A/N: Harry Potter is van J K Rowling en niet van mij. Dit is slechts een verhaal van een fan.

"Oooo, Harry denkt meteen na als ik een brief voor lees. Het schijnt hem te helpen. Op deze manier hebben we de dingen sneller uitgepuzzeld en weten we vaak ook vrijwel meteen een antwoord. Maar om het echt goed te doen moet Daphne eigenlijk over mijn schouder mee lezen". Beide dames keken Bella aan. Het was duidelijk dat ze er niets van begrepen. Het was helemaal frappant dat Daphne ineens de haard uitstapte met aan haar hand Aristona. Aristona kroop meteen op de schoot van Harry en gaf hem een knuffel. Ze legde haar hoofd op de schouder van Harry en zag Daphne hem een kus op de lippen geven.

Voor Minerva en Arabella zag het eruit als of het de gewoonste zaak van de wereld was. Met een beetje angst keken ze dan ook meteen naar Bella. Hun verbazing nam alleen maar verder toe toen Daphne, Bella ook zo een kus op de lippen gaf. Bella las opnieuw de briefen voor en Daphne keek over haar schouder mee.
Harry was niet echt aan het opletten, hij was te druk aan het spelen met Aristona. Dat dachten Minerva en Arabella tenminste. Bella had net de laatste brief op tafel gelegd en keek naar Harry. Daphne was achter hem gaan staan en legde haar handen op zijn schouders.

Met een blik van Daphne naar Bella gaf hij een diepe zucht.
"We hebben een hoop te doen deze zomer. Droebel eerst de mond snoeren. Daarna zijn excuses ophalen. Sirius proberen te bevrijden. Mijn vrouw een kus geven en hopen dat ze niet gek word in die gevangenis".
Even keek Harry naar Daphne en weer terug naar Bella.
"we moeten ook dame Zweinstein helpen en dat boek vinden wat ze bedoelde. Perkamentus een hak zetten als het kan".

Nu keek Harry naar zijn oma en gaf haar een glimlach.
"Maar vooral wil ik van mijn familie houden en de tijd inhalen die ik met mijn oma gemist heb. Ik hou van jullie allemaal".

Harry werd bedolven onder een berg knuffels van iedereen. Die avond was het groot feest.

(BTK 3) H1 Het feest 1.

Harry zat met zijn oma aan het ontbijt in het potterkasteel. Arabella was alweer naar haar toverdrank kelder gegaan en Bella was met Daphne bij de ouders van Harry gaan zitten. Ze hadden zich voor genomen om zoveel mogelijk te leren van Lilly. Iets wat Isabella en Minerva geweldig vonden. Lilly was immers niet voor niets de slimste heks van haar tijd. Arabella maakte het niet veel uit. Zij vond dat alles wat Bella kon leren geweldig was.

Lilly was de slimste heks van haar tijd. Net zoals Hermelien het nu was. Maar de groep vrienden, waren op hun beurt gezamenlijk beter dan welke groep dan ook. Maar Lilly Potter was een klasse in zichzelf. De spreuken die zij ontwikkeld had waren een staaltje van Toverkunst die niemand voor haar hadden gezien. En alles van haar was terug te zien in haar zoon. En dat was nog een rede waarom Bella en Daphne zo vaak bij Lilly waren.

Aristona speelde met de katten van Arabella en had de tijd van haar leven. Zij hoefde nog niet zoveel te leren. Alles wat ze nu wist was al goed genoeg vond ze. En als ze wel wat wilde leren had ze twee zusters en een grote broer.

Ondertussen in de keuken

"Zeg Harry, wat is dat tussen jou, Bella en Daphne" vroeg zijn oma ineens.
"Ik weet het niet oma. Maar het is net alsof we al een zijn samen. Het is begonnen toen we die persoon in het bos zagen. U weet wel Krinkel met Voldermort". Minerva kon maar al tegoed herinneren hoe ze de rode vonken van Daphne zag. Nog nooit had ze een leerlinge gezien die, die afstand kon bereiken met enkel rode vonken. Het was de vooravond van de verzameling in de grote hal. Toen had ze voor het eerst haar huis openlijk aan dat van Harry verbonden. Aan het huis van haar kleinzoon.

