District 3 - Jack Chamberlain (17) POV. Ochtend voor de scores.

De koele wind die langs mijn gezicht blies zorgde ervoor dat ik mijn ogen voor een kort moment sloot. De frisse buitenlucht vulde mijn longen en zorgde voor vernieuwde energie die ik binnenin mij voelde groeien. Ik opende mijn ogen en zag hoe de zachte stralen van de opkomende zon over de gekleurde daken van het Capitool heen kropen. Voor een moment baadde de hele stad in een gouden gloed, en ik genoot van het uitzicht ook al zat ik eigenlijk gevangen in het Capitool.

De roodgele perzik voelde zacht aan in mijn ruwe handen waar ik hem voor enkele seconden in ronddraaide. Met mijn armen door het grote raam heen gestoken staarde ik naar de straat beneden mijn raam. Het gaf me nog meer het gevoel alsof ik elk moment kon vrij breken van mijn gouden kooi, maar niks was minder waar.

Zonder de perzik na te kijken liet ik hem uit mijn handen vallen, recht naar beneden toe. De zon kroop verder omhoog en kleurde de hemel langzaam steeds lichter. Ik hief mijn hand op en zonder enige moeite ving ik de perzik op die door de lucht suizend weer naar boven was gekomen.

Het zachte gezoem van het krachtveld wat zich een paar meter onder mijn raam bevond, trok allang niet meer mijn aandacht. Ik voelde alleen opnieuw de zachte perzik in mijn hand die door het krachtveld gelijk weer omhoog was gegooid. Ik had het vanochtend ontdekt toen ik boos de perzik uit het raam gooide in een vlaag van frustratie, maar na een paar seconden landde het gewoon weer terug in mijn kamer.

De zon rees steeds hoger in de hemel en met een zucht liet ik de perzik nogmaals naar beneden vallen, maar een stem onderbrak mijn trance.

'Jack, het is tijd. We moeten gaan.' De arrogante toon in de stem van Mayline irriteerde me lichtelijk, maar ik gaf geen antwoord. Ik ving de perzik alleen opnieuw op en sloot daarna het raam waarna ik me omdraaide om de laatste trainingsdag te ondergaan met gemengde gevoelens.

Vandaag was de dag. De dag om alles te laten zien wat ik kon. De dag van de scores.

Het koude gevoel wat zich over mijn lichaam verspreidde kon ik niet onderdrukken toen we de kleine ruimte inliepen waar we moesten wachten. Mayline en ik waren één van de eersten die aan de ijzeren tafels gingen zitten. De enige andere Tributen waren Joy en Arom uit District 8 en Katy en Avon uit District 11. Toen Mayline Arom zag, wuifde ze flirterig en liep ze zonder een gedag bij me weg en ging naast hem zitten.

Met een lichte zucht ging ik aan een lege ijzeren tafel zitten. Ik wist niet wat te doen met de tijd die me nu gegeven was. Mijn hoofd was leeg, want ik kon niet nadenken. De spanning die in mijn lijf te keer ging was niet te onderdrukken en de doodsdreiging boven mijn hoofd drukte me steeds verder naar beneden. Over enkelen minuten was de tijd daar om te laten zien wat ik kon, waar ik goed in was, waarom ze me een kans moesten geven om te overleven.

Maar ik had geen reden. Ik had niks. Het enige wat ik had was Melissa, maar ook zij leek steeds verder weg te zakken in de gedachten van dood en moord.

De zaal vulde zich langzaam met andere Tributen. Bijna elk van hen kwam binnen gelopen met een wit gezicht, een storm van emoties in hun ogen en een stille mond. Niemand praatte. De stilte die in de lucht hing werd soms doorbroken door zacht gefluister van één enkele Tribuut of een spottend lachje van een Beroeps.

Ik voelde hoe de stoel naast mij zacht naar achteren werd verschoven en zonder op te kijken wist ik dat Melissa plaats naast me had genomen. Ze hoefde niks te zeggen, want haar zenuwachtige heen en weer gewiebel zei al genoeg. Ik kon mezelf troosten met het idee dat iedereen in deze kamer zich voelde zoals ons. Wij waren niet de enigen die bang waren voor een onontkoombaar lot.

'District 1, Zara Radley.' De monotone vrouwenstem die door de ruimte weergalmde zorgde ervoor dat de lucht geladen werd met spanning. Het was zover. De eerste Tribuut was geroepen, maar het meisje wat opstond had geen krijtwit gezicht of en zwakke blik in haar ogen. Ze keek strak naar de ijzeren deur die voor haar open gleed en leek alles om haar heen niet te zien. Ze had een doel voor ogen. Een doel waarin ze moest slagen.

Toen haar gestalte in de schemer achter de deur verdween, begonnen de Beroeps zachtjes te fluisteren. Op een bepaalde manier bracht het rust. Ook zij waren zenuwachtig of ten minste benieuwd naar wat zou komen. Ik ging met een hand door mijn haar en leunde met mijn rug achterover op de stoel.

Ik zag hoe het gewiebel van Melissa ophield en keek toe hoe ze haar armen strak om haar middel heen sloeg. Ze jammerde een zachte kreet, maar drukte haar lippen daarna al snel weer op elkaar.

