είχαμε γυρίσει από κυνήγι. ο Sam ήταν σοβαρά πληγωμένος και έφταιγα εγω. επιτέθηκα βιαστικά και εκθεσα τον εαυτό μου. μπήκε στη μέση για να με σώσει. τώρα, τον κουβαλάμε, εγω και ο Dean, στο κρεβάτι του, αφού ραψαμε και φτιάξαμε ο,τι μπορουσαμε. τον προσεχανε με βαρδιες αλλά είχαμε μερικές ελευθερες ωρες. ο Dean μου ειχε κόψει την καλημερα, ήξερε πως εγω φταιω. σε μια από τις ελευθερες ωρες, όταν ο Sam κοιμόταν, πηγα στο δωμάτιο του Dean. "ξέρεις... λυπάμαι παρα πολυ που επιτεθηκα έτσι. φερθηκα ανόητα και ο Sam πληρωσε την υφή... έπρεπε να είναι πιο έξυπνη... απλά... δε θέλω να μου κρατας μουτρα, ηδη με τρώνε οι τυψεις..." ψελλισα ενω έμπαινα. "θα έπρεπε..." μουρμουρισε. ήταν καθιστός στο κρεβάτι του και κοιταγε το πατωμα. εψαξα για μπουκάλι αλλα το μονο που ειδα ήταν ενα μικρο μπουκαλάκι με νερό, ο,τι και να εκανε ή κάνει το κάνει σε απόλυτη νηφαλιότητα. "θα έπρεπε να;" ρώτησα και πλησιασα. "θα έπρεπε να λυπάσαι! ο Sam θα ήταν μια χαρα αν δεν ήσουν τοσο ηλίθια!" φωναξε και πετάχτηκε όρθιος. δεν μιλησα αλλά, ενστικτωδώς, εκανα δυο βήματα πισω. πήγα να πω κάτι άλλα ένιωθα σαν να ειχα χάσει τη φωνή μου. "εσυ φταις που ο Sam δεν μπορεί ουτε να σταθεί όρθιος χωρίς βοήθεια! εισαι ο αδυναμος κρίκους και παντα θα είσαι ο λόγος που κάποιος θα πάθει κακο! είναι απλά θέμα χρόνου μέχρι κάποιος άλλος να τραυματιστεί ή και να πεθανει εξαιτίας σου!" συνέχισε να φωνάζει και με πλισιασε επιθετικα. "εσυ φταις που ο Sam είναι όπως είναι! εσύ φταις που ο Cas ειναι εξαφανισμένος! εσύ φταις που η μανα σου πηρε τη μικρή σου αδελφή και εφυγε! εσύ φταις που ο μπαμπακας σου πουλησε τη ψυχή του για το προωρο μωρό του με το θεμα στην καρδια και τωρα καίγεται στη Κόλαση!" ειπε και συνεχισε να πλισιαζει οσω εγω απομάκρυνομουν. μόλις επιασε την οικογένεια μου στο στόμα του, ταραχτηκα αλλά δεν το έδειξα. "Dean, ηρθα εδω να απολογηθω, οχι να λογομαχισω. και εγω ειμαι αναστατωμένη, ταραγμένη ή όπως αλλιώς το βαφτίζεις αλλά προσπαθω να είμαι ηρεμη. αυτη τη στιγμή μου εχεις δωσει το καθε δικαιώμα να αρχίσω να φωνάζω αλλά μιλαω φυσιολογικά και εχω την απαίτηση να κάνεις το ίδιο" είπα με την πιο ηρεμη φωνη που εχω βγάλει στη ζωη μου. "έχεις και απαιτήσεις; εσυ; εσυ, που φταις για ολα, έχεις και απαιτήσεις; ξέρεις κατι, λάθος της φυσης, εχω και εγω απαίτηση. εχω την απαίτηση να φυγεις και να μην