"Ja dat weet ik nog goed ja" vertelde zijn oma hem.
"Maar Harry wat ik eigenlijk bedoelde was de kus van Daphne. En dan ook de kus die ze aan Bella gaf". Harry keek zijn oma even aan. Hij knikte en dacht na.
"Daphne en Bella houden allebei evenveel van mij net zoals ik van hun hou. Nu heeft Bella mij verteld dat ik hun beide moet kiezen of ik krijg geen van twee". Minerva knikte en luisterde naar wat hij nog meer wilde vertellen.
"En omdat we geen van drieën weten of dat wel kan en of het kan gaan lukken, proberen we het eerst op deze manier. En verder dan een kusje willen we toch nog niet gaan. En ik denk dat Bella en Daphne het ook goed vinden zo". Minerva keek hem eens doordringend aan.
"Ik denk dat je gelijk hebt Harry. Ze zien er inderdaad tevreden uit".

"Zo Harry wat denk je te gaan doen aan de briefen die je vandaag hebt gekregen". Harry keek van zijn oma naar de stapel briefen die er op de tafel lag. Eigenlijk wist hij nog niet wat hij wilde gaan doen. Hij moest daar nog even goed over na gaan denken. Hij wist wel dat hij de hulp nodig had van veel meer mensen. Meer dan alleen zijn vrienden.
"Ik zal het u straks vertellen oma. Maar ik denk dat we vanavond een groot feest gaan geven. Ik weet het eigenlijk wel zeker. Kunt u de professoren uit nodigen die wij kunnen vertrouwen".

Minerva keek hem opnieuw bedenkelijk aan. Ze wist dat Harry weer wat van plan was als hij ineens iets wilde.
"Harry hoeveel mensen gaan er komen".
"Dat weet ik nog niet Oma maar dat ga ik nu regelen met Daphne en Bella". Harry rende vervolgens de kamer uit. Hij werd op de voet gevolgd door Hedwig. Het was duidelijk dat Harry een oplossing had. En zo niet dan had hij een goed begin. In de hal kon ze hem nog horen roepen waar of de anderen waren".

*#*

De middag nog voordat het feest begonnen was.

De haard laaide op en als eerste verschenen Suzanne en Amalia in de ontvangst ruimte. Vlak daarna kwamen ook Marcel en zijn oma naar binnen gelopen. Toen Andromeda en Tops er ook waren was het alleen nog maar wachten op David en Isabella. Zij gingen Hermelien en haar ouders op halen. Er moest veel besproken worden maar daar hadden ze de lunch voor.
Het was dan ook om een uur dat ze allemaal aan de tafel zaten.

Harry stond op en keek van zijn oma naar Daphne en Bella. Hij tikte met zijn mes tegen een glas om de aandacht op te vragen en begon.
"Ik heet jullie allemaal van harte welkom. Vanavond gaan wij een groot feest geven. De rede voor het feest is niets anders dan stemmen winnen en vriendschappen sluiten. Ook is er vanavond een dineer voor bepaalde mensen. Deze is speciaal voor Zweinstein. We moeten ons gaan voor berijden op het komende jaar. En vooral op Perkamentus en Droebel. Ik zal jullie en een aantal gasten dan ook vragen om een eed van geheimhouding voor wat er deze avond en middag besproken word".

Tops en Andromeda begrepen er niets van. Toen ze de briefen zagen die Harry en Daphne hadden gehad en ze zagen ook de verschillende dingen die hem te wachten stonden. Wilden ze niets anders dan hem de hulp geven die hij nodig had. Dus de eed zou geen probleem zijn. Hetzelfde gold ook voor Augusta, Isabella, David en Amalia. Stefan en Emma Griffel konden geen eed afgeven maar beloofde wel om het geheim te houden. Hermelien wilde voor hen de eed afleggen maar dat hoefde niet. Hun woord was voldoende volgens Harry.

Die middag werd er van alles besproken. Een groot gedeelte zou die avond ook nog eens herhaald worden maar nu was het, het belangrijkste.

Harry en Bella hadden samen met Daphne en hun andere vrienden weer het een en ander besproken. Het ging vooral over wat ze gingen doen tijdens de processen. En het grootste gedeelte zou die avond bij het feest in gang worden gebracht. Er was namelijk een ding dat Harry geleerd had. In de Politiek had je vrienden nodig ook al deed je maar alsof. En met de Wikenweegschaar was dat dus niet anders.

