HOOFDSTUK 19: SCHULD

"Ben je zeker?" herhaalt Lucas nog eens. "Je zal tijdens de ingreep al je aandacht nodig hebben."

"Ja," antwoord ik vastberaden. "Het lukt wel."

Even later gaan we met zijn drieën op weg naar de ziekenhuistent. Ik loop een paar meter achter Enya en Lucas aan terwijl ik mezelf in gedachten extra moed inspreek. Het zou laf zijn om nu te weigeren, zeker omdat wat Lucas van me vraagt eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is. En na mijn blunder in de Winnaarswijk wil ik heel graag iets goed doen.

Zodra we voor de ingang van de tent staan, geeft Lucas Enya de instructies voor haar shift. Daar is hij al heel snel mee klaar. Ze moet een lege infuuszak vervangen en het verband van twee andere patiënten verschonen. Maar verder is er vandaag eigenlijk geen werk. Enya mag straks zelfs wat vroeger naar huis gaan als ze dat wil.

Lucas trekt het zeil voor de ingang opzij en ik volg hem naar het operatiekwartier achterin de tent. Terwijl we door de middengang lopen, hoor ik achter mijn rug een paar mensen tegen elkaar fluisteren. Het geroezemoes stopt abrupt als ik mijn pas vertraag. Een duidelijk teken dat ze over mij aan het praten waren. Iedereen hier weet ongetwijfeld al wat er in het Capitool gebeurd is, en welke rol ik daar zelf bij speelde. Maar ik heb eigenlijk niet de indruk dat ze mij aan het uitlachen zijn. Patiënt negentien - het meisje dat ik al eerder verzorgde - maakt snel een verontschuldigend gebaar wanneer mijn blik de hare kruist. Daarna steekt ze haar duim op, alsof ze het waardeert dat ik op een dag als deze toch mijn werk als verpleegster wil blijven doen.

Darvo zit een beetje nerveus op de rand van de operatietafel te wachten wanneer we het afgeschermde deel van de tent binnengaan. Hij luistert aandachtig naar Lucas' uitleg terwijl ik de kleding aantrek die rebellenverplegers tijdens een chirurgische ingreep moeten dragen. Een steriel schort, kunststof handschoenen en een mondmasker. Voor onze treinoverval bond ik mijn haren altijd samen in een staart die ik daarna onder de stof van mijn T-shirt stak. Maar in district 6 hebben we een paar kisten met speciale haarnetjes kunnen stelen.

Lucas vraagt aan Darvo om op zijn rug te gaan liggen met zijn rechterarm in een hoek van 45 graden naast zich uitgestrekt. Daarna geeft hij hem een injectie met verdovingsserum. Het medicijn werkt vrijwel onmiddellijk, net zoals toen Doran mij na de Kwelling kwam ontvoeren. Maar Darvo heeft nu natuurlijk een veel grotere dosis gekregen. Het zal uren duren voordat hij weer wakker wordt.

Ik ga bij de steriele tafel met instrumenten staan en kijk naar de scalpels, scharen en klemmen die netjes naast elkaar gerangschikt liggen. Elk exemplaar heeft een eigen nummer. Zo weet je meteen welk instrument de chirurg wil en is er geen verwarring mogelijk. De typische geur van het speciale ontsmettingsmiddel dat we in de trein vonden dringt mijn neus binnen. Dat spul werkt heel wat beter dan de methode met kokend water die we voor de overval gebruikten. Mijn taak als assistente is heel eenvoudig. Bij een delicate operatie als deze moet Lucas onafgebroken naar Darvo's arm blijven kijken, en hij zal vaak ook maar één hand vrij hebben. Hij kan de nodige instrumenten dus niet zelf van de tafel nemen. Ik zal ze doorgeven wanneer hij dat vraagt.

Zodra we zeker weten dat Darvo vast slaapt, begint Lucas met de ingreep. Gelukkig heb ik al eens eerder meegeholpen bij een operatie, want ik merk dat ik mijn werk eigenlijk volledig op automatische piloot doe. Het lijkt wel alsof ik de beelden telkens opnieuw voor me zie. Het ziekenhuis in 8 dat brandend instort terwijl alle patiënten en dokters nog binnen zijn. Portia en haar drie hulpstylisten die live op tv geëxecuteerd worden voor een misdaad die ze niet gepleegd hebben. Plutarchs sluwe glimlachje wanneer ik hem zeg dat het Capitool water uit district 9 nodig heeft. Het ernstige gezicht van de technicus die tijdens het journaal vertelde over de dreigende boodschap van de rebellen …