'Ik snap niet hoe je zo relaxt daar kunt zitten.' Ze snauwde het, maar ik wist dat ze het niet zo had bedoelt. Haar grijze ogen keken strak naar het tafelblad voor haar en schoten om de zoveel seconden even naar de deur waar de letters van District 1 fel boven brandde.

'Je weet niet wat er in mijn hoofd omgaat.' Mompelde ik terug, maar ik had meteen spijt van mijn antwoord. Kennelijk was mijn relaxte houding voor haar een zekerheid geweest dat het goed zou komen met ons bondgenootschap, maar nu vulde haar ogen zich alleen nog maar meer met angst en wanhoop. Ze begon weer heen en weer te wiebelen en haar blik dartelde weer tussen het tafelblad en de deur.

'District 1, Caldwell Ballantynn.' De jongen met de blonde krullen aan de Beroepstafel stond grijnzend op en rekte zich even lang uit waarna zijn gif groene ogen de ruimte rondkeken en ieder Tribuut voor een halve seconden even strak aankeek. Hij miste mijn blik ook niet en grijnsde toen de mechanische vrouwenstem hem nogmaals riep.

'Ik zie jullie aan de andere kant.' Hij salueerde naar de Beroeps, maar die negeerde hem grotendeels waardoor hij al snel naar de ijzeren deur liep en er achter verdween. Niet al te kort daarna verscheen het cijfer van District 2 boven de deur en werd Lerola omgeroepen. Ze draaide zich om naar haar partner en ze keken elkaar voor enkele seconden even aan waarna ze kort knikte en opstond en de ruimte ook verliet. Met haar ging er een bepaalde angst die in de ruimte had gezweefd mee. Haar partner was duidelijk niet meer zo beangstigend als eerst en de twee Beroeps van District 4 keken te ongeïnteresseerd om als angstobject gezien te worden.

'Wat nou als er alleen maar wapens in die ruimte zijn?' Fluisterde Melissa plots gehaast terwijl ze me benauwd aankeek. Tellas werd omgeroepen en stond met zijn gespierde lichaam op en liep pronkend door de zaal heen waarna hij met een lach door de deur verdween.

'Elk onderdeel zal er zijn die er ook bij de training was.' Mompelde ik zo geruststellend mogelijk terug, maar ze leek niet gekalmeerd. Ze begon weer naar het bordje boven de deur te staren en toen ik zag hoe District 3 erop verscheen en Mayline werd omgeroepen, voelde ik haar grijze ogen meteen op me gericht.

Mayline stond op met een glimlach op haar mond, alsof er niks aan de hand was. Volgens mij had ze nog steeds het idee dat elk moment haar vader, de burgemeester van District 3, haar hier weg zou komen halen. Ze wuifde naar Arom, Colleen en Avon bij haar aan tafel die nauwelijks terug wuifde en liep daarna vol goed vertrouwen door de deur heen.

Melissa bleef me aankijken en na een tijdje kon ik haar blik niet meer verduren. Ik wilde haar vragen wat er nou echt mis was, maar ver kwam ik niet aangezien de luidde mechanische stem van de vrouw door de ruimte heen galmde en mijn naam omriep.

Ze keek me voor een moment recht aan en knikte daarna kort en fluisterde me zachtjes geluk toe. Ik slikte even en ik voelde hoe meer ogen op mij gericht waren. Mayline en ik waren de eerste niet Beroeps Tributen die moesten laten zien wat ze konden. Wij waren de eerste die zouden merken hoe de Spelmakers op niet Beroeps zouden gaan reageren.

De deur gleed voor mij open en ik kon nog net een blik werpen op de rode letters boven de deur voordat ik compleet werd ingesloten door de duisternis. Voor een moment moesten mijn ogen even wennen aan de ruimte, maar het vale licht om de hoek was vrij duidelijk. Ik sloeg de hoek om en werd verwelkomd door een enorme trainingsruimte. Er stonden klimapparaten, wapens, gewichten en verschillende tafels voor de survival technieken. Ik zag hoe er een paar klimtouwen aan de plafonds hingen, maar niks leek mijn aandacht te roepen.

Er vormde zich een enorme brok in mijn keel toen ik zag hoe er nog twee vredesbewakers wat bloed van de grond afschrobde. Onmiddellijk dacht ik aan Mayline en wat ze wel niet had gedaan om zoiets voor elkaar te krijgen, maar ik kon er niet lang over nadenken aangezien ik nogmaals werd aangesproken. Dit keer niet door een mechanische vrouwenstem, maar door iemand die hoog boven de trainingszaal op het balkon stond.

De Spelmakers.

'Presenteer jezelf!' De vrouw die aan de reling van het balkon stond had haar lange dunne vingers om de rand heen geklemd terwijl haar scherpe nagels er zachtjes op tikte.

'Jack Chamberlain, uit District 3.' Ik probeerde mijn stem niet te laten overslaan, maar haar blik was scherp en ontzettend bedrukkend. Haar knalblauwe ogen kwamen nog meer tot hun recht door het zwarte kanten lint wat er als een masker overheen was gebonden. Haar donkere blauwe haar wat bijna zwart leek kwam stijl tot aan haar middel terwijl er enorme grote steenbok horens krullend uit haar voorhoofd tevoorschijn kwamen. Ze hief haar onnatuurlijke lange arm op en gebaarde ermee naar de trainingsruimte.

