HOOFDSTUK 17: WOEDE

Samen met Milo stap ik uit de huifkar die ons tot bij de Winnaarswijk gebracht heeft. De grote toegangspoort tot het domein is volledig opengezet en een tiental meter verderop staan twee houten bakken waar hamers, planken en andere dingen in liggen. Sinds gisteren is hier een groep rebellen druk aan het werk om alle twaalf villa's zo snel mogelijk weer bewoonbaar te maken. De meeste hebben altijd leeg gestaan. Maar nu district 10 definitief van ons is, vinden Milo en Andromeda het veilig genoeg om deze huizen te gebruiken als voorlopig onderkomen voor mensen die door de oorlog dakloos geworden zijn.

"Kan u ons rond vijf uur vanavond ophalen?" hoor ik Milo achter mijn rug vragen. "Ik denk dat we tegen dan zeker wel klaar zullen zijn."

"Geen probleem," antwoordt de man die op de bok van de huifkar zit. "Ik kom meteen nadat ik die lading melk naar het ziekenhuis in de kalkoenkwekerij gebracht heb. Blijf gewoon hier op mij wachten mocht ik toch wat later zijn." Daarna geeft hij zijn paarden het teken om te vertrekken. Milo steekt nog even zijn hand op om aan te geven dat hij hem begrepen heeft en wandelt dan samen met mij de Winnaarswijk binnen.

Het domein dat de regering hier 75 jaar geleden liet bouwen bestaat uit twee rijen van zes huizen die tegenover elkaar liggen en gescheiden worden door een soort grasplein. Vroeger stuurde de districtscommandant regelmatig een ploeg tuiniers om alle bloemperken te onderhouden, maar deze zomer is dat natuurlijk niet gebeurd. Het gras is intussen zo hoog opgeschoten dat ik de pluimen met zaad tegen mijn onderbenen voel kriebelen terwijl we naar het achterste gedeelte van de Winnaarswijk lopen.

"Hoeveel mensen komen hier voorlopig wonen?" vraag ik. Deze villa's zijn stuk voor stuk veel groter dan een normaal huis in district 10, en veel plaatsen voor noodopvang zitten nu al bijna vol. Ik kan me moeilijk voorstellen dat de rebellen maar twaalf families onderdak zullen geven in de Winnaarswijk.

"We hopen op vier of vijf gezinnen per huis," bevestigt Milo mijn vermoedens. "Zo kunnen we toch al heel wat mensen verder helpen."

Ik blijf even staan om een steentje uit mijn schoen te halen en kijk nog eens om me heen. De regering liet deze villa's doelbewust niet verkrotten, zodat een eventuele nieuwe winnaar al kort na de Spelen hier zou kunnen wonen. Maar dan nog hebben de meeste huizen tientallen jaren leeg gestaan. Ook al zijn de gewone mensen van dit district met weinig tevreden, er zijn toch een paar dingen die in orde gebracht moeten worden. Links van mij hakken twee rebellen het kluwen van struiken weg dat het pad naar de voordeur van villa nummer zeven volledig overwoekerd heeft. Tegen de gevel van het huis ernaast zie ik een houten ladder staan. De man die naar boven klimt, heeft een speciale borstel voor schoorsteenvegers bij zich. Een vuile schouw kan brand veroorzaken en niemand weet wanneer de schoorstenen hier voor de laatste keer gepoetst zijn.

Ik volg Milo tot bij het laatste huis aan de rechterkant. Dit is de villa waar Doran kort na het einde van de Kwartskwelling de telefoon opnieuw heeft aangesloten. Toen Milo deze voormiddag naar Kivo's dorp kwam, vroeg hij zelf aan Lucas of ik na mijn shift in de ziekenhuistent met hem mee kon gaan. Blijkbaar wil Fulvia vandaag via de telefoon overleggen hoe we district 10 zo snel mogelijk kunnen heropbouwen. Maar eergisteren werd de 'In onze herinnering' propo van Kivo voor de eerste keer uitgezonden. Milo denkt dat Fulvia ook dat spotje zal willen evalueren. En dan is het natuurlijk handig als ik er zelf bij ben.

Wanneer we bij huis nummer 12 komen, vraag ik me eerst af hoe we binnen zullen geraken. Deze villa heeft nooit een eigenaar gehad en zelfs de luiken voor de ramen zijn stevig gesloten. Milo neemt me mee naar de tuin en zegt dat de achterdeur gewoon los zit. Pas als hij de klink naar beneden duwt, zie ik dat het slot kapot is. Waarschijnlijk moesten Doran en de andere rebellen destijds zelf de deur forceren omdat ze natuurlijk geen sleutel hadden.

Even later staan we allebei in de keuken. Het ruikt hier muf - zoals in elk huis dat al lang onbewoond is - en het aanrecht ligt onder zo'n dikke laag stof dat ik er zonder problemen mijn naam in zou kunnen schrijven. Maar dan nog ziet dit interieur er veel moderner uit dan de eenvoudige houtkachel in het huisje van Andrew en Noria. Ik loop rechtstreeks door naar de deur die uitgeeft op de woonkamer. Ook zonder het te vragen weet ik precies waar we moeten zijn, want alle winnaarsvilla's in Panem hebben identiek hetzelfde grondplan.

We worden begroet door één van Milo's soldaten, een man van middelbare leeftijd wiens buurmeisje acht jaar geleden gestorven is in de arena. Meteen ook zijn reden om zich actief bij het rebellenleger aan te sluiten. Hij is hier omdat er altijd iemand in dit huis moet blijven voor het geval dat district 13 onaangekondigd zou bellen. Pas wanneer ik in de driepersoonszetel tegen de muur een deken en een kussen zie liggen, besef ik dat deze man hier vannacht ook geslapen heeft. Milo stelt voor dat hij nu naar buiten gaat om de anderen te helpen met het opruimen van de Winnaarswijk. Er is nog meer dan genoeg werk te doen en voorlopig hebben we natuurlijk even geen wachtpost meer nodig.

Milo en ik gaan allebei zitten in één van de leren stoelen bij het salontafeltje met de telefoon. Straks zal ook ik alles kunnen horen wat Fulvia tegen hem zegt, want dit toestel heeft een luidsprekerfunctie en een klein schermpje waarop je elkaar tijdens het gesprek kan zien. Voorlopig is het beeld natuurlijk nog zwart. We moeten afwachten totdat Fulvia zelf vanuit district 13 naar hier belt. Om de tijd te doden, beginnen we te praten over de nieuwsberichten die deze voormiddag op tv zijn geweest. Ik was toen nog bezig met mijn dienst in de ziekenhuistent en kon deze keer dus niet meekijken. Maar blijkbaar hebben de rebellen een kort filmpje uitgezonden om te bevestigen dat Peeta, Johanna en Annie alle drie bevrijd werden.