Zal president Snow echt zomaar toegeven? En wat gebeurt er als hij dat niet doet? Mijn gedachten dwalen af naar Rana, die maandenlang van een straatfontein vlak bij de Nocturna gedronken heeft omdat ze als zwerfster echt geen geld had voor drank in flessen. Gelukkig nam Leandro haar later mee naar de Garage. Maar ik weet goed dat er ook vandaag heel wat daklozen in zo'n situatie zitten. En dan is er ook nog het twee jaar oude zoontje van Pamela, de styliste die dure feestkledij ontwerpt voor mij en mijn ouders. Een paar weken voor het Galadiner ben ik zelf bij haar thuis langs geweest om de maten voor mijn blauwe jurk te laten opnemen. Ze vertelde me hoe ze die maand een torenhoge waterfactuur in de bus had gekregen omdat haar zoon stiekem met de kranen speelde en natuurlijk vergeten had om ze dicht te draaien. Toen vond ik het een grappig verhaal. Nu niet meer. Dat jongentje is veel te klein om te beseffen welk gevaar hij loopt.

Lucas vraagt me een scalpel van hefttype drie met mesnummer tien. Ik probeer de beelden in mijn hoofd te verdringen terwijl ik het instrument van de tafel neem en doorgeef. Lucas - die zijn blik aandachtig op de wonde in Darvo's arm gericht houdt - strekt zijn linkerhand uit om de scalpel aan te nemen. Toch gaat hij niet verder met de snede die hij wilde maken. Het volgende moment kijken we allebei naar het voorwerp dat ik in zijn hand heb gelegd. Op het handvat staat duidelijk het cijfer 3, maar dit is een schaar. Geen scalpel. Twee totaal verschillende instrumenten die zelfs een beginner nooit met elkaar zou kunnen verwarren. Lucas is de eerste die de stilte doorbreekt.

"Aludra, kan je Enya nu naar hier sturen om mij verder te helpen met deze operatie?" zegt hij ernstig. We weten allebei dat dit helemaal geen vraag is, maar een opdracht. "Zie het niet als een straf," voegt hij er nog snel aan toe. Ik knik zwijgend, terwijl ik al het bloed uit mijn gezicht voel wegtrekken. Dan draai ik me om en ga ik naar de ziekenzaal. Enya zit met twee andere patiënten te praten - ze is dus inderdaad klaar met haar werk - maar hun gesprek valt abrupt stil wanneer ze mij zien. Blijkbaar hebben ze al door dat er iets grondig mis is.

"Ik kan het niet," zeg ik schor. "Lucas wil dat jij overneemt."

Enya geeft geen antwoord. Ze komt meteen overeind en haast zich zonder te protesteren naar het operatiekwartier achterin de tent. Natuurlijk weet zij net zo goed als ik dat Lucas onmiddellijk iemand nodig heeft die mij kan vervangen, en dat het gevaarlijk kan zijn voor Darvo om nu veel tijd te verliezen met discussiëren. Zou ze boos zijn? Of snapt ze dat de hele situatie me gewoon even te veel is geworden? Ik heb niets van haar gezicht kunnen aflezen. Gefrustreerd trek ik mijn operatiekleren uit en gooi ik ze op een hoopje in de hoek van de tent. Die spullen zijn nu toch niet meer steriel. Ze zullen hoe dan ook grondig gewassen moeten worden. Daarna loop ik met opeen geklemde kaken naar buiten, het bos in. Nog geen vijf seconden later raak ik half verblind door mijn eigen tranen.

Ik heb het helemaal verpest. Eerst breng ik alle inwoners van het Capitool in gevaar en nu maak ik ook nog eens een enorme fout tijdens Darvo's operatie. Als je zelfs het verschil tussen een schaar en een scalpel niet meer ziet, dan heb je echt wel een groot probleem. Lucas zei expliciet dat het geen straf was toen hij me wegstuurde. Zou hij begrijpen waarom ik me nu zo moeilijk kan concentreren? Waarschijnlijk wel. Maar dan nog weet ik dat ik vandaag eigenlijk gefaald heb. Je mag je werk als dokter of verpleger nooit laten beïnvloeden door je persoonlijke angsten, en dat is me duidelijk niet gelukt. Misschien had ik vanochtend deze opdracht direct moeten weigeren. Maar ook dat zou laf geweest zijn. Gelukkig was Enya er nog om me te vervangen.

Mijn voeten volgen vanzelf het pad dat naar het dorp loopt, al vraag ik me af wat ik daar kan gaan doen. Moet ik Doran vertellen dat ik een slechte verpleegster ben? Hij zou antwoorden dat het aan de omstandigheden ligt, en dat ik mijn taken meestal wel goed uitvoer. Maar dat interesseert me op dit moment even niet. Voor mij voelt het nu anders aan. Dit is al mijn tweede blunder in minder dan vierentwintig uur tijd. Enya en Lucas kunnen er hopelijk nog voor zorgen dat alles in orde komt met Darvo's arm, maar de situatie in het Capitool zal zeker nog verergeren. Totdat er dingen gebeuren die niet meer te herstellen zijn. Bij die gedachte lijkt het wel alsof er een zware last op mijn schouders valt. Een last die ik misschien de rest van mijn leven zal moeten meedragen.