'Alle onderdelen staan tot je beschikking. Je hebt tien minuten de kans om ons te laten zien wat je kunt. Ga je gang, je tijd gaat nu in.' Ze draaide zich om en ik kon nog net zien hoe haar voeten waren veranderd in twee grote hoeven.

Er waren een paar trainers in de ruimte verschenen en ik probeerde zo goed mogelijk mijn trillende handen te verbergen. Mijn voetstappen klonken extra zwaar op de harde matten, maar ik vertelde mezelf dat het maar verbeelding was en dat ik me moest concentreren.

Ik liep niet onmiddellijk op een trainer af, maar begon eerst wat gewichten te heffen. Ik kwam echter niet verder dan vijftig kilo voordat mijn benen te erg begonnen te trillen en ik de gewichten moest laten vallen. Ik hoorde niemand lachen, er volgde alleen doodse stilte en ik besloot al snel om naar de trainer van het zwaard vechten te gaan.

Hij overhandigde mij een zwaard en ging in vechthouding staan waarna hij boog en wachtte totdat ik het ook deed. Ik boog voor hem, maar had nauwelijks de tijd om omhoog te komen voordat hij al met de eerste aanval begon. Ik blokkeerde zijn zwaard moeilijk, maar zorgde ervoor dat ik geen verwondingen opliep. Ik duwde hem naar achter en wilde onmiddellijk met mijn zwaard van boven toe slaan, maar ik werd al snel verrast door zijn zijdelingse slag die mij keihard in mijn ribben raakte.

Ik voelde hoe de lucht uit mijn longen werd geperst en voor een kort moment werd alles even zwart voor mijn ogen en voelde ik hoe mijn hoofd de grond raakte.

'Genoeg! Je kunt gaan.' De koude kille stem van de Spelmaakster weergalmde door de ruimte heen en ik voelde hoe een paar handen mij omhoog hezen en me richting de andere deur duwde. Verdwaasd en misselijk liep ik half struikelend naar de deur toe, niet eens denkend aan mijn slechte cijfer, maar meer aan mijn nederlaag bij de trainer. Hoe kon ik een Tribuut verslaan als ik het niet eens voor een paar minuten kon opnemen tegen een Capitool persoon?

Ik voelde opnieuw een grote druk op mijn schouders en merkte dat het niet van mijn misselijkheid afkwam, maar van mijn schuldgevoel voor Melissa en ons bondgenootschap. Van de doodsdreiging die opnieuw boven mijn hoofd hing en van het gevoel van dood wat ik nu overal kon voelen.

Ik had het enorm verpest.

District 5 - Emily Harrison (16) POV. Spelmakers ruimte.

Mijn gejaagde adem schuurde langs mijn keel die ruw en pijnlijk aanvoelde. Met slikken probeerde ik het te verzachten, maar ik had geen tijd voor adempauzes. Mijn benen brandde en begonnen te verzuren toen ik nog meer kracht bij wilde zetten. Ik voelde het zweet over mijn rug heen druipen en probeerde mijn haren uit mijn gezicht te halen.

Ik keek naar de lange baan voor me en zette met mijn linkervoet af tegen een kleine verhoging. Mijn bezwete handen zette ik neer op het koele oppervlak van de bok en drukte mezelf omhoog in een handstand. Even bleef ik staan in de positie waarin ik me bevond, maar al snel liet ik mijn lichaam overhevelen waardoor ik aan de andere kant van de bok terecht kwam.

Ik durfde een korte blik te werpen op de grote klok die aan de muur hing en zag dat ik nog zeven minuten overhad. Ik moest er vast uitzien als een opgejaagd dier, maar ik wist dat ik me zo ook zou gaan voelen in de arena wanneer ik alleen maar als jaagobject werd gezien door de andere Tributen. Ik zou vermoord worden zonder een greintje van medelijden tenzij ik zou doorvechten. En dat moest ik nu ook doen. De Spelen was in deze ruimte voor mij al begonnen.

Mijn gezicht verstrakte, samen met mijn vastberadenheid en ik draaide me resoluut om van de klok en liep van de baan af. Ik voelde hoe mijn kuiten het uitschreeuwde van verzuring, maar ik liet niets horen. Ik staarde recht naar mijn doel en hoorde alleen mijn zachte voetstappen en het getik van de klok op de achtergrond.

De trainer keek nonchalant en een beetje spottend op toen ik met een rechte rug voor hem ging staan, zwaard in mijn hand. Met opgetrokken wenkbrauwen en een grijns op zijn gezicht bekeek hij me van top tot teen waarna hij een klein lachje uitliet die door de hele ruimte leek te echoën.

'Weet je het zeker kind? Deze dingen zijn behoorlijk scherp.' Hij was de enige die om zijn eigen grap lachte. Ik bleef doodstil en gooide alleen een zwaard zijn kant op die hij met milde irritatie opving.

'Best, zoals je het wilt.' Gromde hij terug en greep zijn zwaard extra goed vast. Ik boog voor hem en ging in aanvalspositie staan. Hij boog niet terug, mompelde alleen wat en viel aan.