*#*

Om vijf uur zouden de eerste gasten komen voor het eten van die avond. Daarna zou om 8 uur het feest gaan beginnen. Die middag waren Daphne en Bella gezamenlijk met Harry druk bezig geweest met het uitnodigen van de mensen voor het eten. Ze hoopten dan ook dat niemand het afzou laten weten. Het was wel kortdag. Maar het moest gebeuren vanwege alle briefen. Een voor een kwamen de gasten binnen gelopen.

*#*

4 uur die middag.

Harry stond met zijn vrienden voor de ingang van het Potterkasteel. De eerste viavia 's zouden zo arriveren. Het was de bedoeling dat de eerste gasten de belangrijkste zouden zijn. Toen de eerste plop klonk zag Harry Poppy Plijster samen met professor Banning staan. De kleine professor begroete Harry vriendelijk en Poppy keek meteen of alles nog goed was met hem. Ze was zelden geroepen zonder een medische rede.

Harry vertelde hen over het eten van die avond, en liet hen door Mini de huiself naar de ontvangst ruimte brengen.
Meteen waren er meerdere ploppen en Harry zag Ginny en haar vader staan.
"Harry wat is het idee om mijn dochter nu al een opdracht te geven van een slaaf". Arthur klonk boos en dat nam Harry hem niet kwalijk.

"Sorry, Arthur maar jullie zijn hier voor een feest. En jullie zijn gasten. Het verzoek voor het gebruik van mijn slaaf was om mevr. Wemel op een verkeerd been te zetten. En Ginny jouw jurk licht boven". Arthur was even uit het veld geslagen maar draaide meteen bij toen Ginny het hem uitlegde.

"Kijk pap, als Harry had verteld dat wij hier naar een feest zouden gaan dan wilde mama mee. Door mij een opdracht te geven als zijn slaaf kan ze ons niet weigeren. Dus hebben wij vanavond plezier en denkt mama dat ik aan het zwoegen ben. En mijn jurk had ik al aan Daphne gegeven toen we nog op Zweinstein waren Dit hadden we gedaan voor als het nodig zou zijn. Ik wist zelf ook niet dat het al zo snel zou zijn". Arthur knikte en keek verontschuldigend naar Harry. Die wuifde het weg en liet hen weer begeleiden door Mini. Hij vertelde nog wel dat er voor Arthur ook een gewaad lag voor die avond.

De volgende gasten die arriveerde waren professor Stronk en madam hoog. Met wat elegante gebaren brachten Marcel en Harry hen ook naar de ontvangst ruimte.
"Ik heet jullie allemaal welkom. Echter, ga ik jullie allemaal wat vertellen en daarvoor wil ik graag een eed van geheimhouding van jullie hebben." Vertelde Harry hen. De gasten keken elkaar aan en wisten niet echt wat ze moesten doen. Het was niet iedere dag dat een twaalfjarige jongen hen om een eed vroeg. Harry was niet uit het veld geslagen en pakte zijn toverstok.
"Hierbij zweer ik Harry James Potter dat ik deze bijeenkomst, en alles wat iedereen zegt geheim zal houden. Ik zweer het op mijn leven en mijn magie. Zo is het geschreven zo zal het zijn". Er verscheen een wit licht en het verdween weer. Alle genodigde herkende de gloed en wiste dat Harry het echt meende. Toen Daphne, Bella, Suzanne en ook Marcel en Hermelien hem volgde keken ze elkaar aan. Banning die al het een en ander wist pakte zijn toverstok en liep op Harry af.
"Hierbij zweer ik dat ik deze bijeenkomst en alles wat iedereen zegt geheim zal houden. Ik zweer het op mijn leven en mijn magie. Zo is het geschreven zo zal het zijn"

Toen banning de eed had afgelegd volgden de anderen ook. Harry haalde snel de anderen erbij en ook hun legde de eed af. Het imponeerde iedereen vooral toen Amalia Bonkel de eed aflegde en vroeg.
"Mijn heer Potter. Mag ik u verzoeken om de lijding te nemen in deze bijeen komst. Ik als hoofd van de schouwers sta volledig tot uw beschikking".

Arthur keek van Amalia naar Harry en kon zich niet meer inhouden.
"Mevr. Bonkel, u kunt toch niet menen dat u meer naar Harry luisterde dan naar onze minister" vroeg hij verbouwereerd aan Amalia.
"Arthur ik heb meer vertrouwen in Harry en zijn vrienden dan dat ik heb in alle volwassen die nu in deze kamer zijn. En dat bedoel ik niet onaardig". Beantwoorde ze zijn vraag.

