HOOFDSTUK 9: ALUDRA'S BEKENTENIS
Andrew houdt de deur voor me open zodat ik naar binnen kan gaan. Ik veeg snel mijn schoenen af aan de deurmat en ga dan tegenover Fulvia aan tafel zitten. Het is een hele verrassing om haar uitgerekend hier terug te zien, want ik weet dat ze vlak na het einde van de Kwartskwelling samen met Plutarch naar 13 is vertrokken om de opstand van daaruit te leiden. Ik had eigenlijk niet verwacht dat ze zelf in haar eentje een ander district zou bezoeken. Maar dat ze nu naar dit afgelegen dorpje aan de rand van district 10 is gekomen, kan eigenlijk maar één ding betekenen.
"Ik ben hier omdat ik jou iets wil vragen," bevestigt Fulvia mijn vermoedens. "Ik zal proberen om zo kort mogelijk uit te leggen waarover het gaat, want ik heb geen tijd om hier echt lang te blijven."
Fulvia vraagt aan Andrew om de voordeur te sluiten - ze wil liever niet dat iedereen zomaar meeluistert - en begint dan haar verhaal. Vanochtend vroeg is ze in district 13 mee aan boord gegaan van een transporthovercraft. Dat toestel kwam nog wat extra materiaal leveren voor een tweede ziekenhuistent vlak bij een naburig dorpje, waar Morgan nu samen met drie anderen een groep van dertig patiënten verzorgt. Tot een paar uur geleden wist Fulvia niet dat ik zelf ook vrijwillig rebellenverpleegster ben geworden, en ze had ook nooit gedacht dat ik daarvoor zou kiezen. Gelukkig staat ze wel achter mijn beslissing. Maar vandaag heeft ze mij voor iets heel anders nodig. Iets dat dringend genoeg is om helemaal vanuit 13 naar hier te komen.
"Plutarch en president Coin zijn erg tevreden over onze eerste propo," legt Fulvia uit terwijl ze haar handen in elkaar vouwt. "Ook al was het eigenlijk niet de bedoeling dat Katniss echt zou meevechten met het rebellenleger. Ik had zelf voorgesteld om gewoon in de studio te filmen, maar het resultaat daarvan was niet wat we gehoopt hadden."
Er is iets vreemds met de manier waarop Fulvia dat laatste zegt. Het lijkt wel alsof ze moeite moet doen om haar teleurstelling te verbergen. Zouden die eerste opnames echt zo slecht geweest zijn? Toch weet ik dat ik voorlopig beter kan zwijgen. Fulvia mag dan wel een prima verzetsleidster zijn, ze heeft nooit goed kunnen verdragen dat één van haar eigen ideeën de mist in gaat.
"Daarom heb ik gisteren een nieuw voorstel gedaan," vertelt ze. "Coin heeft het zelf goedgekeurd en ik mocht er meteen aan beginnen. Dus ik denk dat het wel iets kan worden."
In een paar woorden legt Fulvia me uit wat ze precies van plan is. Ze wil samen met Finnick een reeks propo's maken rond de gestorven tributen. Niet allemaal natuurlijk, want na 75 jaar Hongerspelen zijn het er gewoon veel te veel. Maar volgens Fulvia zal één van deze 'In onze herinnering'-filmpjes per district wel volstaan. De mensen moeten onthouden waarom het belangrijk is dat ze de rebellen blijven steunen. En een eerbetoon aan hun overleden kinderen zou wat dat betreft weleens heel overtuigend kunnen zijn. Net daarom heeft Finnick aan Fulvia beloofd om haar hierbij te helpen.
"Dus je wilt dat Finnick mij interviewt over Kivo?" vraag ik.
"Nee," zegt Fulvia ernstig. "Ik wil dat jij zijn spotje helemaal zelf inspreekt."
"Ik?" stamel ik verbaasd. "Ik weet niet of ik dat wel kan. Ik vond Kivo wel zielig met zijn manke voet en daarom moest ik ook aan Doran denken, maar eigenlijk heb ik hem nooit echt gekend. Hij heeft zelfs niet eens geweten dat ik besta."
"En toch vind ik dat jij hier de juiste persoon voor bent," houdt Fulvia vol. "Kivo Morrison mag dan wel een onbelangrijke tribuut geweest zijn die iedereen allang vergeten is, hij heeft er in zijn eentje voor gezorgd dat jij van een rijke capitooltiener veranderd bent in één van de jongste spionnen uit heel Panem. Wat levert een betere 'in onze herinnering'-propo op, denk je?"
"Fulvia heeft gelijk," zegt Andrew opeens. Tot nu toe is hij gewoon zwijgend bij de voordeur blijven staan. Dit is de eerste keer dat hij zich met het gesprek bemoeit. "Noria is nu met de andere herders schapen aan het hoeden, maar we hebben daarstraks samen met Fulvia overlegd. En wij vinden allebei dat je dit moet doen. Vale en Iris hebben trouwens al hetzelfde gezegd."
"Die ben ik op straat tegengekomen toen ik in het dorp aankwam," legt Fulvia uit. "Ze hebben mij nog verteld in welk huisje ik moest zijn."
Ik neem snel even de tijd om alles op een rijtje te zetten. Samen met Kivo's ouders zijn Vale en Iris de mensen in district 10 die ik het meest vertrouw. Als zijn er alle vier achter staan, dan moet ik het voorstel van Fulvia misschien gewoon aanvaarden. Enya zal wel weer boos zijn als ze dit hoort, bedenk ik aarzelend. Ze heeft mij altijd gehaat en nu moet uitgerekend ik op tv over haar broer gaan praten. Maar wat ik ook doe, voor Enya zal het toch nooit goed zijn. Dus eigenlijk maakt het weinig verschil dat ik nu op Fulvia's vraag inga.
"Oké dan, "antwoord ik uiteindelijk. "Ik zal het proberen. Maar ik kan toch moeilijk zomaar vertellen dat ik rebel ben geworden voor Kivo? Als jullie dat uitzenden, dan weten de vredebewakers direct waar ze mij moeten zoeken."
"Daar heb ik zelf ook al aan gedacht," geeft Fulvia eerlijk toe. "Dus gaan we die propo op zo'n manier in elkaar zetten dat het voor niemand van jullie echt gevaarlijk wordt. Dat is trouwens één van de redenen waarom ik in district 13 wil filmen. Maar dan moeten we wel nu vertrekken."
Fulvia staat op van de tafel om haar schoenen te halen die ze bij de voordeur had gezet. Zelf kom ik ook overeind, want ik voel dat het weinig zin heeft om nu nog bezwaren te maken. En ik heb daarnet zelf beloofd dat ik zou meewerken. Ook al vraag ik me nog steeds af wat ik straks over Kivo zou kunnen vertellen. Het enige dat ik over hem weet, is dat hij een manke tribuut was in de vierenzeventigste Hongerspelen en dat de Spelmakers hem op dag acht de dood in hebben gejaagd door een gevecht met de Beroeps uit te lokken. Zou Fulvia die beelden willen tonen in het spotje?
"Ben je klaar?" onderbreekt Fulvia mijn gedachten.
"Ja," antwoord ik. "Nee, wacht even," verbeter ik mezelf snel. Ik draai me om en beklim de ladder naar de hooizolder. Daar, op de houten planken boven het bed dat ooit van Kivo was, ligt mijn rugzak met persoonlijke spullen uit het Capitool. Nu ben ik extra blij dat ik die niet ben kwijtgeraakt.
"Er zit iets in dat we misschien kunnen gebruiken," leg ik uit wanneer ik terug beneden in de kleine woonkamer van Kivo's ouders sta en de zak wat steviger op mijn rug hang. Fulvia kijkt wel verbaasd, maar gelukkig lijkt ze niet van plan te zijn om hier een probleem van te maken.
"We zullen pas vanavond terugkomen," hoor ik haar tegen Andrew zeggen terwijl ze de voordeur openduwt.
"Tot straks," mompel ik nog snel voordat ik Fulvia naar buiten volg. Achter haar rug steekt Andrew even zijn duim omhoog, alsof hij me succes wil wensen. Nu weet ik zeker dat ik het 'In-onze-herinnering'-spotje van zijn zoon niet wil verpesten.
