DEEL 2: GEEN THUIS MEER

HOOFDSTUK 15: IN ONZE HERINNERING, KIVO MORRISON

Samen met Enya wandel ik naar de ziekenhuistent in het bos vlakbij Kivo's dorp. Gisterenavond - nadat Doran, Darvo en ikzelf hier door de hovercraft werden afgezet - heeft Lucas het uurrooster voor vandaag opgesteld. Enya en ik zullen nu een ronde langs alle bedden maken, Nuvie doet de namiddagdienst. Doran heeft voorlopig vrijaf. Lucas wil dat hij straks meehelpt bij een ingewikkelde operatie en dan moet hij goed uitgerust zijn.

Wanneer we bij de tent komen, staat Lucas al op ons te wachten. Hij geeft ons allebei een blad met de instructies voor deze shift. Ik krijg de opdracht om alle patiënten te verzorgen die links van het gangpad liggen, Enya neemt de mensen aan de andere kant voor haar rekening. Lucas verdwijnt naar onze geïmproviseerde operatieruimte achterin de tent. Blijkbaar wil hij alvast een paar dingen klaarzetten voor de ingreep die hij straks samen met Doran zal uitvoeren.

Ik verzamel het nodige materiaal in een plastieken bak en ga dan aan het werk. Bij mijn eerste twee patiënten - die slechts lichtgewond zijn - hoef ik alleen een algemene controle te doen. Eén van hen vraagt iets te drinken. Ik breng een vol glas water en ga dan door naar het volgende bed. Dit meisje heeft een schoon verband rond het onderbeen nodig. Maar intussen heb ik al zo vaak zwachtels vervangen dat ik er vrij handig in ben geworden.

Bij mijn vierde patiënt heb ik wat meer werk. Volgens Lucas' instructies moet hij een nieuw infuus met een speciaal medicijn krijgen. Gelukkig ligt deze man vlak bij één van de plastieken ramen in de zijkant van de tent zodat ik genoeg kan zien. Ik vraag hem om zijn linkerarm te strekken en begin naar een geschikte ader te zoeken. Wanneer het infuus op zijn plaats zit, hang ik de zak met medicatie omhoog aan één van de ijzeren steunbalken die het geraamte van de tent vormen. Nu heb ik enkel nog een beschermomhulsel nodig.

"Waar dient die voor?" vraagt mijn patiënt geïnteresseerd terwijl ik een stevige bruinoranje zak rondom de baxter met medicatie vastmaak.

"Lucas heeft je een geneesmiddel voorgeschreven dat gevoelig is voor licht," leg ik uit. "Er zitten chemische stoffen in die minder goed gaan werken als de zon erop schijnt. En met deze amberkleurige zak kan je het licht tegenhouden."

"Dat wist ik niet," zegt de man in het bed. "Ik heb jullie nog nooit eerder zo'n zakken zien gebruiken."

"We hebben dit medicijn pas in voorraad sinds de treinoverval," antwoord ik. Heel even denk ik terug aan wat Lucas vertelde toen hij ons gisteren het uurrooster liet zien. Deze patiënt heeft een zware infectie die alleen behandeld kan worden met het geneesmiddel dat nu in zijn infuus zit. Als onze treinroof was mislukt, dan zou hij vrijwel zeker over een paar dagen gestorven zijn. Maar het lijkt me verstandiger om dat nu niet luidop te zeggen.

Wanneer hij naar het laatste oorlogsnieuws vraagt - hij is te verzwakt om helemaal naar het dorp te wandelen - geef ik een korte samenvatting van het journaal dat ik vanochtend op de tv van Vale en Iris heb gezien. District 13 wordt nog altijd gebombardeerd. De aanval is nu al drie dagen bezig en er zijn intussen al vijf bunkerraketten afgeworpen. Niemand weet of er nog een zesde zal volgen.

"Maar één van onze rebellenleiders heeft vlak na de treinoverval gezegd dat Snow waarschijnlijk niet van plan is om 13 echt te vernietigen," voeg ik er nog aan toe. "Zij denkt dat hij het district later wil veroveren en dan heeft het weinig zin om alles volledig kapot te schieten. Dus misschien duurt die aanval toch niet zo lang meer."

"Dat hoop ik ook. Hebben ze op tv iets gezegd over de andere districten?"

Hier kan ik gelukkig beter nieuws over brengen. In het journaal werd aangekondigd dat de rebellen naast 3, 10 en 11 nog twee andere districten veroverd hebben. Sinds kort zijn ook 4 en 5 definitief in onze handen. Maar toch is het veel te vroeg om nu al te juichen. De vredebewakerstroepen zijn zich nu aan het hergroeperen om hun posities in de overige districten te versterken. En president Snow heeft in een toespraak herhaald dat deze oorlog wat hem betreft nog lang niet voorbij is.

"Van district 4 had ik eigenlijk wel verwacht dat het niet lang meer zou duren," zegt mijn patiënt zodra ik uitgesproken ben. "Daar was het voor de Kwelling al onrustig. Ook al wou Snow dat eerst niet toegeven."

Ik knik, terwijl ik terugdenk aan de lege rekken in de winkels van het Capitool. Toen de kaart werd voorgelezen, konden we al geen zeevruchten meer krijgen. Officieel omdat het weer in district 4 te slecht was. Maar als lid van Plutarchs verzetsgroep wist ik natuurlijk wel beter. Toch begin ik me af te vragen hoe ze thuis op dit nieuws zullen reageren. Iedereen in het Capitool was al wekenlang schaarse artikelen aan het hamsteren, en ik vrees dat de daklozen van de Garage daar waarschijnlijk het eerste slachtoffer van zijn. Hopelijk vinden Dennis en Alcyone een manier om hen wat extra eten te bezorgen.

"Het verbaast me meer dat de rebellen 5 nu ook al veroverd hebben," gaat de man op het bed verder. "Misschien voelen ze zich aangemoedigd nu Snow moet toegeven dat hij al een paar districten kwijt is."

"Dat zou goed kunnen," antwoord ik. "Tussen haakjes, in district 5 hebben we erg veel geluk gehad. De vredebewakers waren van plan om ook daar het rebellenziekenhuis te bombarderen, maar hun hovercrafts werden nog net op tijd uit de lucht geschoten. Dus uiteindelijk hebben ze niets geraakt."

"Volgens mij is dat geen toeval. Ik heb er gisteren met een paar andere gewonden over gesproken, en wij denken dat het regeringsleger zijn doelwitten bewust uitkiest. District 8 werd gestraft voor de opstand tijdens de Zegetoer. Daarna hebben ze ons hospitaal aangevallen omdat Snow waarschijnlijk wel wist dat hij hier de strijd aan het verliezen was. En nu zie je wat er in district 5 gebeurd is."

Ik zwijg even, maar besef dan dat mijn patiënt gelijk heeft. Tussen het bombardement op ons schoolgebouw en de inname van district 10 zaten minder dan drie dagen. In district 5 hebben de vredebewakers zelfs maar een paar uur voor het ondertekenen van de capitulatieverklaring aangevallen. Het vernielen van de ziekenhuizen kan dus heel goed een poging geweest zijn om de moraal van de rebellen te breken. Gelukkig weet ik dat we hier in 10 nu veilig zijn.

Ik controleer nog een laatste keer of het medicijn in de infuusslang snel genoeg doorloopt en ga dan naar de volgende patiënt. Hier hoef ik alleen maar een standaarddosis morfling in te spuiten. Opnieuw herinner ik mezelf eraan dat elke naald vanaf nu na één keer gebruiken in de vuilbak thuishoort. We hebben het zo lang anders gedaan dat ik er nog altijd een beetje aan moet wennen.

Ik sta net bij het zesde bed om een schouderverband te verversen wanneer twee mensen de tent binnenkomen. Blijkbaar zijn dit de ouders van de man die ik net een infuus met lichtgevoelig medicijn heb gegeven. Het is niet de eerste keer dat één van onze gewonden bezoek van familie krijgt, dus ga ik gewoon door met het loswikkelen van de zwachtel die ik moet vervangen. Uit beleefdheid probeer ik het gesprek achter mijn rug zo veel mogelijk te negeren. Maar na een paar minuten zegt de vader iets dat meteen mijn aandacht trekt.

"Ik snap niet waarom hoe-heet-ze-ook-alweer hier nog werkt. Er zijn in de stad toch genoeg andere vrouwen die verpleegster willen worden? Ze zouden beter eerst onze eigen mensen een kans geven om mee te helpen in het hospitaal. Die zijn veel betrouwbaarder dan iemand van het Capitool."

Zijn het mijn spionnenoren? Of heeft hij met opzet net luid genoeg gesproken zodat ik hem toch nog kan verstaan? In ieder geval weet ik zeker dat ik elk woord goed heb gehoord. Ik doe mijn uiterste best om mijn gezicht in de plooi te houden - hoe moeilijk dat ook is - want ik wil professioneel blijven. Maar dan doet de patiënt aan het infuus iets dat ik niet had verwacht.

