(BTK 3) H12 Wie is toch die lerares.
De verjaardag van Harry was dit jaar in Zweinstein gevierd. Het was gek maar een verjaardag in een ziekenhuis bed was de beste verjaardag die Harry ooit had gehad. Het was voor het eerst dat hij echt bij zijn vrienden en familie was. Het was ook weer de dag dat zijn favoriete meisje hem in haar armen sloot.
"Dag Aristona, hoe was het logeren bij jou vriendin" vroeg hij haar vriendelijk. Toen de kleine raket die Aristona heten op hem af was gerend.
Aristona vertelde hen alles wat ze had gedaan en waar ze was geweest. Het iets waar ze allemaal dankbaar voor waren. Iedereen was nog uitgeput van die dag ervoor en wilde niet veel zeggen. Dus iedere minuut die ze naar Aristona moesten luisteren was welkom. Ze had voor Harry een tekening gemaakt en die vervolgens met trots voor aan zijn bed werd gehangen. De kus die ze van Harry kreeg deed haar enorm blozen. Aristona rende dan ook snel naar haar moeder toe en begroef haar hoofd in haar jurk. Arabella die het allemaal had aan gekeken vertelde aan Bella en Daphne dat ze competitie hadden.
Dame Zweinstein had zich heel even laten zien, om toen meteen weer terug naar de geheime kamer te gaan. Ze had nog geen controle over de magie die ze nu bezat. Ze had net als ieder magisch kind last van per ongeluk magie gebruik. En voor iemand die de magie van het hele kasteel tot haar beschikking had. En wel de magie van meer dan duizend jaar. Was het niet mis. Je kon haar nu als een gevaar voor iedereen beschouwen. Maar dat was iets dat ze met nog een paar weken te gaan voor het nieuwe school jaar, wel onder controle zou kunnen krijgen.
Niemand vond het leuk dat Dame Zweinstein alleen op school verbleef. Maar ze begrepen het wel. Zeker toen Poppy vertelde over Harry. Ze moest de magie van Harry al onderdrukken toen hij nog maar zes maanden oud was. Hij had toen alles in de huiskamer tegen het plafond geplakt. En dat was iets dat veel volwassen nu nog niet eens kunnen.
Harry keek met een beetje schaamte naar de grond. Het was een van de verhalen die zijn moeder hem ook had verteld. Wat Poppy gelukkig niet had verteld was dat hij zijn vader ook aan het plafond had gehangen. En dan Alleen omdat zijn oma hem zover had gekregen dat hij hem weer los liet komen. Harry was toen boos geweest omdat zijn oma weg ging. En hij niet mee mocht van zijn vader. Maar toen was zijn oma nog gewoon Aneing.
*#*
Een dag later kreeg iedereen de brief waar ze allemaal op hadden gewacht. Het waren de uitslagen van hun examens. Natuurlijk wisten ze allemaal al dat ze over waren gegaan, als dat niet zo was dan was dat wel gezegd. Alleen wist niemand met welke cijfers ze waren overgegaan. En net als het jaar daarvoor was weer het groepje van Harry de beste van de hele school.
Harry en Bella hadden de hoogste cijfers in verweer tegen de zwarte kunsten. En Daphne en Hermelien streden om de rest van de vakken. Behalve kruiden kunde. Die was alleen voor Marcel. Daar had hij het hoogste punt van allemaal.
Voor Aristona was er ook goed nieuws. Zij had haar examens van het eerste jaar ook gehaald en mocht meteen in het tweede jaar gaan beginnen. Het was iets waar ze keihard voor had gewerkt in het Potter kasteel. En ook iets wat ze stiekem had gedaan. Alleen Arabella, Minerva en haar ouders wisten dat.
De weken die nog te gaan waren verliepen rustig. Harry had nog een verassing voor iedereen maar dat kregen ze pas op school van hem te horen.
Het was iets wat Bella en Daphne niet echt leuk vonden. De laatste weken waren dan ook niets anders dan Harry pesten net zolang dat hij zijn geheim prijs zou geven. Iets wat hen niet was gelukt. Wat wel leuk was, was dat iedereen in het potter kasteel was gebleven. En daar ook weer een heel stuk voor uit hadden gewerkt in hun boeken. Het was niet zo dat ze graag school werk deden. Maar op het moment dat ze samen waren, dan was dat gezellig. Het was een groep dat elkaar hielp bij alles wat ze met elkaar deden.