Ik ben bijna bij de eerste huizen wanneer ik achter mijn rug snelle voetstappen hoor. Dan word ik ingehaald door de man die tijdens de executie van Portia al boos op me was. Blijkbaar is hij in het Wildbos hout gaan sprokkelen, want hij heeft een bundel droge takken bij zich waar een dik touw rond gebonden zit. Ik blijf koppig voor me uit kijken. Deze man is nu wel de allerlaatste persoon met wie ik wil praten. Maar hij komt naast me lopen en snuift minachtend zodra hij mijn betraande gezicht ziet.

"Nog steeds bang omdat ze zich in het Capitool eventjes niet kunnen douchen?" vraagt hij sarcastisch. "Bij ons zijn er mensen gestorven aan cholera omdat ze nooit proper water hadden. Denk daar maar eens goed over na."

"Val dood!" schreeuw ik voor ik het zelf besef. Dan draai ik me om en ren ik met grote passen weg, opnieuw het bos in.

Pas honderd meter verder dringt het tot me door wat ik heb gedaan. Stom van mij om juist die man af te snauwen. Nu zal hij zeker een hekel aan me hebben. En een ruzie met de inwoners van dit dorp is wel het laatste waar ik op zit te wachten. Maar maakt het eigenlijk veel verschil? Hij kan me hoe dan ook al niet uitstaan en er was toch geen enkele manier waarop ik dat kon veranderen. Voor hem zijn alle mensen van het Capitool hetzelfde. Gelukkig weet ik intussen dat hij een vaste baan in de stad heeft en enkel hier is om zijn familie te bezoeken. Overmorgen vertrekt hij weer. Dan ben ik mooi van hem verlost.

Ik blijf minutenlang doorstappen zonder goed te weten waarheen. Maar de wandeling helpt wel om mijn kalmte weer wat terug te vinden. Natuurlijk was het onverstandig om zomaar te schelden, al zal Doran wel begrijpen waarom ik daarnet even mijn zelfbeheersing heb verloren. Noria en Andrew waarschijnlijk ook. Toch weet ik dat mijn problemen hier niet mee opgelost zijn. Integendeel zelfs.

Wanneer ik bij de rand van de open plek kom waar Enya en ik appels geplukt hebben, ga ik met een diepe zucht op de grond zitten. Het heeft geen enkele zin om nog verder het bos in te lopen. Ik leun achterover tegen de stam van een dikke boom en voel hoe de vermoeidheid mijn gedachten begint over te nemen. Sinds gisterenavond heb ik niet meer geslapen en nauwelijks gegeten of gedronken. Ook al ben ik nog steeds doodsbang, mijn ogen vallen vanzelf dicht. Maar dat korte moment van rust volstaat al om me een vreselijke nachtmerrie te bezorgen.

Ik loop in mijn eentje door de arena - een uitgestrekt savannelandschap - met een lege plastieken fles in mijn rechterhand geklemd. Meer dan dat kon ik bij de Hoorn des Overvloeds niet meenemen. Sinds het Bloedbad hebben de andere tributen mijn pad geen enkele keer gekruist. Toch zit ik nu in de problemen, want er is nergens een waterbron te vinden. Zelfs geen klein beekje. Het enige wat ik tot nu toe ben tegengekomen, was een ondiepe plas water met een felgele kleur. Maar het leek me te riskant om uitgerekend daar mijn fles te vullen. Ook al weet ik dat die detectievloeistof volstrekt ongevaarlijk is, onze trainers hebben tientallen keren herhaald dat we elke ongewone situatie moeten wantrouwen. Bij sommige soorten vergif kan zelfs contact met de huid al fataal zijn. Je hoeft niet eens iets door te slikken om ter plekke te sterven.

De zon brandt genadeloos in een staalblauwe hemel, het dorre gras van de savanne kraakt bij elke stap die ik zet. Mijn keel voelt aan als schuurpapier en ik heb bonzende hoofdpijn. Bijna elk jaar zijn er tributen die sterven door uitdroging. Straks zal dat misschien ook mijn lot worden. Tenzij ik toch nog op tijd drinkbaar water vind. Eén klein slokje zou al deugd doen, of zelfs maar een handpalm vol waar ik heel eventjes mijn gebarsten lippen ik kan drukken. Maar de droge savanne strekt zich uit tot aan de horizon. Er staan zelfs geen bomen die me met hun schaduw zouden kunnen beschermen tegen de moordende hitte.