"Pa, bemoei je er niet mee," zegt hij gedempt maar duidelijk boos. "Ze heeft me daarnet prima verzorgd. En ze is zelfs naar district 6 gegaan om mee te doen aan die treinroof zodat we nieuwe medicijnen zouden krijgen. Als je niets interessants kan vertellen, zwijg dan liever."

Heel even valt er een doodse stilte. Dan begint het drietal op een nijdige toon met elkaar te fluisteren. Gelukkig ben ik net klaar met het losmaken van het oude verband en moet ik nu een propere zwachtel gaan halen. Ik til mijn plastieken bak op en wandel snel naar het achterste gedeelte van de tent, waar onze voorraden staan. Onderweg voel ik minstens tien paar ogen in mijn rug branden. Ook al hebben de meeste andere gewonden niet kunnen horen wat er gezegd werd, iedereen heeft ongetwijfeld gemerkt dat er bij bed nummer vier nu een familieruzie bezig is. Vanwege mij. Gelukkig moest Enya vijf minuutjes geleden naar het dorp gaan om een emmer schoon water te halen en is ze nog niet terug. Zij had dit ongetwijfeld heel grappig gevonden.

Gefrustreerd begin ik in het medicijnenrek naar een zwachtel van de juiste grootte te zoeken. Zal ik hier dan nooit aanvaard worden? Ik heb nu al zo veel moeite gedaan om me aan te passen. En toch blijven sommige inwoners van Kivo's dorp me zelfs na al die weken argwanend bekijken. Maar dan besef ik dat ik de zaken misschien niet zo somber moet inzien. Andrew en Noria hebben me al vanaf het begin gesteund. Net als Vale en Iris. En de rebellen met wie ik in het ziekenhuis en tijdens de overval samenwerkte, vertrouwen me ook. Anders zouden ze me nooit in hun plannen betrekken. Zelfs de meeste gewonden zijn eigenlijk wel vriendelijk tegen mij zodra ze mijn aanwezigheid gewend zijn.

Wanneer ik eindelijk een geschikte zwachtel gevonden heb, blijf ik bij het voorraadrek staan terwijl ik doe alsof ik onze flesjes ontsmettingsmiddel aan het herschikken ben. Ik durf nu niet goed door de gang te wandelen. Iedereen zal me aanstaren. Dus wacht ik een paar minuten totdat de ouders van de man in het vierde bed weer vertrokken zijn.

Even later ga ik terug naast mijn volgende patiënt - een vrouw van ergens in de dertig - zitten om het verband rond haar schouder te vervangen. Ze maakt een verontschuldigend gebaar en wijst dan in de richting van de man met het infuus. Die wil blijkbaar ook nog even met mij praten.

"Probeer je het niet te veel aan te trekken," zegt hij. "Mijn ouders en ik hebben wel vaker ruzie. Het zijn goede mensen, maar ze denken niet over alles hetzelfde als ik. En ze hebben jou nog nooit gezien omdat ze in de stad wonen. Als ze de moeite namen om jou wat beter te keren kennen, dan zouden ze er vanzelf wel achter komen dat ze zich vergissen."

"Helemaal mee eens," vult Darvo, die een paar bedden verderop ligt, ongevraagd aan. "Jullie weten al dat Aludra tijdens de treinoverval mijn leven heeft gered?"

Vanuit verschillende richtingen komt instemmend gemompel en ik voel me opeens al een heel stuk beter. Net op dat moment trekt Lucas de kunststof flap opzij die onze operatieruimte van de patiëntenzaal scheidt. Blijkbaar heeft hij het geroezemoes gehoord, maar ik zeg hem snel dat alles in orde is. Gelukkig vraagt hij er niet verder over door. Misschien snapt hij dat ik er nu even niet over wil praten. Hoe dan ook vertik ik het om me uit mijn evenwicht te laten brengen door het oordeel van iemand die niet eens mijn naam kan onthouden. En ik weet intussen dat Lucas erg tevreden is over het werk dat Doran en ik hier doen, dus hij zal ons nooit zomaar wegsturen.

Enkele minuten later sta ik bij het bed van Darvo. Volgens de instructies op mijn blad moet ik zijn infuus met pijnstiller aanvullen en hem ijzerhoudende pillen geven. Lucas wil dat hij nu een paar dagen in bed blijft zodat hij kan aansterken. Later zal zijn arm opnieuw geopereerd worden om de kans op volledige genezing te vergroten. Terwijl ik bezig ben, stelt Darvo me nog een paar vragen over de treinroof.

"Is er al meer nieuws over de mensen die vermist zijn?" wil hij weten.

"Ik heb horen vertellen dat twee van hen veilig bij de rebellen in district 6 zijn geraakt," antwoord ik stil genoeg zodat de patiënten naast ons niet kunnen meeluisteren. "De andere drie zijn dood, net als de man die tijdens de evaluatievergadering nog in kritieke toestand was."

"En zonder jou zou ik ook gestorven zijn," vult Darvo aan. "Zelf weet ik alleen nog dat ik samen met een paar andere rebellen in een auto zat die door het bos reed en dat ik echt bijna flauwviel van de pijn. Het volgende dat ik mij kan herinneren, is dat ik in de ziekenboeg van onze hovercraft wakker werd met een dik verband rond mijn arm. Daartussen is het allemaal één zwart gat. Maar Doran en Alex hebben mij later alles verteld. Ik wil je dus heel erg bedanken voor wat je hebt gedaan. Dat meen ik, hoor," zegt hij terwijl hij de vingers van zijn gezonde hand in de mijne haakt.

"Ik ben niet de enige die jouw leven gered heeft," antwoord ik verlegen. Eigenlijk voelt het nog altijd een beetje vreemd aan om complimenten te krijgen van een districtsinwoner. Zeker na wat er daarnet gebeurd is. Maar toch weet ik dat Darvo's woorden oprecht zijn.

"We hebben het allemaal samen gedaan," ga ik verder. "De rebellen die jou in 6 tot bij de auto gebracht hebben, ikzelf, onze chauffeur en zeker ook Ashley. Dat is de dokter die je dezelfde nacht nog geopereerd heeft. Dus ik hoef niet alle eer te krijgen."

"Maar toch zal ik nooit vergeten dat iemand uit het Capitool me geholpen heeft," antwoordt hij.

Ik controleer het verband rond Darvo's arm nog een keer en ga verder naar mijn volgende patiënt. Pas dan zie ik dat Enya intussen opnieuw naar binnen gekomen is. Ze heeft de volle emmer water in een hoek neergezet en is nu bezig met het vullen van een injectiespuit. Ook al staat ze met haar rug naar ons toe, ik ben er vrij zeker van dat ze het gesprek tussen mij en Darvo kon horen. Al laat ze het in ieder geval niet merken.

Wanneer ik bij het op drie na laatste bed in de rij links van het gangpad ben, komt Lucas vertellen dat onze shift erop zit. Nuvie zal het nu van ons overnemen terwijl Doran zich rustig kan klaarmaken voor de operatie waarbij hij moet meehelpen. Enya blijft nog een paar minuten in de tent om het verband dat ze aan het leggen was volledig af te werken. Zelf ga ik rechtsreeks naar het huisje van de familie Morrison. Er is niemand te zien wanneer ik de voordeur openduw, maar dat verbaast me ook niet. Andrew moest vandaag een kudde hoeden en Noria is naar het dichtstbijzijnde dorp voor een bezoek aan haar zus. Ze zullen allebei nog wel even wegblijven. Ik besluit om boven op bed te gaan liggen, want ik ben alweer doodmoe.

Verpleegster zijn is veel zwaarder dan ik een paar maanden geleden had kunnen denken. Niet alleen door de verantwoordelijkheid en de wisselende diensturen, maar nog meer vanwege alle pijn en ellende die je ziet. Veel oorlogsslachtoffers zijn voor het leven verminkt. En dan moesten wij ook nog eens werken in een ziekenhuis waar er elke dag een heleboel nieuwe gewonden bij kwamen. Dat laatste zal natuurlijk beteren nu district 10 definitief veroverd is. Maar zelfs in vredestijd zullen er altijd patiënten zijn die sterven, of aan wie je moet zeggen dat ze nooit meer helemaal zullen genezen. Toch heb ik er helemaal geen spijt van dat ik rebellenverpleegster ben geworden. Ik heb zeker het gevoel dat ik er nuttig werk mee doe, en het zou ook gewoon laf zijn om in een hoekje te zitten wachten totdat de opstand tegen Snow voorbij is. Al betwijfel ik of ik er later echt mijn beroep van wil maken. Maar ik blijf het in ieder geval doen tot aan het einde van de oorlog, denk ik nog voordat mijn ogen dichtvallen. Daarna zullen we wel verder zien.

