HOOFDSTUK 22: DE BRUILOFT

"En dan nu nog één keer strekken," zeg ik tegen Darvo terwijl ik zijn gewonde arm ondersteun. "We zijn klaar met oefenen voor vandaag. Lucas zegt dat je revalidatie goed op schema zit."

"Laten we het hopen," antwoordt Darvo. "Ik begin het eigenlijk vervelend te vinden dat ik alleen mijn linkerarm vrij heb."

"Denk eraan dat je misschien nooit meer helemaal zal genezen," waarschuw ik nog eens. Ik wil Darvo niet ontmoedigen, maar het is wel belangrijk om eerlijk tegen hem te zijn.

"Dat weet ik, maar al bij al heb ik toch geluk gehad. Dat kunnen de meeste mensen in de Defensieberg niet zeggen."

Nu moet ik Darvo helaas gelijk geven. Er zijn al twee weken voorbij gegaan sinds het bombardement van de rebellen. Intussen weten we hoeveel doden er die nacht zijn gevallen. Slechts 33 mensen hebben levend het plein gehaald, en vijf van hen zijn later alsnog bezweken aan hun verwondingen. De lichamen van alle anderen liggen voor altijd begraven onder het puin. Volgens de hoofdarts van het rebellenziekenhuis in district 2 - waar de slachtoffers nu verzorgd worden - had het geen enkele zin om de dag nadien nog reddingsploegen door de treintunnel te sturen. Ze zouden alleen maar lijken vinden. Toch heeft de legerleiding van 13 achteraf besloten dat deze aanvalsmissie een groot succes was. De Defensieberg is volledig verwoest, net als alle wapens en munitie die er lagen. Het regeringsleger bezit nu zelfs bijna geen hovercrafts meer. Voorlopig wordt er niet heel hevig gevochten omdat onze troepen zich willen hergroeperen en de vredebewakers te druk bezig zijn met de verdedigingswerken in het Capitool.

"Eerst dacht ik dat Katniss ook dood was," onderbreekt Darvo mijn gedachten. "Het hele dorp stond op zijn kop toen ze werd neergeschoten."

"Maar we hebben nu allebei gezien dat ze nog leeft," antwoord ik. "En Lucas zegt dat gekneusde ribben na een tijdje meestal vanzelf genezen."

Dat propagandafilmpje van de rebellen kwam juist op tijd, denk ik terwijl ik snel de laatste gegevens over Darvo's oefeningen in zijn schriftje noteer. Iedereen had zich er al bij neergelegd dat we onze Spotgaai verloren waren - Snow kondigde het zelfs officieel aan tijdens het journaal - toen we drie dagen na de verovering van 2 beelden te zien kregen van Katniss in haar ziekenhuisbed. Ze stond vol hechtingen en blauwe plekken, maar dat hield haar niet tegen om alle districten te feliciteren met het feit dat ze nu een eenheid tegen de regering vormen. Alleen over haar laatste paar woorden maak ik me nog steeds zorgen.

"Ben je bang nu Katniss gezegd heeft dat de rebellen binnenkort naar het Capitool zullen komen?" vraagt Darvo. Blijkbaar kent hij me intussen goed genoeg om mijn gedachten te raden.

"Eigenlijk wel ja," geef ik eerlijk toe. "Er wonen zo veel mensen die ik ken."

Gelukkig hoef ik deze keer niet te fluisteren. Ruim de helft van alle bedden is leeg, want veel patiënten zijn intussen voldoende hersteld om regelmatig naar het dorp te gaan of zelfs naar hun eigen huis terug te keren. En degenen die nu hier zijn, zien mij allang niet meer als vijand.

"Dat snap ik," antwoordt Darvo. "Ik zou het zelf ook erg vinden om te moeten toekijken hoe de stad waar ik heel mijn leven gewoond heb wordt aangevallen. Maar Snow zei gisteren op tv toch dat hun voedselvoorraad nog groot genoeg is?"

"Al voor het begin van de Kwelling kreeg iedereen de raad om thuis genoeg eten te bewaren. Dat is dus het probleem niet echt. Ik ben vooral bang dat er bij de gevechten veel gewone burgers zullen sterven," mompel ik stilletjes.