"En toch klopt er volgens mij iets niet," zegt Milo met een frons. "We zaten allemaal te wachten op het moment dat Katniss en Peeta eindelijk weer bij elkaar zouden zijn. Maar daar hebben ze geen enkel beeld van getoond. Ik vind dat heel raar."

"Misschien was Peeta nog bewusteloos," veronderstel ik. "Lucas zegt dat verdovingsgas heel lang kan nawerken bij mensen die er gevoelig voor zijn."

"Waarom laten ze dan niet gewoon zien hoe Katniss naast zijn ziekenbed zit?" werpt Milo tegen. "Zoiets is heel eenvoudig te filmen en het zou een mooie vernedering voor Snow zijn geweest."

Natuurlijk heeft hij gelijk. Elke rebel in Panem hoopte dat district 13 Katniss en Peeta weer samen zou kunnen brengen. Zijn redding uit het Capitool is voor het verzet dus echt wel een grote overwinning. Je zou inderdaad verwachten dat ze zoiets vieren met een uitgebreide propo waarin Katniss en Peeta centraal staan. Maar om één of andere reden hebben ze dat niet gedaan.

"Als Fulvia straks naar ons belt, wil ik haar zelf vragen wat er aan de hand is," besluit Milo. "Hopelijk kan zij ons meer vertellen." Daarna verandert hij van onderwerp. Voorlopig heeft het weinig zin om hier nog over door te blijven discussiëren.

Wanneer Milo me vraagt of ik het interview met Finnick gezien heb, vertel ik hem kort hoe we in het dorp van Kivo allemaal vol verbazing zaten toe te kijken. Ook voor mij waren de meeste van zijn geheimen helemaal nieuw. Vale, Milo en Doran hebben de uitzending live kunnen volgen, want de vergadering over het heropbouwen van ons district ging door bij iemand die thuis een eigen tv had staan. Milo weet ook niet precies waarom 13 dat filmpje uitgerekend gisteren in heel Panem heeft getoond. Maar toch denkt hij dat het geen toeval was. De uitzending ervan viel precies samen met het moment waarop de rebellen aanvielen om de winnaars te bevrijden. Heel waarschijnlijk probeerden ze het dus als een soort van afleidingsmanoeuvre te gebruiken. En als dat zo is, dan is hun list zeker geslaagd.

"Zei je daarstraks niet dat er vanochtend een extra journaal op tv is gekomen?" vraag ik wanneer ik vind dat we nu wel lang genoeg over het filmpje met Finnick gepraat hebben.

"Dat klopt," antwoordt Milo. "Jij was toen nog bezig aan je verplegersdienst. Maar er zijn toch een paar dingen gezegd waarvan ik denk dat je ze moet weten."

Ik luister aandachtig naar Milo terwijl hij de nieuwsuitzending voor me samenvat. De regering van Snow heeft intussen nog eens bevestigd dat Peeta, Johanna en Annie alle drie meegenomen zijn door het verzetsleger. Helaas is er ook slechter nieuws. Panem Zonder Capitool heeft gisterenavond alweer twee meisjes uit rijke families vermoord door hun lichamen in een zware metalen ketting te wikkelen en hen in een diep waterbekken te gooien. Ze werden pas gevonden nadat ze al verdronken waren. Van de daders was intussen geen spoor meer, behalve het briefje waarin PZC de verantwoordelijkheid voor deze aanslag opnam. Daarmee staat het totale aantal slachtoffers al op zeven meisjes en vijf jongens. Dat is meer dan ik me zelf herinner. Maar Milo legt uit dat Panem Zonder Capitool ook toegeslagen heeft op de avond van de overval in district 6. Daarbij zijn vier kinderen gestorven, een vriendengroep die een feestje hield terwijl hun ouders niet thuis waren. Ze dachten dat alles veilig was zolang ze zelf binnen bleven en de voordeur van het appartement goed afsloten. Helaas vergaten ze dat een flat op de tweede verdieping ook via het raam bereikbaar is voor inbrekers die eerst ergens een ladder stelen. Nog geen kwartier later waren ze alle vier dood. Waarschijnlijk heb ik dat bericht gemist omdat we toen - en ook de dag erna - veel te druk bezig waren met onze treinroof.

"Ik maak me ernstig zorgen over die terreurbeweging," zegt Milo. "Het zijn duidelijk fanatiekelingen en met zulke mensen valt niet te praten. Ik vrees dat ze zelfs na het einde van de oorlog nog wraak zullen eisen, ook als de rebellen winnen. En het ergste is dat we hier helemaal geen controle over hebben. PZC hoort niet bij de officiële rebellenbeweging, dus we kunnen onmogelijk weten wie ze zijn en wanneer ze hun volgende moord gaan plegen."

Ik ben net zo ongerust als Milo, al besef ik dat we helaas weinig kunnen doen. District 10 is voor mij een redelijk veilige plek omdat die terroristen mij hier niet zo snel zullen zoeken. Waarschijnlijk geloven ze - net als de regering - dat ik in 13 zit. Maar de kans is groot dat ook mijn naam op hun lijst staat. En dan zwijg ik nog over alle tieners met rijke ouders die wel nog in het Capitool wonen. Zij moeten nu letterlijk elk moment van de dag op hun hoede zijn. Volgens mij zaai je met dit soort acties alleen maar meer haat. Ik hoop heel erg dat deze situatie niet volledig uit de hand zal lopen, al begin ik daar toch een beetje aan te twijfelen. Maar dat enge idee duw ik snel weer weg.

"Heb ik al verteld dat district 6 nu ook van ons is?" onderbreekt Milo mijn gedachten. "De commandant en zijn eerste plaatsvervanger zijn allebei gedood bij de treinroof, dus de vredebewakers waren hun leiders kwijt. En een paar kleinere groepen rebellen hebben van onze overval gebruik gemaakt om op andere plaatsen in het district verrassingsaanvallen uit te voeren. Daarna is alles heel snel gegaan."

Ik voel meteen een triomfantelijk gevoel in me opkomen. Deze informatie is nieuw voor mij, maar ik ben er geweldig blij mee. Vanaf nu heeft het verzetsleger dus ook de farmaceutische industrie van Panem in handen. We hoeven nooit meer bang te zijn voor een echt tekort aan medicijnen.

"Hoeveel districten moeten er nog veroverd worden?" wil ik weten.

"Eigenlijk alleen 2 en 9," antwoordt Milo. "Op alle andere plaatsen zijn de gevechten zo goed als voorbij, of zal dat in ieder geval niet lang meer duren. Maar ik verwacht nog heel wat problemen met district 2. Je weet dat de regering daar haar belangrijkste militaire basis heeft. District 9 is een ander verhaal. Dat zal ik later weleens uitleggen, want ik wil nog iets zeggen over de treinroof."