ξαναγυρίσεις!" φωναξε. τα λόγια του ήχησαν σαν καμπάνες κηδείας στα αυτιά μου. "σε παρακαλώ, συνελθε. δεν τα εννοείς και δεν θέλω να αρχίσω να φωναζω αλλά αν συνεχίσεις, θα το κάνω" ειπα με την ιδια ηρεμη φωνη. "εννοω τη καθε λεξη και εχω συνέλθει!" είπε και με στρίμωξε στον τοίχο. πήρα μια βαθια ανασα. "ωραία. μπορεί να είμαι 'λάθος της φυσης' αλλά δεν φέρομαι σαν τον μεγαλύτερο σκατανθρωπο που εχει φτιάξει!" φωναξα και τον εσπρωξα πισω. απο το αγριρμενο βλέμμα που ειχε, με κοιταξε σχεδόν τρομαγμένος. δεν του ειχα ξαναφωναξει. "και μπορεί να φταιω για όλα αυτά αλλά δεν κατηγορω κανέναν, απαισιο υποκείμενο!" συνεχισα. "οποτε, ναι, θα φυγω. αλλά όχι επειδή με τρωνε ενοχες ή γιατί το ζητησες, θα φηγω επειδή εισαι ο χειρότερος άνθρωπος που εχω γνωρισει!" φωναξα με ολη μου τη δυναμη. σηκωσα το χέρι μου και τον χαστουκισα. "αυτό επειδή έπιασες στο βρομοστομα σου τη μανα και την αδερφή μου" εφερε το κεφάλι του στην ευθεία αλλά το χαμηπωσε. του εριξα μια δευτερη, πιο δυνατή "αυτό επειδή έπιασες τον πατέρα μου!" ειπα. έκανε το ίδιο ακριβώς. εριξα μια τελευταία, με ολη μου τη δυναμη. "αυτό γιατί είσαι απαισιος και σου αξίζει" ειπα και γυρισα να φηγω. "και κάτι τελευταίο. η θέση του μπαμπά μου ανήκει κανονικά σε εσένα! η κόλαση δεν είναι για ήρωες σαν αυτον αλλά για μαλακες σαν εσενα!" ειπα και πηγα στο δωμάτιο μου. μαζεψα τα πραγματα μου και πηγα στο δωμάτιο του Sam. αφησα ενα χαρτί που έλεγε 'παρε με τηλ οταν γίνεις καλα, θα σου εξηγησω', τον φιλησα στο μετωπο και εφυγα. αρχισα να περιπλανιέμαι και να κυνηγω μονη μου αλλά ποτε δεν διεγραψα τον Dean απο τις επαφές μου και παντα περιμενα τηλ απο τον Sam. δύο βδομαδες αφού εφυγα, ειδα την ειδοποίηση. αμέσως, πηρα τηλέφωνο τον μικρό αδερφό. "πως είσαι;" ρώτησα μόλις το σηκωσε. "μια χαρα, σε πειρα αφού αναρωσα, όπως μου ζητησες. τώρα πες μου, τι έγινε;" ρώτησε. χαμογελασα, ή φωνή του ήταν το καλητερο πραγμα που εχω ακουσει. "τι σου εχει πει ο αδερφός σου;" ρώτησα. "τίποτα" απάντησε. "οκ..." ειπα και του περιεγραψα τα παντα, ακριβώς όπως εγιναν. δεν εκρυψα ουτε ο,τι εκανε αλλα ουτε και ο,τι εκανα. "πως είσαι;" με ρωτησε. "παλευω να τον ξεπεράσω αλλά τα καταφερνω..." απάντησα. "οκ. δεν θα χαθούμε" ειπε. "μάλιστα. τα λεμε" ειπα και το εκλεισα. δεν εχασα επαφές μαζί του και μιλάγαμε σχεδόν καθε μερα. μια βδομάδα αφού με πρωτοπειρε, ειδα