De klank van metaal op metaal weergalmde door de ruimte heen en ik sloeg zijn zwaard met moeite weg. Hij grijnsde breed en sloeg zijn zwaard nogmaals hard tegen de mijne aan. Hij duwde met al zijn kracht mijn zwaard zo ver mogelijk naar achteren toe, maar ik liet me niet omduwen. Zijn gezicht kwam steeds dichterbij en ik zag de zweetdruppels op zijn rode voorhoofd staan.

'Kun je het wel aan?' Siste hij boos en trok zijn zwaard terug waarna hij een snelle houw van boven gaf. Klunzig en geschokt weerde ik de slag net af en duwde ik zijn zwaard weg. Ik gaf geen antwoord, want ik weigerde mee te doen met zijn achterlijke spel. Hij grijnsde opnieuw en begon nu snelle stoten uit de delen. Ik kreeg klappen op mijn armen, op mijn benen en uiteindelijk raakte zijn zwaard me op mijn wang. Ik voelde het branderige gevoel van een snee en toen ik met mijn vingers over mijn wang heen streek waren deze rood van het bloed. Ik keek hem strak aan en hij glimlachte onschuldig en draaide zijn zwaard in een rondje.

'Een ongelukje kan gebeuren. En ik had je gewaarschuwd.' Hij lachte opnieuw en het geluid ervan bleef in mijn hoofd steken waar het na echode als een marteling. Ik gromde en duwde hem hardhandig van me af waarna ik mijn zwaard naar zijn ribben stak. Hij dook uit de weg en greep mijn zwaardhand vast waarmee hij me naar voren sleurde. Boos wilde ik me omdraaien, maar hij schopte met zijn voet pijnlijk tegen mijn rug aan en ik viel hardhandig voorover. Met een smak kwam ik met mijn gezicht op de mat terecht en meteen voelde ik hoe zijn zwaard in mijn rug stak.

Hij drukte net verder door dan nodig was en opnieuw voelde ik het branderige gevoel van een verse wond. Ik hoorde hoe hij naast me neer bukte en zijn zwaard verplaatste zich naar mijn keel. Het koude metaal voelde vies aan op mijn bezwete huid en ik wilde niets liever dan het wegduwen.

'Beweeg je maar niet kind, straks bezeer je je nog.' Het geluid van zijn stem zorgde voor nog meer woede en het enige wat me dan ook op mijn plek hield was zijn zwaard.

'Denk maar niet dat je het straks lang gaat uithouden daar in die arena. De Beroeps zullen je breken. Als een zwak, fragiel kind.' Zijn stem was te zacht om voor anderen te horen. Het leek alleen maar alsof hij naast me zat gebukt om mijn zwaard weg te halen, maar ik wist wel beter. Zijn zwaard draaide zich langs mijn keel en de scherpe kant voelde ik nu tegen mijn bezwete kaak aanduwen.

'Kom. Sta op!' Zei hij wat harder en hij trok mijn zwaard uit mijn handen. Onhandig klom ik overeind terwijl ik het koude staal nog steeds tegen mij aan voelde drukken. De voldane grijns op zijn gezicht ontging me niet, maar ook het feit dat er achter hem een houten paal was niet.

'Ik geef me over.' Mompelde ik zachtjes. De lichte verbazing in zijn ogen ontging me niet, maar het verdween zo snel alweer dat ik niet zeker wist of ik het wel echt had gezien.

'Zeg het harder.' Siste hij en ik voelde hoe de punt van het zwaard nog harder tegen mijn vel aan werd gedrukt.

'Ik geef me over!' De Spelmakers moesten het zeker weten hebben gehoord, en aan de grijns op zijn gezicht te zien wist hij dat ook. Zijn zwaard verdween van mijn keel en hij gooide het nonchalant voor mijn voeten neer. Zijn ogen vonden de mijne opnieuw en ze keken me spottend aan waarna hij zijn rug naar mij toedraaide.

De Spelen waren een vies spel. Iedereen wist het. De enige die het ontkenden waren de mensen van het Capitool, maar wie waren zij om te oordelen over iets waar ze zelf niet aan meededen. Ze keken vol plezier toe hoe kinderen elkaar op de goorste en gruwelijkste manieren afmaakten.

En nu zou het niet anders zijn.

Voor ik het wist vonden mijn klamme handen het heft van het zwaard en met ingehouden adem stapte ik naar voren terwijl ik de trainer bij zijn kraag vast greep. Voordat hij ook maar kon reageren duwde ik hem met al mijn kracht vol tegen de houtenpaal aan en ramde ik mijn zwaard door zijn shirt heen, net boven zijn schouder, in de paal.

Zijn schreeuw was het enige wat volgde, want hij kon geen enkele kant meer op. Hij stond letterlijk vastgenageld aan de paal en geen enkel wapen was binnen zijn handbereik. Ik greep het andere zwaard wat hij ook achteloos op de grond had gegooid en drukte het tegen zijn nek aan. Hij begon boos te grommen en te vloeken, maar ik drukte het zwaard alleen maar harder tegen zijn keel aan. Ik voelde hoe het bijna in zijn huid sneed, maar ik drukte niet door. Ik boog alleen maar voorover totdat mijn lippen bijna bij zijn oor waren.