Als we flink doorstappen en gewoon de rand van het Wildbos blijven volgen, dan kunnen we over een kwartier al in het volgende dorp zijn. Daar staat de transporthovercraft op ons te wachten. Terwijl we naast elkaar over een smal zandweggetje wandelen, vraag ik Fulvia hoe ze wil vermijden dat de regering mijn onderduikadres zal ontdekken.
"Eigenlijk is het heel eenvoudig," begint Fulvia. "President Snow en zijn vredebewakers denken dat wij je na het einde van de Kwelling naar district 13 hebben gebracht. Dus moeten we dat idee nu verder in stand houden. Jij vertelt in de propo dat je al sinds het begin van de oorlog bij de andere rebellen in 13 zit, en je zegt niets over de familie Morrison. De kans is groot dat onze vijanden het dan ook echt zullen geloven."
"Weet je dat helemaal zeker?' dring ik aan. "Als ze weten dat Kivo voor mij geen gewone tribuut was, dan zullen ze misschien ook snappen dat ik nu bij zijn ouders woon."
"Daar zou ik me niet al te veel zorgen over maken," antwoordt Fulvia meteen. "Ik heb al heel wat Spelmakersvergaderingen meegemaakt sinds ik Plutarchs assistente ben. En wees er maar zeker van, die weten goed genoeg dat alle districtsinwoners hen haten. Vooral dan de ouders van tributen die in de arena gestorven zijn. President Snow en de Spelmakers zullen nooit zomaar denken dat de ouders van Kivo jou willen helpen met onderduiken. Integendeel, ze zullen er vanuit gaan dat Andrew en Noria juist een hekel aan jou hebben. Gewoon omdat je uit het Capitool komt en veel rijker bent dan eender wie in hun dorp."
Na even nadenken besef ik dat Fulvia weleens gelijk zou kunnen hebben. Kijk maar naar Enya en Nuvie, die precies zo gereageerd hebben als Fulvia nu zegt. En onze regering staat nu niet bepaald bekend om haar vergevingsgezindheid. Na 75 jaar Hongerspelen zijn de districten volgens hen nog altijd niet genoeg gestraft. Zelfs voor onze eigen dakloze capitoolinwoners zijn ze onmenselijk streng. Als ze zelf zo vol haat zitten, dan zullen ze vast denken dat Andrew en Noria mij nu ook haten. En in dat geval komen ze mij hier waarschijnlijk niet zo snel zoeken.
"Ik heb trouwens besloten om het helemaal veilig te spelen en Kivo's spotje voorlopig nog niet uit te zenden," onderbreekt Fulvia mijn gedachten. "Dat wil ik pas voor de eerste keer doen als de gevechten hier voorbij zijn. Dan kunnen de vredebewakers je hoe dan ook niet meer komen arresteren."
"Dus je wil het uitstellen tot na de verovering van district 10?" vraag ik verbaasd. "Dat is toch veel te laat?"
"Volgens mij niet," verbetert Fulvia. "Deze propo's maken we vooral om de mensen in de districten moed te geven. En dat zal zeker nodig zijn als we willen dat ze hun eigen district ook na de verovering blijven verdedigen tegen het leger van Snow. Je weet wat Plutarch daar altijd over zegt. Een revolutie laten slagen is eigenlijk vrij gemakkelijk, het is veel moeilijker-"
"-om na de revolutie het land succesvol te besturen," vul ik als vanzelf aan. Tijdens onze verzetsvergaderingen in het Capitool heb ik vaak genoeg gehoord hoe Plutarch dat citaat gebruikte. Ik weet nog altijd niet van wie het oorspronkelijk komt. Maar ik denk wel dat het klopt. En als dat zo is, dan kan het inderdaad nuttig zijn om ook na de inname van 10 propo's te blijven uitzenden. Ook al zal het daardoor nog even duren voordat Kivo's spotje echt op tv komt. Milo en zijn rebellen hebben in de stad al belangrijke vorderingen gemaakt en de vredebewakers verliezen steeds meer terrein. Maar district 10 is nog steeds niet definitief in onze handen.
"Plutarch zou liever zien dat we jouw filmpje nu al uitzenden," mompelt Fulvia meer in zichzelf dan tegen mij. "Maar Coin heeft zelf gezegd dat de 'In onze herinnering'-propo's mijn verantwoordelijkheid zijn, dus ik doe het zoals ik het wil."
"Wat zei je?" vraag ik voorzichtig. "Ik heb je niet zo goed verstaan." Eigenlijk is dat niet waar, maar om één of andere reden heb ik het gevoel dat Fulvia daarnet iets zei wat ze liever voor zichzelf had gehouden.
"O, niks," antwoordt Fulvia snel. "We moeten ons trouwens haasten als we op tijd bij de hovercraft willen zijn." Ze begint sneller stappen en ook ik verhoog mijn tempo zodat ik naast haar kan blijven lopen. Ik voel mijn rugzak verschuiven en trek één van de draagriemen wat strakker aan zodat de zak opnieuw stevig op zijn plaats hangt.
"Wat zit er eigenlijk in die rugzak?" vraag Fulvia.
"Een paar dingen uit mijn slaapkamer thuis. Kleren en zo. En een jurk die ik misschien kan aantrekken tijdens het filmen," voeg ik er nog aan toe. Ook al is dat eigenlijk niet de echte reden waarom ik de rugzak nu bij me draag. Er zit nog iets anders in dat ik straks absoluut aan Fulvia wil tonen voordat we aan Kivo's propo beginnen.
Maar tot mijn verbazing antwoordt Fulvia dat ik tijdens het maken van de 'In onze herinnering'-propo beter geen kleding uit het Capitool draag. Ook al is het logisch dat ik bij mijn vlucht naar 13 een paar persoonlijke spullen heb meegenomen, een dure roze jurk zal op de mensen van district 10 echt niet de juiste indruk maken. Capitoolinwoners zoals wij mogen het dan wel de normaalste zaak van de wereld vinden om voor een tv-optreden mooie kleren aan te trekken, in de districten denken ze daar helemaal anders over. Zij zien het als een teken van overbodige rijkdom. Luxe die ten koste van andere mensen gaat.
"Ik heb dat zelf ook pas voor de eerste keer echt begrepen toen Dalton zei dat we Katniss zonder make-up moesten filmen. Hij beweerde dat te veel schmink niet goed overkwam omdat alleen het Capitool zoiets zou doen."
"Dalton?" zeg ik terwijl ik verrast mijn pas inhoud. "Is die dan van hier naar district 13 gevlucht?"
"Ja," geeft Fulvia toe terwijl ze mij verbaasd aankijkt. "Hoe weet jij dat?"
"Noria heeft mij ooit verteld over een man die Dalton heet en die uit dit district is vertrokken omdat hij illegaal had gejaagd," leg ik uit. "Dus ik dacht dat het wel dezelfde persoon zou zijn."
"Tegen mij heeft hij altijd verteld dat hij uit 10 komt," bevestigt Fulvia. "Hij doet nu af en toe mee aan onze rebellenvergaderingen."
Dat weet ik dan ook alweer. En als Dalton - die nota bene hier geboren is - vindt dat schmink en dure kleding verkeerd zullen overkomen, dan kan ik mijn roze jurk inderdaad beter in mijn rugzak laten.
"Tijdens het filmen wil ik dat je een broek en T-shirt van district 13 aanhebt," gaat Fulvia verder. "Zo kunnen we geloofwaardig maken dat je daar nu ook echt woont. Maar je moet wel de band rond je arm uitdoen, want die zou je weleens kunnen verraden. Als je in het ziekenhuis van 13 zou werken, dan had je wel een volledig verplegersuniform gekregen."
In gedachten sla ik mezelf voor het hoofd omdat ik daar nog niet eerder op ben gekomen. Natuurlijk kan ik straks alleen in de typische kledij van district 13 gefilmd worden. Als iedereen daar hetzelfde draagt - zoals ik gisteren nog kon zien bij de groep die ons kwam helpen - dan moet ik dat ook doen als we de regering echt willen misleiden.