Nadat ik de datum van vandaag genoteerd heb, klap ik Darvo's schriftje dicht en wandel ik naar de kast achterin onze tent om het op te bergen bij de andere patiëntendossiers. Hier wil ik nu even niet meer over praten. Ik maak me vaak genoeg zorgen over wat mijn ouders en vriendinnen misschien nog te wachten staat. Iets wat Darvo lijkt te begrijpen, want hij verandert onmiddellijk van onderwerp zodra ik weer naast zijn bed zit.

"Weet jij al meer over de nieuwe propo die de rebellen vanavond beloofd hadden?"

"Eigenlijk niet," zeg ik. "District 13 heeft zelfs nog geen exact uitzenduur gegeven. Volgens Vale willen ze zo vermijden dat de regering hun filmpje te gemakkelijk kan onderbreken. Het enige wat ik weet, is dat we straks zeker voor de tv moeten zitten."

"Ik heb voorlopig anders wel genoeg vechtende mensen en kapotgeschoten huizen gezien."

"Ik ook," antwoord ik meteen. "Ik snap zelfs niet eens dat ik vroeger voor de lol naar de Hongerspelen wou kijken. Maar ze zeiden juist dat ze goed nieuws hadden," verander ik snel weer van onderwerp. "Dus ik denk niet dat het oorlogsbeelden zullen zijn."

"Vale en Iris mogen een plaats voor mij vrijhouden in hun woonkamer," gaat Darvo verder. "Volgens Lucas ben ik nu wel sterk genoeg om langer dan een paar uur uit bed te kunnen als ik mijn arm niet te veel belast."

"Ik zal straks een draagdoek leggen," beloof ik. "Dan kan je weinig verkeerd doen en weten de anderen dat ze voorzichtig moeten zijn."

Net op dat moment komt Lucas naar me toe met een lege mand in zijn handen. Buiten hangen er een heel aantal kleren van onze patiënten te drogen en hij vraagt of ik die van de wasdraad wil halen. Ik ga de tent uit en vouw elke broek of T-shirt netjes op voordat ik hem in de mand leg. Dat bespaart ons later extra werk. Er steekt wat wind op terwijl ik bezig ben en ik voel hoe ik kippenvel op mijn armen krijg. Misschien had ik vanochtend beter een trui met lange mouwen aangetrokken. Het Wildbos ziet er heel anders uit nu de bladeren van de loofbomen massaal beginnen te verkleuren. Per slot van rekening is het al eind september.

Gelukkig heeft Nathan gisteren nog verteld dat de herstellingswerken goed opschieten, denk ik terwijl ik een paar sokken van dezelfde kleur samenvouw. Volgens Doran - die nog steeds in de hoofdstad is - zouden ze zelfs een beetje voor liggen op het schema. Ook in de andere districten wordt er vaart gezet achter de wederopbouw. Iedereen beseft dat het belangrijkste werk klaar moet zijn voordat het echt koud wordt. Maar met wat meeval hoeven we deze winter geen echt grote rampen te verwachten. Al begin ik te vrezen dat het voor de inwoners van het Capitool weleens anders zou kunnen zijn.

De hele dag lang vraag ik me af welke propo de rebellen willen uitzenden. Maar omdat niemand meer weet, kan ik niets anders doen dan afwachten. Het duurt tot bijna half zes 's avonds voordat mijn geduld eindelijk beloond wordt. Noria en ik hebben net de houtkachel aangemaakt om het avondeten op te warmen wanneer Vale het hele dorp bij elkaar roept. Het officiële journaal is onderbroken door district 13 en ze hebben inderdaad heel bijzonder nieuws voor ons. Finnick Odair en Annie Cresta gaan vanavond trouwen.

Dus toch, denk ik terwijl ik de anderen naar het huis van Vale en Iris volg. Al voordat ik lid werd van Plutarchs verzetsgroep, wist ik dat Finnick speciale gevoelens had voor Annie. Maar later kreeg ik het zo druk met spioneren en gewonden verzorgen dat ik daar niet zo vaak meer over heb nagedacht. Toch moet ik toegeven dat ik heel blij ben voor hen. Ze hebben allebei meer dan genoeg narigheid meegemaakt. Ik weet zeker dat alle rebellen in Panem met plezier naar deze bruiloft zullen kijken.