Als het om planten ging dan was Marcel altijd de genen bij wie je moest zijn als je iets niet wist. Bij toverdranken was dat Daphne. Hermelien bij Geschiedenis van de tover wereld. En tot ieders verbazing was Suzanne bijna overal net zo goed in. Alleen bij verweer en transfiguratie waren het Bella en Harry die de boven toon voerde. Er was niemand beter dan die twee bij elkaar. De manier waarop die twee elkaar aan voelde was adembenemend. Dat was iets wat duidelijk werd in een van de tover duellen die ze met elkaar hadden.
*#*
Op een van die avonden wanneer ze een beetje aan het rond hangen waren kwam tops met het idee om eens tegen elkaar te gaan duelleren. Iets wat de anderen niet echt zagen zitten maar Bella en Harry rende al naar de duelleer kamer. Daar werden ook de lijstjes van Lilly en James neer gezet. Harry die al klaar stond keek met wie hij moest duelleren. Nog voor dat hij een vraag had gesteld kwam er een gele licht straal op hem af. Het was een kietelspreuk die Bella op hem had afgevuurd.
Nou was het niet zo dat de spreuk op zich zo bijzonder was, nee integendeel. Het was een simpele spreuk die ze in het eerste jaar hadden geleerd. Het was de manier waarop Harry daarvan weg draaide. En vervolgens meteen een spreuk op Bella af vuurde. De manier waarop die twee duelleerde was net als een dans. Iets wat je bijna nooit zag tenzij iedere spreuk was gesynchroniseerd. Elke pas leek gerepeteerd. Langzaam gingen de spreuken van een simpele kietelspreuk tot de snij vloeken die ze Lucius Malfidus hadden zien maken.
En geen van de spreuken raakte de andere. Wel werd langzaam de kamer geruïneerd. Bella liet spreuken zien die niemand ooit had gezien. Het waren spreuken die ze van haar oudere ik had overgehouden. Spreuken die uit de versleutelde herinnering kwamen. En als of dat niet erg genoeg was herhaalde Harry ze meteen. Pas toen zag Minerva wat die twee aan het doen waren en tikte ook meteen Isabella aan.
De ogen van Isabella werden met de seconde groter en hing wat naar het schilderij van Lilly. Ook die ogen werden grote en stonden vol trots. Niemand anders leek het te kunnen zien maar Deze drie dames zagen het wel. Het was geen gewoon duelleer spel die ze aan het spelen waren. Het was er een van de geest. Bella en Harry waren beide bij elkaars geest gekropen. En lieten dus van te voren zien wat ze gingen doen. Dat was ook de reden waarom iedere spreuk zijn doel miste. Het was een gave die maar weinig tovenaars bezaten. En de connectie die deze twee kinderen lieten zien was ver boven die van welke tovenaar dan ook.
Het duel ging voor bijna een uur verder voor ze ineens allebei abrupt op hielden.
"Bella we moeten stoppen ik kan niet meer. Voor je het weet raak ik jou en dat wil ik niet". Bella die net zo aan het hijgen was als Harry knikte van ja. Ze was zo buiten adem dat ze geen ander antwoord meer kon geven. Minerva beloofde hen wel dat ze een duelleer les met banning zou gaan regelen voor hen beide. Ze wist namelijk dat Banning vijf jaar duelleerkampioen van de wereld was geweest. En ze keek dan ook uit naar de eerste sessie die hij met de kinderen zou hebben. Ze geloofde namelijk nooit dat hij hen zou kunnen verslaan als ze zo met elkaar verbonden waren.
*#*
De laatste dag was aan gebroken en de spullen waren allemaal gehaald. Harry stond in de hal vlak bij de voordeur al te wachten op de anderen. Zijn hutkoffer stond naast hem en de kooi van Hedwig stond er boven op. Hedwig zelf was al onderweg naar Zweinstein. Ze hield er niet van om opgesloten te zitten in haar kooi. Het was ook die reden dat Harry de kooi ook maar beslood om achter te laten. Op Zweinstein zou Hedwig toch alleen maar in de uilenvleugel verblijven.
Isabella was naast hem komen staan en bleef maar proberen om zijn haren goed te doen.