Het is al avond wanneer ik weer wakker word. Andrew en Noria zijn nog steeds niet terug. Ik ga naar de struiken achter het huisje van Kivo's ouders omdat ik dringend moet plassen en kom dan op het idee om een korte wandeling in het Wildbos te maken. Misschien zal wat frisse lucht mij deugd doen. Ik steek de met kiezelsteen verharde weg over die dwars door het dorp loopt en neem een smal paadje dat tussen de bomen verdwijnt.

Na een meter of honderd flink doorgestapt te hebben, hoor ik twee bekende stemmen. Enya en Nuvie. Ze zitten allebei op hun knieën bij een lage struik die vol bessen hangt. Blijkbaar is Nuvie net klaar met haar shift en heeft Enya voorgesteld om samen fruit te gaan plukken. Snel hou ik mijn pas in. Ze zullen het vast niet leuk vinden als uitgerekend ik hen kom bespioneren. Ik vang de woorden 'gevecht' en 'medicijnen' op en besef dan dat ze over de treinroof aan het praten zijn. Die verhalen ken ik allemaal al, dus er is geen enkele reden om nu mee te luisteren. Maar toch verstop ik me achter een dikke boom die een paar meter verderop staat. Iets belet me om weg te gaan.

"Ik had niet eens verwacht dat ze aan die overval zou willen meedoen. Maar nu zeggen ze dat zij een gewapende vredebewaker heeft aangevallen om iemand uit district 6 te verdedigen," vertelt Enya aan haar beste vriendin. "In haar eentje, zonder de hulp van de andere rebellensoldaten."

"Zou dat verhaal echt helemaal waar zijn, denk je?" vraagt Nuvie.

"Volgens mij wel," geeft Enya na een paar seconden aarzelend toe. "Vale beweert dat het gefilmd is, en hij zou zoiets nooit zeggen moesten die beelden niet bestaan. In het dorp zouden we allemaal boos op hem zijn als hij daarover liegt."

Dat was het dus. Ze zijn alweer over mij bezig. Toch merk ik dat ik deze keer rustig blijf zitten in plaats van - zoals gewoonlijk - op te staan en weg te wandelen. Al weet ik eigenlijk nog steeds niet goed wat mij tegenhoudt.

"Ze heeft trouwens ook de slagaderlijke bloeding van Darvo verzorgd voordat de dokter er was," gaat Nuvie verder. "Lucas zegt dat hij daarom nog leeft."

"Dat verhaal heb ik ook gehoord," antwoordt Enya. "Ik had verwacht dat ze er bij iedereen over zou gaan opscheppen en dat ze overal zou rondvertellen hoe geweldig ze was tijdens die overval. Maar daarstraks zei ze tegen Darvo dat de dokter en de andere rebellen net zo goed zijn leven gered hebben. Al zou ik zelf toch liever door een districtsinwoner verzorgd worden. "

Dus ik ben toch niet de enige die stiekem andermans gesprekken afluistert, denk ik in mezelf. Heel voorzichtig - zonder de bladeren onder mijn voeten te laten ritselen - sluip ik op mijn tenen terug richting dorp. Enya en Nuvie mogen niet merken dat ik hen gehoord heb. Pas wanneer ik tussen de boomkruinen door de daken van de eerste huizen zie, besef ik wat er zo bijzonder was aan hun gesprek. Dit is de allereerste keer dat ze iets over mij zeggen zonder dat het echt sarcastisch of vijandig klinkt.

De volgende ochtend staat de zon al hoog aan de hemel wanneer ik wakker word. Ik kruip uit bed en begin me snel aan te kleden. Ook al weet ik niet hoe laat het is, het zou best weleens kunnen dat ik me flink overslapen heb. Lucas zit vast vol ongeduld op me te wachten. Maar dan besef ik dat Doran me in zo'n geval zeker gewekt zou hebben. Waarschijnlijk krijg ik straks gewoon de namiddagdienst en hoef ik me dus niet echt te haasten.

Even later klauter ik via de ladder naar beneden. Noria is er niet, want vandaag is het haar beurt om met de andere herders op pad te gaan. Andrew zit aan tafel met twee bekers geitenmelk voor zich. In de kast heeft hij nog een zak oud brood gevonden. Maar alles wat daar nog in zit, is één uitgedroogde snee die veel te hard is om op te eten. Volgens Andrew kunnen we die beter aan de kippen geven. Dan krijgen we er tenminste nog verse eieren voor in de plaats.

Ik drink mijn beker melk leeg en wandel dan naar de kippenren. Voorzichtig breken mijn vingers het brood in kleine stukjes. De kippen komen er meteen op af wanneer ik ze over de draad gooi. Pas dan zie ik dat ze geen druppel water meer hebben. Hoog tijd om voor vers drinken te zorgen. Ik ga het plastieken bakje halen dat in een hoek tegen het gaas staat en vul het bij de pomp. Daarna zet ik de drinkbak weer op zijn plaats. Uit nieuwsgierigheid werp ik een snelle blik in het houten binnenhok. Er liggen twee eieren, maar die raak ik niet aan. Vandaag zijn Nuvies ouders aan de beurt om eieren te rapen. Net op dat moment zie ik hoe verschillende mensen het huis van Vale en Iris binnengaan. Dat betekent waarschijnlijk dat er iets belangrijks op tv wordt uitgezonden. Ik sluit snel de kippenren af en volg de anderen, want ik wil eigenlijk wel weten wat er aan de hand is.

In de woonkamer ga ik naast Doran op de grond zitten. De televisie staat al aan en iedereen houdt zijn ogen op het scherm gericht. Volgens het extra journaal dat we nu te zien krijgen, heeft president Snow na overleg met de Minister van Defensie en het Hoofd van het vredebewakersleger besloten om het bombardement op district 13 te beëindigen. Gisterenochtend werd de laatste raket afgevuurd.

"De tien hoogste bevelhebbers van het vredebewakersleger zullen vanavond samenkomen voor een vergadering achter gesloten deuren," zegt de verslaggever in de studio. "Onze analisten verwachten ten laatste om-"

Verder dan dat komt hij niet, want onmiddellijk daarna wordt het televisiekanaal overgenomen door de rebellen. Alsof ze hier en nu willen bewijzen dat ze opnieuw klaar zijn voor de strijd. Een legerofficier uit 13 vertelt ons dat de vijf bunkerraketten van de regering heel wat materiële schade hebben veroorzaakt, maar dat alle belangrijke militaire voorzieningen nog zo goed als intact zijn. Eén bom heeft een pluimveeboerderij geraakt en een andere raket is pal op het grootste wooncomplex van het district terechtgekomen. Daardoor zijn tientallen gezinscompartimenten nu volledig verwoest. Maar omdat alle inwoners op tijd geëvacueerd werden, zijn er geen slachtoffers gevallen. Wat ook betekent dat de persoon om wie het allemaal draait - de Spotgaai - nog leeft.

Daarna tonen de rebellen een fragment met Katniss zelf. Ze staat vlak voor de ruïne van het oude Gerechtsgebouw, waar Fulvia mij zes dagen geleden gefilmd heeft. Toen was het oude stadsplein van district 13 gewoon een vlakte vol puin. Maar de enorme krater die we nu in de achtergrond zien, bewijst dat deze beelden wel degelijk na het bombardement - vandaag dus - gemaakt zijn. Volgens het tekstbalkje dat onderaan op het scherm verschijnt, is deze opname inderdaad amper drie kwartier oud.

"Goed, Katniss. Je hebt het bombardement van het Capitool op district 13 overleefd. Kun je het vergelijken met wat je in de straten van 8 hebt meegemaakt?" vraagt Cressida. Ze staat niet in beeld, maar ik herken haar stem.

"We zaten nu zo diep onder de grond dat het niet echt gevaarlijk was," zegt Katniss onzeker. Nog geen halve seconde later schakelt men abrupt weer over naar de rebellenofficier die een overzicht geeft van alle wapens in de magazijnen van 13. Doran en ik wisselen een verbaasde blik, en ik weet dat we allebei hetzelfde denken. Dat was wel een heel erg kort interview. Het leek alsof ze Katniss niet eens lieten uitspreken. Mevrouw Moncrieff zou dit in haar lessen Mediageschiedenis een schoolvoorbeeld van onzorgvuldige regie noemen, mompel ik tegen mezelf.

Ook de rest van het filmpje is duidelijk haastig in elkaar gezet. We krijgen een reeks losse fragmenten te zien van de belangrijkste militaire installaties in district 13, die inderdaad zo goed als onbeschadigd zijn. De meeste beelden zijn duidelijk na het bombardement gemaakt. Al zie ik ook een paar oudere opnames passeren, zoals het fragment waarin Fulvia en ik samen langs een rij geparkeerde hovercrafts wandelen.