Ik blijf koppig doorlopen, hoewel iedere stap me steeds meer en meer moeite kost. Pas als er naar mijn gevoel uren voorbij zijn gegaan - ook al staat de zon nog altijd even hoog - zie ik in de verte iets wat op de glinstering van een wateroppervlak lijkt. Ik strompel er naartoe, zo snel als mijn wankele benen me kunnen dragen. Even later zak ik volledig uitgeput neer bij de rand van een klein vijvertje. En deze keer is het water helder. Geen spoor van de onnatuurlijke gele kleur die me eerder zo verontrustte. Dit moment kwam niets te vroeg.

Met trillende handen draai ik de schroefdop van mijn fles los. Voorzichtig laat ik mijn rechterarm in het water zakken. Nog geen halve tel later voel ik een schroeiende pijn - erger dan ik ooit heb meegemaakt - en zie ik grote brandblaren op mijn verkoolde huid verschijnen. Deze vijver is besmet met kleurloos gifpoeder. Ik heb een dodelijke fout begaan. Over enkele ogenblikken zullen de Spelmakers een kanon afvuren. Mijn kreet verscheurt de stilte, en dan ben ik opeens weer in het Wildbos van district 10. Toch duurt het minstens tien seconden voordat ik besef dat dit gewoon een akelige droom was. Maar de zwerm vogels die krijsend wegvliegt uit de boomkruinen boven mijn hoofd bewijst dat ik wel degelijk luidop geschreeuwd heb.

Ik blijf zitten terwijl ik probeer om mijn ademhaling weer onder controle te krijgen. Hoe lang ben ik hier eigenlijk al? Er kan nooit veel tijd verstreken zijn sinds ik in slaap viel, want de schaduwen van de boomstammen zijn nauwelijks verschoven. Toch lijkt het me beter om nu gewoon terug te gaan. Doran zal intussen al wel gehoord hebben dat Lucas me moest wegsturen. Misschien vraagt hij zich af waar ik blijf. Zo geef ik hem nog meer zorgen, naast het feit dat ook zijn vrienden van de Garage dankzij mij in groot gevaar zijn. En ik wil niet dat Doran opdraait voor mijn fouten. Dus dwing ik mezelf om overeind te komen en het pad te volgen dat naar het dorp leidt. Enya en ik zijn de vorige keer altijd rechtdoor gelopen. De kans is klein dat ik verdwaal.

Zodra de daken van de huizen in mijn gezichtsveld verschijnen, houd ik mijn pas in. Een bezoekje aan de ziekenhuistent om me te verontschuldigen lijkt me voorlopig niet zo'n goed idee. Enya en Lucas zijn nu zeker nog druk bezig met die ingewikkelde operatie, en ik wil hen niet storen. Aankloppen bij de familie Morrison heeft ook weinig zin. Waarschijnlijk is er op dit uur van de dag toch niemand thuis. Na even nadenken besluit ik om naar Vale en Iris te gaan.

Ik wandel naar het stenen huis in het midden van het dorp en passeer langs de zijmuur om bij de voordeur te komen. Het keukenraam staat op een kier. Ik hoor de stemmen van Doran en Vale, maar ik ben niet van plan om hun gesprek nu af te luisteren. Toch blijf ik staan wanneer ik opeens de naam Plutarch hoor vallen.

"Ik had veel van hem verwacht, maar niet dit," zegt Doran. "Aludra is totaal overstuur. En zelf ben ik ook niet blij met de hele situatie."

"Dus jij denkt dat het misschien toch zijn eigen idee was om met vergif te dreigen?" vraagt Vale.

"Het kan natuurlijk ook een beslissing van president Coin zijn, maar ik durf toch niet uit te sluiten dat Plutarch zelf met dat voorstel gekomen is," antwoordt Doran aarzelend. "In ieder geval moeten ze het allebei goedgekeurd hebben. Anders zouden de rebellen in 9 er nooit zomaar aan meewerken."

"En die hebben het leidingwater nu al geel gekleurd," gaat Vale verder. "Maar toch is er één ding dat ik nog altijd niet begrijp."

"Wat dan?" wil Doran weten.

"Plutarch komt zelf uit het Capitool," zegt Vale. "Daar moeten toch ook vrienden en familie van hem wonen die gevaar lopen als het water echt vergiftigd wordt?"

Verrast hou ik mijn adem in. Toen ik vannacht ik mijn bed lag te woelen, heb ik me deze vraag ook gesteld. Ik ben er zeker van dat Plutarch dit plan bedacht heeft, want ik herinner me nog heel goed zijn gezicht toen ik aan de telefoon over district 9 sprak. En hij antwoordde letterlijk dat hij het een uitstekend idee vond. Coin heeft gewoon de toestemming gegeven om zijn voorstel uit te voeren. Maar zonder mijn impulsieve woorden zou er niets gebeurd zijn. Hoe dan ook, ik vraag me inderdaad af waarom Plutarch zich weinig of geen zorgen lijkt te maken over zijn eigen familie. Dus luister ik aandachtig naar wat Doran nu vertelt.