Wanneer ik naast Enya en de moeder van Nuvie op de vloer ga zitten, verschijnt er een grote zaal zonder ramen in beeld. Blijkbaar gaat het feest door in district 13 en wordt het zelfs live uitgezonden. Heel even vraag ik me af of de rebellen niet wat te veel risico nemen. Wat als er iets fout gaat? Maar meteen daarna besef ik dat die kans erg klein is. Beetee en zijn team hebben intussen genoeg ervaring met het langdurig hacken van het televisiekanaal, en de bunkers van 13 zijn voldoende beveiligd om een eventuele aanval van de regering af te slaan. Dus richt ik mijn ogen op het scherm zodat ik alles extra goed kan volgen. De gasten - minstens een paar honderd - komen naar binnen en stellen zich op voor het houten podium tegen de achterwand van de zaal. Katniss, die ongetwijfeld nog pijn heeft aan haar gekneusde ribben, krijgt een aparte stoel toegewezen. Maar het bruidspaar zelf is nergens te zien.

Dan maant president Coin iedereen aan tot stilte. De grote toegangsdeuren van de zaal gaan open en een koor van kinderen begint te zingen, begeleid door één muzikant met een viool. Finnick en Annie lopen zij aan zij door het gangpad. Het duurt even voordat ik de groene zijden jurk van Annie herken, hoewel ik zeker weet dat ik hem al eens eerder heb gezien. Pas na enkele tellen herinner ik het me weer. Dit is precies zo'n jurk als Katniss droeg bij haar Zegetoer door district 5. Waarschijnlijk is het ook echt dezelfde, want ik betwijfel of ze in 13 veel stylisten hebben. Katniss heeft dus één van haar eigen jurken aan Annie geleend. Ook zij is duidelijk blij met dit trouwfeest. Wanneer haar gezicht van dichtbij gefilmd wordt, zit ze oprecht te glimlachen. Het kinderkoor zwijgt zodra Finnick en Annie het podium beklimmen. De camera's richten zich op de man van middelbare leeftijd die nu naar voren komt.

"Wel heb je ooit," hoor ik Vale stomverbaasd zeggen. Ook Iris staart minstens zes of zeven seconden met wijd opengesperde ogen naar de televisie. Dan kijken ze elkaar aan en schieten ze allebei in de lach. Ik voel een hand op mijn schouder en draai me om naar Noria.

"Dat is Dalton," legt ze uit. "Je weet wel, de man van wie ze dit huis gekregen hebben en die een paar jaar geleden moest vluchten omdat hij betrapt werd op stropen. Hij heeft nu wel zijn baard afgeschoren, maar ik ben er zeker van dat hij het is."

"Fulvia zei me al dat hij nu in district 13 zit," antwoord ik spontaan. "Ze heeft het mij verteld toen we samen naar ginder gingen om Kivo's propo te filmen," voeg ik er nog snel aan toe.

Blijkbaar is Dalton vandaag aangeduid als ceremoniemeester. Finnick en Annie gaan geknield op het podium zitten terwijl hij zelf een tekst voorleest. Verschillende mensen in de woonkamer mompelen spontaan de helft van alle zinnen mee. Ik heb natuurlijk nog nooit een huwelijksfeest in district 10 meegemaakt, maar Noria legt me uit dat de mensen hier op ongeveer dezelfde manier trouwen. Ook al moeten ze tijdens het afleggen van de geloften geen van lang gras geweven visnet dragen zoals Finnick en Annie nu doen.

Dalton vraagt aan het bruidspaar om hand in hand te gaan staan en brengt een bakje zout water waarmee ze allebei de lippen van de ander aanraken. Daarna zet het kinderkoor een lied in dat alleen maar uit district 4 kan komen. Trouwen is zoals een lange zeereis maken, zingen ze. Soms verloopt alles rimpelloos en op andere momenten moet je het schip door een zware storm heen loodsen. Maar als je samenwerkt en elkaar leert waarderen, dan kan je er zelfs sterker uitkomen.

Jammer genoeg missen we het einde van het lied omdat de technici van Snow het televisiekanaal eventjes kunnen overnemen. Iedereen begint luid te jouwen naar de zwaar geschminkte presentator van één of andere idiote talkshow. Gelukkig duurt dat niet lang en zijn we net op tijd terug in district 13 om te zien hoe Finnick en Annie elkaar kussen terwijl ze luid toegejuicht worden door de menigte in de zaal. Daarna brengt Dalton een plechtige toost met appelcider en kan het echte feest beginnen.