Na een minuut of vijf neemt het Capitool de uitzending weer over. Maar in het officiële journaal wordt niet zo veel meer gezegd over het einde van de luchtaanval op 13. Blijkbaar wachten ze met het geven van extra informatie totdat die vergadering van de vredebewakers afgelopen is. Dus zet Vale de tv uit en stelt hij voor dat we allemaal weer aan het werk gaan.

Heb ik daarstraks eigenlijk mijn bed opgemaakt? vraag ik me af terwijl ik de anderen naar buiten volg. Volgens mij ben ik het vergeten, want thuis deed ons personeel dit soort karweitjes vaak in mijn plaats. Maar Andrew en Noria hebben me al meer dan genoeg geholpen door mij hier te laten onderduiken. Ik kan moeilijk van hen verlangen dat ze ook nog eens al mijn rommel opruimen. Dan zou Enya vast weer zeggen dat ik lui ben.

Ik beklim de ladder naar de hooizolder, spreid mijn deken netjes uit over de matras en strijk de plooien in de stof glad. Daarna ga ik weer naar beneden. Doran staat al op me te wachten om naar de ziekenhuistent te vertrekken. Wij hebben nu geen dienst, maar hij wil graag samen met Lucas het uurrooster voor de volgende dagen bespreken.

Net wanneer we langs de kippenren passeren, hoor ik achter mijn rug hoefgetrappel. Doran en ik gaan opzij om de ruiter door te laten die in galop het dorp komt binnengereden. Hij houdt halt bij de pomp, stijgt af en vult een emmer water. Terwijl zijn paard gulzig begint te drinken, klopt hij aan bij het huis van Vale en Iris. Waarschijnlijk een boodschapper van de rebellen, denk ik. Dat vermoeden wordt meteen bevestigd wanneer Iris naar buiten komt om mij en Doran terug te roepen.

Even later zitten we met zijn zessen rond de tafel in de woonkamer. De koerier stelt zichzelf voor als Nathan en zegt dat Milo hem met een belangrijk bericht naar hier gestuurd heeft. Vale is Andrew gaan halen, dus dit gesprek zou weleens over Kivo kunnen gaan. En alweer heb ik gelijk. In een paar woorden vertelt Nathan ons hoe Fulvia deze ochtend - vlak nadat ze de bunker van 13 kon verlaten - naar de telefoon in de Winnaarswijk gebeld heeft. Ze probeerde alle districten apart te contacteren, als test of de communicatieverbindingen nog werken en ook om te vragen of er tijdens die drie dagen ondergronds nog belangrijke dingen gebeurd zijn.

"Milo wil dat er in het huis met de telefoon altijd iemand van ons rebellenleger aanwezig is," legt Nathan uit. "Zo vermijden we dat we per ongeluk een binnenkomend gesprek missen. Vandaag moest ik de wacht houden. Milo is met mij meegegaan toen hij hoorde dat de aanval op 13 voorbij was, want hij verwachtte al dat er misschien gebeld zou worden."

"Was Fulvia zelf aan de lijn?" vraagt Iris.

"Ja. Milo heeft haar verteld dat district 10 nu definitief in onze handen is. Ze was heel tevreden met dat nieuws en ze heeft beloofd om vandaag het 'In onze herinnering' -spotje van Kivo Morrison op tv te brengen. Eerst wist ik niet goed waarover het ging. Maar Milo heeft het aan mij uitgelegd en hij dacht dat jullie die uitzending liever niet willen missen. Dus moest ik naar hier rijden om jullie te verwittigen."

Een paar seconden lang blijft het stil rond de tafel. Al sinds mijn korte bezoek aan 13 heb ik op dit moment gewacht. En tegelijk ben ik er ook een beetje bang voor. Wat als dat filmpje een verkeerde indruk maakt? Ik weet dat Fulvia en ik allebei ons best gedaan hebben om er een sterke propo van te maken. Eén met een duidelijke boodschap, zonder dat het kwetsend overkomt. Maar het definitieve eindresultaat heb ik zelf nog nooit gezien. Ik was er niet bij toen ze de beelden tot één geheel gemonteerd hebben. En vanuit de lessen Mediageschiedenis weet ik dat de precieze manier waarop je een filmpje in elkaar zet minstens even belangrijk is als de inhoud zelf.

"Heeft Fulvia verder nog iets gezegd?" wil Vale weten.

"Nee, het was een heel kort telefoontje. Ze moest nog naar district 11 bellen en ze stond eigenlijk al achter op haar schema. Maar als alles volgens plan gaat, dan zou het spotje vanavond rond zes uur op tv komen."

We bedanken Nathan omdat hij speciaal voor ons naar hier gekomen is en beloven hem dat we zeker zullen kijken. Want eigenlijk zijn we allemaal wel benieuwd naar het spotje. Zelfs Andrew, ook al gaat dit filmpje over de dood van zijn zoon. Maar toch zegt hij nu dat hij het absoluut wil zien.

Na het vertrek van Nathan blijven we nog even discussiëren over de manier waarop we dit aan de andere inwoners van het dorp moeten vertellen. Iedereen hier heeft Kivo gekend, maar vrijwel niemand weet dat ik samen met Fulvia een propo over hem heb gemaakt. Uiteindelijk stellen Vale en Iris voor om gewoon te zeggen dat men opnieuw een belangrijk tv-programma heeft aangekondigd en dat het rond zes uur begint. Zonder erbij te vertellen wat het onderwerp van die uitzending zal zijn.

"We kunnen doen alsof we dat zelf nog niet goed weten," besluit Vale.

"Waarom?" werp ik meteen tegen. "Misschien is het beter als ze zich er een beetje op kunnen voorbereiden."

"Ik zeg het niet graag, maar sommige mensen zien jou nog altijd als iemand uit het Capitool," antwoordt Iris voorzichtig. "Als wij vertellen dat uitgerekend jij een eerbetoon voor Kivo hebt ingesproken, dan zullen ze misschien weigeren om te komen kijken. Gewoon omdat ze het hele idee ongepast vinden."

"Terwijl juist die mensen het spotje zeker moeten zien," vult Doran aan.

Pas dan snap ik wat Doran, Vale en Iris bedoelen. Zij hopen dat de mensen minder vijandig tegenover mij zullen staan als ze me op tv horen vertellen hoe erg ik de dood van Kivo vond, en dat ik daarom rebel ben geworden. Maar zou zo'n propo daar echt veel aan veranderen? Toch knikt Andrew als teken dat hij het met hen eens is. Ik zal erop moeten vertrouwen dat ze zich inderdaad niet vergissen. Al blijf ik stiekem toch twijfelen.

"Ben je niet zenuwachtig nu je straks op tv zal komen?" onderbreekt Andrew mijn gedachten.

Dat heeft hij goed geraden. Of misschien staat het gewoon op mijn gezicht te lezen, ook al heb ik niets gezegd. Ik aarzel even en doe dan toch mijn mond open. Erover zwijgen heeft weinig zin.

"Ik wil die propo zeker zien, want ik denk dat sommige mensen mij achteraf vragen zullen stellen. En eigenlijk ben ik ook wel benieuwd naar wat Fulvia ervan gemaakt heeft," geef ik heel eerlijk toe. "Maar ik durf niet goed te kijken waar iedereen bij is. Misschien worden ze weer kwaad op mij. Ik zou de uitzending liever helemaal alleen volgen, maar dat kan natuurlijk niet omdat we hier maar één tv hebben."

"Daar vinden we wel iets op," zegt Doran. "Als Vale en Iris straks het raam op een kier zetten en het gordijn open laten, dan kan jij buiten meekijken zonder dat iemand het merkt. Iedereen in deze kamer zal met zijn rug naar jou toe zitten."

Ik kijk Doran dankbaar aan, want dit is echt een goed idee. Maar dan schiet me nog iets te binnen.

"Hoe leggen we aan de anderen uit waarom ik er niet ben?"

"We kunnen Lucas vragen of hij jou straks zogenaamd wil inroosteren, terwijl je eigenlijk geen dienst hebt," stelt Doran voor. "Dan denkt iedereen dat je in de ziekenhuistent zit. Lucas is erg tevreden over jouw werk, dus ik ben er zeker van dat hij voor vanavond wel iets wil regelen."

In gedachten haal ik opgelucht adem. Dit probleem is alvast opgelost. En ik weet dat ik ook van de vredebewakers niets meer te vrezen heb nu district 10 in onze handen is. Pas dan snap ik waarom de rebellen daarstraks ook het beeld van mij en Fulvia in de hovercraftloods lieten zien. Fulvia heeft dat waarschijnlijk zelf laten uitzenden om opnieuw de indruk te wekken dat ik echt in 13 ben ondergedoken. Wat toch nog steeds het veiligste is voor iedereen.