Met gespeelde irritatie deed Harry net alsof hij het niet leuk vond. Maar inwendig genoot hij van alle aandacht die hij van zijn moeder kreeg. Zelf wist Isabella het ook ze kon hem immers voelen. Maar ze speelde het spelletje met hem mee. Ze vond het leuk om zo nu en dan even aan hem te frunniken. Het was iets dat een moeder hoorde te doen en iets wat hij nooit van zijn tante had gekregen.
"HAARRRYYYY" klonken er twee stemmen van boven aan de trap. Harry keek op en Isabella volgde zijn blik.
Boven aan de trap stonden Daphne en Bella beide met hun armen vol spullen.
"We hebben geen plaats meer kan dit bij jou of niet". Vroegen de beide gelijktijdig. Harry draaide met zijn ogen en keek zijn moeder aan.
Isabella draaide haar hoofd lachend weg en durfde niet meer naar hem te kijken. Ze hoorde hem nog wel wat mummelen. De woorden die zij hem hoorden zeggen brachten haar in een schater lach. Ze hoorde het duidelijk maar durfde het niet te herhalen.
(Harry riep mummelend, misschien moet ik toch maar van de contracten af zien. Die twee worden nog eens mijn dood).
Harry opende zijn hutkoffer en liet de dames hun gang gaan. Zelf ging hij nog even kijken of hij niets was vergeten.
Zonder het zelf door te hebben liep hij zijn eigen kantoor binnen. Even keek hij naar zijn mantel die aan de kapstok hing. Hij wist niet zeker of hij die wel mee wilde nemen. Het was de mooiste mantel die hij had. En hij gebruikte hem alleen maar bij bepaalde gelegenheden. Dus na een kleine twijfeling liet hij hem toch maar achter.
Een uur nadat alle koffers eindelijk dicht waren stonden ze met zijn allen op het perron van 9 3/4. Het was de eerste keer dat Aristona ook mee mocht. En ze was dan ook bloed nerveus. Die dag zou ze aan Harry hangen als of hij de enige was die ze kende. Voor Daphne en Bella betekende dat wel dat ze niet allebei bij Harry konden zitten. En nog voor ze besloten hadden wie aan de andere kant van Harry kon gaan zitten zat Suzanne er al.
"Zo dan hoeven jullie geen ruzie temaken om deze kant". Vertelde Suzanne hen met een duivels lachje.
Daphne en Bella namen lachend hun verlies. Ze wisten dat ze niets hoefde te vrezen van Suzanne. Harry was van hun en dat wisten ze. Hij zou nooit iets doen om hun pijn te doen. Wel zagen ze hoe Harry innig met Aristona aan het fluisteren was. Even keek ze met haar grote ogen de coupe rond en knikte hevig van ja. Daphne die eerste een vernietigende blik op Harry had geworpen keek vragend naar haar Zusje.
"Nee, dit is tussen mij en Harry" riep ze met haar neus in de lucht. Harry kon de gniffel die hij in zich had niet onderdrukken. De knijpvloek die hij meteen daarna voelde kwam van Bella af.
"Zit je vrouw niet zo te pesten. Anders slaap je vanavond in je eigen bed".
Marcel keek meteen vragend naar Harry.
"Oooo het is niet erg Marcel, dat doe ik toch al iedere nacht. Het betekend alleen dat ik geen nachtzoentje krijg vanavond. Dus die moet jij mij dan maar geven". Vertelde Harry nonchalant
Marcel keek hem bedenkelijk aan en schudden toen hevig van nee. "Echt niet dat ik dat doe" iedereen in de coupe lag meteen blauw van het lachen.
Van uit het niets hield de trein stil. Alles werd kouder en stil. Hier en daar klonk er een gil die in het midden werd afgekapt. Aristona begroef haar hoofd onder de mantel van Harry.
Daphne keek verwilderd naar Bella en die knikte naar Harry.
"Er is een Dementor en we moeten hem verjagen" riep Harry. Hij stond op en ging voor de anderen staan. Suzanne had Aristona beet gepakt en tegen zich aan getrokken.
"Suzanne hou haar hier en hou haar veilig, de rest volg mij. Jullie weten de spreuk". Iedereen die achter hem liep knikte en haalde hun tover stokken te voor schijn. Toen ze net op de gang tussen de coupes waren zagen ze de Dementor Zweven. Harry wilde de spreuk roepen maar viel bewusteloos neer.