'Ik win.' Mijn stem was zacht, nauwelijks een fluister, maar ik wist dat hij het duidelijk had verstaan. Zijn gezicht vertrok, maar hij zei niets. Ik liet het zwaard langs zijn schouder naar beneden glijden en wierp het voor zijn voeten. Ik voelde hoe zijn ogen mijn handelingen volgde, maar ik weigerde hem aan te kijken.

De luidde bel die door de ruimte weerklonk gaf aan dat mijn tijd voorbij was. Ik hoorde het schuiven van een deur en liep er met zachte passen naartoe. De Spelmakers hoefde ik niet te zien. Ik zou vanavond wel merken wat ze van mijn optreden vonden. Voor een moment was ik even van mijn zorgen over de Spelen verlost.

Nog geen vijf minuten later stond ik alweer voor de deur van het District 5 appartement. De karmijn kleurige deur voelde koel aan tegen mijn warme handen en toen pas merkte ik dat mijn lichaam nog steeds bedekt was met koud zweet. Ik duwde de deur open en liep het nu inmiddels al bekende appartement binnen.

Alles was in rood en zwart tinten geverfd en gemeubileerd. Het was een toepasselijke keuze voor een Tributen kamer, omdat niets ons zou kunnen afleiden van de bloedgekleurde muren en stoelen. Alles deed denken aan een toekomstige dood en de kleine portretten van de winnaars van District 5 maakte het er ook niet makkelijker op. Het waren er in totaal vijf, een passend nummer, maar het werden er niet meer. Ik zuchtte en wendde mijn ogen af van de asgrauwe gezichten op de foto's die ik niet langer dan een paar seconden kon voortduren.

'Trek je vieze schoenen uit voordat je binnenkomt. Ik dacht dat ik dat al vaker had gezegd?' De kille stem van Lucien vulde plots de ruimte en ik hoorde hoe hij een nieuwe teug nam van zijn sigaret. Het hele appartement stonk ernaar. Zelfs in mijn eigen kamer kon ik niet ontsnappen aan de vieze geur ervan.

Ik draaide me langzaam om en schopte mijn schoenen uit die met een harde bonk tegen de deur aan kwamen. Het zachte tapijt onder mijn tenen nam het zweet op wat nog op mijn voeten zat en met een gespeelde glimlach draaide ik me weg van Lucien en zijn gore gewoonte.

'Emily, lieverd, weet je onze afspraak nog?' Zijn zachte stem zorgde ervoor dat er rillingen over mijn rug heen liepen. Met zijn wandelstok tikte hij tegen de bank aan in de zitruimte en wenkte me met zijn hoofd.

'Eerst praten, daarna de kamer verlaten.' Hij drukte zijn sigaret uit in een asbak en ging in een zwarte fauteuil zitten waarna hij met zijn stok naar de bank wees. De woorden van Mable die ze zo vaak had herhaalt in de trein echoden nog na in mijn hoofd. Ik moest naar Lucien luisteren, ik moest luisteren.

'Ik mag jou wel Emily.' Met milde argwaan nam ik plaats op de rode bank terwijl hij me een koude glimlach schonk. 'Je hebt me deze paar dagen laten zien dat je meer potentie in je hebt dan ik dacht, maar alsnog is dat niet genoeg om te winnen. Je weet dat je sponsors nodig hebt.' Hij haalde opnieuw een sigaret uit zijn binnenzak en stak hem zonder moeite op. De rook blies hij in mijn gezicht, maar ik weigerde te hoesten.

'Daar zijn de interviews voor.' Mompelde ik met op elkaar geklemde kaken terug. Hij knikte tevreden en boog wat meer mijn kant op.

'Daarom moet ik weten wat er is gebeurd in de Spelmakers ruimte en hoe jij van plan bent het publiek te bespelen. Je bent een slimme meid Emily, gebruik je hersens nu dan ook.' Onbewust balde mijn handen zich tot vuisten, maar Lucien zag het wel. Hij lachte en nam nogmaals een trek van zijn sigaret, maar ik kon alleen maar naar zijn koude violetkleurige ogen kijken.

'Begin maar snel met praten Emily. Je tijd om nog wat te kunnen zeggen is bijna om. Over een paar dagen ben ik namelijk degene die een houten kist met jouw lichaam erin terug naar huis verstuurt als je me nu niks verteld.' Zijn stem sneed door de stilte van de kamer heen en zijn gezicht werd verduisterd door kringetjes rook. Terwijl ik de sinistere grijns op zijn gezicht nog net kon uitmaken wist ik dat hij ook deel was van mijn Spelen. En die gingen nauwelijks om vechten. Het was een machtsspelletje waarbij de populairste Tribuut won. En ik wist dat als ik hier levend uit wilde komen ik dat moest zijn. En daarvoor moest ik luisteren.

District 8 - Arom Rijzendwater (18) POV. Bekendmaking scores.

De gedempte stemmen die uit de woonkamer kwamen klonken misvormd door de dichte glazen deur heen. Kaarsen flikkerden door het glas en soms zag ik een rode schim met een dienblad voorbij lopen. Met mijn handen in mijn zakken staarde ik bewegingloos naar de mensen die steeds voorbij de deur liepen. Met een simpele beweging zou ik in de kamer zijn, maar iets in mij wilde niet gaan.