Dan vertelt Milo me hoe de regering in het extra journaal van deze voormiddag voor het eerst echt uitgebreid verslag deed van de overval op het medicijnentransport. Eerst vraag ik me af waarom ze eerlijk toegeven dat wij erin geslaagd zijn om een trein van twintig wagons bijna volledig leeg te halen. Maar nog voordat Milo vijf zinnen ver is, snap ik het al. De regering heeft onze actie in district 6 niet neergezet als een overwinning van de rebellen. Ze gebruiken deze overval als voorbeeld om aan te tonen hoe gevaarlijk we zijn, en dat we een bedreiging voor heel Panem vormen. Want nu zullen de medicijnen in de trein nooit aankomen bij de patiënten voor wie ze eigenlijk bedoeld waren. Dat de Capitoolziekenhuizen nog steeds grote noodvoorraden hebben terwijl de situatie in alle districten dramatisch was, wordt zorgvuldig verzwegen.

Echt weer iets voor Snow, denk ik bij mezelf. Hij laat op tv vertellen dat onze treinroof gelukt is omdat hij er niet over kan blijven liegen. Maar hij legt het wel uit op de manier die hem het beste uitkomt. Hier had Fulvia ons tijdens de vergaderingen van het Capitoolverzet al voor gewaarschuwd. Volgens haar zit veel oorlogspropaganda zo in elkaar.

"Ze hebben zelfs iets verteld over het gevecht tussen jou en de vredebewaker bij het Zuidstation," gaat Milo verder. "Het Capitool heeft daar geen beelden van, dus konden ze die ook niet uitzenden. De nieuwspresentator moest gewoon zijn tekst van de autocue aflezen."

"En wat zeiden ze dan?" wil ik meteen weten.

Milo vat het kort voor me samen. Ook al was het te donker om mijn gezicht echt goed te kunnen zien, blijkbaar herkende de vredebewaker me al heel snel. Mijn stem was die van een jong meisje en ik sprak met een duidelijk capitoolaccent. Dat ik tevoorschijn kwam toen hij probeerde een zwerfster te overmeesteren, nam zijn laatste twijfels weg. De vredebewakers wisten al dat ik in Talitha's garagebox had gewerkt. Ik kon alleen maar Aludra Dawson zijn. En uiteraard heeft de regering dit voorval opnieuw gebruikt om de rebellen in een slecht daglicht te stellen. Zij slagen erin om minderjarigen zo ver te krijgen dat ze zich tegen het gezag keren, van huis weglopen en zelfs bereid zijn om een getrainde soldaat aan te vallen met niets anders dan een mes als wapen.

"Wat een leugens," snuif ik boos. "Ik ben helemaal niet thuis weggelopen, jullie zijn me komen halen. Al ben ik nog altijd heel blij dat Doran me toen gered heeft," voeg ik er snel aan toe voordat Milo mijn woorden misschien verkeerd opvat. "En in de arena laten ze de tributen dingen doen die nog veel gevaarlijker zijn. Niemand heeft mij trouwens ooit gezegd dat ik zelf met die bewaker moest vechten."

"Dat weet ik wel," antwoordt Milo. "En ook al zijn er hier in 10 mensen die dat erg dapper van je vonden, ik zou je toch willen aanraden de volgende keer wat voorzichtiger te zijn. Hij had je net zo goed kunnen neerschieten."

Ik wil protesteren, maar besef dan dat Milo gelijk heeft. Eigenlijk mag ik van geluk spreken dat ik nog leef. En je wint een oorlog niet door onverantwoorde risico's te nemen. Fulvia heeft dat tijdens de spionnenopleiding vaak genoeg herhaald. Maar die laffe aanval op Shaula maakte me gewoon veel te boos om over zo'n dingen na te denken.

"Ik kan je gelukkig ook goed nieuws meegeven," zegt Milo opeens, alsof hij de frustraties op mijn gezicht heeft gezien. "De regering denk nog altijd dat je in 13 zit. Alle hovercrafts die bij de overval gebruikt werden, kwamen uit dat district. Ze veronderstellen dat je na de treinroof gewoon mee terug bent gegaan."

In gedachten haal ik opgelucht adem. Over de veiligheid van mijn onderduikadres hoef ik me dus geen zorgen te maken. Al verandert dat weinig aan het feit dat de regering vandaag opnieuw een heleboel leugens verspreid heeft. Nu wil ik nog meer dat de rebellen deze oorlog zullen winnen.

Milo en ik zwijgen een paar tellen. We schrikken allebei een beetje wanneer de telefoon plots begint te rinkelen, ook al waren we op dit moment aan het wachten. In een leeg huis lijken alle geluiden harder te klinken. Het schermpje van het toestel licht op en ik zie Fulvia in beeld verschijnen. Ze zit aan een metalen tafel met een balpen en een notitieblok voor zich. Milo neemt de hoorn van de haak en drukt op het knopje van de luidsprekerfunctie zodat ook ik alles zal kunnen horen.

Fulvia en Milo wisselen een korte begroeting, maar daarna beginnen ze al snel te praten over serieuze zaken. Echt veel tijd hebben we immers niet. Ook al is deze lijn beveiligd tegen aftappen, we weten allemaal dat het geen goed idee is om dit soort gesprekken nodeloos te rekken. Fulvia feliciteert Milo nog eens met de verovering van district 10 en schakelt dan meteen over op het eerste onderwerp van haar lijstje. Het 'In onze herinnering' spotje van Kivo Morrison.

"We hebben dat filmpje overal in het district kunnen zien," vertelt Milo. "Bijna niemand wist op voorhand dat Aludra de presentatie zou doen. Maar ik ben gisteren zelf nog in de stad geweest, en de meeste reacties waren positief. Misschien kunnen we in onze volgende propo's wat vaker rebellen uit het Capitool aan het woord laten. Na de oorlog zullen we toch een manier moeten vinden om met elkaar samen te leven."

"Dat is inderdaad goed nieuws," zegt Fulvia. "En wat vond Aludra ervan?"

"Je kan het haar zelf vragen, want ze is met mij mee naar hier gekomen," antwoordt Milo.

Eerst snap ik niet goed waarom hij dat zegt. Fulvia moet me allang gezien hebben via de camera in ons telefoontoestel. Pas dan besef ik dat ik waarschijnlijk net iets te ver weg zit om nog in beeld te zijn, dus sta ik op uit mijn stoel en zet ik twee stappen naar voren. Milo geeft me de hoorn van de telefoon door.

"Dag Aludra," zegt Fulvia. "Ben je een beetje tevreden over hoe het spotje geworden is?"

"Ja hoor," bevestig ik. "Eigenlijk vond ik het niet zo gemakkelijk om er opnieuw naar te kijken, want er zitten voor mij een paar minder leuke herinneringen tussen. Maar ik ben toch blij dat we het gemaakt hebben. De meeste mensen van Kivo's dorp vonden het denk ik een goed filmpje, en dat was voor mij toch wel het belangrijkste."

"Dat snap ik," knikt Fulvia. "President Coin zegt dat we prima werk hebben geleverd."