ενα τηλεφώνημα από τον Dean. αμέσως πειρα τον Sam. "γεια" μου ειπε. "Sam, συνέβη κατι;" ρώτησα. "οχι, γιατί ρωτας;" ρωτησε. "είδα τηλέφωνο από τον αδελφό σου" ειπα. "α... ξέρεις ο Dean..." ψέλλισε. "κυλήσε παλι στον αλκοολισμο;" ρώτησα. "βουτηξε. και τα μεθυσμένα τηλέφωνα είναι το νεο του κόλπο" εξήγησε. "οκ. ευχαριστώ που μου το ειπες. απλά, δεν θα επερνε και νομιζα πως ειχε συμβεί κάτι" "δεν πειράζει... τα λέμε" ειπε και το εκλεισε. περα απο τα πιο συχνά τηλεφωνα από τον Dean, δεν άλλαξε κάτι. μετα απο λιγο καιρο ο Sam με πειρε τηλέφωνο. "σε χρειάζομαι" ειπε. "τι έγινε;" ρωτησα ανησυχη. "ο Dean, επαθε ηπατίτιδα. οι γιατροί του δίνουν κατι βδομαδες. δεν ήθελε να μείνει στο νοσοκομείο και το μεταφέραμε στο δωμάτιο του. δεν μπορεί ουτε να σηκωθεί από το κρεβάτι. σε παρακαλώ, δεν αντέχω άλλο" ειπε κλαμενος. "έρχομαι" ειπα και το εκλεισα. την επόμενη μέρα ειμουν εκεί. χτυπήσα την πόρτα και ο Sam μου ανοιξε. "Sam, χαίρομαι τοσο πολυ που είσαι καλά" ειπα και τον αγκαλιασα. "και εγω χαίρομαι που ηρθες. ελα μεσα" είπε. εκατσα μαζι του στη βιβλιοθήκη. "πως είναι;" ρώτησα και του επιασα το χέρι. "Sammy, τι γίνεται;" ακουσα τη φωνή του Dean. γυρισα και τον κοιταξα καλά καλά, ηταν οπως τον ειχα αφησει. "γιατί δεν είσαι κιτρινος;" τον ρώτησα. "επειδή δεν είμαι κινεζος. εσύ γιατί είσαι εδω;" ρώτησε ήρεμα. "για να σταθω διπλα στον Sam επειδή πεθαινεις απο ηπατίτιδα..." ψελλισα. "με το 'ηπατίτιδα' εννοουσα 'γαστρεντερίτιδα'..." ειπε ο Sam. "και με το 'πεθαίνει', εννουσε 'περασε τις χειρότερες 24 ωρες τις ζωής του'..." συνέχισε ο Dean. σηκωθηκα ορθια. "ωραία. Dean, χαίρομαι που δεν ψοφας. Sam, αν το ξανακάνεις θα σε κουρεψω γουλι. γεια σας" ειπα και πηγα να φηγω αλλά κάποιος με επιασε από το καρπο. "να μιλήσουμε πρωτα;" ρώτησε ο Dean κρατώντας με. "έχουμε ηδη μιλήσει και σε ευχαριστώ για τα μεθυσμένα τηλέφωνα. έχουμε λήξει, τέλος" ειπα και τραβηξα το χέρι μου. "εχω παρατηρήσει πως μιλας με τον Sam αλλα μαλλον ξεχασε να σου πει για αυτό" ειπε και έβγαλε μια ταπα. "τι είναι αυτό;" ρώτησα. "α.