgereedschap hebt kunnen bemachtigen is het heel makkelijk om voedsel voor jezelf klaar te maken.' Hij haalde de grote klem van de glazenpot af en mijn hart begon sneller te kloppen. Met grote ogen keek ik toe hoe hij met een pincet een krekel uit de pot haalde en die even in de lucht liet hangen zodat Jack en ik hem konden bewonderen. Mijn maag draaide zich om en toen de trainer de krekel in de pan duwde vulde het gesis mijn oren.

Het beest probeerde zich vrij te vechten uit de greep van de tang, maar na een paar seconden lag het dood in de pan te bakken. De krekel begon na een minuut te kraken terwijl zijn poten en vleugels afbraken. De trainer pakte het insect uit de pan en legde het op tafel waarna hij hem door de helft sneed en elk een stuk voor ons neer legde.

'Bon appetit.' Grijnsde hij terwijl hij opnieuw een krekel uit het potje haalde en hem in de pan legde. Met een krijtwit gezicht keek ik naar de dode, half doormidden gesneden krekel voor me. Nu snapte ik waarom wij de enige Tributen aan deze tafel waren en waarom er niemand in de buurt kwam van dit onderdeel.

'Ze kraken heerlijk tussen je kaken en ze zijn het lekkerste als je er eerst nog wat op zuigt. Ze zitten vol met eiwitten en zijn goed om energie mee op te bouwen. Daarnaast kun je, als je in de arena bent, ook erg goed overleven op rupsen, sprinkhanen, termieten of mieren.' Mijn maag draaide zich nogmaals om en ik voelde het zuur opkomen in mijn keel. De trainer pakte opnieuw een glazenpot waarin tientallen dikke rupsen zaten.

'Excuseer me.' Schreeuwde ik bijna terwijl ik mijn stoel meteen achteruit duwde toen hij een dikke rups uit de pot haalde. Met mijn hand op mijn mond gedrukt snelde ik me weg van de tafel naar een grote ijsbak die vol zat met waterflesjes. Zo snel als ik kon goot ik een flesje leeg in mijn mond en steunde ik tegen een grote betonnen paal aan.

'Gaat het?' Ik voelde hoe Jack zijn hand op mijn schouder legde. Ik knikte langzaam ook al vertrouwde ik mijn maag nog niet helemaal.

'Het was helemaal niet zo slecht weet je, een krekel is op zich best lekker. Je moet je gewoon voorstellen dat het een heerlijk stuk vlees is. Als je thuis biefstuk eet, dan weet je toch ook dat het van een dier afkomstig is?' Ik draaide me geïrriteerd om en nam nogmaals een grote teug van mijn flesje.

'Ik heb nog nooit genoeg geld gehad om biefstuk, of wat voor soort vlees dan ook, te kunnen betalen.' Hij keek me even verbaasd aan en haalde zijn schouders op.

'Hoe wil je zonder die insecten overleven in de arena dan?' Mompelde hij op een verveelde toon.

Overleven. Dat woord had de afgelopen dagen al als een zwaar gewicht boven mij gehangen terwijl het me steeds meer dreigde te verpletteren. En nu Jack er ook mee kwam wist ik niet of ik het wel zou kunnen houden. Ik antwoordde niks terug, maar gooide mijn flesje alleen in de prullenbak en sloeg mijn armen om mijn middel heen.

'Ik weet het op het moment even niet meer, oké?' Voor een moment veranderde zijn ongeïnteresseerde blik in een medelevende en kon er bij mij ook weer een kleine glimlach vanaf. Ik wist dat ik een bondgenoot had en dat ik op hem kon vertrouwen. Hij wilde met mij de last van het overleven dragen.

Met hem kon ik blijven leven.

AN:

Het spijt me enorm erg dat jullie zo lang op dit hoofdstuk hebben moeten wachten. Ik weet niet waarom, maar het schrijven ging me niet soepel af. Daarnaast werd ik ook nog geteisterd door mijn werk, waar ik nu 40 uur in de week ben, ik wordt er alles behalve vrolijk van en dat loopt dan weer over in ziekte. Ik heb dit hoofdstuk vandaag dan ook afgeschreven terwijl ik met koorts in bed lig, maar hij is af! En dat is het enige wat telt!

Ik wil jullie dit keer niet vervelen met een lange AN, dus vertel me maar wat jullie van het hoofdstuk vonden in een review! En dan heb ik hier nog de puntentelling voor jullie:

LaFlorine - 29 Punten.
Greendiamond123 - 35 Punten.
MyWeirdWorld - 42 Punten.
SirWalsingham - 29 Punten.
FF-Schwarz - 23 Punten.
MadeByMel - 20 Punten.
TeenReadToo - 20 Punten.
JoyMainhood - 12 Punten.
LauraTwilightHungerGamesHPfa n - 20 Punten.
Sharonneke95 - 20 Punten.
Cicillia - 18 Punten.
Leakingpenholder - 25 Punten.
Florreke - 20 Punten.
LeviAntonius - 36 Punten.

Dan nog twee laatste vraagjes.
1. Zouden jullie voor mij in jullie review je favoriete Tribuut willen noemen? ( denk niet gelijk aan je eigen, maar eentje waarvan je de verhaallijn etc. interessant vind)
2. Zouden jullie het leuk vinden als ik ook alle interviewoutfits zou beschrijven? Of willen jullie liever maar van een paar Tributen de outfit weten, zodat het hoofdstuk minder beschrijvend is?

Nou goed, ik kijk erg uit naar jullie reviews! Nogmaals excuses voor de lange wacht, ik hoop dat het volgende hoofdstuk er sneller op komt te staan! Dat is de tweede trainingsdag, dan krijgen we nog de hoofdstukken: derde trainingsdag en scores, interviews, avond voor het bloedbad en dan toch echt het bloedbad zelf!

Mijn speciale dank gaat nog uit naar MyWeirdWorld, LeviAntonius en SirWalsingham voor me eraan herinneren dat iedereen toch echt heel graag door wilt lezen en me helpen met ideeën voor dit hoofdstuk.

May the odds be ever in your favour,

Jade