"Plutarch heeft zelf geen gezin," zegt Doran. "Hij is nooit getrouwd en heeft ook geen kinderen. Eigenlijk is hij jarenlang alleen maar met zijn carrière bij het Hongerspelenteam bezig geweest om Hoofdspelmaker te kunnen worden. En dan moest hij ook nog eens het Capitoolverzet leiden. Ik twijfel eraan of hij wel echte vrienden heeft. Met zo'n drukke agenda is daar toch geen tijd voor."

Dorans woorden brengen me nog meer in verwarring. Natuurlijk bestaan er mensen die alleen maar geïnteresseerd zijn in geld verdienen en carrière maken. Zulke types heb ik vaak genoeg gezien op de feestjes waar mijn ouders en ik naartoe gingen. Het zou me niet eens verbazen als Plutarch ook zo iemand is, want wie Hoofdspelmaker wil worden moet bereid zijn om zijn sociale leven op te geven. Meteen de reden waarom ik het zelfs als fanatieke Hongerspelenfan nooit had willen doen. Misschien heeft Plutarch dus inderdaad geen vriendenkring. Maar hoe zit het dan met zijn familie?

"Ik weet wel dat zijn ouders allebei nog leven, en hij heeft ook nog een zus," gaat Doran verder. "Maar eerlijk gezegd begin ik me af te vragen of dat voor Plutarch echt veel verschil maakt. Hij zou alles doen om deze oorlog te winnen."

"Zelfs als zijn eigen familie daar misschien het slachtoffer van wordt?" vraagt Vale.

Het duurt minstens vijf tellen voordat Doran antwoord geeft. En dan nog kan ik de aarzeling in zijn stem horen.

"Vroeger zou ik zeker 'nee' gezegd hebben, maar nu weet ik het eigenlijk niet zo goed meer."

Mijn handen zoeken steun tegen de bakstenen muur van het huis en ik probeer mijn gedachten te ordenen. Dit slaat helemaal nergens op. Dan komt er ver in mijn achterhoofd een herinnering bovendrijven. Ik zie mezelf weer samen met Doran en Leandro achter de garagebox van Alcyone zitten, terwijl ze mij een verhaal vertellen over een vrouw die uit het Capitoolverzet gestapt was. Omdat ze geen vertrouwen meer had in Plutarchs goede bedoelingen. Toen waren wij er alle drie van overtuigd dat Plutarch nog steeds de beste persoon is om onze rebellengroep te leiden. Maar nu begint zelfs Doran blijkbaar te twijfelen. Ik weet zeker dat Doran tot voor kort rotsvast in Plutarch en de revolutie geloofde. Anders zou hij mij nooit thuis ontvoerd hebben om hier in district 10 samen voor de rebellen te komen werken en had hij ook niet meegedaan aan die treinoverval. Hoe dan ook is er voor ons toch geen weg meer terug. Als Snow deze oorlog wint, zullen we allebei zwaar gestraft worden. Dan hoor ik weer de stem van Doran.

"Misschien denken Coin en Plutarch dat dit inderdaad de enige manier is om 9 te veroveren, en dat ze dus gewoon niet anders kunnen. We winnen alleen als elk district zich bij de rebellen aansluit. Maar sinds gisterenavond ben ik me voor de allereerste keer gaan afvragen of Plutarch wel echt de man is die we tijdens deze opstand nodig hebben," zegt hij.

"Je hield toch zelf altijd vol dat niemand anders Katniss uit de arena had kunnen redden," werpt Vale tegen.

"Dat klopt," geeft Doran onmiddellijk toe. "Maar ik begin er aan te twijfelen of Plutarch en ik wel dezelfde mening hebben over wat er na het einde van de oorlog moet gebeuren."

"We kunnen alleen maar hopen dat de beslissing van 13 de juiste was, en dat de vredebewakers in district 9 zich snel overgeven," antwoordt Vale. Ik hoor een stoel verschuiven en even later lopen Vale en Doran druk pratend de keuken uit. Gelukkig hebben ze mij niet gezien. Ik blijf nog enkele ogenblikken bij het raam staan om deze informatie te verwerken. Eén ding is zeker, Doran zou nooit dingen doen waarmee hij mij in gevaar brengt. Maar toch vraag ik me nu af of we Plutarch nog volledig kunnen vertrouwen. Zouden Doran, ik en alle andere leden van het Capitoolverzet ons echt zo erg in hem vergist hebben? Dat kan ik eigenlijk nog steeds niet geloven. Plutarch wil wat wij ook willen. Een Panem zonder Snow en zijn onrechtvaardige regering.