α. κλεινω 2 μήνες" απαντησε περιφανος. "θα το γιορτάσουμε με fanta και sprite. τωρα να φηγω;" ρώτησα. "δεν θα ρωτήσεις για τα τηλέφωνα;" με ρωτησε. "καλα... γιατί επαιρνες αφού ειχες πει πως δεν θέλεις να με ξαναδείς;" ρώτησα. "γιατί έκανα λάθος..." ειπε. "στο νουμερο; τοσες φορες; ρε μήπως παρατησες τα κρεμμύδια και το γυρισες στις παπαρουνες;" ρώτησα. "σε αυτά που ειχα πει. ειχες δικιο. έπρεπε να είναι ήρεμος" ειπε τρυφερά. "και χρειαστηκες 1 μηνα για να το καταλάβεις;" ρώτησα. "χρειάστηκε 1 μηνα για να βρει το θάρρος. αλλά δεν απαντησες και αυτοσχεδιασαμε" ειπε ο Sam. "ε;" ρώτησα. "του ειπα πως δεν απανταγες και φτιάξαμε τα μεθυσμένα τηλεφωνα. μετα ο Sam επέμενε να έρθεις αλλά ήξερα πως δεν θα ήταν ευκολο. σκέφτηκε την ηπατίτιδα και μέχρι που εκοψε κρεμμύδι για να φαίνεται πως έκλαιγε" τελείωσε ο Dean την εξιστόρηση. "τελειο σχέδιο αλλά δεν θα πάρω..." ειπα και τραβηξα το χέρι μου. "δηλαδή, μετα απο ολα αυτα, ακόμα δεν το έχεις ξεπεράσει;" ρώτησε. "μετα απο ολα αυτα σε εχω ξεπεράσει" ειπα και συνέχισα να τραβαω αλλά ηταν πιο δυνατος. "σε παρακαλω, μπορείς να μου δώσεις μιση ωρα. απλά να περάσουμε μισή ώρα μαζι και μετα μπορείς να φυγεις. σε ικετεύω" παρακαλεσε. "οχι..." ειπα κοφτα. "σε εκλιπαρώ, μου λείπεις..." ειπε κλαψιάρικα και εφαρμοσε τη τακτική 'puppy eyes'. "τα puppy eyes δεν με πείθουν" είπα. συνέχισε να με κοιτάει αλλά σουφρωσε το στόμα του και έκανε μεγαλυτερα τα μάτια του. αναστεναξα. "μισή ώρα" ειπα ηττημένη. "θες νά κάτσουμε μονοι μας;" ρώτησε με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά. "στο δωμάτιο σου;" ρώτησα. "θα προτειμουσα στο παλιο σου δωμάτιο..." ειπε απαλα και με κοιταξε στα μάτια. "ο,τι πεις..." ειπα. μου έπιασε το χέρι και πηγαμε. ήξερα πως θα προσπαθουσε να με κανει να γυρίσω αλλα ήμουν πλεον αποφασισμένη. μόλις ανοιξε την πόρτα του δωματιου, με χτυπησε μια έντονη μυρωδιά κλεισουρας. "θα έπρεπε να το αερίζετε που και που..." σχολιασα. "ο,τι πεις, θα μπουμε μεσα τωρα;" ρώτησε. αναστεναξα και μπηκα μεσα. το δωμάτιο ήταν τελείως αδειο, ακριβώς όπως το ειχα αφησει. "λοιπόν... έχεις κανένα νεο;" ρώτησε και εκατσε στο κρεβάτι. "τίποτα το σπουδαίο, απλά κυνήγι..." ειπα και στερεωθηκα στον τοίχο. "και εγω τα ίδια..." ειπε αβολα. "ο Cas εχει δειξει σημαδι ζωης;" ρώτησα. "τίποτα..." μουρμούρισε. επεσε μια αμήχανη σιωπή και ενστικτωδώς δαγκωσα λιγο τα χείλια μου. χαμογελασε λιγο και κοιταξε τα παπουτσια του. "τι έπαθες;" ρώτησα. "τίποτα απλά είχα ξεχάσει πως κάνεις αυτό το πραγμα με τα χειλια..." ψέλλισε. δεν απάντησα και έπεσε παλι σιωπή. "λοιπόν, εχεις κατι να πεις;" ρώτησα. "οχι, ηλπιζα πως θα εχεις εσύ..." ειπε. "οκ... να