είμουν στο νοσοκομείο. Ο γιατρός ειπε πως τα μάτια μου έχουν υποστεί πολυ μεγάλη ζημιά και έπρεπε να κανω μεταμόσχευση για να ξαναδώ. την επομενη μερα, εγω, o Sam και ο Cas αρχίσαμε να ψάχνουμε για δωρητές. δυστυχώς, τα μάτια δεν ηταν το πιο ευκολο όργανο να βρεις. Οσο ψάχναμε γαι δωρητές, ο Sam με βοηθαγε με σχεδόν τα παντα. Ειχε περασει σχεδόν ενας μήνας και ο Dean δεν ειχε βγει απο το δωμάτιο του. ο Sam μου ειπε πως αυτοτιμωριτε που αφησε τον βρικόλακα να με άγγιξει και πως χρειάζεται λιγο χρονο. περίπου δυο μηνες μηνες μετα τη τυφλωση μου, ο Sam δέχτηκε το πολυπόθητο τηλεφώνημα. είχαμε βρει ματια. δεν μου ειπαν το χρωμα και τα λειπα αλλα αυριο εμπενα νοσοκομείο και μεθαύριο θα εβλεπα. Ομως ο Dean ηταν ακόμα κλειδωμένος στο δωμάτιο του. Αποφάσισα να παω να του μιλησω. Έχοντας μαθει το δρομο, κατευθύνθηκα προς τη πορτα του. ήμουν ακριβώς απ εξω, χτυπησα τη πορτα. "Dean, μπορεις να ανοιξεις τη πορτα;" ρώτησα "ασε με ησυχο" απαντησε απο την αλλη ακρη της πορτας "σε παρακαλω, άνοιξε τη πορτα. θέλω να σου μιλησω" του ειπα "οχι, φυγε" "εχω καλα νεα, άνοιξε". ακουσα βηματα μεσα απο το δωμάτιο και τη πορτα να ανοίγει. o Dean με αγκαλιασε σφιχτά. " λυπάμαι τοσο μα τοσο πολυ" μου ειπε. με τραβηξε απαλα στο δωμάτιο. μόλις μπηκα με χτυπησε μια εντονη μυρωδιά κλεισουρας και αλκοολ. αφου προσανατολιστηκα μεσα στο δωμάτιο εκατσα στο κρεβάτι του. Τον ένιωσα να καθετε δίπλα μου. "Αγγελική, μπορεις να γυρίσεις το κεφαλι σου προς το μερος μου, σε παρακαλω" κουνισα το κεφαλι μου έτσι ωστε να μπορεί να δει τα κατεστραμμένα ματια μου. σηκωσα το χέρι μου και τον χαιδεψα στο μαγουλο, αισθάνθηκα μικρες τριχες να ξεπηδουν απο το δερμα του. "μεγεια το μουσι" του ειπα. καταλαβα πως έσκασε ενα μικρο γελακι. εβαλε το ξερο χέρι του στο προπωπο μου, κοντα στα ματια μου. "δεν μπορεις να φανταστεις ποσο λυπάμαι... τοσο ώραια ματια και..." σκουπισα τα δάκρυα απο το μαγουλο του. "είναι εντάξει. αν όλα πανε καλα." ειπα και χαιδεψα τα λαδομενα μαλλια του. "σε ευχαριστώ" μου ειπε και με αγκάλιασε. ενιωσα τα δάκρυα του να βρεχουν τον ωμο μου. τον αγκαλιασα και του ψυθιρίζα να ηρεμήσει και πως ολα θα πανε καλα. μηναμε ετσι για περιπου 2'. με απομακρυνε απο κοντα του και με χαιδεψε. "δεν έχεις θυμωσει;" με ρωτησε ελαφρώς τρομαγμένος. "γιατι; που και καλα 'αφησες το βρυκόλακα να με τυφλωσει'; ήσουν δεμενος χειροπόδαρα, δεν μπορουσες να κανεις τίποτα" "που τοσο καιρο δεν σου στάθηκα και ήμουν κλειδωμένος εδω..." είπε με ντροπή. αναστεναξα. "στην αρχη ήμουν, δε θα το κρυψω. σε ήθελα, σε χρειαζόμουν δίπλα μου και ειχες απομωνοθει. νομιζα... νομιζα πως δε με αγαπουσες πια ή πως ειχες... αλλα, ο Sam μου εξηγησε τι γίνονταν. πως... δε μπορουσες να είσαι κοντά μου και πως περνας μια 'φαση' και χρειάζεσαι χρονο και αλλα τέτοια χιπικα. αλλα, βοηθησαν. αν δε τα ελεγε, θα είχαμε πιαστεί μαλλι με μαλλι αυτη τη στιγμή..." εξιστορησα και επιασα το χέρι του, ειχα καταλάβει πως τον αναστατωσα ακόμη