*#*
In een zij kamertje van de grote zaal kwam Harry weer langzaam bij. Zijn gelaat was bleek en Aristona zat huilend in een hoekje. Hij keek in de blauwe ogen van Daphne en in de bruine ogen van Bella. Beide keken hem zorgelijk aan maar durfde niets te zeggen. Het was voor het eerst dat Harry een spreuk niet had kunnen uit voeren.
Met een wilde blik bleef hij vragen of de vrouw die gilde was gered. Ze vertelden hem dat er niemand gegild had. Toch bleef hij vol houden dat het zo was. Na dat Poppy hem een stuk Chocolade had gevoerd voelde hij zich beter. En mocht hij naar de grote zaal. De sortering was nog niet gedaan en het feest was nog niet begonnen. Wel Moest Harry eerst alles vertellen wat hij gehoord en gezien had. Dat was het enige waar zijn oma op stond. Zou hij dat niet doen mocht hij niet naar het feest.
Toen hij zijn verhaal had verteld keek zijn oma hem verdrietig aan. Ze begreep meteen wat hij had gezien. Toen ze hem opschoot had genomen. Knikte ze rustig.
"Harry, ik weet wat het was en ook wie jij hebt gehoord. Het groene licht was het licht ven een van de vergetelijke vloeken. Die vloek was op jou zelf gericht. En de vrouw die jij hebt horen gillen die riep. Niet Harry, Niet Harry. Dat was jou moeder. Dat was de avond van Halloween, de avond dat Voldermort Lilly heeft gedood om daarna jou te kunnen doden. En dat jij flauw viel dat is niets om jezelf voor te schamen. Wat veel mensen niet weten is de gruwel die jij hebt me gemaakt. Het is veel meer dan dat mensen ooit zullen mee maken in hun hele leven. Het zijn ook die dingen die hun tot jou aan trekken".
Zachtjes voelde hij twee armpjes om zijn nek heen glijden. Even keek hij in de donkerblauwe ogen van Aristona.
"Harry we zullen er voor jou zijn" vertelde ze hem zachtjes. Harry knikte en knuffelde haar terug terwijl hij van de schoot van zijn oma gleed.
"Zou ze weten dat hij van ons is Daphne" vroeg Bella haar zacht.
"Ja dat weet ik maar nu troost ik hem, het is mijn broer" riep Aristona fel.
"Mooi dat ik dat weet. Als ik ooit problemen met jullie heb stuur ik mijn zusje op jullie af" piepte Harry.
Iedereen liep vervolgens lachend de grote zaal binnen.
Iedereen op Harry en Aristona na zagen dat er een vijfde tafel bij was gezet. Aristona liep na de andere eerstejaars toe. En keek even terug naar Daphne. Die knikte dat het goed was en zuchtte voor haar zusje. Zelf gingen ze allemaal aan de tafel van Griffoendor Zitten.
Met hun blikken glijdend lans de oppertafel zagen ze als eerste dat Perkamentus vriendelijk aan het kijken was. Wat ze ook zagen was iets dat het bloed van Harry meteen deed koken. Met een blik opzij keek hij naar Ginny. Die keek hem schuldig aan en wist niet wat ze moest zeggen. De ogen van Bella en Daphne waren vernauwd. En keken vurig naar de persoon die naast Hagrid zat. Harry zuchtte diep. Hij telde luid tot twintig en hoopte zijn rust te kunnen bewaren.
Zijn handen werden onder de tafel vast gehouden door Daphne en Bella. Even hief hij zijn hoofd omhoog en keek naar zijn oma. Aan haar blik kon hij zien dat het voor haar ook een verassing was. Net als voor de andere vrouw aan de andere kant van de tafel zat. De vreemde vrouw die vlak naast sneep zat. Zij was een van de weinige die een lach wierp in de richting van Harry. Ze keek hem vriendelijk aan en gaf hem een knip oog.
Overal aan de tafel hoorde hij leerlingen vragen wie of ze was. En waar ze vandaan kwam. De kleine kneepjes die hij van Daphne en Bella in zijn handen voelde deden hem verder tot rust komen. En even dacht hij terug aan een paar weken daar voor. Het was de dag dat hij de vrouw voor het eerst had gezien.
Hij kwam langzaam bij in de ziekenzaal en keek in de twee mooiste groenen ogen die hij ooit had gezien. Voor hem stond een vrouw van een jaar of dertig. Zoiets schatte hij. Ze had donkerkrullend haar. Het haar wat hem meteen aan Bella en Bellatrix herinnerde. Haar, haar had de lengte van het haar van Daphne. En ze had ook de zelfde glimlach als die van Daphne. Maar haar neus was die van Bella.