'Ga je niet naar binnen?' De zachte stem van Joy liet me opschrikken en vlug draaide ik me om, om haar achter me te zien staan. Ze streelde liefkozend de ketting die om haar hals heen hing, maar het ontging me niet dat haar ogen rood waren van het huilen.

'Ik weet niet zeker of ik mijn score wel wil zien.' Ze lachte, maar het veranderde al snel in een snik terwijl ze haar ketting stevig vast greep.

'Jij bent tenminste nog gespierd en knap, je krijgt zo tientallen sponsors. Ik daarentegen heb het compleet verpest.' Een beetje onhandig keek ik toe hoe ze weer begon met huilen terwijl ze zich van mij afdraaide.

'Kom zeg, je hebt vast wel goed gescoord. Je bent nota bene vrijwillig naar de Spelen gegaan.' Ze knikte en veegde haar tranen weg met de mouw van haar vest. Haar ketting blonk in het licht van de kaarsen en het kristal wierp kleine kleurspectrums op de muren.

'De enige reden dat ik vrijwillig ging was omdat mijn beste vriendin was gekozen. Ik kan niet vechten, ik ben geen overlever.' Ze zuchtte en verborg haar gezicht achter haar handen. Ze leek op een totaal ander persoon dan een paar dagen geleden. Op het podium in District 8 had ze met een sterk en onverwoestbare uitdrukking op haar gezicht gestaan en de dagen in de trein had ze geen enkele kans voorbij laten gaan om te leren. Maar bij de strijdwagens was ze totaal ingestort.

'We moeten gaan, ze zullen vast op ons aan het wachten zijn.' Ongemakkelijk klopte ik op haar schouder in de hoop dat het haar wat zou kalmeren, maar ze leek het niet te merken dat ik haar aanraakte. Ze knikte alleen en duwde de glazen deur open terwijl ze nogmaals in haar ogen wreef met haar mouw.

De groen gekleurde kamer werd verlicht door tientallen kaarsen die overal stonden. Verschillende bediendes haalden de lege borden en platen van de grote ijzeren tafel af en staken nog meer kaarsen aan. Joy liep meteen door naar de woonkamer waar gedempt gemompel en gelach vandaan kwam. Ik volgde haar langzaam en probeerde niet te luisteren naar de stem van Caesar Flickerman die op luid volume uit de grote TV kwam zetten.

'Daar zijn jullie! Kom schiet op, ga zitten! Het kan elk moment beginnen.' Onze Mentor keek ons met een grote glimlach aan terwijl haar bruine haar als een ijscoup op haar hoofd was gedraaid. Ze was bijna net zo Capitools als onze Begeleider, maar ze had ons nog niet teleurgesteld. Ze reek ons beide een groot glas aan met wijn erin en duwde ons in de zachte bank waarna ze ons de mond snoerde en het volume van de TV nog hoger zette.

Caesar had zijn regenboog kleuren verruilt voor een witpak met rode accenten. Zijn rode lippen hadden iets lugubers toen hij grijnsde terwijl Claudius naast hem stoïcijns voor zich uitstaarde. Caesar haalde nog een hand door zijn haar waarna hij een bundeltje papieren kreeg aangereikt van een assistente en de eerste foto in beeld kwam.

'Zoals u weet worden de Tributen op een schaal van één tot twaalf beoordeelt na drie dagen van nauwkeurige beoordeling. Vandaag hadden ze een laatste kans om de Spelmakers alles te laten zien en de volgende cijfers zijn daar het eindresultaat van.' Caesar sloeg de bladzijde om en de eerste foto werd naar voren gehaald. Zara Radley keek met haar grijze ogen dwars door ons heen en haar harde gefocuste blik leek niet bij haar jonge leeftijd te passen.

'Uit District 1, Zara Radley. Met een score van negen.' Ik hoorde hoe Joy wat mompelde, maar het leek niet naar ons gericht te zijn. Zara's foto verdween en haar Districtpartner kwam in beeld.

'Uit District 1, Caldwell Ballantynn. Met een score van acht.' Zijn grijnzende gezicht verdween en ik hoorde hoe onze Mentor en Begeleider zachtjes lachte.

Lerola's foto kwam in beeld en haar linkermondhoek was iets omhoog gekruld waardoor ze een cynische blik in haar ogen kreeg. 'Uit District 2, Lerola Aemilia. Met een score van elf.' Caesar grijnsde met haar mee en de foto van Tellas kwam in beeld. Een enorme kwade glimlach was op zijn gezicht geplakt terwijl hij zijn gespierde armen voor zijn borst gekruist hield.

'Uit District 2, Tellas Lane. Met een score van elf.' De moed zakte me in de schoenen en Joy begon ook weer zachtjes te snikken terwijl ze haar gezicht dramatisch achter haar handen verborgen hield. Ik wilde het liefst weggaan uit de ruimte en de rest van de score's niet meer zien, maar ik leek vast genageld te zijn aan mijn plek. Hoe kon ik twee mensen met een score van een elf ooit verslaan?