"Gaan jullie die propo alleen in 10 uitzenden?"

"Voorlopig wel. Misschien zullen we later een paar spotjes uitkiezen om aan heel Panem te tonen. Maar Plutarch en Coin vinden het daar nu nog te vroeg voor. Eerst moet elk district de kans krijgen om het filmpje van hun eigen tributen te zien," legt Fulvia uit. "Dat van Rue is in 11 trouwens heel goed ontvangen. En morgen willen we in district 4 het spotje van Mags uitzenden."

"Hoe gaat het nu eigenlijk met Finnick?" wil ik weten.

"Hij kreeg het heel zwaar toen hij de voice-over bij de dood van Mags moest inlezen, maar het is hem uiteindelijk toch gelukt. En we hebben gisteren ook Annie Cresta kunnen bevrijden. Dat betekent heel veel voor hem, denk ik. Tussen haakjes, ik heb nog ander nieuws dat je zal interesseren. Over Leandro."

Verrast hou ik mijn adem in. Sinds Doran en ik uit het Capitool zijn weggevlucht, hebben we helemaal niets meer van Leandro vernomen. We kunnen alleen maar hopen dat hij nog steeds veilig is. Voor het einde van de oorlog zullen we Leandro zeker niet terugzien. En als de rebellen verliezen misschien zelfs helemaal nooit meer. Ik weet dat Doran 's nachts soms urenlang wakker ligt van die gedachte, ook al probeert hij dat voor mij te verbergen. Dus luister ik aandachtig naar wat Fulvia nu vertelt.

Haar verhaal gaat heel anders dan ik verwachtte. Leandro heeft gisteren actief meegewerkt aan de missie waarbij Peeta en de andere winnaars uit de gevangenis bevrijd werden. Fulvia wil niet al te veel uitweiden over zijn rol - dan zou ons telefoongesprek te lang duren - maar de vredebewakers weten nu wel dat hij een spion van Plutarch is. Dus moest hij samen met de andere rebellen naar district 13 vluchten.

"Hij heeft zich al bij onderbevelhebber Boggs aangemeld om voetsoldaat te worden in ons leger," zegt Fulvia. "Per slot van rekening zullen we bij de inname van het Capitool een paar mensen nodig hebben die daar de weg kennen. Volgende week begint hij aan zijn training."

Ik wil iets zeggen, maar slik mijn woorden snel weer in. Eigenlijk weet ik niet goed of ik hier echt blij mee moet zijn. Ook al is Leandro sterk en gezond, op het slagveld kan iedereen sneuvelen. Zeker als je bedenkt dat de Spelmakers waarschijnlijk nu al nieuwe pods aan het bouwen zijn in de straten van het Capitool. Als spionne weet ik intussen dat die valstrikken gewoonlijk een langzame en pijnlijke dood garanderen. Stel je voor dat Doran en ik live op tv moet zien hoe Leandro op zo'n manier sterft. En stiekem heb ik ook een beetje moeite met het idee dat Leandro wil gaan vechten in de stad waar hij al heel zijn leven woont. Zelf zou ik dat nooit kunnen. Maar tegelijk weet ik dat ik zijn keuze moet respecteren. Anders was ik beter geen rebel geworden.

"Hij heeft nog goed nieuws meegebracht over de Garage," zegt Fulvia opeens, alsof ze mijn twijfels kan zien en me wil opbeuren. "Dennis en Alcyone durven hun eigen boxen niet meer te gebruiken sinds de vredebewakers de garage van Talitha gesloten hebben. Ze gaan nu zelf de stad in om rechtstreeks eten uit te delen aan de daklozen. Volgens Leandro weet Dennis heel goed waar hij jullie klanten kan vinden."

"De meeste hebben hun vaste plek om te bedelen of te slapen," bevestig ik. "Zeg maar tegen Leandro dat ik het ook aan Doran zal vertellen, want we waren allebei nogal ongerust over de Garage."

"Zal ik doen," belooft Fulvia. "Maar kan je nu Milo weer doorgeven?"

Ik leg de hoorn in Milo's hand en doe een stap achteruit. Even overweeg ik om in de zetel te gaan zitten, maar dan zou ik het schermpje van de telefoon niet meer kunnen zien en ik vind het zelf altijd fijner om oogcontact te hebben met de persoon aan de andere kant van de lijn. Dus blijf ik gewoon naast Milo staan terwijl hij de vraag stelt die ik al verwachtte.

"Ik snap dat we veel te bespreken hebben, Fulvia, maar er is iets dat ik toch graag wil weten. Jullie hebben gisteren Peeta en de andere winnaars bevrijd uit het Capitool. Waarom krijgen we daar zo weinig nieuws over? Voor ons is dat toch een groot succes?"

De woorden van Milo worden gevolgd door een ongemakkelijke stilte. Het geeft me direct een naar voorgevoel, want aan de blik in Fulvia's ogen kan ik zien dat ze helemaal niet blij is met deze vraag. Pas na enkele seconden geeft ze aarzelend antwoord.

"Ik betwijfel eigenlijk of Plutarch wil dat ik dit tegen jullie vertel, maar ik denk niet dat ik het kan blijven verbergen. Alleen moeten jullie me dan wel beloven dat je erover zwijgt tegen de andere inwoners van district 10. We hebben inderdaad een probleem met Peeta. Een groot probleem zelfs."

"Wat is het dan?" dringt Milo aan. "Is hij zo zwaar gewond?"

"Fysiek niet, nee," zucht Fulvia. "Maar president Snow heeft hem laten kapen."

"Kapen?" herhaalt Milo verbaasd. Ik heb geen flauw idee wat Fulvia daarmee bedoelt, en Milo blijkbaar ook niet.

Helaas wordt het al snel duidelijk wanneer Fulvia aan haar uitleg begint. Kapen is een marteltechniek die zelden gebruikt wordt, maar vreselijk effectief kan zijn. Het slachtoffer krijgt regelmatig een dosis bloedzoekersgif toegediend om zijn of haar herinneringen te verdraaien. Zo kan je uiteindelijk iemands persoonlijkheid volledig veranderen, in die mate zelfs dat mensen hun eigen geliefden als vijanden gaan zien. En dat is precies wat de regering met Peeta gedaan heeft.

"Zijn jullie daar zeker van?" vraagt Milo kritisch, alsof hij het onvermijdelijke antwoord voor zich uit wil schuiven.

"Ja," bevestigt Fulvia. "Het is de enige manier waarop we Peeta's gedrag kunnen verklaren. Hij heeft Katniss zelfs met geweld aangevallen tijdens hun hereniging. Gelukkig kon Boggs nog net op tijd tussenbeide komen, anders was het misschien veel slechter afgelopen. Daarna zijn ze direct naar het ziekenhuis gebracht. Katniss stelt het intussen vrij goed, maar de dokters hebben inderdaad een hoge concentratie wespengif in het lichaam van Peeta gevonden. Ze gaan nu proberen om die zo snel mogelijk weer naar beneden te krijgen."