Tot nu toe vond ik dit stiekem maar een saaie bruiloft. Er zijn geen tafels gedekt voor een diner, ik heb nergens artiesten aan het werk gezien en de versieringen in de zaal zijn gewoon van herfstbladeren gemaakt - hoewel ik eerlijk moet toegeven dat je met enkel geel, rood en bruin toch wel erg mooie kleurpatronen kan vormen. In het Capitool zou het er een stuk uitbundiger aan toe gaan. Maar dan gebeurt er iets wat ik niet had verwacht.

De violist - die aan zijn kleren te zien uit district 12 komt - zet een vrolijke melodie in. Het beeld verschuift naar een oudere vrouw die Gale Hawthorne bij de hand neemt en samen met hem in het midden van de zaal gaat staan. Al snel doen een heleboel andere mensen hetzelfde. Zo vormen zich twee lange rijen van feestvierders die met elkaar beginnen te dansen. Katniss en Prim zijn er ook bij. De camera zoomt uit en toont nu een dansende menigte. Blijkbaar werkt dat aanstekelijk, want verschillende mensen om me heen beginnen volgens het ritme te bewegen of in hun handen te klappen.

Dan zegt Iris opeens dat we zelf ook kunnen meedoen. Eerst snap ik niet goed wat ze van plan is. Deze woonkamer is maar net groot genoeg voor ons allemaal, laat staan dat we hier ruimte hebben om te dansen. Maar haar voorstel wordt meteen op gejuich onthaald. Vale en Noria schuiven de eettafel tot vlak tegen de vensterbank terwijl Iris een verlengkabel haalt. Ik volg de anderen naar buiten en kijk toe hoe ze de televisie voor het openstaande raam zetten. Gelukkig hoeven we voorlopig geen regen te verwachten. De schemering is al ingevallen en de hemel staat vol sterren.

"Kan je eventjes opzij gaan?" vraagt Andrew achter mijn rug.

Ik doe een stap achteruit en zie dat hij een kookpot vol dampende soep bij zich heeft. Pas dan herinner ik me dat hij tijdens de trouwceremonie is weggegaan om onze houtkachel in de gaten te houden. Enya spreidt een oud laken uit over de grond zodat ook de andere inwoners van het dorp hun avondeten kunnen meebrengen. Ik hoor hen tegen elkaar zeggend dat het laatste feestje al een eeuwigheid geleden was en dat we de bevrijding van ons district eigenlijk nog niet echt gevierd hebben. Wanneer ze ook nog eens een paar fakkels in de grond steken om voor meer licht te zorgen, weet ik dat niemand vannacht vroeg zal gaan slapen.

Ik drink snel de beker soep leeg die Andrew me gegeven heeft en voeg me dan bij de steeds groter wordende groep mensen die aan het dansen zijn. Eerst doen we gewoon na wat we op tv zien. Primrose Everdeen heeft net een speciaal lied voor het bruidspaar gevraagd, blijkbaar een soort volksdans die ze ook hier in district 10 goed kennen. Noria biedt me al snel aan om de juiste passen te leren. Wanneer de vioolspeler het tempo versnelt, gaan de gasten op tv in een grote kring staan en doen wij hetzelfde. Jammer dat Doran in de stad is, denk ik terwijl ik probeer om de anderen te volgen zonder onze cirkel te verbreken. Hij had natuurlijk niet echt kunnen meedansen, maar hij zou dit spontane feestje wel leuk hebben gevonden.

Heel even wordt de uitzending verstoord door de technici in het Capitool. Iedereen begint luid boe te roepen en ik fluit op mijn vingers zoals ik dat tijdens de tributeninterviews voor de Kwartskwelling heb gedaan. We weten allemaal dat district 13 snel zal tussenkomen. En inderdaad, na hooguit een minuut of drie zijn Finnick en Annie weer terug. Ze dansen nu samen in het midden van de zaal.