De foto van Mayline kwam in beeld en ik herinnerde me hoe flirterig ze naar me had gezwaaid in de wachtruimte. Zij had al besloten dat ik haar bondgenoot zou zijn, maar ik wist niet zeker of ik dat wel wilde. Op haar foto glimlachte ze vrolijk en straalde haar fel blauwe ogen terwijl het cijfer vier voor haar hoofd verscheen. Caesar leek er minder plezier in te hebben dan bij de Beroeps en toen Jack's foto in beeld kwam kon ik zweren dat ik hem zelfs hoorde zuchten.

'Uit District 3, Jack Chamberlain. Met een score van zes.' Caesar's glimlach kwam weer tevoorschijn en zijn lippen leken overgoten te zijn met bloed door zijn lugubere lippenstift. District 4 kwam in beeld en Rhine's harde blik verscheen op het scherm.

'Uit District 4, Rhine Overton. Met een score van tien.' De Beroeps deden het alles behalve slecht dit jaar en ik hoopte maar dat ik ze niet zou tegen komen in de arena, maar die kans was vrij klein. Joy leek het ook te beseffen, want ze keek nauwelijks nog naar het scherm terwijl District 4 nog in beeld was.

'Uit District 4, Favian Aurolus.' Zijn blik op de foto was niet hard of gemeen, maar eerder provocerend en dat zag en niet passend uit voor een Beroeps. Hij leek me recht aan te kijken terwijl Caesar trots zijn cijfer oplas. 'Met een score van negen.'

District 5 kwam in beeld en ik kon me het meisje op de foto goed herinneren. Haar bruine haren waren hoog opgestoken terwijl haar grote groene ogen speels, maar ook strijdlustig de camera inkeken.

'Uit District 5, Emily Harrison. Met een score van acht.' Dat was behoorlijk hoog voor een niet Beroeps Tribuut, maar haar Districts partner Kevin had precies hetzelfde cijfer. Toch was het duidelijk tijdens de trainingsdagen dat ze absoluut geen bondgenoten waren. Kevin was altijd op zichzelf.

Colleen verscheen in beeld met haar nuchtere, kalme blik die nooit leek te veranderen. Een zeven verscheen voor haar bruine ogen en voor een moment dacht ik dat haar blik leek te veranderen, maar de foto verdween te snel om het zeker te weten. Alex kwam in beeld met zijn vreemde oogkleuren en een ietwat arrogante houding. Hij kreeg hetzelfde cijfer als Colleen, maar ik kon me er niet goed op concentreren. District 8 kwam steeds dichterbij.

'Uit District 7, Mocca Lynne. Met een score van zeven.' Caesar leek zelf ook een beetje verbaasd door die score voor zo'n jong iemand. Meestal haalden mensen onder de veertien niet hoger dan een vijf, Riley voldeed daarentegen wel aan de verwachting en haalde een vier.

Plots kwamen onze foto's in beeld en onbewust hield ik mijn adem in toen die van Joy werd uitvergroot. Op haar foto zag ze eruit als een pure beroeps. Haar ogen stonden steenhard en haar blik was moordend, maar het meisje wat naast mij zat zag er heel anders uit.

'Uit District 8, Joy Mainhood.' Een klein lachje ontsnapte uit Caesar zijn mond en onze Mentor verhoogde het volume van de TV nog eens. 'Met een score van drie.' Het cijfer bleef voor een kort moment op de TV hangen waarna Joy's foto weer uit beeld verscheen. Ik durfde niet opzij te kijken, want ik hoefde niet te zien hoe ze in huilen uit zou barsten, maar het was onze Mentor die verschrikt begon te gillen.

'Een drie?!' Haar drankje viel op de grond en haar mond ging een paar keer open en dicht, maar ze leek van boosheid niks meer uit te kunnen brengen. Niemand merkte het toen mijn foto in beeld kwam totdat Caesar mij aankondigde.

'Uit District 8, Arom Rijzendwater. Met een score van zeven.' Met een harde zucht liet ik mijn adem uit en zakte ik verder in de bank weg. Het was een opluchting om een gemiddeld cijfer te halen, want ik had ook niet hoger verwacht. Onze Mentor was het er kennelijk niet mee eens, want ze stampte met een rood hoofd boos de kamer uit terwijl onze Begeleider haar op de voeten volgde.

Met een schuin oog durfde ik een blik op Joy te werpen verwachtend een huilend meisje te zien, maar niets was minder waar. Haar ogen stonden triomfelijk en om haar mond speelde een kleine glimlach terwijl ze zachtjes tegen haarzelf mompelde. En ik wist waar ik die blik van kende. Die blik had ik ook gezien in de lift nadat we de Strijdwagens hadden gehad. Die blik was haar overwinningsblik en ik wist meteen wat haar plan was.

'Je hebt het express gedaan hé? Je hebt express een laag cijfer gehaald zodat iedereen denkt dat je een zwak zielig meisje bent! Je bent hartstikke trots op jezelf!' De woorden kwamen mijn mond uit voordat ik het doorhad, maar Joy leek als door de bliksem te zijn geraakt. Ze sprong op, balde haar vuisten en keek me boos aan.

'Ik zag een drie op dat scherm staan bij mijn foto! Een cijfer wat mijn dood betekend! Ik ben alles behalve trots!' Haar stem sloeg over terwijl er weer tranen in haar ogen verschenen en voor een kort moment betreurde ik mijn plotselinge uitbarsting, maar tegelijkertijd zag ik die glimlach weer voor me en wist ik dat alles wat ze deed een toneelstuk was.