"En zal dat ook echt lukken?" wil Milo weten.

"Waarschijnlijk wel," antwoordt Fulvia. Maar zelfs wanneer Peeta's bloedwaarden weer normaal zijn, blijven die vervormde herinneringen natuurlijk bestaan. Het zal heel moeilijk worden om daar nog iets aan te doen. Als het ons al lukt, want we hebben eigenlijk geen idee hoe we dat moeten aanpakken. We weten zelfs niet eens of men ooit al geprobeerd heeft om een gekaapte persoon te genezen."

"Maar de psychologen van 13 gaan hem dus wel verder verzorgen?"

"Uiteraard," zegt Fulvia vastbesloten. "Jammer genoeg kan ik niet beloven dat Peeta's toestand echt nog veel zal verbeteren. We hopen op het beste."

"Goed," zegt Milo gelaten. "Houd me in ieder geval op de hoogte. Wij kunnen voorlopig alleen maar afwachten, veronderstel ik. Aludra en ikzelf zullen erover zwijgen tegen de rest van district 10, want ik vrees dat dit nieuws bij de meeste mensen hard zal aankomen."

Dat mag hij wel zeggen. President Snow wist heel goed wat hij deed toen hij Peeta liet kapen. Katniss is nooit echt verliefd op hem geweest in de romantische zin van het woord, en toch weet iedereen in Panem dat ze op een andere manier van hem houdt. Meer zoals mensen hun vrienden en familie graag zien. Peeta kapen is vast één van de ergste dingen die Snow haar - en dus ook de rebellen - kan aandoen.

Maar dat is nog niet alles. Toen Kivo's spotje uitgezonden werd, had ik voor het eerst het gevoel dat de inwoners van 10 me misschien ooit zouden aanvaarden. Nu zal ik ongetwijfeld weer een massa negatieve reacties krijgen. Ook al ben ik het zelf helemaal niet eens met de steeds langer wordende lijst misdaden van onze regering. Ik denk dat veel gewone mensen in het Capitool nu ook boos zullen zijn, want de geliefden uit district 12 waren bij ons altijd heel populair. Opeens vraag ik me af wat er zou gebeuren moest Doran op deze manier tegenover mij gekaapt worden. Dan zou ik me heel eenzaam voelen, want hij is de enige vriend van thuis die nog bij me is. Andrew, Noria, Vale en Iris hebben me altijd gesteund, maar ze kennen me natuurlijk niet echt. Als capitoolinwoner zal ik toch altijd een vreemde voor hen blijven.

Fulvia begint met Milo te praten over de heropbouw van district 10. Na een paar minuten hoor ik hoe ze de telefoon doorgeeft aan Plutarch zelf omdat een strategisch overleg als dit meer bij zijn taken past. Blijkbaar moest hij daarnet een belangrijke militaire vergadering bijwonen en kon hij dus niet eerder aan de lijn komen. Ik luister maar met een half oor naar het gesprek, want deze discussie over bouwmaterialen en voedselvoorraden interesseert me nu echt even niet. Daar ben ik gewoon veel te kwaad voor.

Ik loop nerveus heen en weer door de kamer tot Milo met een handgebaar aangeeft dat ik hem zo uit zijn concentratie haal. Dus ga ik zitten in één van de zetels die bij de nooit gebruikte open haard staan. Maar zelfs dan knijp ik mijn twee handen tot vuisten en blijven de spieren in mijn rug gespannen. Ik heb nog nooit zo veel woede tegenover de regering gevoeld als nu. Telkens als ik denk dat het niet erger kan worden, doen ze iets wat nog wreder is. De dood van Kivo in de Hongerspelen, het bombardement op het ziekenhuis van district 8, de brutale executie van Portia en haar hulpstylisten, en nu weer de kaping van Peeta. Eigenlijk heb ik veel zin om te schreeuwen of één van de dure meubels in deze villa kapot te slaan. Hier woont toch niemand. Katniss zei gisteren op tv dat ze er alles aan zou doen om president Snow van de macht te verdrijven. En dat is het enige waar ik nu ook aan kan denken.

Mijn gedachten klaren pas op wanneer Plutarch de namen van Vale en Iris noemt. Toen Fulvia me na het filmen van Kivo's propo terug naar district 10 bracht, is zij zelf nog bij hen thuis langs geweest om naar het verhaal over hun illegale reis en de diefstal van de flessen champagne te luisteren. Zelfs twintig jaar later bleek een deel van die informatie nog steeds bruikbaar te zijn. De oudere industriezones van district 9 zijn in al die tijd nauwelijks veranderd, en er zijn zelfs nergens echt grote gebouwen afgebroken of bijgezet. Enkel de machines binnenin de fabrieken werden regelmatig onderhouden of vervangen. Drie dagen geleden heeft een speciale eenheid van de rebellen de sluiproute gebruikt die Vale en Iris destijds ontdekt hadden. Zo zijn ze erin geslaagd om op korte tijd een groot aantal gebouwen te veroveren. Alle installaties voor de productie van zuiver leidingwater zijn nu in onze handen. Maar de vredebewakers hebben zich teruggetrokken in een ander deel van de hoofdstad, waar ze een paar sterke gevechtsstellingen hebben opgebouwd. Ze weigeren nog steeds om de capitulatieverklaring te ondertekenen.

"We moeten een middel vinden om hen onder druk te zetten," zegt Plutarch door de telefoon. "Op 2 en 9 na hebben we nu elk district in Panem veroverd. Dat is natuurlijk schitterend nieuws, maar de inname van district 2 kan nog een werk van lange adem worden. Lyme heeft al aan Coin laten weten dat ze dringend extra versterking nodig heeft. Het zou dus een enorme stap vooruit zijn moest 9 zo snel mogelijk capituleren."

"Zodat de rebellen district 2 echt als een eenheid kunnen aanvallen," snapt Milo.

"Juist," bevestigt Plutarch. "Maar helaas zit de situatie in 9 op dit moment muurvast. En dat terwijl ze niet eens het belangrijkste district in Panem zijn."

Om één of andere reden zet die opmerking me aan het denken. Is 9 echt zo onbelangrijk als Plutarch nu beweert? Katniss zei in haar interview dat het Capitool kwetsbaar is omdat het voor alles afhankelijk is van de districten. En misschien is dit ook de manier waarop we president Snow kunnen verslaan, dringt het opeens tot mij door. Alsof ik nu pas voor het eerst echt besef wat die woorden betekenen. Meteen voel ik de woede van daarnet weer terugkomen. Ik wil echt dat de rebellen deze oorlog winnen. Snow en zijn regering moeten boeten voor alles wat ze gedaan hebben. Nog voordat ik het zelf goed en wel besef, kom ik overeind uit de zetel en doe ik mijn mond open.

"Ik heb een idee."