David en Augusta vertelden meteen dat ze die mening met Amalia deelde.
Bij het eten vertelde Harry wat er zoal gebeurd was in de eerste twee jaren op en rond de school. Een hoop verzweeg hij wel. Het ging namelijk niemand aan wat hem allemaal bij de dreuzels was overkomen. En ook niemand hoefde te weten dat Bellatrix Zwart zijn vrouw moest worden. Maar hij verzweeg ook een hoop over Ginny en de rol die ze nu voor hem speelde. Wel liet hij het contract tussen hem en Arthur zien. Iets dat met veel verwondering en goedkeuring werd ontvangen. Wel vertelde hij dat het Droebel en Perkamentus waren die voor een hoop verantwoordelijk waren geweest. Vooral het uit elkaar houden van hem en zijn oma.

Dit bracht velen schokken van ongeloof over de menigte. Ook vertelde hij wat Hij gezamenlijk met zijn vrienden had gedaan om huis Potter weer te kunnen vertegenwoordigen. En op die manier zijn oma weer aan zijn huis had verbonden. Toen hij de briefen liet rondgaan en hen wees op de verschillen in boetes tussen hem en zijn vrienden geloofde ze hem uit eindelijk toch allemaal. Het kwam er allemaal op neer dat hij hun hulp nodig had in Zweinstein en in het ministerie. Hij wilde niet dat ze gingen spioneren maar wel dat ze hun oren open hielden. Ze moesten ook zweren dat ze geen risico zouden nemen. Dit was overigens geen magische eed.

Alle genodigde beloven dan ook dat ze alles in de gaten zouden houden en hem te helpen waar ze konden. Ze beloofde hem ook om hem en zijn vrienden te trainen als dat nodig mocht zij. Je wist maar nooit wanneer Voldermort weer terug zou komen. Hij had het nu toch ook al twee keer geprobeerd. De angst nam wel toe toen Harry hen vertelde dat hij de tweede keer sterker was dan de eerste keer.

Tijdens het eten keek Bella over de tafel heen. Amalia zat samen met Arthur te praten over het ministerie. Minerva zat met banning en Stronk in een diep gesprek. En Poppy vertelde madam Hoog over het een en ander. En het viel Bella op dat ze iedere keer een blik op Harry richten. En steeds keken ze weer snel weg. Bella kon het niet meer houden en trok Harry en Daphne mee naar een andere kamer.

Terwijl ze Harry en Daphne de kamer in duwde keek ze nog eens over haar schouder heen. Ze zag niemand en deed gauw de deur achter zich dicht.
"Denken jullie dat we hier goed aan hebben gedaan?" was haar bezorgde vraag. Daphne keek haar bezorgd aan en vroeg hoezo.
"Nou iedereen kijkt steeds naar Harry en ze weten nu allemaal wat hem is overkomen. En ik weet ook dat ze alleen maar de grote lijnen kennen maar toch. Ik wil niet dat Harry hier meer pijn door gaat krijgen. Ik ben bang voor hem". De tranen die zich in de ogen van Bella bevonden begonnen langzaam over haar wangen naar beneden te lopen. Daphne en Harry snelden zich meteen naar haar zijde.
"Het geeft niets Bella. Ik wist dat ze het moesten weten. We hebben hun hulp nodig. En vanavond bij het feest hoeven wij hun niets te vertellen". Vertelde Harry haar terwijl hij en Daphne, Bella over haar rug wreven. Bella legde even haar hoofd op de schouder van Harry en trok Daphne tegen zich aan. Ze voelde de liefde die haar vrienden haar gaven en kwam langzaam weer tot rust. Na nog wat enkele woorden van troost nam Bella hen beide weer mee naar de andere kamer.

Isabella stond op en gaf haar een kus op haar wang.
"Gaat het weer een beetje met jou Bella". Vroeg ze vriendelijk.
"Ja het gaat weer goed met me". Isabella lachte vriendelijk en bracht Bella weer bij de anderen.

*#*

In de hal van het Potterkasteel stonden ze te wachten op de gasten. Terwijl het viertal daar zo stonden waren de overige gasten nog in de zij kamer. Ze hadden net aan Lilly en James verteld wat Harry en zijn vrienden van plan waren. Voor Lilly was het een wonder dat Harry dat allemaal deed. James was echter bang voor wat het teweeg zou kunnen brengen. Lilly gaf hem daarvoor een klap op zijn schouder.
"James onze zoon heeft niets anders dan ellende gehad zins wij zijn overleden. En dan denk jij nog om zijn naam en de naam Potter. Ik zou als ik hem was iedereen een kus willen geven. Een Dementor kus als het kan". Het bracht een rilling bij iedereen die zich in de kamer bevond. Alleen Minerva keek met bewondering naar haar dochter.