"Eigenlijk heb ik mijn rugzak voor iets anders meegenomen," zeg ik snel om mijn blunder te maskeren. In het kort vertel ik aan Fulvia hoe ik vorige lente met mijn ouders naar de vierenzeventigste arena ging en op de laatste dag van onze vakantie stiekem winterkruid heb neergelegd bij Kivo's merksteen. De foto daarvan staat nog steeds op mijn holo. Gelukkig heb ik er destijds aan gedacht om die in mijn rugzak voor noodgevallen te steken. Want daardoor had ik hem bij me toen Doran me in het Capitool kwam ontvoeren.
Nu is het Fulvia's beurt om verrast te blijven staan. Ik heb de foto van het winterkruid één keer aan andere rebellen getoond, toen Doran en ik de reis naar district 10 gemaakt hebben. Maar blijkbaar heeft niemand dat aan Fulvia verteld. Ze zou zelf nooit op het idee gekomen zijn om in de arena bloemen neer te leggen, geeft ze eerlijk toe. Al vindt ze het wel goed dat ik het gedaan heb. Een foto als deze is volgens haar zeker bruikbaar voor onze propo. Misschien zou het zelfs één van de sterkste beelden uit het hele filmpje kunnen worden.
"Hoe wil je die foto erin verwerken?" vraag ik. Eigenlijk heeft Fulvia me nu nog altijd niet uitgelegd wat ik straks moet zeggen. Meteen word ik weer nerveus. Stel je voor dat ik dat spotje verknoei. Dan zou iedereen teleurgesteld zijn.
"Dat vertel ik je straks wel als we in de hovercraft zitten," antwoordt ze. Blijkbaar heeft ze dus al een idee in gedachten.
We stappen nog een paar minuten stevig door en bereiken dan het dorpje waar Fulvia vanochtend vroeg is geland. Onze tweede ziekenhuistent is nergens te zien. Morgan en de anderen hebben hem natuurlijk ook ergens veilig onder de bomen van het Wildbos opgezet. Fulvia en ik haasten ons naar de hovercraft, die al met geopende deuren op ons staat te wachten. Even later stijgen we op en zetten we koers naar district 13.
Zodra we in de lucht hangen, vertelt Fulvia dat de reis ongeveer twee uur zal duren. We hebben dus ruim genoeg tijd om tot in detail de inhoud van Kivo's spotje te bespreken. Het basisidee van Fulvia is eigenlijk heel eenvoudig. Ik moet gewoon mijn persoonlijke verhaal vertellen. Hoe ik vroeger net als bijna alle capitoolinwoners fan was van de Hongerspelen, maar door Kivo's deelname van mening veranderde en me uiteindelijk zelfs bij de rebellen wilde aansluiten.
"Ben je er zeker van dat zoiets gaat werken?" vraag ik aarzelend. "Als het de bedoeling is om een eerbetoon aan de tributen te maken, dan moeten die filmpjes toch over hen gaan en niet over mij?"
"Zoals ik daarstraks al zei, volgens mij heb jij een heel sterk verhaal," benadrukt Fulvia. "Eén dat de mensen echt kan overtuigen. Maar dan moet je het wel goed brengen."
Terwijl we over de wildernis van Panem vliegen, beginnen Fulvia en ik met de voorbereiding van Kivo's propagandaspotje. Er is te weinig tijd om mij lange teksten uit het hoofd te laten leren, dus zetten we enkel de eerste paar zinnen van het filmpje op papier. De rest kan ik zo wel vertellen. Per slot van rekening heb ik alles zelf meegemaakt. Fulvia en ik geraken het er al snel over eens dat we mijn verhaal best gewoon in chronologische volgorde uitwerken, en dat ik echt bij het begin zal moeten beginnen.
"Dan zit er niets anders op dan te praten over wat er in de Tranfser is gebeurd toen ik twaalf was," zucht ik. Eigenlijk vind ik het een beetje eng om dat geheim met duizenden andere mensen te delen. Maar ik heb toch geen keuze als ik straks een geloofwaardige propo wil maken. Ik weet dat Fulvia het verhaal over de executie van de zwerver intussen ook kent. Doran heeft het haar tijdens de Kwartskwelling in grote lijnen uitgelegd, vlak na één van de vergaderingen waar ik door mijn huisarrest niet bij kon zijn.
"Dat lijkt mij niet echt nodig," wimpelt Fulvia af. "Per slot van rekening is dat nu al jaren geleden."
"En toch moet ik het vertellen," werp ik tegen met een vastberaden stem die Fulvia een beetje uit haar evenwicht lijkt te brengen. Normaal gezien sla ik nooit zo'n toon tegen haar aan. Maar nu heb ik er een goede reden voor.
"Als ik er niet per ongeluk bij was geweest toen ze die zwerver neerschoten, dan zou ik nooit bij de Garage gewerkt hebben. Het is juist daar dat ik Doran ben tegengekomen en zonder hem was ik niet over Kivo's manke been gaan piekeren. En dan zou ik nu geen rebel zijn."
Gelukkig geeft Fulvia al snel toe dat ik deze keer inderdaad gelijk heb. Ze stelt wel voor om Dorans naam nergens te gebruiken, een idee waar ik onmiddellijk mee akkoord ga. Namen noemen is altijd riskant. En voor dit spotje is het eigenlijk al voldoende om gewoon te vertellen dat ik een zwerver met een kreupele voet had leren kennen. Die uitleg zal wel volstaan.
De rest van de vlucht overleggen we vooral over de vraag wat ik straks wel en niet mag zeggen. Dat ik nu bij de familie Morrison ondergedoken zit, moet ik uiteraard verzwijgen. Ook over mijn werk in de Garage zal ik een paar leugentjes om bestwil vertellen. Op dit moment zijn de vredebewakers er nog altijd van overtuigd dat Talitha's box echt de enige was die we hadden. Het is voor iedereen veiliger om dat zo te houden. Toch maak ik me weinig zorgen om het feit dat we straks de waarheid een beetje zullen verdraaien. Het gaat om kleine details die er eigenlijk niet toe doen en ik ben allang blij dat ik na wekenlang zwijgen alsnog de kans krijg om vrijuit over de daklozen van het Capitool te praten. Zodra Fulvia groen licht geeft om Kivo's spotje op tv te tonen, zullen de inwoners van 10 eindelijk weten dat ook bij ons niet iedereen even rijk is. Ik ben best zenuwachtig, want ergens voelt het wel alsof ik straks een soort van bekentenis moet afleggen. Vroeg of laat zal heel district 10 dit spotje te zien krijgen. Dit wordt de eerste keer dat ik mijn verhaal aan zo'n grote groep mensen vertel. Terwijl ik het voor mijn ouders en vriendinnen juist altijd zorgvuldig geheim heb gehouden.
Ruim anderhalf uur lang zijn we druk bezig met de voorbereiding van de propo. Zelfs tijdens de lunch - een tot op de gram afgewogen maaltijd uit de proviandkast van de hovercraft - gaan we gewoon verder met overleggen. Fulvia is van plan om deze namiddag alle nodige beelden te filmen, zodat Cressida en Messalla straks al aan de montage kunnen beginnen. Daarbij mogen ze zeker niet vergeten om de foto van het winterkruid op de juiste plaats toe te voegen. Die zal pas helemaal op het einde van het filmpje getoond worden. Als alles goed gaat, kan het spotje over Kivo morgenavond al klaar zijn.
"Eigenlijk hoop ik tegen dan ook de propo's van Rue en Mags af te krijgen," zegt Fulvia terwijl we samen nog een laatste keer het lijstje doornemen met alle dingen die ik zeker moet vertellen. "Finnick zou deze voormiddag zijn teksten inspreken. De arenabeelden van die twee tributen hadden we gelukkig al."
"Hoe zijn jullie daaraan geraakt?" vraag ik nieuwsgierig. Plutarch is waarschijnlijk wel zo slim geweest om op tijd een kopie te maken van alle opnames uit de vierenzeventigste Hongerspelen, zodat hij die tijdens de oorlog zou kunnen gebruiken. Maar hij en Fulvia zijn onmiddellijk na het einde van de Kwartskwelling naar district 13 vertrokken. Hij kan dus nooit genoeg tijd gehad hebben om ook die beelden mee te nemen.