Caesar's stem galmde weer door de kamer heen en voor een moment was het lang genoeg stil om te horen dat Mina uit District 9 een zes had gehaald en haar Districtspartner Ash een vijf.

'Ik had er alles voor gedaan om een zeven te krijgen zoals jij.' Snauwde Joy plots boos en met een laatste woedende blik stampte ze ook de kamer uit. District 10 verscheen in beeld, maar ik luisterde maar met een half oor naar Caesar.

'Uit District 10, David Curtis. Met een score van negen.' Het drong nauwelijks tot me door dat het cijfer uitzonderlijk hoog was. Het enige waar ik nog aan dacht was dat iedereen van de Tributen nou dacht dat Joy een zwak Tribuutje was wat ze met een zucht omver zouden blazen. Maar niks was minder waar.

'Uit District 10, Melissa Crejak. Met een score van zes.' Ik wendde mijn blik weer tot de TV en kon nog net de foto van Melissa zien die met een zielige uitdrukking mijn kant op keek. Zij zou nu blij zijn dat ze niet de aller laagste score van allemaal had gehaald. Zij zou nu denken dat ze een kans zal hebben om te overleven, maar Joy zou haar afmaken zonder medelijden.

Katy kwam in beeld met een foto die niet deed denken aan een twaalfjarige, maar eerder aan een volwassene. Ze haalde een zeven en Avon haalde een 8. Waren die cijfers wel geloofwaardig? Klopte die wel met hun werkelijke kansen om te overleven? Mijn cijfer leek nu plots ook niks meer te betekenen.

'Uit District 12, Lyanna Larone. Met een score van zes.' Caesar sloeg de laatste pagina om en haalde diep adem waarna hij Leandros aankondigde.

'Uit District 12, Leandros Patterson. Met een score van acht.' Voor een kort moment glimlachte Caesar breed en likte hij zijn knal rode lippen af waarna het beeld zwart werd en het Capitool embleem verscheen.

Snel drukte ik de TV uit en sloot ik mijn ogen om alles uit te sluiten, maar de cijfers bleven voor mijn ogen zweven. Allemaal leken ze opeens zo onbelangrijk, want ik wist nu dat ze alleen maar waren gebaseerd op wat de Spelmakers van ons vonden. Maar over een paar dagen zou pas echt duidelijk worden wie de moordenaars waren en wie de slachtoffers. Dan zal iedereen zijn echte waardige cijfer pas laten zien.

AN: Eindelijk! Een update! Halleluja! Jullie willen niet weten hoe opgelucht ik ben dat ik dit eindelijk kan posten. Ik heb over dit hoofdstuk zo lang gedaan en eindelijk is het dan af. Ik weet dat het één van mijn mindere hoofdstukken is, maar ik denk dat jullie mij wel kunnen vergeven. :D

Elk stukje belicht weer een ander aspect van de Scores en ik ben toch wel behoorlijk blij met hoe het hoofdstuk is geworden. Jack moest vooral de spanning vooraf laten zien en het begin van zijn "optreden", waarna Emily juist de spanning in de Spelmakers ruimte moest laten zien en ik wilde Lucien er weer heel graag instoppen. Arom was weer een heel ander verhaal en ik hoop dat jullie de onverwachte wending met Joy ook leuk vonden! Ik wil heel graag horen wat jullie ervan vonden. Van de POV's en van de Scores zelf natuurlijk.

Volgend hoofdstuk is de Interviews! Die zal hoogstwaarschijnlijk wat langer zijn en als je nog een speciaal iets hebt of een idee, kostuum wat dan ook voor je Tribuut vertel me dat dan in je review, dan kan ik daar misschien rekening meehouden.

Verder wil ik mega erg MyWeirdWorld, LeviAntonius en Leakingpenholder bedanken voor de hulp bij dit hoofdstuk en het pushen dat ik door moest schrijven. Anders had het waarschijnlijk nog een week geduurd haha.

Voor nu de puntentelling (Ik reken de reviews voor de AN niet mee):

LaFlorine - 29 Punten.
Greendiamond123 - 39 Punten.
MyWeirdWorld - 48 Punten.
SirWalsingham - 34 Punten.
FF-Schwarz - 28 Punten.
MadeByMel - 22 Punten.
TeenReadToo - 22 Punten.
JoyMainhood - 12 Punten.
LauraTwilightHungerGamesHPfa n - 20 Punten.
Sharonneke95 - 20 Punten.
Cicillia - 18 Punten.
Leakingpenholder - 31 Punten.
Florreke - 20 Punten.
LeviAntonius - 42 Punten.
Jannaatjee - 1 Punt.

Iek! Alleen nog de Interviews en een heel kort hoofdstukje over de avond voor het Bloedbad en dan begint het dan echt! De Spelen! Oh jullie willen niet weten hoeveel zin ik erin heb!

Maar laat in je review weten wat je ervan vond, van de 3 POV's, de Scores en nog eventuele aanvulling op je Tribuut voor de interviews. En als je op de Authors Note had gereageerd in een review dan moet je even een Anonieme review op dit hoofdstuk sturen met je Naam erboven zodat ik alsnog de punten kan geven die je verdient ;).

Liefs,

Jade