κατσω;" ρώτησα. "αν θες.." ειπε και μετακινήθηκε λιγο. εκατσα διπλα του και τον κοιταξα στα μάτια, ολη αυτην την ώρα απεφευγα την οπτική επαφή. "τι έγινε;" ρωτησε. "ξέρω πως προβαρεις τον συναισθήματικο σου μονόλογο τοσην ωρα, θα τον πεις;" ρώτησα. πηρε μια βαθιά ανάσα. "ξέρεις, λυπάμαι πραγματικά παρα πολυ για αυτα που σου ειχα πει, δεν ήξερα τι ελεγα... και ξέρω πως σε πλήγωσαν οποτε θελω να σου ζητησω συγγνώμη, για όλα... και θέλω να σου πω πως σε χρειάζομαι" ειπε διστακτικά. χαμογελασα λιγο και του αγγιξα το μάγουλο, στο σημείο που ειχε φάει τα χαστούκια. "και εγώ λυπάμαι για το τροπο που αντέδρασα. έπρεπε να είμαι πιο υπομονετική. απλά, έχασα τον έλεγχο..." ψελλισα. εβαλε το χέρι του πάνω από το δικο μου και το τοποθετησε στο κρεβάτι. "δηλαδή, θα γυρίσεις;" ρώτησε και φωτιστηκε το προσωπο του. αναστεναξα και χαμήλωσα το βλέμμα. "οχι..." μουρμουρισα. "οχι; γιατί;" ρώτησε. τον κοιταξα παλι στα μάτια. "δεν λέω πως δεν σε χρειάζομαι οπως εσυ και μαζί με εσένα, τον Sam, τοv Cas περασα τη καλητερη περιοδο της ζωής μου αλλά νοιωθω πως ολα αυτα τελειωσαν... λυπάμαι..." εξηγησα. με κοίταξε λες και τον μαχαιρωσα στο συναίσθημα και χαμήλωσε το βλέμμα του. "Dean, δεν ήθελα να σε πληγωσω..." ειπα και πηγα να τον χαιδεψω. "νομίζω πως η μισή ώρα περασε..." είπε. σηκώθηκα όρθια. "αν θες κάτι, παρε με τηλέφωνο..." είπα και χαιδεψα λιγο το κεφάλι του. "επίσης" μουρμουρισε. χαμογελασα και πήγα στη βιβλιοθήκη. "λοιπόν;" ρώτησε ο Sam. "ολα είναι εντάξει..." ειπα. "ο Dean;" ξαναρωτησε. "στο παλιο μου δωμάτιο, στη θέση σου θα πηγαινα. θα τα πουμε" είπα και πηγα να ξαναφυγω. "οκ..." ειπε και πηγε στο δωμάτιο. πηγα στο αμάξι μου και αρχισα παλι να οδηγω. για αρκετό καιρό κηνυγουσα ο,τι έβλεπα. πολλες φορες ο Sam με επερνε τηλέφωνο και μιλαγαμε και πιο λιγες ο Dean έκανε το ίδιο. μια μέρα, ο Sam με πειρε τηλέφωνο. "τι έγινε;" ρώτησα. "μπορείς να έρθεις;" ρώτησε. η φωνή του έτρεμε και ήταν αδυναμη, δεν τον ειχα ξανακούσει να μιλάει έτσι. "που είσαι; τι συνέβη;" ρώτησα ταραγμένη. "στο νοσοκομείο..." ψέλλισε. "νοσοκομείο; εισαι εντάξει;" ρώτησα. "είμαι μια χαρα... ο Dean ειχε παει να πάρει προμήθειες και..." δεν κατάφερε να ολοκληρώσει. εχασα τη γη κατω απο τα πόδια μου. "Sam, στείλε μου το όνομα του νοσοκομείου, έρχομαι οσο πιο γρήγορα μπορω" ειπα και ετοιμασα τα πράγματα μου. μου έστειλε