"Beetee probeert al een paar dagen om ook het televisiekanaal van het Capitool te hacken," legt Fulvia uit. "Hij kan nu nog geen live-uitzendingen onderbreken, maar het is hem al wel gelukt om in het Nationale Archief te komen. Daar heeft hij eergisteren de opnames van de derde Kwartskwelling teruggevonden. Al zal het voor Finnick wel zwaar zijn om die opnieuw te moeten zien."
"Hoe gaat het nu eigenlijk met Finnick?" wil ik weten. Als rebel heb ik nog vaak teruggedacht aan ons gesprek, die ene avond toen hij speciaal voor mijn verjaardag naar de flat van mijn ouders was gekomen. Zijn verhalen over de armoede en uitbuiting in de districten zijn één van de redenen waarom ik bij het Verzet wou gaan. Juist daarom ben ik blij dat Plutarch hem levend uit de arena kon halen.
"Niet zo goed," geeft Fulvia eerlijk toe. Daarna vertelt ze dat Finnick vlak na de Kwelling mentaal volledig gekraakt is. De stress om Katniss en Peeta in de arena te beschermen tegen al hun vijanden, de dood van Mags en de arrestatie van zijn vriendin Annie zijn gewoon te veel voor hem geweest. Het heeft de dokters en psychologen van district 13 heel wat moeite gekost om hem er zover bovenop te helpen dat hij in ieder geval nog kan meewerken aan de rebellenopstand. Maar volgens Fulvia zal het nog heel lang duren voordat hij echt genezen is, als dat ooit gebeurt. Ze vreest zelfs dat er niet veel voor nodig is om hem een nieuwe zenuwinzinking te bezorgen.
"Al vind ik het wel hoopgevend dat hij zich jou nog kan herinneren," zegt Fulvia. "Ik heb zelf aan hem gevraagd om Kivo's spotje door jou te laten inspreken. Eerst wist hij niet meer wie je was, zelfs jouw naam zei hem niets. Wat misschien ook normaal is als je bedenkt dat hij tijdens de Kwelling wel andere dingen aan zijn hoofd had. Pas toen ik over de daklozen begon, herinnerde hij zich jullie gesprek weer."
"Heeft hij ooit iets over mij gezegd tegen Katniss of de andere tributen?"
"Nee," zegt Fulvia op een toon die duidelijk maakt dat ze volledig zeker is van haar zaak. "Zoals ik al zei, de Kwelling was daar echt niet het juiste moment voor. En je kan moeilijk van hem verwachten dat hij er nog over zou beginnen nu Katniss en hijzelf al meer dan genoeg problemen hebben."
Meteen ben ik een beetje beschaamd over mijn vraag. Katniss en Finnick hebben allebei verschrikkelijke dingen meegemaakt. Dan is het ergens best wel egoïstisch om te veronderstellen dat Finnick nu nog veel met mijn verhaal bezig zou zijn. Hij kan trouwens helemaal niets vertellen over de daklozen, denk ik bij mezelf. Fulvia heeft na het voorlezen van de kaart nog naar hem getelefoneerd om hem te zeggen dat hij daarover beslist zijn mond moet houden. Maar blijkbaar is Finnick mij dus toch niet helemaal vergeten.
"Finnick vindt zelf ook dat jij de 'In onze herinnering' propo van Kivo moet inspreken," onderbreekt Fulvia mijn gedachten. "Zodra hij weer wist wie je was, hield hij vol dat jij er de meest geschikte persoon voor bent."
Die opmerking maakt meer indruk op mij dan Fulvia waarschijnlijk zelf beseft. Als zelfs Finnick - die twee keer tribuut is geweest - erachter staat, dan hoef ik niet meer te twijfelen of die propo wel een goed idee is. In stilte beloof ik mezelf om straks mijn uiterste best te doen. Net op dat moment hoor ik het geluid van de motoren veranderen en voel ik dat de hovercraft begint te vertragen. Een teken dat we bijna op onze bestemming zijn.
Even later hangen we boven het grondgebied van district 13. De ruïnes van de vroegere stad zijn na 75 jaar zodanig overwoekerd dat ik ze bijna niet meer kan zien. Alleen het plein met het oude Gerechtsgebouw is nog te herkennen. De hovercraft landt een meter of tweehonderd verder op een grasvlakte waarvan Fulvia zegt dat het een trainingsveld voor het leger is. Vlak voordat we uitstappen meldt Fulvia via de boordradio dat we aangekomen zijn en vraagt ze om een cameraman naar boven te sturen. We moeten een paar minuten wachten en die tijd gebruik ik om een grijze broek en T-shirt uit district 13 aan te trekken. Gelukkig is mijn kapsel al ontkleurd. Een rebel die echt in 13 verblijft, zou hier nooit met geverfde haren mogen rondlopen. Pas dan herinner ik me dat ik ook de verplegersband van mijn arm moet halen. Zodra ik klaar ben, gaan Fulvia en ik samen op weg naar de plek waar ze de eerste beelden van het spotje wil opnemen.
Even later staan we samen met Pollux voor het oude Gerechtsgebouw. Hij begroet me met een kort handgebaar en begint dan meteen zijn filmmateriaal op te stellen. Het is fijn om hem nog eens terug te zien, al vind ik het wel een beetje jammer dat zijn broer Castor er niet bij is. Maar Fulvia zegt dat we aan één cameraman wel genoeg hebben.
"Wie is onze regisseur?" wil ik weten. Die vraag had ik daarstraks in de hovercraft nog niet gesteld.
"Ikzelf," antwoordt Fulvia. "Cressida en Messalla hebben vandaag heel wat werk in de montagekamer, en Coin heeft mij de verantwoordelijkheid voor de 'In onze herinnering'-spotjes gegeven. Maar nu wil ik echt wel aan het werk gaan," voegt ze er aan toe terwijl ze op haar horloge kijkt. "We hebben maar een paar uur de tijd."
Pollux controleert nog een laatste keer of de camera goed staat terwijl Fulvia en ik met zijn tweeën tegen de grote dubbele ingangsdeur van het Gerechtsgebouw beginnen te duwen. Ook al is die niet echt op slot, toch moeten we flink wat kracht zetten voordat hij eindelijk met veel gekraak opendraait. Dit gebouw wordt natuurlijk al tientallen jaren niet meer gebruikt. Fulvia had zelfs een papier met de expliciete toestemming van president Coin nodig om hier te mogen filmen.
Even later sta ik helemaal alleen in de centrale hal en hoor ik hoe Fulvia achter mijn rug voorzichtig de deur weer dicht laat vallen. Meteen wordt het een stuk donkerder in de hal. De ramen zijn zo vreselijk vuil dat ze nauwelijks zonlicht doorlaten. Vast nooit meer gewassen na de Donkere Dagen, kan ik niet nalaten te denken. Nieuwsgierig probeer ik om me heen te kijken. Tegen de muur aan de linkerkant staan een paar houten stoelen met roodfluwelen zitting gestapeld, maar in het schemerduister kan ik verder eigenlijk weinig zien. Al herken ik wel heel goed de typische vochtige geur van een gebouw dat al lange tijd leegstaat. Precies hetzelfde luchtje als in de kraakpanden waar sommige klanten van de Garage slapen. Ook al is dat niet zonder risico omdat de vredebewakers soms hard optreden wanneer ze vermoeden dat er zwervers in een gebouw getrokken zijn. Vandaar dat een deel van onze daklozen bewust een andere plek zoekt om de nacht door te brengen.