Nuvies vader heeft van de korte onderbreking gebruik gemaakt om zijn oude danstrommel te gaan halen. Ik weet dat hij af en toe nog oefent om het niet te verleren, ook al heeft hij zijn Feest van de Achttienjarigen uiteraard allang achter de rug. Zelf heb ik een groot deel van mijn tijd in district 10 doorgebracht met verpleegkunde studeren en gewonden verzorgen. Dit is de eerste keer dat ik hem aan het werk hoor.

Ook al is zo'n trommel een heel eenvoudig instrument - gemaakt van hout en met een strakgespannen dierenvel aan de bovenkant - de klank ervan past verrassend goed bij de melodie die de violist nu speelt. Dit klinkt totaal anders dan de muziek waar we in het Capitool naar luisteren. Maar ik moet toegeven dat de vader van Nuvie echt een goede drummer is. Niemand kan blijven stilstaan en al snel beginnen we weer te dansen.

We doen nu een dans waarbij het de bedoeling is dat je regelmatig van partner wisselt. Eerst kom ik Iris tegen, dan Andrew, daarna een paar patiënten uit onze ziekenhuistent. Gelukkig houdt iedereen er rekening mee dat zij eigenlijk nog niet helemaal hersteld zijn. Nadat ik met Darvo gedanst heb, controleer ik of de draagdoek rond zijn arm nog goed zit. Gelukkig is hij verstandig genoeg om niet over zijn eigen grenzen heen te gaan.

Nuvies vader wisselt opnieuw van ritme en ik beland toevallig pal tegenover Enya. Heel even aarzelen we allebei. Dan voel ik hoe ze mijn handen vast neemt en haar linkervoet naar voren zet. Ik volg met mijn rechterbeen en we voegen ons weer bij de groep. Het is raar om met Enya te dansen na alle ruzies die we de afgelopen weken gemaakt hebben. Toch lijkt Enya deze keer niet van plan om me weg te duwen. Ik begin me net af te vragen of ze misschien zelf naar me is toegekomen wanneer we op tv de stem van Plutarch horen. Hij heef het trouwfeest de hele avond lang gevolgd vanuit de regiekamer en kondigt nu een bijzondere verrassing voor het bruidspaar aan.

Ik laat Enya's handen los en draai mijn hoofd naar het scherm. Net op tijd om te zien hoe vier mensen doorheen een zijdeur komen en een enorme taart naar binnen rijden. De mensen in de feestzaal gaan achteruit om plaats te maken terwijl de camera inzoomt op het prachtige glazuurwerk dat helemaal in het thema van district 4 is uitgevoerd. Ik zie vissen, koraal, zeilboten en zeeanemonen. Helemaal bovenaan prijken zelfs een paar zeehondjes van marsepein die alleen door een vakman gemaakt kunnen zijn. Dan hoor ik Plutarch zeggen dat deze taart het werk van Peeta Mellark is.

Katniss komt naar voren om het glazuur goed te bekijken terwijl mijn gedachten terugkeren naar het telefoongesprek in de Winnaarswijk. Milo en ik hebben onze mond gehouden over de kaping van Peeta, zoals we aan Fulvia beloofd hadden. Maar uiteindelijk zat er voor district 13 niets anders op dan het nieuws toch bekend te maken. Iedereen wou weten hoe het met Peeta ging en er kwamen te veel vragen. De rebellen hebben zijn kaping voorgesteld als de zoveelste wrede misdaad van Snow. Eerst was ik bang om alweer een heleboel negatieve kritiek over me heen te krijgen. Maar gelukkig begrepen de meeste inwoners van 10 intussen wel dat ik hier zelf niets aan kan doen, en dat ik allang geen deel meer ben van wat zij 'Het Capitool' noemen. Haymitch is net in beeld verschenen wanneer ik voel hoe iemand mijn linkerarm vastpakt. Ik kijk achterom, recht in de ogen van Enya.

"Vale wil dat iemand wat eten naar Lucas brengt," zegt ze terwijl ze een halfvolle fles water overneemt van Iris. "Ik heb hem beloofd dat wij het zullen doen."

Ze duwt mij een bord vol vlees en groenten in de handen, trekt één van de fakkels uit de grond en gebaart dan dat ik haar moet volgen. Een beetje verbaasd loop ik achter haar aan. Natuurlijk mogen we Lucas niet vergeten. Maar waarom moeten we met twee zijn om hem een maaltijd te bezorgen?