Ze was net zogroot als Tops maar niet uitbundig. Haar verhoudingen waren normaal. En haar gezicht straalde.
"Goeden dag. Kan ik u ergens mee helpen" had hij haar vriendelijk gevraagd.
"Nee, meester het is ik die u wild helpen. en ook zijn vrienden en vrouwen". Harry keek om zich heen en zag dat hij in de ziekenzaal was. Naast hem zat een hond die alleen naar de vrouw aan het kijken was.
Even keek hij weer terug naar de vrouw en begon een beetje over zijn woorden te struikelen.
"Ben.. bent u het. Bent u.. u het echt". De vrouw knikte van ja en vertelde hem dat het gelukt was. Dame Zweinstein had een lichaam en ze was dol blij. Ze had het beeld van zich zelf gemaakt naar dat van Bella en Daphne. Ze wist hoeveel haar meester om de twee heksen gaf. Alleen haar ogen, ze had de ogen van Harry.
"Welkom in ons midden. Mw. ZANITA ZENERIA" vertelde hij haar vriendelijk.
"Meester dank u" ze wilde nog wat meer zeggen maar kreeg niet haar kans.
"Geen Meester. Het is Harry en meneer potter als u mijn professor bent".
"Oke Harry ik zal het doen".
"welkom in de familie Zanita".
Professor Perkamentus was opgestaan en keek de zaal rond.
"Welkom allemaal aan weer een nieuw jaar hier op Zweinstein. Ik hoop dat jullie hoofden weer leeg zijn zodat wij hen weer kunnen vullen met kennis". Hier en daar was er een klein gegniffel maar meer was het ook niet.
"Zoals jullie zien zal er het een en ander gaan veranderen dit jaar. De lege tafel die in het midden staat zal ik later op terug gaan komen. Maar eerst nog een aantal mededelingen. Het verboden bos is nog steeds verboden.
We hebben drie nieuwe profesoren en iets heel anders. Als eerst wil ik jullie voor stellen aan professor Hagrid. Hij zal naast zijn werkzaamheden als grondopzichter ook de lessen met verzorging van fabeldieren tot zich nemen. Er klonk een matig applaus in de zaal.
Bij de volgende mededeling leek Perkamentus wat meer moeite te hebben. Het was een lerares die door het schoolbestuur was aan gewezen. Het was een dag die hij niet snel zou vergeten. Een week voor het nieuwe schooljaar zou beginnen zat Harry met zijn oma aan de tafel van het bestuur. Daphne, Suzanne en Marcel zaten er ook bij. Het zou een les voor ze zijn als hun zelf het bestuur zouden vormen. Dat was hem van te voren mee gedeeld.
Die dag kreeg hij te horen dat de geest van Bings plaats moest maken voor een nieuwe lerares. Eentje die het school bestuur al had uit gezocht. Toen de stemming kwam voor het voor of tegen stemmen. Kreeg hij opnieuw een klap te verwerken. Harry bleek nu ook de stemmen van de andere drie stichters te hebben. En Sirius die op de vlucht was had zijn stem aan huis Goedleers gegeven net als Harry.
En op Lucius kon hij ook niet meer vertrouwen. Het was namelijk zo dat Narcissa nu alle bijeenkomsten van het bestuur zou bij wonen. Het was iets waar Harry voor gezorgd had. Alleen wist Albus niet hoe hij dat gedaan had. Maar hij wist nu wel dat het bestuur alles zou gaan regelen en zo lang als Harry het wilde ging het ook gebeuren. Hij had altijd de meerderheid van de stemmen.
"Jullie nieuwe lessen geschiedenis zal van af dit jaar worden gegeven door. Professor Zeneria. Ze zal de plaats in nemen van Professor Bings. Professor Bings heeft besloten om zich teruggetrokken als leraar. Als geest heeft hij moeite met het bij houden van de lessen.
Verder zullen we ook dit jaar weer een nieuwe Verweer tegen de zwarten kunsten professor hebben. Jullie kennen haar vast wel maar toch zal ik haar voor stellen.
*#*
A/N: ZANITA ZENERIA
ZANITA = Wolf
ZENERIA= engel of beschermend