Even later gaan Doran en ik op weg naar de ziekenhuistent om er voor te zorgen dat ik straks vrijaf krijg. Vale zal samen met Iris de rest van het dorp verwittigen, zonder erbij te vertellen dat de uitzending van vanavond iets met mij en Kivo te maken heeft. Gelukkig is Lucas al snel akkoord wanneer Doran hem uitlegt wat we van plan zijn. Zelf zal hij niet meekijken, want hij wil straks het been van patiënt nummer twaalf opereren. Een eenvoudige ingreep waarbij hij eigenlijk geen extra hulp nodig heeft. En omdat de medische toestand van al onze gewonden op dit moment stabiel is, volstaat het dat er vanavond slechts één verpleger in de zaal blijft. Doran biedt aan om die shift te doen zodat ook Enya en Nuvie de kans krijgen om Kivo's propo te zien. Ook al weten zij - net als de andere inwoners van dit dorp - nog helemaal niets over dat filmpje. In stilte hoop ik dat ze niet woedend de kamer zullen uitlopen wanneer ik in beeld verschijn. Zouden ze echt bereid zijn om de propo helemaal af te kijken?

Zodra we samen met Lucas alles geregeld hebben, keren Doran en ik terug naar het huisje van de familie Morrison. Iedereen moet denken dat ik vanavond in de tent zal werken, dus kan Lucas me nu moeilijk de voormiddagdienst geven. Wat betekent dat ik vandaag een hele dag vrij heb. Al betwijfel of ik daar blij mee moet zijn, want ik voel de zenuwen voor vanavond nu al opkomen. Het duurt nog uren voordat die propo op tv wordt uitgezonden. En dat ik op dit moment helemaal niets om handen heb, maakt het eigenlijk alleen maar erger.

Ik sta net op het punt om uit pure verveling in het Wildbos te gaan wandelen wanneer een houten kar met twee paarden ervoor het dorp komt binnengereden. Na de val van district 10 heeft Milo een groep rebellen naar de Nationale Manege gestuurd om de voorraadkamers van de personeelskantine leeg te halen. We weten allemaal dat daar een grote hoeveelheid voedsel opgeslagen ligt, en dat er in dit district heel wat mensen zijn die honger lijden. Dus besloot Milo om al dat eten zo eerlijk mogelijk te laten verdelen.

"Het is natuurlijk niet genoeg om echt elke inwoner van 10 een maaltijd te geven," vertelt de koetsier terwijl we hem helpen met het uitladen van de zakken die op de kar gestapeld zijn. "Daarvoor moeten we eerst nog een paar van onze eigen kuddes slachten, en wachten tot districten 4 en 11 voedselhulp sturen. Zij zullen in ruil een lading vlees krijgen. De rebellenleiders in 13 willen zo de samenwerking tussen alle veroverde districten vergroten."

"En waarom laat Milo dan nu al een deel van het eten uit de kantine naar hier brengen?" vraag ik.

"Hij vindt dat de gewonden in de noodhospitalen extra voedsel nodig hebben," legt de koetsier uit. "Wat ik vandaag meebreng, is dus eigenlijk bedoeld voor jullie ziekenhuistent."

Vale en Iris - die intussen ook naar buiten zijn gekomen - beginnen hardop na te denken over de beste manier om al dit eten te verwerken. In de meeste zakken zitten verse groenten die we zonder koelkast niet erg lang kunnen bewaren. Dus stelt Doran voor dat we er gewoon juliennesoep van koken. Zo kunnen we alles in één gerecht bereiden en krijgen al onze patiënten straks een warme maaltijd.

Iris vraagt aan Andrew en een paar andere dorpsbewoners om thuis hun houtkachels aan te maken, want één kookpot zal zeker niet genoeg zijn. Zelf ga ik bij de pomp drie emmers water vullen. Vale en de vader van Nuvie dragen twee tafels naar buiten en zetten ze naast elkaar. Met dit mooie weer kunnen we die groenten net zo goed in de openlucht fijnsnijden. Veel gezelliger dan urenlang in een kleine kamer te zitten, vindt ook Doran.

"Nog eens bedankt om helemaal vanuit de stad tot hier te komen," zegt Iris tegen de koetsier.

"Geen probleem," antwoordt hij. "Ik denk dat jullie in dit dorp meer dan genoeg voor de opstand hebben gedaan." Dan klimt hij op zijn kar en geeft hij de paarden het teken om te vertrekken.

Samen met Doran, Vale en Nuvie's ouders ga ik rond de tafels zitten. Het zal heel wat werk vragen om al deze groenten fijn te snipperen dus we beginnen er meteen aan. Andrew wil samen met Iris naar het Wildbos gaan om de juiste kruiden te zoeken. Niemand heeft thuis bouillonblokjes liggen en we hebben toch iets nodig waarmee we de soep op smaak kunnen brengen.

Terwijl Andrew en Iris tussen de bomen verdwijnen, deelt Vale enkele schilmesjes uit. Daarna gaan we aan de slag. Het lijkt wel alsof ik weer in de Garage ben nu ik hier samen met Doran en de anderen prei, selder, wortelen en bloemkool in kleine stukjes zit te snijden. Hoewel ik dat moeilijk luidop kan zeggen, want de meeste mensen van Kivo's dorp zouden niet weten waarover ik het heb. Maar vanavond zal dat eindelijk veranderen.

Het is al na vier uur 's middags wanneer we de eerste gevulde borden aan onze patiënten geven. Gelukkig hebben we ruim genoeg gemaakt voor iedereen en blijft er zelfs nog wat soep over voor mezelf, Enya, Doran en Nuvie. Lucas en Vale vinden allebei dat wij als verplegers hard gewerkt hebben en dus zeker een extra maaltijd verdienen. Ik laat het me goed smaken, want ik weet dat ik vermagerd ben. De leren riem rond mijn middel zit nu al twee gaatjes strakker dan toen ik na de Kwelling in district 10 aankwam.

Zodra mijn bord leeg is, keer ik terug naar het huisje van Kivo's ouders. Voorlopig kan ik toch niet veel doen. Misschien is het geen slecht idee om mijn notities van de cursus verpleegkunde nog eens te herlezen. Op school in het Capitool zeiden onze leraren altijd hoe belangrijk het is om leerstof regelmatig opnieuw door te nemen. Ik wil net aan het gedeelte over verbandleer beginnen wanneer Doran mij komt halen.

"Nuvie en Enya zijn klaar met hun shift," zegt hij. "Het is beter dat je nu gewoon met mij meegaat, want iedereen moet denken dat we vanavond allebei dienst hebben. Lucas zal je wel verwittigen wanneer het bijna zes uur is."

Even later gaan Doran en ik samen richting ziekenhuistent. Daar zit Lucas al op ons te wachten. Hij stelt voor dat we alvast de operatie van vanavond voorbereiden en verdeelt de taken. Doran moet alle nodige chirurgische instrumenten klaarleggen, ik krijg de vraag om de operatietafel te ontsmetten. Intussen bepaalt Lucas zelf welke hoeveelheid verdovingsserum hij straks nodig zal hebben. Hij is net klaar met zijn berekeningen wanneer hij me laat weten dat ik mag vertrekken.

Ik bind snel een trui met lange mouwen rond mijn middel en ga dan op weg. Achter mijn rug zie ik nog hoe Doran subtiel zijn duim opsteekt, alsof hij me wil geruststellen. Natuurlijk hebben Fulvia en ik echt geprobeerd om een spotje te maken dat de familie van Kivo niet zal kwetsen. Maar toch blijft het een gok hoe de mensen in dit dorp zullen reageren.

Zodra ik tussen de bomen door het huis van Vale en Iris kan zien, vertraag ik mijn pas. Niemand mag weten dat ik hier ben. Gelukkig lijkt het erop dat de anderen al binnen in de woonkamer zitten. Voorzichtig sluip ik tot bij het venster dat - zoals afgesproken - op een kier staat. Wanneer ik me neerzet op de stapel houtblokken die vlak voor het raam ligt, bedenk ik dat Vale waarschijnlijk ook dit voor mij geregeld heeft. Van hieruit kan ik de uitzending perfect volgen zonder betrapt te worden.

Op tv begint net het journaal van zes uur. De zwaar opgemaakte presentatrice in de studio geeft eerst een overzicht van alle belangrijke nieuwsitems. Zo te horen zijn de gevechten tussen vredebewakers en rebellen op veel plaatsen nog volop bezig en kunnen er in de winkels van het Capitool nog meer tekorten verwacht worden. Maar ik merk dat ik niet erg aandachtig aan het luisteren ben. Zou Fulvia er echt in slagen om het spotje over Kivo vanavond uit te laten zenden?

Nog geen halve minuut later is het zover. Het scherm wordt plotseling zwart en we zien een goudkleurige spotgaaienspeld in beeld verschijnen, met daaronder de tekst die mijn vermoedens bevestigt. In onze herinnering: een eerbetoon aan de slachtoffers van de Hongerspelen. De mensen in de woonkamer van Vale en Iris beginnen zachtjes met elkaar te fluisteren. Niemand had hen verteld dat de rebellen een filmpje als dit zouden tonen, dus ze weten vast niet goed wat ze kunnen verwachten. Maar alle gesprekken vallen stil wanneer de spotgaai weer verdwijnt en plaats maakt voor andere woorden. Kivo Morrison, District 10, 74steHongerspelen.