Plotseling dringt het tot mij door dat ik hier eigenlijk in het volle zicht sta. Straks heeft heel het dorp gezien hoe ik stiekem gesprekken aan het afluisteren was. Om één of andere reden lijkt dat me toch niet zo'n goed idee, dus loop ik snel naar de voorkant van het huis om te doen wat ik een paar minuten geleden al had bedacht. Ik klop aan en Iris maakt de voordeur open.

"Iris, kan je mij een simpel werkje geven waar ik wel even mee bezig ben? Ik heb nu echt iets nodig om mijn aandacht af te leiden zonder dat ik erbij moet nadenken."

Gelukkig lijkt Iris onmiddellijk te snappen waarom ik deze vraag stel. Ze brengt me een volle mand kleren en zegt dat die dringend gewassen mogen worden. Eigenlijk had ze er gisterenavond zelf nog aan willen beginnen. Maar na de dreigboodschap vanuit district 13 en de hevige discussie die toen volgde, is dat er natuurlijk niet meer van gekomen. Ik blijf buiten wachten terwijl Iris de andere spullen gaat halen die ik nodig heb. In het Capitool staken we al onze vuile kleren gewoon in de machine. De mensen van Kivo's dorp doen hun was volledig met de hand, op een soort van geribbeld bord dat je in een grote teil water moet zetten. Ik weet intussen hoe zwaar en eentonig dit karwei kan zijn. En het is precies het soort afleiding waar ik nu naar op zoek ben.

Ik vul bij de pomp twee emmers water en begin alle kledingstukken één voor één schoon te schrobben. Het zijn er best veel, want Vale en Iris hebben ook wat kleren van de mensen in onze ziekenhuistent verzameld. Maar hier kan ik in ieder geval niets verkeerd doen zoals tijdens de operatie van Darvo. Zouden Lucas en Enya al klaar zijn? Ik heb er geen flauw idee van hoe laat het is en ik durf het ook aan niemand te vragen. Want elk uur brengt ons dichter bij het moment waar ik nog steeds doodsbang voor ben. Het verstrijken van het ultimatum dat de rebellen opgelegd hadden.

Terwijl mijn handen ritmisch op en neer gaan over het wasbord begin ik weer te piekeren. Hoe groot is de kans dat president Snow toch ingaat op de eisen van de rebellen? Zal Darvo echt genezen, zoals Lucas hoopt? En waarom heeft Doran opeens geen vertrouwen meer in Plutarch? Mijn gedachten lopen door elkaar tot het één onoverzichtelijke warboel wordt. Alleen het idee over vergiftigd leidingwater in het Capitool blijft hangen. Zodra de mand leeg is, ga ik ook de vuile kleren van de familie Morrison halen. Gelukkig is er aan de wasdraad nog plaats genoeg om alle spullen te laten drogen. Mijn armspieren doen pijn en de huid van mijn vingertoppen is helemaal gerimpeld wanneer ik eindelijk klaar ben. Maar ik merk dat ik alleen zenuwachtiger ben geworden. Straks zal iedereen in dit dorp zich weer rond de tv van Vale en Iris verzamelen om te horen wat president Snow beslist heeft, en wat de rebellen zullen doen. Misschien moet ik me nu alvast voorbereiden op het ergste.

De laatste paar kleren hangen net omhoog aan de wasdraad wanneer Enya uit het Wildbos tevoorschijn komt. Ze wandelt door het dorp en gaat het huisje van haar ouders binnen. Blijkbaar zit haar werk in de operatiekamer erop. Even overweeg ik om naar de ziekenhuistent te gaan en aan Lucas te vragen of alles vlot verlopen is. Maar eigenlijk schaam ik me nog steeds te erg voor mijn blunder van daarstraks om hem nu al onder ogen te komen. Ik breng snel de lege wasmand naar Iris en keer dan terug naar het huis van de familie Morrison.

Gelukkig zit de voordeur niet in het slot. De woonkamer is leeg wanneer ik binnen kom, maar dat had ik wel verwacht. Kivo's ouders zijn nu niet thuis en Enya is natuurlijk meteen op haar bed gaan liggen. Ik weet uit eigen ervaring hoe vermoeiend het kan zijn om tijdens een langere operatie uren rechtop te moeten staan, zonder dat je de kans krijgt om tussendoor iets te eten of te drinken.

Ik sluit zachtjes de deur en ga aan tafel zitten om een boterham met kaas te smeren. Gelukkig heeft Enya het gordijn van de hooizolder niet helemaal dicht getrokken. Voorzichtig ga ik op mijn tenen staan en zet ik het bord neer op de plankenvloer boven mijn hoofd, samen met een glas water. Daarna klim ik zelf ook naar onze slaapkamer.