In gedachten zet ik nog één keer de aanwijzingen van Fulvia op een rijtje. Zodra zij me het afgesproken teken geeft, moet ik door de toegangsdeur naar buiten gaan en tot bij een omgevallen zuil wandelen die een twintigtal meter verder op de restanten van het oude stadsplein ligt. Fulvia wil dat ik onderweg mijn voet gebruik om een losliggende tegel opzij te schuiven. Voordat ik ga zitten, mag ik ook zeker niet vergeten om de bovenkant van de stenen zuil - waar nu een heleboel dorre bladeren op liggen - met de hand schoon te vegen. Die laatste twee details hebben we heel bewust toegevoegd, net als het idee dat ik bij het begin van het spotje zelf de toegangsdeur openduw. Ik kan natuurlijk ook gewoon voor het Gerechtsgebouw gaan staan. Maar dan zullen sommige mensen misschien denken dat deze beelden nep zijn. De regering van Snow heeft jarenlang valse nieuwsuitzendingen gemaakt waarin je een verslaggeefster zag die zogenaamd live gefilmd werd met de restanten van district 13 op de achtergrond. Ons spotje zal veel geloofwaardiger lijken als ik verschillende voorwerpen aanraak of verplaats. In principe kan je ook dat trukeren, maar het zou zo veel moeite kosten dat het voor de rebellen veel handiger is om mij echt voor het Gerechtsgebouw te laten poseren. Juist daarom zal de regering - die toch al denkt dat ik nu in 13 zit - er bijna zeker vanuit gaan dat deze beelden inderdaad hier opgenomen zijn.
Minstens vijf minuten blijf ik geduldig wachten in de hal. Net wanneer ik mij afvraag hoe lang dit nog gaat duren, hoor ik buiten de stem van Fulvia die luid "Klaar … actie!" roept. Het signaal waarmee ze aangeeft dat Pollux begint te filmen. Doe je best en maak er een goede propo van, mompel ik nog snel tegen mezelf. Kivo verdient het. Ik haal diep adem, leg mijn hand op de deurklink en ga met opgeheven hoofd naar buiten.
"En cut!" beveelt Fulvia. "Het staat erop. Goed werk, jullie tweeën," zegt ze waarderend terwijl Pollux zijn camera uitschakelt. Na meer dan vier uur zijn we eindelijk klaar met de laatste scène. Ik plof met een zucht neer op de omgevallen zuil - nooit gedacht dat filmen zo vermoeiend zou zijn - en kijk toe hoe Fulvia nog een paar extra notities neemt. Daarna loopt ze naar het half ingestorte muurtje waar we daarstraks onze holo's hebben neergelegd.
"Waar zit die foto van het winterkruid precies?" vraagt Fulvia terwijl ze haar toestelletje inschakelt.
"In een beveiligde map," antwoord ik. "Ik moet eerst een irisscan doen om die te kunnen openen."
Ik hou mijn eigen holo enkele seconden in de juiste positie zodat het apparaat mijn ogen kan registeren. Daarna blader ik snel door naar de foto van Kivo's bloemen. Fulvia verbindt haar holo via een kabeltje met de mijne en maakt een kopie van de afbeelding.
"Zo, dat is in orde," zegt ze tevreden. "Het enige wat we nu nog nodig hebben om het spotje volledig af te werken, zijn de opnames uit de Nocturna en nog een paar beelden van zwervers in de straten van het Capitool. Ik zal Beetee vragen of hij die morgen uit het Nationale Archief kan halen."
"Gaat dat echt lukken?" vraag ik nog eens. Het blijft me verbazen dat je van hieruit kan binnendringen in computers die eigenlijk in het Capitool staan, bijna helemaal aan de andere kant van Panem.
"Ik denk het wel," zegt Fulvia op een toon die er weinig twijfel over laat bestaan. "Opnames van bewakingscamera's worden altijd minstens drie jaar bewaard. Deze inbraak zal wel langer duren dan de vorige, want het is een grote databank om iets in terug te zoeken. Maar dat wordt dan meteen Beetee's laatste test voordat hij overmorgen probeert om het livekanaal van het Capitool te hacken."
Terwijl Fulvia en Pollux al het filmmateriaal opruimen, begin ik te piekeren over de vraag of het wel zo verstandig is om fragmenten uit de Nocturna te gebruiken. Tijdens de nacht van de bosbrand zat die discotheek stampvol en keken we met zijn allen toe hoe de tributen van de vierenzeventigste Spelen - inclusief Kivo - renden voor hun leven. Ik kan nu al raden wat de mensen in district 10 daarover zullen denken. En dan moest ik daarstraks van Fulvia ook nog eens luidop toegeven dat ik er zelf bij was, samen met mijn vriendinnen. Ook al zal je dat in deze propo heel waarschijnlijk niet echt kunnen zien omdat we tussen een massa andere toeschouwers stonden en de bewakingscamera's van de Nocturna helemaal aan het plafond van de zaal hangen. Maar toch wil Fulvia dit deel van het verhaal absoluut in het spotje verwerken. Ze heeft tijdens de reis in de hovercraft de hele tijd volgehouden dat ik gewoon de volledige waarheid moet vertellen en geen essentiële dingen mag overslaan. Zelfs Andrew, Noria, Vale en Iris hebben volgens haar gezegd dat eerlijkheid het allerbelangrijkste is in een propo als deze - met uitzondering dan wel van een paar kleine leugentjes om ieders veiligheid te garanderen. En als die vier mensen het met Fulvia eens zijn, dan is het misschien beter om daar gewoon op te vertrouwen. Al hoop ik deze keer echt dat ze zich niet vergissen.
Even later hebben Pollux en Fulvia al hun spullen weer netjes in een plastieken kist opgeborgen. De vervallen en overwoekerde restanten van het oude stadplein liggen er weer precies zo bij als daarstraks. Zelfs de deur van het Gerechtsgebouw zit nu weer stevig dicht. Niets laat vermoeden dat we hier vandaag een volledige rebellenpropo hebben opgenomen. Maar toch weet ik dat we eigenlijk nog niet helemaal klaar zijn.
Tijdens de reis hierheen heeft Fulvia me uitgelegd dat de rebellen ook een paar korte filmpjes zullen uitzenden die tonen hoe de bevolking van district 13 meewerkt aan de oorlog. Nu wil ze een aantal losse fragmenten opnemen waarin ik zelf ook duidelijk te herkennen zal zijn. Als extra 'bewijs' voor de theorie dat mijn ontvoerders me na het einde van de Kwartskwelling wel degelijk naar hier hebben gebracht. Volgens Fulvia is er nog net genoeg tijd om die beelden te maken. Maar dan moeten we wel nu meteen beginnen.
Pollux en ik volgen Fulvia naar het trainingsveld waar we daarstraks geland zijn. Onze hovercraft staat er nog steeds, maar een vijftigtal meter verderop zie ik hoe enkele jongeren van mijn leeftijd bezig zijn met een conditietraining. Vaagjes herinner ik me dat iedere gezonde persoon van veertien jaar of ouder hier een instroomrang in het leger heeft gekregen. Maar dan nog betwijfel ik of het wel zo geloofwaardig zal overkomen om me uitgerekend op deze plek te filmen. Ik zou zelf toch nooit soldaat geworden zijn, daar ben ik gewoon niet sterk of snel genoeg voor. Gelukkig heeft Fulvia ook daaraan gedacht. Ze reikt me een dienblad aan waar een paar zorgvuldig voorverpakte maaltijden op liggen terwijl Pollux zijn kleine handcamera inschakelt. Ik hoef alleen maar te doen alsof ik deze groep eten kom brengen.
Daarna neemt Fulvia mij en Pollux mee naar één van de schachten waar je ondergronds kan gaan. Hoewel ik het aan niemand toon, ben ik vreselijk nieuwsgierig wanneer we in de lift stappen. Als spionne heb ik al heel wat verhalen over het huidige district 13 gehoord. Dit wordt de allereerste keer dat ik die plek echt met mijn eigen ogen zal kunnen zien.