Ik blijf doodnerveus zitten terwijl ik naar de officiële tributenfoto van Kivo kijk. Waarschijnlijk hebben Fulvia en Beetee nergens een andere afbeelding kunnen vinden, want gewone districtskinderen worden eigenlijk alleen gefotografeerd als ze naar de arena moeten. Meteen daarna krijgen we het oude Gerechtsgebouw van 13 te zien. De toegangsdeuren gaan open en ik kom zelf naar buiten gewandeld, gekleed in de grijze outfit die Fulvia met tijdens de opnames liet dragen. Ik zie mezelf over het vervallen plein stappen terwijl ik met mijn voet een losliggende tegel opzij duw. De camera volgt me totdat ik twintig meter verder alle dorre bladeren van de omgevallen zuil veeg en ga zitten.

Gespannen hou ik mijn adem in. Wat zullen Enya en Nuvie doen nu uitgerekend ik de hoofdrol krijg in een propo als deze? Ze zitten allebei vlak voor de tv, met de rug naar mij toe. Hun gezichten kan ik dus niet zien. Ergens verwacht ik dat ze nu boos zullen weggaan. Maar dat gebeurt niet. Ze blijven gewoon naar het scherm kijken, net als alle anderen. Dan hoor ik mijn eigen stem door de luidsprekers van de tv klinken.

"Mijn naam is Aludra Dawson en ik kom eigenlijk uit het Capitool. Sinds het begin van de oorlog woon ik bij de andere rebellen in district 13. Ik heb maandenlang als spionne gewerkt voor de geheime verzetsorganisatie van Plutarch Heavensbee, totdat de regering mij ontmaskerde en ik moest vluchten. Maar nu wil ik aan iedereen vertellen hoe Kivo Morrison er voor zorgde dat ik rebel ben geworden."

De zon verdwijnt achter een dikke wolkenbank en ik leg mijn trui over mijn schouders. Toch merk ik dat ik het helemaal niet koud heb. Daar ben ik gewoon veel te zenuwachtig voor. Ik weet wat er vlak na de intro van dit spotje volgt - hoewel Fulvia pas na mijn bezoek aan 13 de juiste beelden zou selecteren - en ik vraag me echt af hoe de inwoners van dit dorp hierop zullen reageren.

"Misschien is het beter om mijn verhaal helemaal vanaf het begin te vertellen," ga ik op tv verder. "Daarvoor moet ik jullie eerst één van de grootste geheimen uit het Capitool verklappen. In de districten denkt iedereen dat wij allemaal even rijk zijn, maar dat klopt eigenlijk niet helemaal. Ook bij ons zijn sommige mensen zo arm dat ze op straat moeten slapen."

De tv toont nu een reeks beelden uit het archief van de bewakingscamera's. Twee zwervers onder een zelfgebouwd afdakje dat uit niet meer dan enkele losse golfplaten bestaat, een bedelaar langs één van de drukste straten in de noordelijke buitenwijk, een oudere man die een rijtje vuilbakken doorzoekt totdat een patrouille vredebewakers hem hardhandig komt wegjagen. Zelf heb ik vaak genoeg met daklozen gesproken om te weten dat deze fragmenten hun situatie realistisch weergeven. Maar de mensen in de woonkamer van Vale en Iris kunnen hun eigen ogen niet geloven.

"Zijn dit echt beelden uit het Capitool?" hoor ik iemand vol onbegrip vragen. De anderen zitten nu ook druk met elkaar te fluisteren. En hoewel ik er geen woord van versta, is de kritische ondertoon in het geroezemoes me zeker niet ontgaan.

"Toch wel, kijk maar eens naar de gebouwen in de achtergrond," bevestigt Andrew. "Aludra heeft al met mij gepraat over de daklozen van het Capitool en Doran is er zelf één geweest. Maar ik denk dat ze er nu meer over wil zeggen, dus we kunnen beter luisteren."

Vreemd genoeg krijgt Andrew de hele groep weer stil met die woorden. Misschien helpt het dat hij de vader van Kivo is. Zelfs Nuvie en Enya zitten nu onafgebroken naar het scherm te kijken. Ook al hebben die twee een hekel aan mij, dit vinden ze blijkbaar interessant genoeg.

In de daaropvolgende twee minuten leg ik als voice-over uit hoe de zwervers in het Capitool leven, en waarom de districtsinwoners niet mogen weten dat ze bestaan. Op vraag van Fulvia heb ik dit gedeelte zo kort mogelijk gehouden. Want natuurlijk wil iedereen weten wat dit met de dood van Kivo te maken heeft. Maar voor ik daarover kan beginnen, moet ik eerst nog iets anders vertellen. In enkele woorden beschrijf ik de strenge wetten die daklozen tot elke prijs moeten weghouden uit het Stadscentrum. Zeker tijdens de Hongerspelen, omdat de kans dan het grootst is dat ze toch op tv zouden verschijnen. Dan verandert het beeld weer naar het oude stadsplein van district 13.

"Ik kan jullie zelf bevestigen dat onze vredebewakers echt zwevers neerschieten om die reden," zeg ik terwijl ik recht in de lens van de camera blijf kijken. "De rebellen hebben geen beelden teruggevonden van het incident in kwestie, maar ik ben ooit per ongeluk getuige geweest van zo'n executie. Ik was toen twaalf jaar oud en helemaal alleen."

Daarna praat ik over de nacht dat Annie Cresta haar Spelen won. Fulvia en Pollux hebben deze opname twee keer opnieuw moeten doen omdat ik niet uit mijn woorden kwam. Zelfs na al die jaren kost met mij nog altijd heel veel moeite om dit verhaal te vertellen. Maar ik wist dat Kivo's spotje anders niet volledig zou zijn. Die nacht was voor mij het moment waarop alles veranderde.

Dat laatste verduidelijk ik nu ook in het vervolg van het filmpje. Ik leg kort uit hoe ik later een zwerver met een manke voet leerde kennen en uiteindelijk bij de Garage belandde. Maar ik noem geen enkele naam - ook niet die van Doran - en ik vertel dat we maar één box hadden. Gelukkig begreep ook Fulvia heel goed dat ik deze leugentjes om bestwil moest vertellen. De kern van mijn verhaal blijft hetzelfde en ik wil niemand in gevaar brengen. Ook mijn ouders en vriendinnen niet. Dus herhaal ik een paar keer uitdrukkelijk dat zij nooit iets over mijn bezoekjes aan de Garage geweten hebben. Waarschijnlijk zal iedereen dat geloven, want in het Capitool is het totaal ondenkbaar dat een rijke familie hun dochter zomaar met zwervers laat omgaan. Zonder de executie - die voor mij een heel schokkende ervaring was - zou ik dus zeker geen vrijwilliger in de Garage geworden zijn. Na het voorval in de Transfer had ik geen andere keuze meer dan daklozen te helpen. Ook dat leg ik uit in het filmpje. De kans is klein dat Merope en Sirrah dit spotje te zien krijgen, want voor zo ver ik weet laat Fulvia het vandaag alleen in district 10 uitzenden. Maar mocht het ooit zo ver komen, dan hoop ik dat zij mijn beslissing misschien toch zullen begrijpen.

Dan praat ik over de dag van de vierenzeventigste Boete. Ik geef eerlijk toe dat ik op dat moment een grote fan van de Hongerspelen was, zoals vrijwel elke Capitoolinwoner. Omdat wij sinds onze kindertijd opgevoed worden met het idee dat de Spelen spannende televisie zijn en een gepaste straf voor de Donkere dagen. Zelfs in het Capitool weten we goed genoeg dat de districtsbevolking een stuk armer is dan wij - ook daarover zwijg ik niet - maar we hebben gewoon nooit geleerd om er op die manier over na te denken.

"Bij het begin van de loting wou ik vooral weten wie de twee nieuwe tributen zouden zijn," vertelt mijn stem op de achtergrond terwijl de tv nu beelden van de vierenzeventigste Boeteceremonie in district 10 toont. "Maar toen ze Kivo's naam trokken en ik zag dat hij kreupel was, merkte ik dat … ik daar eigenlijk wel moeite mee had. Hij leek te veel op de zwerver die intussen één van mijn beste vrienden was geworden. En daardoor werd Kivo voor mij een andere tribuut dan de rest."

Iedereen in de woonkamer is nu aandachtig aan het luisteren. Zelfs Andrew en Noria, hoewel zij mijn verhaal natuurlijk al kennen. Maar ik heb er nog nooit zo uitgebreid met hen over gesproken als ik nu in deze propo doe. Ik vertel dat ik eerst gewoon van de Spelen wou genieten, net als alle andere jaren. Toch bleef Kivo's gedwongen deelname mij dwars zitten. Dus nam ik me voor om hem te sponsoren.