"Fijn dat je iets te eten brengt," zegt Enya wanneer ze de eenvoudige maaltijd aanneemt. Ik zie dat het voor haar nog wat onwennig voelt om die woorden luidop tegen mij uit te spreken. Maar toch weet ik zeker dat haar bedankje deze keer oprecht was. Niemand heeft haar verplicht om dit te zeggen.

"Is alles goed gegaan?" vraag ik terwijl Enya het glas water in een paar slokken leegdrinkt.

"Volgens Lucas wel," antwoordt ze. "Hij denkt dat Darvo na deze operatie zijn arm weer normaal zal kunnen gebruiken, maar hij moet zeker nog een paar maanden revalideren. Lucas wil binnenkort zelf naar district 13 bellen om aan een kinesist de juiste oefeningen te vragen.

"Dus hij herstelt volledig?"

"Niet helemaal," verbetert Enya. "Lucas beweert dat je de gevolgen van zo'n zware verwonding altijd blijft voelen, ook als alles goed genezen is."

Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Ik heb met eigen ogen gezien hoe erg Darvo er aan toe was en volgens Ashley is hij heel dicht bij de dood geweest. Waarschijnlijk wordt zijn rechterarm nooit meer zo sterk als vroeger. Maar we hoeven hem tenminste niet te vertellen dat hij voor de rest van zijn leven invalide zal zijn.

"Lucas heeft na de operatie nog verteld dat hij het vervelend vond om jou te moeten wegsturen," onderbreekt Enya mijn gedachten. "Het was het enige dat hij kon doen, zei hij."

"En hij had gelijk," geef ik na een paar seconde stilte toe. "Ik ben zo dom geweest om hem een schaar aan te geven in plaats van de scalpel die hij vroeg. Ik had me gewoon beter moeten concentreren."

"Hij vertelde me dat hij jouw probleem wel snapt," antwoordt Enya nadat ze haar laatste hap brood doorgeslikt heeft. "Maar nu wil ik eigenlijk gaan slapen. Ik ben erg moe."

Zonder op mijn reactie te wachten, gaat ze op bed liggen met haar ogen dicht. Ik wil nog iets zeggen, maar bedenk me al snel. Na een zware werkshift als deze kan ik Enya beter met rust laten. Dus zet ik het glas met het lege bord eronder neer bij de rand van de hooizolder en klim ik naar beneden. Ik strek mijn armen, tast de plankenvloer af totdat ik het glas voel staan en leg alles weer bij de rest van het servies in de kast. Daarna zet ik me in de zetel die Andrew en Noria 's nachts als bed gebruiken. Maar al na enkele ogenblikken krijg ik het gevoel dat ik gek word door naar deze vier muren te blijven kijken. De angst voor wat er straks zal komen is gewoon te groot. Zo stil mogelijk, om Enya niet te storen, ga ik naar buiten.

Heel even overweeg ik om iets nuttigs te doen en in het Wildbos bessen te verzamelen. Noria heeft mij een paar soorten leren herkennen die rond deze tijd van het jaar rijp zijn. Dan herinner ik me weer hoe Peeta tijdens de vierenzeventigste Spelen iets te eten zocht en per vergissing nachtschot meebracht, een vergissing die Diny uit district 5 het leven kostte. Net zoals ik daarstraks een scalpel met een schaar verward heb. Meteen weet ik dat het geen goed idee is om vandaag bessen te plukken.

De tijd gaat tergend langzaam voorbij. Ik tel het aantal houten balken in de zijgevel van ons huis. Maak zeker tien keer hetzelfde wandelingetje in het bos vlak bij het dorp. Breek een dorre boomtak in stukken totdat de eindjes te klein zijn om er met mijn vingers nog grip op te kunnen krijgen. Maar elke minuut die verstrijkt, brengt me dichter bij het moment waarop het ultimatum van de rebellen afloopt. Ik wil helemaal niet denken aan wat de presentator van het journaal misschien gaat zeggen. Hoewel het ergens ook wel een opluchting is dat er straks een einde zal komen aan deze vreselijke onzekerheid.

Het is al 20 na vijf wanneer Doran mij roept voor het avondeten. Noria en Andrew - die intussen thuis zijn - hebben een dikke maaltijdsoep klaargemaakt waar vier verschillende groenten in zitten, samen met overschotten zoals de buitenste bladeren en harde kern van een bloemkool. Enya drinkt haar beker snel leeg. Zelf heb ik echt geen honger, en ook Doran geeft toe dat hij nu eigenlijk niet in de stemming is om te eten. Gelukkig lijken Andrew en Noria dat te begrijpen. Ze gieten de inhoud van onze bekers weer in de kookpot die nog steeds op de houtkachel staat. Het vuur is al uit, maar de restanten ervan zullen nog lang genoeg blijven nasmeulen om de soep warm te houden. Andrew wil net beginnen met afwassen wanneer we geklop op de voordeur horen. Mijn hart slaat een slag over, want ik weet wat dit betekent. Nu komt het moment van de waarheid.