Milo stopt halverwege zijn zin en kijkt een beetje verbaasd over zijn schouder. Misschien verwachtte hij niet dat ik het gesprek zo abrupt zou onderbreken. Maar voordat hij de kans krijgt om iets te zeggen, hoor ik weer de stem van Plutarch.

"Ben jij dat, Aludra?"

"Ik ben hier, ja," antwoord ik terwijl ik naar de salontafel loop en voor het kleine cameraatje in het telefoontoestel ga staan zodat Plutarch me kan zien. Blijkbaar wist hij nog niet dat ik vandaag zelf mee naar de Winnaarswijk ben gekomen. Maar zijn rechtstreekse vraag maakt wel duidelijk dat hij met me wil praten. Iets wat Milo nu ook doorheeft, want hij zet een stap achteruit en geeft de hoorn van de telefoon aan mij.

"Wat is jouw voorstel dan?"

"Wel, Katniss heeft gisteren gezegd dat het Capitool eigenlijk niet zonder de districten kan omdat zij voor eten en energie zorgen," leg ik uit. Mijn stem klinkt nog steeds vreemd omdat het zo moeilijk is om de woede en frustratie erin te onderdrukken. Maar toch ga ik door.

"Misschien moet iemand eens aan president Snow vertellen dat hij ook het drinkwater uit district 9 nodig heeft, terwijl alle zuiveringsinstallaties nu van ons zijn."

Plutarchs ogen haken zich in de mijne en ik zie een klein glimlachje op zijn gezicht verschijnen.

"Dat, Aludra, is inderdaad een uitstekend idee."

Een fractie van een seconde vraag ik me af wat hij bedoelt, want zo concreet was mijn voorstel eigenlijk niet. Het was meer een soort van gedachte die me opeens te binnen schoot toen het gesprek over de problemen in district 9 ging. Nog voordat ik een goed antwoord kan verzinnen, vraagt Plutarch me om Milo weer door te geven. Ze maken een paar laatste afspraken over de dagen en uren waarop de eerste hovercrafts met bouwmaterialen zullen aankomen. Na een minuut of twee hoor ik hoe Milo de hoorn van de telefoon neerlegt.

"We blijven best niet te veel treuzelen," zegt hij nadat hij een volgeschreven blad met notities in de achterzak van zijn broek heeft gestoken. "Het is al later dan ik dacht en we moeten nog een heel eind terugrijden."

"Ik kom," zeg ik terwijl ik neerhurk om de veter van mijn linkerschoen vast te maken. Die begint stilaan te verslijten en geraakt daardoor nogal snel los. Uiteindelijk leg ik er gewoon een dubbele knoop in, zoals Doran me al een paar keer heeft aangeraden. Daarna volg ik Milo door de achterdeur naar buiten. We lopen via de overwoekerde tuin naar de straatkant en gaan de man zoeken met wie we daarstraks nog gesproken hebben. Blijkbaar is hij net klaar met het installeren van een paar extra veldbedden in de woonkamer van huis nummer negen. Maar nu Milo en ik vertrekken, moet hij weer bij de telefoon gaan zitten voor het geval dat district 13 nog eens terugbelt. Over enkele uren komt iemand anders hem aflossen.

De voerman staat al op ons te wachten bij de poort van de Winnaarswijk. We klimmen allebei aan boord van zijn huifkar en vertrekken dan richting stad. Milo wil graag naar het adres in de Slachthuisstraat waar Doran en ik ons voor de cursus verpleegkunde hebben ingeschreven. Die woning dient nu als vergaderruimte voor de belangrijkste rebellenleiders van ons district en blijkbaar moeten ze vanavond nog een aantal dingen bespreken. Nadat de voerman Milo daar vlak bij de deur heeft afgezet, brengt hij mij terug naar Kivo's dorp.

Aan een rustig tempo rijden we door de velden in het oosten van district 10 zonder iemand tegen te komen. De schemering is al ingevallen en de zandwegen liggen er verlaten bij. Om de verveling te verdrijven, beginnen de voerman en ik wat met elkaar te praten. Zijn zus is gewond geraakt tijdens de eerste paar dagen van de oorlog en heeft dus nog als patiënt in de stadsschool gelegen. Via haar weet hij dat ik een rebellenverpleegster uit het Capitool ben. En de 'In onze herinnering' - propo over Kivo heeft hij uiteraard ook gezien. Een erg goed filmpje, volgens hem. Maar net als veel andere mensen van dit district had hij helemaal niet verwacht dat er ook in het Capitool daklozen zouden zijn. Hij stelt me allerlei vragen over de Garage, die ik stuk voor stuk geduldig beantwoord. Zo te horen zijn er toch heel wat districtsinwoners die meer willen weten over de zwervers van het Capitool. Al besef ik goed genoeg dat een extra propagandafilmpje met mij in de hoofdrol er waarschijnlijk niet in zit, en vond ik het eerlijk gezegd al zwaar genoeg om er één te maken.

Wanneer de voerman me bij het dorp van Kivo laat uitstappen, is het al bijna helemaal donker. Andrew, Noria en Enya hebben net de tafel gedekt voor het avondeten. Doran komt pas over een half uurtje, zodra zijn shift in de tent erop zit. Maar ik heb honger en we weten dat we niet echt op hem hoeven te wachten.

Noria schept onze borden vol. We krijgen een behoorlijk uitgebreide maaltijd vandaag, want de rebellen hebben gisteren een heel aantal koeien geslacht om meer stallen als noodopvang te kunnen gebruiken. En vanochtend vroeg is ook een lading verse groenten uit district 11 aangekomen. Het is al lang geleden dat ik nog eens een echte biefstuk kon eten en Noria heeft hem precies lang genoeg laten bakken. Toch lukt het me niet helemaal om van de maaltijd te genieten. Mijn gedachten gaan voortdurend terug naar Plutarchs reactie toen ik over district 9 begon. Eigenlijk snap ik niet goed waarom ik er iets over zei, want iedereen in Panem weet dat zij dranken produceren en het afvalwater van het Capitool zuiveren. Maar ik durf te wedden dat Plutarch nu één of ander sluw plannetje aan het uitwerken is. Je kon zo aan zijn gezicht zien dat mijn opmerking hem inderdaad op een idee gebracht heeft. Al vraag ik me af of ik daar echt blij mee moet zijn. Ik weet dat Plutarch letterlijk alles zou doen om deze oorlog te kunnen winnen. Maar dat was toch precies wat ik mezelf gisteren en vandaag ook heb beloofd? Misschien moet ik gewoon op het oordeel van de legerleiding in 13 vertrouwen. Ze worden steeds beter in het overnemen van de televisiekanalen, dus vroeg of laat krijgen we vanzelf wel te horen wat hun plannen zijn.