"Het heeft lang geduurd voor ik doorhad dat ik eigenlijk mijn schuldgevoel probeerde af te kopen," vertel ik daar nu over. "En uiteindelijk los je zo het echte probleem niet op. Maar ik was er toen nog niet klaar voor om dat eerlijk aan mezelf toe te geven."

Vanaf mijn zitplaats op de houtstapel zie ik hoe de twee mannen vlak bij het raam een veelbetekenende blik wisselen. Gelukkig kijken ze niet achterom.

"Ze was beter eerder op dat idee gekomen, al is het nooit te laat om van mening te veranderen," zeggen ze tegen elkaar. Heel even vraag ik me af of ik dit als een belediging of een compliment moet beschouwen. Dan richt ik mijn ogen weer op het scherm. Nu zal er een fragment komen waarvan ik vrees dat het negatieve reacties kan uitlokken. Maar Fulvia en ik vonden allebei dat eerlijkheid heel belangrijk is in een propo als deze en dat we het dus toch moesten tonen.

Op tv verschijnen beelden die door de bewakingscamera's aan het plafond van de Nocturna gemaakt zijn, tijdens de nacht van de bosbrand. Je kan duidelijk de dansende menigte en het grote bioscoopscherm aan de achterwand zien. Messalla heeft het door mij ingesproken stuk tekst als voice-over bij deze opnames gemonteerd. Ik hoor mezelf vertellen dat het in het Capitool heel normaal is om vanuit een discotheek naar livebeelden uit de arena te kijken, en dat ik die nacht zelf met een groepje vriendinnen tussen het publiek stond. Minstens drie of vier mensen in de woonkamer beginnen afkeurend te snuiven. Maar gelukkig maakt nog steeds niemand aanstalten om weg te gaan.

"Tijdens de uitzending heb ik gewoon mee gefeest met de anderen," biecht ik op terwijl we zien hoe de Spelmakers hun eerste vuurbal afschieten. "Maar toen ik uren later thuiskwam, begon ik weer over Kivo te piekeren. Ik wist dat hij de brand overleefd had en toch kon ik hem niet uit mijn hoofd krijgen."

De bloedzoekersaanval hebben we overgeslagen in dit spotje. Kivo was één van de weinige tributen die daar geen rol in speelde. Maar Fulvia heeft wel de beelden van zijn gewonde linkerhand opnieuw gebruikt. Dat was voor mij de aanleiding om effectief sponsorgeld te storten, leg ik nu uit.

"Herinneren jullie je nog wat Vale toen zei?" vraagt Iris hardop. "Dat die ontstekingsremmer veel te duur was om met ons geld betaald te worden en dat het dus een schenking uit het Capitool moest zijn. Nu weten jullie van wie die gift kwam."

Een beetje verbaasd luister ik naar Iris' opmerking. Zegt ze dit om mij te verdedigen? Hoe dan ook ben ik wel blij met haar steun. Want zo meteen komt het gedeelte van de propo waar ik zelf het meeste moeite mee had. De dood van Kivo.

We zien een hovercraft richting arena vliegen, met in het laadruim de mutilanten die de Spelmakers gebruikt hebben. Een assistent hurkt neer voor hun kooi en laat de witte wolfjes ruiken aan het T-shirt dat Kivo tijdens de drie trainingsdagen heeft gedragen. Zo zullen ze hem als prooi herkennen. Dan wordt de hele roedel vrijgelaten vlak bij de rotsspleet waar Kivo zich verborgen hield. De mutilanten wachten geduldig af tot hij naar buiten komt om zijn waterzak opnieuw te vullen en sluiten hem langs drie kanten in zonder dat hij het merkt.

"Dit is de allereerste keer dat ik deze beelden zie, want tot nu toe weigerde ik altijd om ernaar te kijken. Zelfs de live-uitzending heb ik gemist," gaat mijn voice-over verder. In een paar woorden vertel ik dat ik die ochtend gewoon thuis was, en dat ik mezelf er echt niet toe kon brengen om dit gevecht te volgen. Ook al durfde ik niets tegen mijn ouders te zeggen. Ik zag maar één oplossing. Vomito, het braakmiddel dat we in het Capitool vaak tijdens feestjes gebruiken.

"Hoewel ik wist dat het gevaarlijk was, heb ik toen een bijna halfvolle fles van dat spul tot op de bodem leeggedronken," zeg ik met trillende stem. "Ik wou echt ziek worden, zodat ik een excuus had om geen tv te hoeven kijken. En reken maar dat het werkte."

We zien nu hoe de mutilanten tot de aanval overgaan. Kivo's blik verstart wanneer de witte wolfjes met hun onnatuurlijke rode ogen plotseling uit het struikgewas tevoorschijn komen. Hij kan niet terug naar zijn schuilplaats, want de dieren versperren hem de weg. Dus laat hij alles vallen en zet hij het op een lopen. Meteen zit de hele roedel hem op de hielen. Ademloos kijk ik door het raam toe hoe de wolfjes hem regelmatig dicht genoeg naderen om naar zijn enkels te happen, maar nooit echt bijten. Deze dieren zijn gekweekt met het instinct om hun slachtoffer voor zich uit te drijven. Niet om hem te doden. Al betwijfel ik of Kivo dat ook beseft, want hij blijft rennen zo hard hij kan. Misschien was hij gewoon te bang om helder na te kunnen denken. Maar deze vlucht over oneffen terrein is duidelijk te veel voor zijn manke voet. Doran heeft ook nooit lange afstanden kunnen lopen, denk ik bij mezelf. Toen we uit Messalla's appartement gevlucht zijn, hield hij het op het einde ook nauwelijks vol.

De mutilanten vertragen hun tempo pas wanneer Kivo bij het plateau is. Hij strompelt met een van pijn vertrokken gezicht het bos uit en blijft hijgend staan terwijl de wolfjes achter zijn rug weer tussen de bomen verdwijnen. Hun taak zit erop. De Beroepstroep is vlakbij, want blijkbaar hadden de Spelmakers een tweede groep mutilanten achter hen aan gestuurd. Zij willen dat de tributen elkaar zullen tegenkomen. Wonder, Cato en Clove controleren hun wapens en speuren voorzichtig de omgeving af. Als Beroeps weten ze ongetwijfeld dat de witte wolfjes hen met een reden naar deze plek gejaagd hebben. Iets dat Kivo nu ook beseft, want hij hinkt terug naar de bosrand en raapt een losliggende tak op waar een vrij scherpe punt aan zit. Zelfs al zijn er nog steeds geen menselijke vijanden te zien. Maar amper een halve minuut later is het dan toch zover. De Beroeps verlaten het bos en komen oog in oog te staan met Kivo.

Enya slaat haar beide handen voor haar gezicht terwijl Nuvie een arm rond de schouders van haar beste vriendin legt. Noria had al verteld dat ze echt niet meer in staat was om verder te kijken nadat haar broer vermoord was. En blijkbaar kan ze het ook nu niet aan om deze scène opnieuw te zien. Eigenlijk betwijfel ik of ik dat zelf wel wil. Maar om één of andere reden blijf ik roerloos op de houtstapel zitten terwijl het gevecht tussen Kivo en de Beroepstroep begint.

Al vanaf het eerste moment is het een ongelijke strijd. Kivo moet het in zijn eentje opnemen tegen drie tributen die veel sterker zijn dan hij. Met alleen een houten stok als wapen terwijl zijn tegenstanders zwaarden en messen hebben. Toch blijft hij zich dapper verweren, net zoals pap vorige zomer al zei. Misschien had hij Enya beloofd om terug te komen. Hij ontwijkt de eerste twee messen die Clove gooit en slaagt er zelfs in om Wonder aan de bovenarm te verwonden wanneer die hem in een houdgreep probeert te klemmen. Maar we weten allemaal dat Kivo nooit zal winnen. Wanneer Cato Kivo onderuit haalt door hard tegen zijn zwakke been te trappen, is het afgelopen. Hij heft zijn zwaard en maakt er met één welgemikte houw een einde aan.

"Het gevecht zelf heb ik niet gezien omdat ik toen al kotsmisselijk in bed lag," gaat mijn stem verder. "Maar vanuit mijn slaapkamer hoorde ik wel het kanonschot. En tegelijk wist ik dat Kivo gestorven was vanwege zijn handicap. Caesar Flickerman had in de aankondiging van dit gevecht bijna letterlijk gezegd dat de Spelmakers liever geen kreupele tribuut zagen winnen. Omdat één van mijn beste vrienden zelf een manke voet heeft, kon ik dat alleen maar walgelijk vinden."