Noria laat Vale binnen, die ons inderdaad komt vertellen dat het avondjournaal over een paar minuten zal beginnen. Ik steek mijn handen onder tafel zodat niemand het kan zien en bal ze krampachtig tot vuisten. Het liefst van al wil ik nu zo ver mogelijk het Wildbos in rennen om me ergens te verstoppen. Maar dat zou niets oplossen en eigenlijk ook nogal laf zijn. Ik heb geen andere keuze dan mee te gaan.

Met veel moeite dwing ik mezelf om overeind te komen en achter Andrew en Noria naar buiten te lopen. Ik moet mezelf echt verplichten om de ene voet voor de andere te blijven zetten, want het lijkt wel alsof mijn benen het elk ogenblik kunnen begeven. Misschien stort ik straks wel helemaal in als we slecht nieuws krijgen. Doran merkt het en komt naast mij lopen.

"Ik ben er eigenlijk ook niet echt gerust in," geeft hij eerlijk toe, "Snow is niet iemand die snel toegeeft. Maar ik zal niet kwaad op je worden, wat er ook gebeurt. Ik weet dat je dit allemaal nooit gewild hebt. En geloof me, het was de beslissing van Plutarch en Coin om dit plan te bedenken. Niet de jouwe."

"Maar het waren wel mijn woorden," mompel ik schor. Daarna zwijgen we totdat we bij het huis van Vale en Iris zijn. We weten allebei dat er nu niet veel meer te zeggen valt.

De televisie staat al aan wanneer we ons bij de andere mensen in de woonkamer voegen. Het vorige programma is net afgelopen en we krijgen nu nog een paar korte reclameboodschappen te zien. De kans is klein dat district 13 de nieuwsuitzending vanavond zal onderbreken, want het besluit van president Snow is ook voor hen belangrijk. Vale en Doran gaan naast mij zitten. Zullen ze me straks opnieuw moeten wegbrengen uit deze kamer? Of komt alles uiteindelijk toch nog in orde?

Het capitoolembleem verschijnt in beeld en we horen het volkslied door de luidsprekers van de tv klinken. De presentator heet iedereen vriendelijk welkom in de studio, maar je kan zo voelen dat ook daar een gespannen sfeer hangt. Naast hem zit iemand in vredebewakersuniform. Aan de emblemen op zijn rechtermouw kunnen we zien dat deze man een hoge legerofficier is. Dan vraagt de presentator hem of hij al meer nieuws heeft.

"Ja," bevestigt de vredebewaker. "We hebben urenlang overlegd en daarna de knoop doorgehakt. President Snow zal ons nu persoonlijk toespreken."

Ik blijf als verstard zitten wanneer de camera's overschakelen naar de grote werkkamer in het presidentiële paleis. Snow zit achter zijn bureau en een assistente controleert nog een laatste keer of de microfoon goed afgesteld staat. Zodra hij begint te spreken, hou ik mijn adem in. Over enkele seconden weet ik hoeveel doden ik binnenkort misschien op mijn geweten heb. En het is maar de vraag of ik ooit met die schuld zal kunnen leven.

Ik weet het, best wel gemeen van mij om hier te stoppen … maar deze cliffhanger was te goed om hem niet te gebruiken. Uiteraard ben ik ook benieuwd hoe jullie de rest van het hoofdstuk vonden! Aludra is in de fout gegaan tijdens Darvo's operatie, maar uiteindelijk liep het dus toch nog goed af. De vraag is natuurlijk of dit altijd zo zal zijn …

Verder ben ik benieuwd naar jullie mening over het gesprek tussen Doran en Vale, en het gesprek tussen Aludra en Enya. In beide gevallen spelen er dingen waar ik later in het verhaal nog op terug wil komen.

Dit hoofdstuk was - net als het vorige - eerder aan de korte kant. Eigenlijk had ik de hele kwestie over een mogelijke vergiftiging van het leidingwater in één hoofdstuk kunnen afhandelen, maar het leek me toch interessanter om dit over meerdere hoofdstukken te spreiden. Volgens mij wordt het zo spannender voor de lezers. Vinden jullie dit een goede beslissing?

Tot slot nog even dit: Een hele tijd geleden heb ik voor de lol twee nieuwe versies van de districtslogo's van 6 en 9 gemaakt. Voor de bedrijfstak van deze twee districten heb ik immers niet de versie van Lionsgate gevolgd. Omdat district 9 nu even in de schijnwerpers staat, leek dit me een goed moment om ze op Tumblr te zetten, dus ga daar zeker eens kijken ;-)