Lucas zit al op ons te wachten wanneer we het zeil voor de ingang van de tent opzij schuiven. Terwijl hij eet, vertelt Enya hem uitgebreid over het huwelijk en het feest in ons dorp. Gelukkig lijkt hij het geen ramp te vinden dat hij er vanavond zelf niet bij is. Iemand moest bij de vier patiënten blijven die nog steeds te ziek zijn om naar het dorp te gaan. Lucas wou als kleine jongen al dokter worden, en hij weet dat dit soort dingen er dan gewoon bij horen.

"Ga maar verder feestvieren," zegt hij zodra zijn bord leeg is. "Er is hier op dit moment toch niets te doen voor jullie."

Met zijn tweeën wandelen we terug door het bos. Ik hoor de schuifelende voetstappen van Enya achter mij, alsof ze expres aan het treuzelen is. Misschien omdat onze fakkel stilaan opgebrand geraakt? Dom van ons om geen aansteker mee te nemen. Wanneer ik me omdraai, blijft Enya aarzelend staan. Meteen hou ook ik mijn pas in. Het is intussen te donker geworden om haar gezicht duidelijk te kunnen zien, maar ik voel gewoon dat ze iets van me wil.

"Wat is er?" vraag ik voor ik het zelf goed weet.

"Ik wil met je praten," antwoordt Enya voorzichtig. "Ik weet dat ik niet altijd vriendelijk tegen je ben geweest, maar-" Ze zwijgt opnieuw, alsof ze echt naar haar woorden moet zoeken.

Er valt een korte stilte, want zelf ben ik te verrast om te reageren. Niet altijd vriendelijk? Van een understatement gesproken. Ze was gewoon onuitstaanbaar. Al moet ik toegeven dat het de laatste tijd beter ging tussen ons. Toch overweeg ik geen moment om dat idee zomaar in Enya's gezicht te gooien. Het is op zich al een wonder dat ze deze zin over haar lippen heeft gekregen en juist daarom besef ik dat ze me eigenlijk nog iets anders probeert te vertellen.

"Toen jij hier na de Kwelling aankwam dacht ik eerst, wat komt die Capitooltrut bij ons zoeken," gaat Enya verder. "Niemand had mij iets gevraagd. Ik had een hekel aan je en je maakte het nog erger toen je ineens ook verpleegster wou worden. Ik vond dat jij zoiets nooit zou kunnen omdat capitoolmensen alleen maar met zichzelf bezig zijn. Maar eigenlijk deed je het niet eens zo slecht. Dat van die overval in district 6 had ik nooit van jou verwacht."

Nu ben ik pas echt verbaasd. Ik heb de neiging om me beledigd te voelen - alweer dat gescheld over het Capitool - maar tegelijk snap ik dat Enya ruim genoeg redenen had om mij te haten. Dan herinner ik me hoe zij en Nuvie in het Wildbos met elkaar aan het praten waren over de treinroof, de dag na mijn terugkeer in het dorp. Ze leken het echt goed te vinden dat ik Shaula had verdedigd en Darvo's arm had verzorgd. Ik besluit snel een antwoord te geven voordat het weer op een ruzie uitdraait.

"Ik weet dat je ouders niets gezegd hadden over mijn komst omdat ze geen idee hadden hoe ze erover moesten beginnen. Dat hebben ze zelf nog aan mij verteld. Maar in jouw plaats zou ik ook heel boos geweest zijn, hoor. Daar ben ik wel zeker van."

Een paar tellen lang vraag ik me af of ik niet beter gewoon mijn mond had gehouden. Gelukkig lijkt Enya mijn woorden deze keer relatief goed op te vatten. Wanneer ze verder praat, is het met een ondertoon in haar stem die ik moeilijk kan thuisbrengen. Toch merk ik dat de sfeer tussen ons niet echt vijandig is.

"Eigenlijk hadden Nuvie en ik altijd een hekel aan jou, tot we de propo van Kivo zagen. Eerst wou ik de kamer uitlopen omdat jij in beeld kwam. Maar ik wist dat de anderen me terug zouden roepen. Dus moest ik wel blijven kijken, ook al wilde ik het niet. Toen ik je over mijn broer hoorde vertellen en dat je zijn dood erg vond, voelde ik ineens dat-"

Ze slikt even en hoewel onze fakkel intussen bijna helemaal gedoofd is, hoor ik dat ze moeite heeft om haar tranen tegen te houden.