Maar jammer genoeg valt ons korte bezoekje aan het ondergrondse deel van district 13 voor mij een beetje tegen. Fulvia is duidelijk gehaast, en ze wandelt zo snel door de gangen dat Pollux en ik ons best moeten doen om haar niet kwijt te geraken. Ik heb zelfs nauwelijks de tijd om echt heel goed om me heen te kijken. Al valt het me wel op hoe schoon alles hier is. Heel wat anders dan die smerige rioolbuizen waar ik als spionne een paar keer doorheen ben gekropen. Onderweg houdt Fulvia één keer halt om op een plattegrond aan de muur te controleren of we wel de juiste richting uit gaan. Snel maak ik van de gelegenheid gebruik om door een deur te gluren die toevallig op een kier staat. Aan de tafel in het midden van de kamer en de stapelbedden tegen de wand te zien is dit een wooncompartiment. Er staan nog een paar andere meubels - stoelen en een grote kleerkast - en in de muur daartegenover zit een tweede deur waar in zwarte letters het woord 'badkamer' op gedrukt is. Er valt een dunne streep licht onder de deur door en ik hoor het geluid van stromend water. Blijkbaar zijn de bewoners van dit compartiment zich juist aan het douchen. Toch kan ik me om één of andere reden moeilijk voorstellen dat dit echt iemands huis is. Misschien ligt het aan de overdreven sobere inrichting. Ik zie nergens schilderijen of andere versiering aan de kale muren en het tapijt op de vloer heeft een saaie, bleekgroene kleur. Er is zelfs niet eens een raam. Dan vind ik het eenvoudige houten huisje van de familie Morrison stiekem toch een stuk gezelliger.
Pollux tikt op mijn schouder om aan te geven dat ik niet langer meer mag treuzelen. Terwijl we door de verlaten gangen lopen, legt Fulvia uit dat ze me in de school wil filmen. Alle rebellen die niet in 13 geboren zijn, moeten daar verplicht een reeks lessen volgen om de aanpassing aan het leven hier gemakkelijker te maken. Enkele minuten later zit ik tussen een groep mensen die het bombardement in district 12 overleefd hebben. Ik doe alsof ik heel aandachtig luister naar de uitleg over bunkerraketten en het veiligheidsprotocol bij een bedreiging van niveau vijf. Blijkbaar moet iedereen dan onmiddellijk naar een grote schuilkelder gaan die heel diep onder de grond ligt. Fulvia heeft me doelbewust op de voorste rij gezet, zodat ik duidelijk in beeld te zien ben terwijl Pollux de les filmt.
Na ons bezoekje aan het klaslokaal beginnen we aan de lange tocht naar buiten. Eigenlijk was Fulvia van plan om me ook nog in één van de eetzalen te filmen, maar daar is geen tijd meer voor. Gelukkig heeft ze al een ander idee. We nemen een kortere weg dwars door de wapenafdeling van district 13. Pollux maakt een aantal opnames van militaire transporthovercrafts die in een lange rij naast elkaar geparkeerd staan terwijl Fulvia en ik zogenaamd 'toevallig' door het beeld komen gewandeld. Daarna stappen we in een lift die ons rechtsreeks naar boven brengt.
"Oei, het is nog later dan ik dacht," zegt Fulvia wanneer we weer bij het trainingsveld komen. "Je zal je na het opstijgen moeten omkleden."
Aan de stand van de zon te zien is het inderdaad hoog tijd om terug naar district 10 te vertrekken. Maar ik wil niet weggaan zonder nog even met Pollux te praten.
"Heel erg bedankt om te filmen," zeg ik terwijl ik hem een hand geef. "En nog veel succes met jullie werk hier. Dat geldt ook voor Castor en alle anderen."
Pollux kan natuurlijk geen rechtstreeks antwoord geven, dus knikt hij alleen maar. Toch weet ik zeker dat hij mijn woorden niet zomaar zal vergeten. Misschien schrijft hij ze straks wel op, zodat ook onze collega-spionnen kunnen lezen wat ik net zei. Eigenlijk vind ik het erg jammer dat Pollux en Fulvia de enige leden van het Capitoolverzet zijn die ik vandaag ontmoet heb. Tijdens onze hovercraftvlucht hierheen had ik stiekem gehoopt dat ik heel misschien zelfs Finnick nog eens een keertje zou kunnen terugzien. Al besef ik nu ook wel dat zoiets niet erg realistisch was. Op dit moment heeft hij vast en zeker belangrijkere dingen te doen.
"Is Finnick nu nog altijd bezig met jouw propo's?" vraag ik aan Fulvia terwijl we samen naar de hovercraft wandelen.
"Deze voormiddag moest hij de teksten voor de spotjes van Rue en Mags inspreken," zegt ze. "Maar daarstraks heb ik gehoord dat hij na de lunch met Katniss in het bos is gegaan om te jagen. Ik denk niet dat ze voor vanavond terugkomen."
"Jagen?" vraag ik verbaasd. Ik heb inderdaad gezien hoe Fulvia met één of andere legerofficier stond te praten toen Pollux me op het trainingsveld filmde met dat dienblad in mijn handen, dus die man zal haar dat wel verteld hebben. Maar dan nog snap ik niet waarom Katniss en Finnick hun voedsel in de natuur moeten gaan zoeken.
"Katniss wou het zelf," legt Fulvia uit wanneer ze mij ziet twijfelen. "Zij beweert dat ze zich beter voelt als ze regelmatig eens naar buiten mag. En omdat president Coin wil dat ze de Spotgaai kan blijven, heeft zij er speciale toestemming voor gegeven."
Pollux maakt een instemmend geluid om Fulvia's uitleg te bevestigen. Dat weet ik dan ook alweer. Misschien is het ergens wel normaal dat Katniss af en toe behoefte heeft aan frisse lucht. Ik zou het zelf ook niet zo leuk vinden om echt vierentwintig uur per dag ondergronds te moeten wonen. Zelfs in ons oude rebellenziekenhuis in de stad voelde ik me al redelijk opgesloten. Gelukkig komen er in het afgelegen dorpje van Kivo's ouders nooit cameraploegen en kan ik daar dus al bij al redelijk vrij rondlopen.
"Weet Katniss dat jij en Finnick nu die 'in onze herinnering'-propo's aan het maken zijn?" kan ik niet nalaten te vragen.
"Ze was er zelf bij toen ik dat voorstel heb gedaan," antwoordt Fulvia. "En ze vond het een goed idee. Al denk ik niet dat ze ooit zelf naar die filmpjes zal willen kijken, want veel daarvan gaan over tributen uit de vierenzeventigste en vijfenzeventigste arena. En de meeste winnaars haten het om hun eigen Spelen terug te zien."
Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Vroeger, toen ik nog gewoon Hongerspelenfan was, zou ik er nooit op deze manier over nagedacht hebben. Maar het moet inderdaad vreselijk zijn om nog eens opnieuw toe te kijken hoe je drieëntwintig medetributen sterven. Ook al zijn het 'slechts' tv-beelden. Want het is alleen dankzij hun dood dat jij de kans kreeg om terug naar huis te gaan. Zou Katniss zelf weten hoe Kivo destijds gestorven is? Om één of andere reden durf ik dat niet goed aan Fulvia te vragen, dus blijf ik zwijgend naast haar lopen totdat we bij de hovercraft zijn.
De bemanning heeft de deuren al opengezet zodat we meteen kunnen instappen. Wanneer we aan boord gaan, draai ik me nog één keer om zodat ik naar Pollux kan wuiven. Hij beantwoordt mijn gebaar en verdwijnt dan in de richting van het gebouw met de liften. Enkele ogenblikken later stijgt de hovercraft op en zetten we koers naar district 10.
Fulvia geeft me mijn eigen rok en T-shirt terug zodat ik me in de badkamerruimte kan gaan omkleden. Ik leg de grijze outfit uit 13 opzij en trek de bruine kleren aan die Doran me gaf nadat we uit het Capitool weggevlucht waren. Mijn verplegersband doe ik ook weer om, hoewel ik weet dat ik vanavond geen dienst meer zal hebben. Ik wil gewoon niet het risico lopen dat ik hem per ongeluk hier in de hovercraft laat liggen.