περισοτερο. "σε ευχαριστώ που είσαι τόσο honest μαζι μου και... συγνώμη. έπρεπε να ήμουν δίπλα σου αντι να κάθομαι εδω... ασχέτως της ψυχολογικης μου κατάστασης..." ομολογισε. απο τη φωνη του καταλαβα πως ειχε αρχίσει να κλαίει. εβαλα το χέρι μου στο προσωπο του. "Dean, ειναι εντάξει. καταλαβαίνω. και δε μπορουσες να το κανεις... απλά, κανε ενα μπάνιο. θέλω να είσαι καθαρος στο νοσοκομείο" του ειπα απαλα και σκουπισα τα δάκρυα του. "ε;" με ρώτησε. "αυριο μπαίνω νοσοκομείο. μεθαυριο είναι η εγχείρηση. μπορείς, σε παρακαλώ, να είσαι δίπλα μου ολη την ωρα; σε θέλω μαζι μου, απο την αρχη ως το τέλος. σε χρειάζομαι" παρακαλεσα και συνεχισα να χαϊδεύω το προσωπο του. καθε κυτταρο μου ηθελε να κλαψει, να ρίξει ένα δάκρυ αλλα τα μάτια μου δεν το επέτρεπαν. "θα είμαι μαζί σου, δε θα σε ξαναφήσω ποτε" μου ορκίστηκε. "ευχαριστώ" του είπα και τον φιλησα στο στόμα. "παω να κανω μπάνιο" ειπε και βγήκε απο το δωμάτιο. πηγα στο δικο μου και ετοιμασα τα πραγματα μου. η επόμενη μερα ηταν τρομερά βασανιστικη, η αναμωνη στο δωμάτιο του νοσοκομείου, χωρίς φαγητό ηταν απαισια. παλι καλά, ο Dean ηταν διπλα μου ολη την ωρα και μου κραταγε το χέρι. μάλιστα, πηρε τη πρωτοβουλία να φάει οταν φαω και εγω. νωρίς το βραδυ, με πειρε ο υπνος, διπλα στον κοιμισμένο Winchester... "Εϊ, ειναι ωρα" ακουσα την φωνή του Sam να μου λέει. ο Dean νε συνόδεψε μέχρι την εισοδο του χειρουργειου. "καλη τυχη" μου ειπε και αφησε το χέρι μου. τον αγκαλιασα και μπηκα μεσα. με ξαπλωσαν και με ναρκωσαν, ειχα φτάσει στο τέλος της ιστορίας. οταν ξυπνησα, ήμουν στο κρεβάτι του νοσοκομειου, με τον Dean να μου κρατάει το χέρι. δε μπορουσα να ανοιξω τα ματια μου και πονουσαν, μια γαζα κάλυπτε τα νεα μου μάτια. ο Dean ακουμπησε ενα πιατο στα πόδια μου. "καλητερα να σε ταισω, εχεις τον ορο στο καλο σου χέρι" μου ειπε. εγνεψα καταφατικά και αρχισε να με ταιζει ενα είδος σουπας. που και που, ετρωγε και καμια κουταλιά αλλα δεν με ενοιαζε. την επομενη μερα, θα εβγαζα τις γάζες. "τι θες να δεις πρωτα;" με ρωτησε ο γιατρός. "το αγορι μου" ειπα με σιγουριά. ο γιατρός έβγαλε τις γαζες και μου ειπε να μην άνοιξω τα ματια μου. "που είσαι;" ρωτησα τον Dean. "μπροστά σου. άνοιξε σιγα σιγά τα μάτια σου" μου ειπε ήρεμα. άνοιξα τα μάτια μου και τον ειδα. έδειχνε ταλαιπωρημένος και ξενυχτισμενος αλλα ηταν υπεροχος. με καρφωσε με τα καταπράσινα ματια του και δάκρυσε αλλα, χαμογελασε. χαμογελασα και εγω αλλα δάκρυα έτρεχαν απο τα νεα μου μάτια. απλα παγωσαμε έτσι, με τον ενα να παρατηρει και να χαμογελα στον άλλον, ενιωσα πως ο χρονος ειχε παγωσει. πλισιασε και με φίλησε στα χείλη. αμέσως, έπιασα τον σβέρκο του. ηταν λες και φιλαγαμε για πρωτη φορα. "να σου πω την αλήθεια, θα μου λείψουν τα μαυρα ματια σου" μου ειπε γλυκα. δεν ειχα μαυρα ματια, ειχαν αλλαξει χρωμα. "Dean, έχουμε καθρεφτη;" τον ρώτησα, ηθελα να δω το χρωμα των ματιων μου. μου εδωσε ενα καθρέφτη. μόλις ειδα τα νεα μου ματια, δακρυσα. "πράσινα, εχω πρασινα μάτια"