"-dat ik jou geloofde," maakt ze uiteindelijk haar zin af.

"Het is ook echt zo gegaan," antwoord ik voor ik het zelf besef.

De vlam in mijn handen gaat uit en we staan nu allebei in het donker. Gelukkig kan ik tussen de bomen door nog de lichtjes van het dorp zien die ons de weg terug wijzen. Het is raar om met iemand te praten zonder die persoon aan te kijken - zelfs telefoons hebben daar een klein schermpje voor - maar deze keer doet het er niet toe. Enya en ik luisteren naar elkaar. Dat is het enige wat nu belangrijk is.

Terwijl we in de verte nog steeds de geluiden van het feest in het dorp horen, vertelt Enya dat ze zich na de uitzending van die propo behoorlijk in de war voelde, alsof ze begon te twijfelen aan alles wat ze eerder over mij had gedacht. Net zoals ikzelf toen Kivo pas gestorven was en ik ziek in bed lag. Maar wat Enya nu zegt, had ik nooit verwacht. Een drietal uur na de uitzending is ze terug naar het huis van Vale en Iris gegaan met de vraag of ze het filmpje opnieuw mocht zien. Dat kon ook, want ze waren natuurlijk niet vergeten om de opnamefunctie van hun televisie in te schakelen. Nathan had ons op tijd verwittigd. Pas dan herinner ik me weer hoe ik die nacht inderdaad wakker werd van Enya's gestommel. Toen dacht ik al dat ze naar buiten was geweest. Nu weet ik eindelijk waarom.

Vale en zijn vrouw begrepen allebei dat Enya daarna veel meer bereid zou zijn om met mij te praten. Het mocht geen geforceerd gesprek worden, dus stuurde Iris ons de volgende dag met opzet samen naar het bos om brandnetels te verzamelen. Ze hoopte dat we dan vanzelf wel iets tegen elkaar zouden zeggen. En dat is ook gebeurd. Enya had nog nooit echt naar alle verhalen over de Garage geluisterd omdat mijn leven in het Capitool haar totaal niet interesseerde, maar na de propo wou ze toch meer weten. Zelfs mijn opmerking over Kivo die goed kon koken herinnert ze zich nog. Voor haar een teken dat ik blijkbaar toch verder kan kijken dan mijn neus lang is. En ook al kregen we vlak na het plukken ruzie over de Nocturna, achteraf is ze blijven nadenken over mij en Doran. Ze begon zich af te vragen of wij tweeën misschien juist de enige capitoolinwoners zijn die ze niet moet haten.

"Toen ik dat tegen Nuvie zei, dacht ze dat ik weleens gelijk kon hebben," vertelt Enya. "Weet je nog dat die ene man jou uitschold na de terechtstelling van Portia? Nuvie vond dat oneerlijk, want jij kon er zelf eigenlijk niks aan doen. Het was Snow zijn idee."

Nu sta ik helemaal paf. Zelfs Enya's beste vriendin lijkt dus van mening te veranderen. Maar echt blij voel ik me niet, want ik herinner me nog heel goed wat ik één dag later in mijn woede gedaan heb. En ook daar komt Enya nu op terug.

"Ik heb er nog verder over nagedacht toen de rebellen van district 9 het water wouden vergiftigen. Weet je nog wat Doran zei?"

"Eigenlijk niet," geef ik eerlijk toe. "Ik was zo bang dat ik me weinig andere dingen herinner."

"Ik vroeg hem waarom jij aan de telefoon over het drinkwater begonnen was, en hij antwoordde dat mensen die kwaad zijn soms dingen zeggen waar ze later spijt van krijgen," legt Enya uit. "Ik heb 's nachts nog een hele tijd wakker gelegen. Toen pas snapte ik wat hij eigenlijk bedoelde. Dat wraak nooit een echt goede oplossing kan zijn en dat boos blijven je vaak alleen maar meer energie kost."