Zodra ik klaar ben, keer ik terug naar de passagiersruimte en ga ik in de stoel naast die van Fulvia zitten. Heel even overweeg ik om de rugleuning naar achteren te klappen zodat ik kan proberen om wat te rusten. Maar uiteindelijk lijkt me dat toch geen goed idee. Hoe moe ik na uren filmen ook ben, ik weet nu al dat ik nooit zomaar in slaap zal vallen. Zodra ik mijn ogen dichtdoe, zou ik weer aan de beelden van Kivo's dood beginnen te denken. Vorige zomer heb ik een overdosis vomito gedronken zodat ik die uitzending niet live op tv hoefde te volgen. Ook daarna zocht ik altijd naar excuses om de herhalingen te kunnen overslaan. Het enige wat ik erover wist, is dat de Spelmakers mutilanten hebben gebruikt om Kivo en de Beroepstroep naar elkaar toe te drijven en zo een gevecht uit te lokken dat hij nooit kon winnen. Maar vandaag heb ik voor de allereerste keer die beelden ook echt met eigen ogen gezien. En het heeft mij heel wat moeite gekost om er in het spotje iets over te vertellen zonder over mijn woorden te struikelen. Dat ik Kivo's familie nu persoonlijk ken, maakte het zelfs nog moeilijker dan het anders al geweest zou zijn. Gelukkig was Fulvia na de tweede poging tevreden. Misschien is het beter om nu met haar over iets anders te praten, zodat mijn aandacht wat afgeleid is.
Terwijl we over de wildernis in het oosten van Panem vliegen, beginnen Fulvia en ik een gesprek over de gevechten die nu op verschillende plaatsen aan de gang zijn. Over sommige districten heeft zelfs zij weinig nieuws. Maar volgens haar kan het nu echt niet lang meer duren voordat de rebellen 3 en 11 definitief zullen veroveren. In district 3 heeft het regeringsleger zich sinds eergisterenavond moeten terugtrekken tot binnen de muren van de Centrale Kazerne. Dat gebouw wordt nu volledig omsingeld door tot de tanden gewapende rebellen.
"De vredebewakers kunnen nu dus geen kant meer uit," zegt Fulvia met een tevreden ondertoon in haar stem. "Ik ben er zeker van dat de commandant van district 3 vanavond of ten laatste morgen het bevel neerlegt. Iets anders kan hij toch niet meer doen. Timothy zal wel blij zijn."
"Zit Timothy dan in district 3?"
"Ja, wist je dat nog niet?" antwoordt Fulvia. "Hij is nu chirurg in één van hun vijf rebellenziekenhuizen. Al zijn dat eigenlijk geen echte hospitalen, maar gewoon oude loodsen en bijgebouwen van fabrieken. Ze hebben trouwens net zo weinig medicijnen als jullie."
In gedachten haal ik opgelucht adem. Blijkbaar hebben ze ook daar begrepen dat het geen goed idee is om al je gewonden samen in hetzelfde gebouw onder te brengen. En zodra 3 definitief in handen van de rebellen is, zal president Snow zijn aandacht waarschijnlijk vooral richten op de districten waar het vredebewakersleger wel nog een kans maakt. Timothy is op dit moment dus eigenlijk niet echt in groot gevaar. Dat ook zij problemen hebben om aan medicijnen te geraken, is natuurlijk minder goed nieuws.
"Districten 3 en 11 zullen dus binnenkort zo goed als zeker van ons zijn," gaat Fulvia verder. "Maar we hebben de oorlog nog lang niet gewonnen, hoor. Vooral in 9 verwacht ik nog heel wat problemen."
Daarna legt Fulvia me uit dat de rebellen in district 9 eigenlijk nog nergens echt voet aan de grond hebben gekregen. Het heeft erg lang geduurd voordat ze genoeg mensen hadden verzameld om een verzetsleger te vormen, en hun rebellenbeweging heeft ook een tijdje zonder echte leider gezeten. Ze konden gewoon niemand vinden die het zag zitten om die zware taak op zich te nemen. Die situatie is pas veranderd toen Fulvia vorige winter - na mijn spionage op het galadiner - op het idee kwam om de arbeiders van de vomitofabriek aan te spreken. De ploegbaas van de groep die de avondshiften deed, is nu de aanvoerder van de rebellen in district 9.
"Het is dus eigenlijk voor een deel aan jou te danken dat we daar nu toch een goede leidersfiguur hebben gevonden," zegt Fulvia. "Maar dan nog schiet het niet echt op met de gevechten. Het grootste probleem is dat de vredebewakers van district 9 echt heel goed georganiseerd zijn. President Snow noemt 9 zelfs een voorbeeld van hoe een leger in elkaar moet zitten. We weten nog altijd niet wat de zwakke plekken in hun beveiliging zijn."
Die laatste paar woorden van Fulvia blijven in mijn hoofd hangen, al duurt het even voordat ik besef hoe dat komt. Maar dan herinner ik het me opeens weer.
"Waarom vraag je dat niet aan Vale en Iris?" stel ik voor. "Die hebben in district 9 drie flessen Premium-champagne gestolen toen ze achttien waren. Dat is nu natuurlijk al lang geleden, maar zij zullen vast wel meer weten dan wij."
Pas wanneer ik de verbaasde blik in Fulvia's ogen zie, dringt het tot mij door dat zij dit verhaal natuurlijk niet kent. Gelukkig zijn we nu allebei rebellen en kan ik het dus gewoon vertellen zonder dat ik er iemand mee in gevaar breng. In het kort vat ik voor Fulvia samen hoe Vale en Iris destijds een weddenschap met Dalton sloten, die ze vervolgens overtuigend wonnen. Dankzij dat avontuur wonen ze nu in een stenen huis met elektriciteitsaansluiting. Hoe ze er precies in geslaagd zijn om district 9 binnen te dringen, hun diefstal te plegen en achteraf ongezien weer weg te komen, weet ik natuurlijk zelf niet. Maar Fulvia kan dat soort details altijd persoonlijk aan Vale en Iris gaan vragen.
"Dan moet ik beslist eens met die twee gaan praten wanneer we straks terug in het dorp zijn," besluit ze tevreden. "Misschien heb jij nu wel een grotere bijdrage geleverd dan je zelf denkt."
Fulvia haalt pen en papier tevoorschijn om alvast enkele aantekeningen te maken. Ik blijf een paar minuten door het raam kijken naar het beboste landschap onder ons en sluit dan heel even mijn ogen. Maar blijkbaar toch lang genoeg om in slaap te vallen, want het volgende dat ik me kan herinneren is Fulvia die me wakker maakt omdat we alweer boven district 10 vliegen.
De hovercraft landt in de velden aan de rand van het Wildbos op nog geen tweehonderd meter van Kivo's dorp. Hoewel het intussen al bijna helemaal donker is, kost het Fulvia en mij geen moeite om de weg terug te vinden. Zelf wandel ik rechtstreeks door naar het huisje van de familie Morrison terwijl Fulvia bij Vale en Iris aanklopt.
Wanneer Noria me binnen laat, ruik ik de geur van gebakken omelet met spek. Andrew is bezig met een pan die bovenop de houtkachel staat. Vlak achter hem zitten Doran en Enya aan tafel te wachten met hun lege bord voor zich. Ik ben net op tijd terug voor het avondeten.
"Is alles goed gegaan?" wil Doran weten zodra hij me ziet.
"Ja hoor," antwoord ik snel. Andrew heeft hem dus al verteld waarom Fulvia me vandaag is komen halen. Maar nu Enya erbij is, durf ik zelf eigenlijk niet goed over die propo te praten. Misschien is het beter om het gewoon over iets anders te hebben.
"Zijn jullie helemaal klaar geraakt met het verplaatsen van het ziekenhuis?" vraag ik aan Doran terwijl ik naar de kasten tegen de achterwand loop om een bord voor mezelf te nemen.
"De laatste patiënten zijn deze namiddag vertrokken," bevestigt hij. "En het mitrailleursnest op het dak tegenover de school blijft voorlopig gewoon bemand. Andromeda had zelfs nog een ander idee om de vredebewakers voor de gek te houden."
"Wat dan?" vraag ik geïnteresseerd.
"Je weet misschien al dat ze samen met de rest van haar patrouille de school blijft bewaken, zodat het lijkt alsof we dat gebouw nog altijd gebruiken," legt Doran uit. "Nu willen ze doen alsof er nog steeds nieuwe gewonden bij komen. Alex, Darvo en Roy moeten elk om beurt op een draagberrie gaan liggen om als zogenaamde patiënt naar binnen gebracht te worden. Daarna sluipen ze ongemerkt langs de achterdeur weer naar buiten. De hoofdarts heeft gezegd dat ze zelfs regelmatig andere kleren zullen aantrekken om het nog geloofwaardiger te maken."