το μυνημα, το νοσοκομείο ήταν αρκετά μακριά αλλά θα μου επερνε λιγοτερο απο μερα για να φτασω. πηρα τα πράγματα μου και πηγα στο νοσοκομείο, οδηγουσα σχεδόν ολη τη νυχτα σαν τρελή. ο Sam με περιμενε στην είσοδο. μόλις τον ειδα τον αγκαλιασα σφιχτά. "σε ευχαριστώ που ηρθες..." ψέλλισε. "πως είναι;" ρώτησα. "προχθές απέκτησε τις αισθήσεις του αλλα ειναι υπερβολικά αδυναμος, αναπνέει με μασκα, έχει ορους και αίμα συνδεδεμένα πανω του... νομίζω πως κοιμάται τωρα" ειπε. "να τον δω;" ρώτησα. εγνεψε θετικά και με πηγε στο δωμάτιο που τον ειχαν. δεν μπορεσα να πιστεψω στα μάτια μου. ειχε διαφορα μηχανήματα που εδειχναν το παλμο του, μασκα στο προσωπο, σωληνακια για τον ορο και το αίμα και ειχε διαφορές γαζες στο κεφάλι, στο δεξι του χέρι και γυψο στο πόδι του. σχεδόν αυτόματα, εβαλα το κεφάλι μου στο στήθος του και αρχισα να κλαιω. δεν εβλεπα τον Sam αλλά τον ενιωθα να με κοιτάζει. "λυπάμαι Dean. ήμουν ηλίθια, δεν έπρεπε να φυγω. δεν έπρεπε ποτε να φυγω. δεν θα σε ξαναφήσω ποτε μόνο σου, ποτε!" μουρμουραγα, σαν προσευχή, ξανα και ξανά. παρολο που είχα σχεδόν πεσει πανω του, δεν τον πιεζα, ο Sam μου ειχε πει πως ειχε σπάσει μερικά πλευρα και φοβόμουν να τον αγγιξω. μετά από λίγα λεπτά, που μου φάνηκαν σαν αιωνας, ένιωσα ενα χέρι να με χαιδευει. σταματησα να μιλαω και απλά έκλαιγα, το χέρι συνέχισε να με χαιδευει. υστερα από λίγο, κατάλαβα πως ο Sam με πλισιαζε. ολη αυτην την ώρα νομιζα πως ο Sam ήταν ο ιδιοκτήτης του χεριου. σηκωσα το βλέμμα μου και είδα τον Dean να με κοιτάει με δάκρυα στα μάτια. "δ... δεν ήθελα να σε ξυπνησω..." ψελλισα. έφερε το χέρι με το οποίο με χαιδευε στο προσωπο του και εβγαλε τη μάσκα. "ήταν το καλύτερο ξυπνημα..." ειπε αδυναμα και χαμογελασε λιγο. χαμογελασα πισω και εφερα μια καρέκλα διπλα απο το κρεβάτι του. "θα κάτσεις;" ρώτησε. "δε θα σε ξαναφήσω μόνο σου, το υποσχέθηκα" ειπα χαμογελαστα και εκατσα. "δηλαδή θα γυρίσουμε μαζί σπίτι;" ρώτησε. "ναι αλλά δεν θα χρειαστούμε το δωμάτιο μου" "ξέρεις πως δεν έχουμε διπλo κρεβάτι, ε;" ρώτησε ο Dean. "η Jody εκανε ανακαίνιση και μου εδωσε το διπλό κρεβάτι που ειχε" σχολιασε ο Sam. ο Dean χαμογελασε και έβαλε παλι τη μάσκα. "τόσο λίγο αντέχεις χωρίς τη μάσκα;" ρώτησα. εγνεψε θετικά. αναστεναξα και κοιταξα το στόμα του, η μασκα ήταν διαφανη και τα χειλη του φαινόντουσαν μια χαρά. "μπορείς να κουνάς το στόμα