Het oude stadsplein van district 13 komt opnieuw in beeld. Nu ziet iedereen mij vertellen hoe ik de dagen na Kivo's dood heb doorgebracht. Eerst was ik te ziek om uit bed te komen en heb ik vooral heel veel liggen piekeren. Daarna ging ik praten met mensen die ik vertrouwde. Dennis en Alcyone noem ik nog steeds niet bij naam, al geef ik wel toe dat Finnick bij mij op bezoek is geweest. Maar de reden daarvoor verzwijg ik. Volgens Fulvia zou het te lang duren om in dit spotje uit te leggen hoe winnaars verkocht worden aan rijke capitoolinwoners, en ik denk zelf ook niet dat zoiets in dit dorp de juiste indruk zou geven.

"Finnick heeft mij heel wat verteld over het leven in de districten. Natuurlijk wist ik allang dat zij een stuk armer zijn dan wij, maar ik had nooit gedacht dat het zo erg was. En na die overdosis vomito heb ik lang genoeg moeten vasten om te weten hoe honger aanvoelt. Zo snapte ik eindelijk echt wat jullie in de districten doormaken."

In een paar woorden leg ik nu uit dat ik steeds meer begon te twijfelen aan het hele idee dat de schuld voor de Donkere Dagen bij de districten lag, en hoe ik zelf ook een tegenstander van de Hongerspelen werd. Toen kwam het moment waarop ik de eerste geruchten hoorde over districtsinwoners die zich in het geheim verenigden tegen het Capitool. Op aanraden van Fulvia noem ik geen echte details - dat is veiliger voor Fagetri en de Garage - al geef ik wel eerlijk toe dat ik op het punt gestaan heb om alles aan mijn ouders te vertellen. Iets wat ik uiteindelijk toch niet deed.

"Misschien koos ik onbewust eigenlijk al de kant van de rebellen. Maar het duurde tot de finale van de vierenzeventigste Hongerspelen voordat ik dat zelf besefte."

De tv toont nu enkele fragmenten uit de arena. We zien Katniss en Peeta samen bovenop de Hoorn des Overvloeds zitten. Fulvia heeft er met opzet voor gekozen om de beelden van de mutilanten die Cato levend verscheuren gewoon weg te laten. Ze zouden hier toch weinig toevoegen. Mijn voice-over vertelt nu hoe ik die nacht alleen thuis was en onmogelijk kon slapen. In de plaats daarvan heb ik heel lang en heel grondig nagedacht. Totdat ik vastbesloten was om zelf ook tegen de regering van president Snow te gaan vechten.

"Ik had dus twee redenen om me bij de rebellen aan te sluiten," zeg ik terwijl ik voor een laatste keer in beeld kom. "Ten eerste wil ik dat er een einde komt aan de Hongerspelen, en aan de armoede in de districten. Maar ik ben ook boos om de manier waarop daklozen en anderen die wat pech hebben in hun leven bij ons behandeld worden. En daar is de regering verantwoordelijk voor. Want zij doen helemaal niets voor zulke mensen. Het Capitool is helemaal niet zo geweldig als president Snow jullie wil laten geloven."

De camera volgt me terwijl ik opsta en over het plein van district 13 wandel. Vlak voordat ik opnieuw het Gerechtsgebouw binnenga, draai ik me nog even om.

"Ook al ben ik halsoverkop uit het Capitool moeten wegvluchten met alleen een rugzak bij me, ik heb nog altijd geen spijt van mijn keuze om rebel te worden. Niemand heeft ooit geweten dat ik voor Plutarch spioneerde en stiekem bij een daklozenorganisatie werkte. Zelfs mijn beste vriendinnen niet. Maar ik ben ervan overtuigd dat deze beslissing de juiste was. Het enige waar ik me schuldig over voel, is dat ik mijn ouders bijna twee jaar lang bedrogen heb."

Vanaf de houtstapel kijk ik gespannen toe. Dit is het laatste fragment uit de propo waarin ik zelf te zien ben. Fulvia en ik waren het allebei eens over de vraag wat het eindbeeld moest worden, en zelfs Pollux gaf aan dat hij het een goed idee vond. Maar wat zullen de mensen in de woonkamer ervan zeggen?

Op tv verschijnt nu de foto van het winterkruid bij Kivo's merksteen. Ik hoor mezelf als voice-over vertellen dat mijn ouders vorige lente een reis naar de vierenzeventigste arena geboekt hadden, en hoe ik die bloemen op de laatste dag van de vakantie zelf ging neerleggen zonder dat iemand anders het wist. Waarna ik mijn holo tevoorschijn haalde en er een foto van nam.

"Ook al hoopte ik ergens wel dat de rebellen er misschien toch iets mee zouden kunnen doen, ik heb die foto niet gemaakt vanuit de redenering dat hij speciaal voor deze propo gebruikt zou worden," zegt mijn stem op de achtergrond. "Want toen hadden ze het idee van de 'in-onze-herinnering'-spotjes nog niet bedacht. Eigenlijk deed ik het grotendeels om te bewijzen dat Kivo voor mij echt iets betekende. Ik heb nooit met hem gesproken en hij heeft zelfs niet eens geweten dat ik besta. Maar wat Katniss voor de meeste andere rebellen is, is Kivo voor mij. Dankzij hem - hoe onbelangrijk de Spelmakers hem ook vonden - ben ik van een rijke capitooltiener veranderd in één van Panems jongste spionnen. En juist daarom zal ik hem nooit kunnen vergeten."

Het scherm wordt opnieuw zwart. Midden in het beeld zien we de bekende spotgaaienspeld staan. Die vat vlam en blijft zeker tien seconden lang branden totdat de vogel zich uit de gouden ring losmaakt. Daarna slaat hij zijn vleugels breed uit, alsof hij eindelijk vrij is. Tegelijkertijd doen de mensen van Kivo's dorp iets dat ik helemaal niet had verwacht.

Nog voordat de spotgaai uit beeld verdwenen is, steekt bijna iedereen in de kamer de drie vingers van zijn rechterhand omhoog. Ik weet intussen dat dit rebellensymbool uit district 12 komt, en ook wat het eigenlijk echt wil zeggen. Ergens achteraan in de kamer - dicht bij de deur - begint één vrouw luid te snikken. Vanaf hier kan ik haar niet zien, maar ik herken de stem van Noria.

Dan verdwijnt de spotgaai abrupt uit beeld en zien we een presentatrice verschijnen die enthousiast commentaar geeft bij één of andere extravagante modeshow. De rebellen hebben het televisiekanaal weer teruggegeven aan het Capitool en blijkbaar is het avondjournaal al afgelopen. Iris zet snel de tv uit, want natuurlijk is niemand geïnteresseerd in een programma als dit.

Het is nu stil in de woonkamer. Toch kan ik zelfs zonder woorden voelen wat de inwoners van Kivo's dorp denken. Vale en Iris hadden hen niet op voorhand verteld dat district 13 deze propo zou uitzenden. Maar nu weet ik dat ze het spotje over Kivo - en dus ook mijn persoonlijke bijdrage eraan - goedgekeurd hebben. Pas na een paar ogenblikken snap ik waarom ik me ineens zo opgelucht voel. Voor de allereerste keer sinds ik hier aangekomen ben, durf ik erin te geloven dat deze mensen mij misschien ooit echt zullen aanvaarden.

En daarmee zit het vijftiende hoofdstuk van dit verhaal erop. Ook al zijn er deze keer niet zo veel echt spectaculaire dingen gebeurd, toch denk ik dat dit een belangrijk hoofdstuk is in mijn verhaal. De 'In onze herinnering'-propo van Kivo werd eindelijk voor de eerste keer op tv uitgezonden. Sluit het spotje ongeveer aan bij wat jullie na hoofdstuk 9 verwacht hadden? Hoewel ik het natuurlijk niet overal kon vermijden, heb ik bij het schrijven van dit stuk geprobeerd om niet te veel in herhaling te vallen. Wij weten al heel lang waarom Aludra rebel wou worden. Maar voor de meeste inwoners van district 10 is deze informatie nieuw en ik wou toch graag tonen hoe het spotje precies in elkaar zat.

Verder was dit ook de eerste keer dat jullie de sterfscène van Kivo konden lezen, want die heb ik in mijn vorige verhalen altijd doelbewust overgeslagen omdat Aludra deze beelden nog nooit gezien had. Maar nu kwam - vond ik - het ideale moment om dit toch eens wat uitgebreider te beschrijven. Dus hier heb ik opnieuw dezelfde vraag: was het min of meer zoals jullie verwacht hadden?

Het idee van een amberkleurige zak om een infuus met lichtgevoelig medicijn tegen de zon te beschermen, komt uit de cursussen verpleegkunde van mijn zus. Eerst wou ik dit detail in de scène met Gerry gebruiken, maar uiteindelijk leek dat mij toch nog niet het juiste moment. Ik vond het logischer om het uit te stellen tot na de treinoverval, wanneer de rebellen meer en betere medicijnen in voorraad hebben. Op mijn Tumblr vinden jullie een foto van zo'n amberkleurige zak.