Maar de volgende dag komt er weinig of geen nieuws van de rebellen. Lucas heeft mij opnieuw de ochtendshift gegeven. Rond de middag ben ik klaar, al blijf ik daarna nog ruim een uur in de tent om met Darvo te praten. Overmorgen zal hij opnieuw onder het mes gaan. Hij is nu voldoende hersteld om een tweede operatie aan te kunnen. Die is echt noodzakelijk als we willen dat hij zijn rechterarm ooit weer op een normale manier kan gebruiken. Gelukkig is Lucas gespecialiseerd in dit soort chirurgie en hebben we sinds de treinoverval genoeg professioneel materiaal en medicijnen om de ingreep gewoon in onze eigen ziekenhuistent uit te voeren. Samen met Andromeda - die vandaag hier is om de gewonden te bezoeken - probeer ik Darvo zo goed mogelijk voor te bereiden op wat hem overmorgen te wachten staat. Lucas wil dat ik meehelp bij de operatie om de juiste instrumenten door te geven. Stiekem ben ik blij dat hij die vraag aan mij gesteld heeft, want ik verzorg de arm van Darvo al sinds onze terugkeer uit district 6. Juist daardoor ben ik zijn herstel een beetje als mijn verantwoordelijkheid gaan zien.

Ook de volgende dag blijft alles rustig. Deze keer word ik ingeroosterd voor de namiddagdienst. Vale is naar de stad vertrokken voor een vergadering met Milo, dus help ik Iris - die nu alleen thuis is - met het schoonmaken en versnijden van de lading wortelen die de rebellen hier vanochtend vroeg hebben afgezet. Het is de bedoeling dat we dit eten delen met een paar andere dorpjes in het oosten van district 10. Iris vraagt me om het loof apart te leggen. Blijkbaar kan je zelfs dat verwerken in sommige maaltijden, ook al heb ik in de kookboeken van mijn moeder nooit een recept met wortelloof gevonden. Tot het middaguur zitten we samen in de woonkamer groenten fijn te snijden. Iris heeft de televisie aangezet zodat we zeker geen belangrijke berichten zullen missen. Maar het normale zendschema wordt geen enkele keer verstoord door de rebellen.

Pas 's avonds krijgen we eindelijk meer nieuws te horen. Wanneer ik na het einde van mijn werkshift terug in het dorp kom, zie ik verschillende mensen het huis van Vale en Iris binnengaan. Blijkbaar heeft de regering net alle programma's laten onderbreken voor een zeer dringende nooduitzending. Meteen besef ik dat er iets ernstigs aan de hand moet zijn en ik probeer het nare gevoel weg te duwen dat nu bij me opkomt. Hopelijk is het geen al te slecht nieuws. Ik zet me op de vensterbank naast Vale - die intussen ook terug is - en kijk gespannen naar het scherm.

De presentator van het journaal verwelkomt ons in de studio. Naast hem zit een man die ik niet direct herken. Maar volgens het tekstbalkje dat nu onderaan in beeld verschijnt, is dit de hoofdtechnicus van het distributienetwerk voor leidingwater in het Capitool. De camera's richten zich op hem terwijl hij aan zijn uitleg begint.

Een tweetal uur geleden kwamen er via de telefoon tientallen oproepen binnen van mensen die in verschillende wijken van het Capitool wonen. Allemaal hadden ze last van hetzelfde probleem. Er kwam een vreemd gekleurde vloeistof uit de kranen. We krijgen nu enkele beelden te zien van een straatfontein die fluorescerend geel water spuit en van een jonge vrouw die in de keuken van haar flat de kraan boven de gootsteen opendraait, met exact hetzelfde resultaat. Al snel werd duidelijk wat er aan de hand was. Het ging gewoon om een felgekleurde detectievloeistof die aan het drinkwater kan worden toegevoegd om lekken in het leidingnetwerk op te sporen. De technici in district 9 hebben dat spul soms nodig als er problemen zijn met één van hun zuiveringsinstallaties. Het product heeft inderdaad een opvallende kleur, maar is verder volstrekt onschadelijk voor de gezondheid. Even leek het er dus op dat de regering iedereen weer kon geruststellen. Helaas liep er kort daarna een boodschap van district 13 binnen die veel alarmerender was.

Volgens dat laatste bericht - ondertekend door Plutarch Heavensbee en Alma Coin - hebben de rebellen in 9 doelbewust deze detectievloeistof onder het drinkwater gemengd. Gewoon om aan iedereen te laten zien dat ze nu alle zuiveringsinstallaties controleren en dus de samenstelling van het drinkwater in het Capitool kunnen bepalen. De vredebewakers van district 9 weigeren immers nog steeds om zich over te geven. Als president Snow niet tegen morgenavond zes uur stipt persoonlijk op tv aankondigt dat hij zijn leger definitief uit 9 terugtrekt en officieel bevestigt dat hij het district kwijt is, dan zullen de rebellen een ander product aan het water toevoegen. Eén dat veel gevaarlijker is.

"En welk product bedoelden ze dan?" vraagt de nieuwslezer.

"De mededeling van de rebellen was er heel duidelijk over," zegt de hoofdtechnicus op ernstige toon. "Blijkbaar heeft district 13 enkele jaren geleden een speciale stof voor chemische oorlogsvoering ontwikkeld. Het gaat om een volledig kleur- en smaakloos poeder dat extreem giftig is. Volgens onze informatie volstaat een kleine hoeveelheid al om tientallen liters water ondrinkbaar te maken."

"Heeft het verzetsleger van district 9 dat poeder nu al in bezit?"

"Ze lieten in hun boodschap weten dat president Coin vandaag per hovercraft een heleboel vaten heeft laten brengen, en er is weinig reden om aan hun bewering te twijfelen."

Mijn adem stokt in mijn keel en ik zie hoe Doran - die samen met Iris en een paar anderen tegen de muur leunt - ook met een bezorgd gezicht naar het scherm zit te kijken. Dit is inderdaad heel slecht nieuws. Ik probeer te conclusie te negeren die nu door mijn hoofd speelt, maar tegelijk besef ik dat ontkennen zinloos is. Het kan geen toeval zijn dat dit uitgerekend nu gebeurt.

"Hoe giftig is die stof precies?" wil de nieuwslezer weten.

"Eén slok besmet water volstaat om een volwassene vrijwel onmiddellijk te doden," antwoordt de hoofdtechnicus. "Zelfs kort contact met de huid zou al zeer gevaarlijk zijn. Het poeder heeft geen kleur, smaak of geur en is dus bijna niet op te sporen. Daarom hebben we in overleg met de regering speciale noodmaatregelen ingevoerd. Vanaf nu mag geen enkele inwoner van het Capitool nog leidingwater gebruiken. Personen die na tien uur vanochtend nog servies of kleren gewassen hebben, zijn verplicht om die dingen weg te gooien. Hetzelfde geldt voor alle maaltijden die vandaag gekookt zijn. Niemand van ons weet honderd procent zeker of de rebellen zich echt aan hun ultimatum zullen houden, dus we kunnen niet uitsluiten dat ze het poeder onmiddellijk na het versturen van hun boodschap al in de leidingen gebracht hebben. Mogelijk is een deel van ons water nu al besmet. In ieder geval willen we geen enkel risico nemen."