Ik voel kippenvel op mijn armen verschijnen. Komt het door de kou - er is een nijdig briesje opgestoken - of zijn het Enya's woorden die me raken? Zou ze mij dan toch ooit kunnen vergeven voor wat er met Kivo gebeurd is?

"Dat het Capitool zonder water zat, vond ik zelf niet zo belangrijk," zegt Enya. "Maar Nuvie en ik zagen wel hoe erg het voor jou was om te weten dat je misschien je eigen familie in gevaar had gebracht. Ik dacht vroeger altijd dat de mensen in het Capitool allemaal gemene egoïsten waren omdat ze hun dagen vullen met eten en naar de Hongerspelen kijken. Maar jij bent anders, dat weet ik nu wel zeker. Ik denk-"

Haar stem wordt schor en opnieuw lijkt het wel alsof ze elk moment in tranen kan uitbarsten.

"Ik denk dat jij echt om mijn broer gaf toen hij in de arena zat."

"Anders zou ik hier niet zijn," mompel ik voor ik het zelf besef.

"Ja," antwoordt Enya moeizaam. "Anders had je nooit je luxeleven in het Capitool opgegeven om rebel te worden. Vóór die propo zou ik je niet geloofd hebben, maar nu wel. Ik mis mijn broer nog altijd heel erg. Na de Boete wisten we dat hij geen enkele kans maakte om terug te komen en toch bleef ik het stiekem hopen. Ik wou dat de Spelmakers allemaal dood waren. Maar jou haat ik niet meer, en Doran ook niet."

Even lijkt het alsof Enya nog verder wil praten. Dan begint ze uiteindelijk toch te huilen. Voorzichtig leg ik mijn arm rond haar schouders - dat zou ik vroeger nooit gedurfd hebben - en deze keer duwt ze me niet weg. Een paar minuten blijven we zo staan. Ik kijk tussen de bomen door in de richting van het dorp en zie dat er al heel wat fakkels uitgedoofd of weggehaald zijn. Ook Nuvies vader is gestopt met trommelen, want op het geruis van de bladeren aan de bomen na blijft alles stil. Hoe laat zou het intussen zijn? Misschien al bijna middernacht. Het feest voor Finnick en Annie is afgelopen en ik begin het nu echt wel koud te krijgen. Dus zeg ik tegen Enya dat we beter gewoon terug kunnen gaan. We houden elkaars hand vast terwijl we samen over het smalle bospad wandelen, want het is nu zo donker dat je gemakkelijk zou kunnen struikelen. Dan komt er een vreemde gedachte bij me op. Ook al is de oorlog tussen de regering van Snow en de rebellen nog niet voorbij, Enya en ik hebben deze avond een grote overwinning behaald.

Dit was dan wel geen superlang hoofdstuk, maar hopelijk vonden jullie het toch interessant om te lezen. Er is deze keer wel degelijk iets bijzonders gebeurd!

Maar eerst nog een paar opmerkingen bij het trouwfeest. Ook al kunnen de hoofdpersonages uit mijn verhaal hier uiteraard niet bij aanwezig zijn, dit stuk uit het originele boek was te belangrijk om het gewoon weg te laten. En ik heb best wel plezier beleefd aan het schrijven ervan. Eindelijk eens iets anders dan oorlog en ellende. Dalton moest zeker een vermelding krijgen omdat hij uit district 10 komt, maar daarnaast heb ik geprobeerd om nog een heel aantal andere details uit het boek in mijn verhaal te verwerken. Ik ben benieuwd of jullie ze allemaal kunnen vinden!

Toch vind ik de laatste scène uit dit hoofdstuk nog veel belangrijker. Sinds de uitzending van Kivo's propo waren Enya en Nuvie duidelijk vriendelijker geworden, maar ik weet niet goed of jullie deze ommekeer verwacht hadden. Toen ik twee jaar geleden de plot van dit verhaal begon uit te werken, was ik al van plan om Kivo een zus te geven die eerst een enorme hekel zou hebben aan Aludra maar waarbij er later toch toenadering zou komen tussen beide meisjes. Het moest zelfs één van de 'rode draden' in mijn verhaal worden. Wel vond ik het moeilijk om dit geloofwaardig te doen en ik hoop dan ook dat het me min of meer gelukt is. Jullie mening hierover (zowel het idee als de uitwerking) is zeker welkom in een review!