"Lilly jij wild niet weten hoeveel ik van jou in hem terug zie. Hij is net zo slim en doortrapt als jij was. Als ik niet beter zou weten zou ik denken dat jij in Zwadderich had moeten zitten". Vertelde Minerva aan haar dochter in het schilderij.
"Dat was de sorteerhoed ook van plan maar ik vroeg hem om Griffoendor". Iedereen keek met grote ogen naar Lilly, James deed van schrik een stap achter uit. Het was ook op dat moment dat Harry binnen kwam lopen.
"De gasten zijn er allemaal en ze hebben de eed gezworen. Hee, waarom zijn jullie zo stil" vroeg Harry meteen.
"Niets schat, alleen maar wie waar moest zijn volgens de sorteerhoed". Vertelde Lilly hem snel.
"Ja blij dat hij naar je luistert anders had ik nu in Zwadderich gezeten" antwoorden Harry een beetje klakkeloos toen hij weer de kamer uit liep. Niemand reageerde erop maar keken met open monden over en weer tussen Lilly en Harry.

*#*

7 uur in de avond.

Harry stond klaar om zijn gasten te ontvangen. Samen met Daphne, Suzanne en Marcel, keek hij gespannen naar de ingang van het Potterkasteel. Zelf wist hij niet wie er allemaal waren uitgenodigd en al helemaal niet waarom. Hij wist alleen dat het om hun imago ging. Amalia en David hadden hen verteld dat ze als de vier erfgenamen een goede indruk achter moesten laten. Wand de indruk die ze bij de Wikenweegschaar hadden achtergelaten was niet zo best geweest. Ze waren nu bekend als de vier ijspegels.
De indruk dat ze hadden achtergelaten was er een van angst. Iedereen wist dat als je een van hen kruiste dat je het ook meteen met de anderen aan de stok zouden krijgen. En vanavond moesten ze laten zien dat ze ook anders waren.

De volwassenen hadden de uitnodigingen op zich genomen. Ze hadden hen verzekerd dat ze wisten wie ze moesten hebben. Wie dat waren hadden ze hen niet verteld. Wel dat het er niet zoveel waren. Maar vooral dat het feest uit de naam van de vier erfgenamen was, en ook dat het op het Potterkasteel werd gehouden.
Isabella had Harry overgehaald om zijn naam eraan te verbinden. Want alleen al door zijn naam zou iedereen komen. Harry vond dat natuurlijk niet leuk maar hij begreep het wel.

Met zijn vieren stonden ze zenuwachtig bij de deur te wachten. De eerste viavias die iedereen had gehad zouden bijna geactiveerd worden. Met tussen poses van twee minuten zouden dan alle gasten per 3 of vier arriveren.
Toen de eerste plop klonk keek Harry zijn ogen uit. Niemand minder dan Lucius, Narcissa en Draco Malfidus stonden voor hun neus. Inwendig kon Harry de volwassenen wel wat aan doen. Iedereen mocht komen van hem maar waarom nu uitgerekend hun, en dan ook nog wel als eerste.

Met zijn trots aan borend en zijn woede tegen houdend verwelkomde hij hen alle drie. Lucius liep hem straal voorbij net als Draco. Bij Daphne bleef Draco staan en kuste haar hand.
"Gun je mij een dans vanavond, Daphne" vroeg Draco op een slijmerige toon. Daphne moest de neiging tot kokhalzen tegen houden.
"Als de kans daar is en er is niemand met wie ik liever zou dansen. Dan zal ik daar eens over na denken. Jonge heer Malfidus" was haar antwoord. Suzanne moest met moeite haar lach in houden terwijl Marcel en Harry binnensmonds aan het gniffelen waren. Narcissa gaf Harry haar hand en die werd door hem gekust. Draco en Lucius waren al door een elf naar binnen geleid. Toen ze volledig uit het zicht waren bukte Narcissa naar voren en kuste Harry op zijn lippen. Met wijde ogen keek Harry haar aan. Hij wilde wat zeggen maar werd tegen gehouden toen ze haar vinger op zijn lippen legde.
"Deze moest ik van Bellatrix aan jou geven. Ga haar gauw opzoeken Harry ze maakt zich ongerust over jou". Narcissa keek niet meer om en liep gauw naar haar man toe. Weer klonk er een plop en de volgende gasten verschenen.