"En wat doet Andromeda intussen?"
"Die blijft op wacht staan om alarm te slaan als er gevaar dreigt. Ze wil trouwens zelf ook af en toe meedoen als gewonde. Toen Enya en ik deze middag vertrokken met onze tweede groep patiënten, liep ze al rond met een namaakverband rondom haar been."
Heel even kost het me moeite om mijn lach in te houden. In gedachten zie ik al voor me hoe Andromeda op die brancard ligt te jammeren terwijl twee andere patrouilleleden haar gehaast naar binnen dragen. En dat terwijl ze eigenlijk kerngezond is. Maar toch vind ik dit een erg goed idee. Vanuit een hovercraft zal je waarschijnlijk niet zo snel zien dat de nieuwe 'gewonden' altijd dezelfde vier mensen zijn. Hopelijk helpt het ook echt om de vredebewakers van president Snow om de tuin te leiden.
Net op dat moment zegt Andrew dat we ons bord klaar mogen houden. Even later zit iedereen rustig te eten. Ik laat het me extra goed smaken, want ik heb honger en het gebeurt niet zo vaak dat we een maaltijd als deze krijgen. Vandaag was het onze beurt om eieren te rapen in de kippenren, en de stukjes bieslook in het omelet komen gewoon van het plantje op de vensterbank. Maar Andrew is deze middag speciaal naar één van de varkensboeren in het oosten van het district gegaan om spek te kopen. Iets wat hem tien Pan heeft gekost. Misschien zijn Noria en hij vooral erg opgelucht nu we allemaal weer veilig hier zijn. Stiekem vind ik het wel een beetje jammer dat ik geen tweede portie kan nemen. Als mijn moeder thuis een pan omelet maakte, dan aten we daar met zijn drieën van. Hier moeten we dezelfde hoeveelheid onder vijf mensen verdelen. Dus let ik er extra goed op dat ik niets op mijn bord laat liggen.
Andrew en ik willen net beginnen met afwassen wanneer we iemand op de voordeur horen kloppen. Noria staat op om onze bezoeker binnen te laten. Het is Fulvia, die mij en Doran onder vier ogen wil spreken.
"Wij zullen wel even naar de buren gaan," stelt Andrew voor.
Zodra we alleen zijn, gaat Fulvia tegenover ons aan tafel zitten. Aan de ernstige blik in haar ogen kan ik zien dat ze iets belangrijks te vertellen heeft.
"Ik kom net van bij Vale en Iris," zegt ze. "Ze hebben me één en ander over hun reis naar district 9 verteld, en ik denk dat die informatie zeker nuttig kan zijn voor de rebellen. Dus bedankt voor je tip, Aludra. Maar dat is natuurlijk niet de reden waarom ik jullie zo laat nog kom storen."
Ze legt haar handen in elkaar gevouwen op het tafelblad terwijl ze mij recht aankijkt.
"Eigenlijk had ik er vanmiddag in district 13 al iets over kunnen zeggen. Maar ik wilde dat jij je op de propo over Kivo Morrison zou concentreren en ik moet deze vraag ook aan Doran stellen. Vandaar dat ik heb gewacht tot nu."
"En wat wil je ons dan vragen?" dringt Doran aan. Zelf zit ik intussen ook op hete kolen, want ik heb er geen flauw idee van waar Fulvia naartoe wil.
"Als verplegers weten jullie vast ook wel dat alle rebellenziekenhuizen in Panem op dit moment een groot tekort aan medicijnen hebben," zegt Fulvia.
"Dat klopt," zucht Doran. "Bij ons is de toestand nu eigenlijk wel dramatisch aan het worden. Nog even en we kunnen geen patiënten meer verzorgen."
"Heel juist," knikt Fulvia. "En daarom wordt het hoog tijd dat we er iets aan gaan doen."
Nu heeft Fulvia pas echt mijn aandacht. Wil ze met een voorstel komen om onze voorraden weer aan te vullen? Hoe dan ook zou alle hulp welkom zijn. Dus luister ik de volgende paar minuten heel goed naar wat Fulvia te zeggen heeft.
Al sinds eind vorig jaar hebben Plutarch en president Coin in verschillende districten mensen gecontacteerd die bereid zijn om nuttige informatie door te spelen aan de rebellen. Dat is tot nu toe behoorlijk goed gelukt. Een paar dagen geleden wisten de spionnen uit district 6 zelfs te vertellen dat de Minister van Volkgezondheid een grote hoeveelheid medisch materiaal besteld heeft voor de ziekenhuizen in het Capitool. Nu het oorlog is, zou het best weleens kunnen dat de leveringen vanuit de districten binnenkort helemaal zullen stilvallen. Vandaar dat de regering de voorraden nog een laatste keer wil laten aanvullen. Maar we weten allemaal dat de situatie in onze geïmproviseerde noodhospitalen eigenlijk veel ernstiger is, en dat wij dat materiaal dus veel beter zouden kunnen gebruiken. Daarom willen de rebellen nu een poging doen om dat goederentransport te overvallen.
"Volgens onze spionnen in 6 zou het om een trein van twintig volgeladen wagons gaan," zegt Fulvia. "Niet alleen morfling en andere medicijnen, maar ook een heleboel dingen zoals steriel verband en injectiespuiten. Onderbevelhebber Boggs van district 13 staat trouwens helemaal achter het idee van een overval. Hij maakt zich ernstig zorgen over de problemen die we in onze ziekenhuizen hebben. Zeker nadat hij met eigen ogen heeft gezien hoe het er in district 8 aan toeging."
"En wanneer vertrekt die trein?" wil Doran weten.
"Overmorgen," antwoordt Fulvia. "Hij zal vanuit het Zuidstation in district 6 helemaal naar het Capitool rijden. Of dat is in ieder geval de bedoeling. Wij gaan er natuurlijk voor zorgen dat die trein daar nooit zal aankomen. Ik heb zelfs al een taak voor jullie."
Fulvia laat even een pauze vallen en stelt dan haar volgende vraag. Al doet de toon in haar stem me vermoeden dat het misschien meer een verzoek is dan een echte vraag.
"Maar dan moet ik eerst weten of jullie allebei aan die overval willen meedoen. Zien jullie dat zitten?"
Negende hoofdstuk alweer, en toch een beetje anders dan de vorige omdat het zich voor een groot deel buiten district 10 afspeelt. De twee belangrijkste zaken in dit hoofdstuk zijn, denk ik, het spotje over Kivo en het voorstel dat Fulvia helemaal op het einde doet.
Als eerste de 'In-onze-herinnering'-propo. Dit idee komt uiteraard uit de originele boeken en het leek me nogal voor de hand liggend dat ik er dus ook iets mee moest doen. Zeker omdat Kivo in mijn verhalen een erg belangrijk personage is (zelfs al heeft hij nooit één regel dialoog gekregen). Ik kwam al vrij snel op het idee om het filmpje door Aludra te laten inspreken, waarbij ze eigenlijk gewoon haar eigen verhaal moet vertellen. Mij leek dat wel een goede invulling voor zo'n spotje. Wat denken jullie daarover? Het filmpje zelf hebben we nu natuurlijk nog niet gezien. Dat bewaar ik voor een later hoofdstuk …
In de vorige hoofdstukken hadden jullie misschien al gemerkt dat ik regelmatig iets schreef over het tekort aan medicijnen en ander verzorgingsmateriaal. Dat heb ik vooral gedaan als opbouw naar de vraag die Fulvia nu gesteld heeft. Ik vond het zelf een goede afsluiter voor dit hoofdstuk en hop dat jullie benieuwd zijn naar het vervolg hiervan!
Tot slot nog één opmerking. Toen ik dit hoofdstuk online zette, had het eerst een andere titel die ik eigenlijk niet zo goed vond. Gelukkig heb ik intussen een betere titel kunnen bedenken: Aludra's bekentenis. De verklaring voor deze titel heb ik nu ook in het hoofdstuk zelf verwerkt. Tijdens de heenvlucht naar district 13 heb ik enkele zinnetjes toegevoegd waarin Aludra uitlegt waarom Kivo's propo voor haar als een soort van bekentenis aanvoelt.