"Zijn jullie zeker dat onze vijanden niet gewoon bluffen in de hoop ons bang te maken?" dringt de nieuwslezer aan. Maar de aarzeling in zijn stem verraadt dat deze vraag eigenlijk overbodig is.

"Het gaat hier om een kritieke situatie," antwoordt de hoofdtechnicus van de watermaatschappij op een toon die geen tegenspraak duldt. "Door die onschadelijke gele vloeistof te gebruiken, hebben de rebellen in 9 bewezen dat ze hun dreigement ook echt kunnen uitvoeren. We zijn voorlopig volledig aangewezen op het gebruik van flessenwater. Maar de leveringen uit de districten verlopen al moeizaam sinds de Kwartskwelling werd aangekondigd, dus ook die voorraden zijn beperkt. Toch willen we aan de bevolking vragen om kalm te blijven."

"Kunnen jullie de watertoevoer niet gewoon afsluiten?" vraagt de nieuwslezer nog.

"Helaas niet," zegt de hoofdtechnicus. "Daarvoor hebben we de medewerking van district 9 nodig. En van die kant valt nu uiteraard geen hulp te verwachten. We kunnen alleen maar benadrukken dat alle inwoners van het Capitool zich voorlopig strikt moeten houden aan het totaalverbod om leidingwater te gebruiken. Ook douchen, tanden poetsen of huishoudtoestellen aanzetten kan dus niet."

"Daarmee is alles nu wel duidelijk, denk ik," antwoordt de nieuwslezer. "Heel erg bedankt voor uw uitleg bij de gebeurtenissen van vandaag." Dan richt hij zich rechtstreeks tot de kijkers thuis om nadrukkelijk te herhalen dat iedereen in het Capitool de richtlijnen van de watermaatschappij en de regering moet respecteren. Er zullen extra nooduitzendingen volgen zodra er meer nieuws is. Tot slot krijgen we nog een paar beelden te zien van mensen bij wie er fluogeel water uit de kranen in de keuken en de badkamer komt. Nu is het gewoon een ongevaarlijke detectievloeistof. Maar morgen - nee, vandaag al - kan het een dodelijk vergif zijn.

Wanneer het scherm van de tv zwart wordt, beginnen de inwoners van Kivo's dorp zachtjes met elkaar te praten. Een paar mensen vragen zich luidop af of het echt zo erg is om enkele dagen zonder stromend water te zitten. Maar ik weet wel beter. In het Capitool staan er geen pompen op de straten en pleinen. Wij zijn inderdaad volledig afhankelijk van het water dat uit district 9 komt. Precies zoals ik door de telefoon aan Plutarch gezegd heb.

Ook al hebben Vale en Iris daarstraks de kachel in de hoek van de woonkamer aangestoken, ik krijg het opeens ijskoud en het lijkt wel alsof ik mijn lichaam niet meer kan bewegen. Ik kan alleen maar denken aan de zwervers van de Garage die bij straatfonteinen gaan drinken omdat flessenwater te duur is, en aan moeders die hun kleuters nu thuis bij de kranen vandaan moeten houden. Want die kinderen zijn nog te jong om de instructies van onze regering te begrijpen. Alle andere gedachten in mijn hoofd maken plaats voor slechts één vraag.

Wat heb ik gedaan?

Ik denk niet dat jullie deze cliffhanger hadden verwacht … maar zelf ben ik er toch best wel tevreden mee. Jullie hebben waarschijnlijk gemerkt dat Aludra tijdens dit hoofdstuk (en eigenlijk al sinds het vorige hoofdstuk) steeds bozer en bozer werd. Het leek me dus logisch dat dit uiteindelijk op één of andere manier zou mislopen!

Toen ik in mijn eerste verhaal besloot om district 9 een andere bedrijfstak te geven, heb ik dat vooral gedaan omdat ik de keuze van Lionsgate - graan - echt heel onlogisch blijf vinden. Graan is één van de belangrijkste landbouwgewassen, dus zelf ben ik eerder geneigd om dit in district 11 te plaatsen. Bovendien heeft Suzanne Collins in haar oorspronkelijke boeken nooit vermeld wat de taak van district 9 is, en zie ik het dus niet als een afwijking van de canon (in mijn verhaal heb ik altijd de boeken gevolgd en niet de films). Ik geef eerlijk toe dat ik de bedrijfstak 'Drankproductie & Waterzuivering' in eerste instantie verzonnen heb om district 9 gewoon een andere taak dan Graanteelt te kunnen geven. Maar toen ik er later verder over begon na te denken, vond ik dat je als schrijver zo'n verandering eigenlijk niet kan doorvoeren zonder dat je er in je eigen verhaal ook echt iets mee doet. Uiteindelijk ben ik dan op het idee gekomen om de rebellen te laten dreigen met een vergiftiging van al het drinkwater. Dit leek mij wel een interessant idee, dus ik hoop dat jullie er ook tevreden over zijn.

Ik weet dat er in het originele boek van Suzanne Collins helemaal niets gezegd wordt over vergiftigd water. De bedrijfstak van district 9 wordt in de boeken zelfs nooit vermeld. Om toch in canon te kunnen blijven, heb ik dit deel van mijn verhaal gesitueerd tijdens een periode die Katniss in het ziekenhuis van district 13 doorbrengt.

Nog even een opmerking over het wortelloof dat Iris wil bijhouden om er maaltijden mee te maken. Dit idee heb ik - net als veel andere verwijzingen naar het gebruik van groentenresten - gehaald uit een kookboek dat ik van mijn ouders cadeau heb gekregen. Dit boek heet 'Van aardappelschil tot wortelloof' en bevat alleen maar recepten waarbij je o.a. dingen zoals bijvoorbeeld radijsjesbladeren, erwtenpeulen of wortelloof nodig hebt. Hiermee willen de auteurs verspilling tegengaan van groentenafval dat eigenlijk helemaal geen afval is. Omdat de mensen in de districten van Panem altijd honger geleden hebben, vind ik het geloofwaardig dat ook zij restanten van groenten gebruiken die men in het Capitool niet wil.

Tot slot van deze AN nog iets over Leandro. Het idee dat hij na de bevrijding van de winnaars naar district 13 moet vluchten, heb ik gebaseerd op een opmerking die in Spotgaai staat. Aan het einde van hoofdstuk 11 zegt Haymitch dat er bij de redding van Peeta enkele spionnen ontmaskerd zullen worden. Ook al komt Leandro in mijn derde verhaal nauwelijks voor omdat hij niet mee gegaan is naar district 10, ik kan jullie al wel verklappen dat hij later nog een kleine (maar belangrijke) rol zal spelen.

Reviews zijn zoals altijd zeer welkom ;-)