Ruim een uur later stonden ze nog in de gang. Iedere twee minuten verschenen er mensen die ze moesten verwelkomen. Dat het er maar een paar waren was gelogen vond Harry. Daphne en Suzanne vertelden hem dat het hoofd zakelijk mensen van het ministerie waren en van de Wikenweegschaar. Maar er waren vooral veel leerlingen van Zweinstein. Het bleek dat die allemaal ouders hadden op hogen plaatsen. Maar ook die in de Wikenweegschaar actief waren. Daphne vertelde hem dat ze op deze manier stemmen konden winnen in hun rechtszaak tegen Droebel en Perkamentus. Dit was iets wat Harry wel begreep. En daar was weer een plop.

Voor hen stond een brede man en een wat tengere vrouw. Ze waren van indiaanse afkomst. Voor hen lagen twee jonge dames. Het waren de tweeling Patil. Ze zaten beide in hun jaar op Zweinstein. Ook zij hadden dus moeite met de viavia. Harry was blij dat hij niet de enige was. Ze heten hen allemaal welkom toen Harry en Marcel hen weer rechtop hadden geholpen.

Ze waren nog net op tijd voordat Daphne werd omhelsd door een paar armen. Harry herkende een meisje van Zweinstein. Dag Tracy riep Harry haar. Tracy keek bang naar Harry. Ze wist dat Griffoendors en Zwadderich niet samen gingen. Dat was iets waar Draco voor had gezorgd. Ze was bang dat Harry haar en haar ouders meteen weer weg zou steuren. Echter, tot haar verbazing reikte Harry haar de hand en kuste haar hand vervolgens op de rug daarvan. Daphne vertelde hem dat Tracy al een vriendin was van toen ze nog heel klein waren. Het enige wat Harry daar niet leuk aanvond was dat ze het geheim had gehouden. Maar hij begreep het wel met de verschillen die zich afspeelde tussen de huizen. Daar moesten ze dus wat aan doen bedacht hij zich. Tracy keek blij naar Harry en toen naar Daphne. Daphne hing voor over en fluisterde wat in het oor van Tracy. Deze knikte en keek schuldig naar de grond. Harry zag nog wel dat haar wangen kleurde, en ook dat Daphne een grijns had op haar gezicht.

Toen ze ook mevrouw en meneer Davids hadden verwelkomd begeleide ze hen de zaal in. Midden in de zaal nam Suzanne het woord. Eerst keek ze even rond of iedereen een drankje had gehad. Zelf nam ze er een die haar door Snot was aangereikt en hield hem omhoog.

"Geachte aanwezigen. Wij heer Potter/ Griffoendor/ Prosper, heer Lubbermans, jonkvrouwen Goedleers en ik zelf jonkvrouwen Bonkel. Heten jullie allemaal welkom. Dit feest is ter eren van onze toetreding tot de Wikenweegschaar, maar ook tot het school bestuur. We begrijpen dat door de commotie die er was ontstaan. En dan bedoel ik de laatste keer dat wij in de Wikenweegschaar waren. Dat het een oneerlijk beeld van ons zou kunnen hebben geschapen". Even hield Suzanne stil en keek naar haar tante. Amalia knikte dat het goed ging en Suzanne ging weer verder.

"Met deze avond, en ten eren van ons vier. En met dank dat we het Potterkasteel mogen gebruiken van heer Potter. Willen wij jullie beter leren kennen. Wij en al onze schoolgenoten hier aanwezig zijn de toekomst van onze wereld. En wat beter dan die te beginnen op een basis van vriendschap. Wees blij en gelukkig en geniet van het feest". Suzanne hief het glas en dronk.

Nog voor dat Harry de kans had om een slok te nemen, voelde hij een hand om zijn arm. Amalia stond achterhem en vertelde dat hij mee moest komen. Iedereen was er hoofdzakelijk voor hem, en daar moest gebruik van worden gemaakt. Harry was er niet blij mee maar wist wat ze bedoelde. Amalia stond net voor meneer en mevrouw Davids toen en een plop was in het midden van de zaal. Iedereen was meteen stil en angstig. Daar in het midden van de zaal, stond niemand anders dan.