σου, θα καταλαβαίνω τι λες" πρότεινα. "ειχα ξεχάσει πως διαβάζεις χείλη..." ειπε. χαμογελασα λιγο. "λοιπόν... τι να κάνουμε;" ρώτησε ο Dean. "δεν ξέρω για σένα αλλά εγω θα την πεσω λιγο..." είπα και βουλιαξα στη καρεκλα μου. "μα είναι 10 το πρωι..." σχολιασε ο Dean. "οδηγουσα γυρω στις 8 ωρες" ειπα. "και εγω τι θα κανω;" ρώτησε. "δες τηλεόραση. Sam, μπορείς να με ξυπνήσεις κατα τις 1;" ρώτησα. εγνεψε θετικα. χαμογελασα και ακουμπησα το κεφάλι μου στο πισω μέρος της καρεκλας, κοιμηθηκα αμέσως. ξυπνησα όταν ένιωσα καποιον να με σκουνταει. "τι έγινε;" ρώτησα και πετάχτηκα από την θέση μου. "περασε η ώρα..." σχολιασε ο Sam και μου εδωσε τον καφέ μου. "φχαριστώ... ο Dean;" ρώτησα και ειπια λιγο. "εξετάσεις ρουτίνας. θα είναι πισω σε λιγα λεπτα" ειπε. "οκ. έχεις κάτι να πουμε;" ρώτησα. "οχι, εσύ;" ρώτησε. "ουτε..." μουρμουρισα. αναστεναξε και κάτσαμε σιωπηλοι για λιγη ωρα. "ηρθα με νεα!" ανακοινωσε ο Dean μόλις μπήκε στο δωμάτιο. "για λεγε..." ειπε ο Sam. "παιρνω εξιτήριο, τα μαζευουμε και φύγαμε" ειπε μες την τρέλη χαρα. "Dean, δεν έχεις και κάτι σπασμένα πόδια; πως θα φύγουμε;" ρώτησα, δεν τον ειχα δει. "με αυτό" ειπε και χτυπησε απαλα το καροτσάκι οπου τον ειχαν βάλλει. "και για ποσο θα έχεις ροδες;" ρώτησα. "περιπου 1 μηνα και μετα μια βδομάδα πατεριτσες" ειπε. "οκ, έχουμε ενα ζευγάρι στο bunker. Που έχεις τα πραγματα σου;" με ρωτησε ο Sam. "στο κλεμμένο αμάξι, παρκαρα διπλα στo Baby" ειπα. "that's my girl!" σχολίασε χαμογελώντας ο Dean. γελασα λίγο. "να φυγουμε;" ρώτησε ο Sam και πηρε το σακ βουαγιάζ που ειχε. "θα το παρω εγω αυτό..." ειπε ο Dean και έβαλε τη βαλίτσα στα ποδια του. "και εγώ θα σε παω στο αμάξι" δηλωσε ο Sam και άρχισε να κυλάει τον Dean εξω απο το δωμάτιο. "είστε τόσο ρομαντικοί..." σχολιασα ενω πηγεναμε στο parking. "σκάσε" γκρινιαξαν ταυτόχρονα. γελασα λίγο. μειναμε σιωπηλοί σε ολη τη διαδρομή. αφού στριμωξαμε τα πράγματα στο πορπαγκαζ, ο Sam εκατσε στη θέση του οδηγού και εγω με τον Dean πισω, με τον Dean να είναι ξαπλωμένος στα πόδια μου και εμένα να του χαιδευω τα μαλλιά. "μου ειχε λειψει πολυ ολο αυτο..." είπα. "ποιο;" ρωτησε ο Dean. "ολο. η μυρωδιά απο δέρμα, το να κάθομαι στη πισω θέση, το να χαϊδεύω τα μαλλιά σου..." μουρμουρισα. "λοιπόν..." ειπε ο Dean προσπαθοντας να κάτσει. "... καλωσήρθες σπιτι" μου είπε γλυκά και με φιλησε στο στόμα.