HOOFDSTUK 23: DE INVASIE

"Dat zijn de laatste," zegt Morgan terwijl hij nog twee dunne schriftjes bovenop de rest van de stapel legt. "Normaal heeft Lucas hiermee alle gegevens die hij wil. En doe hem nog de groeten van mij."

"Ik zal het niet vergeten," beloof ik. Ergens was het wel te verwachten dat Morgan zoiets zou vragen. Lucas en hij zijn goede vrienden - ik heb van hen allebei les gekregen toen ik de verplegersopleiding volgde - en het is al weken geleden dat ze elkaar nog eens hebben gezien. Lucas is verantwoordelijk voor de tent vlak bij Kivo's dorp terwijl Morgan hier patiënten verzorgde. Maar over enkele dagen wordt dit noodhospitaal afgebroken. Er komen geen nieuwe gewonden meer bij en de meeste mensen zijn intussen voldoende hersteld om weer thuis te wonen. Dus wil Milo iedereen die hier nog ligt laten overbrengen naar onze tent. Lucas ging meteen akkoord op voorwaarde dat hij alvast de dossiers van zijn nieuwe patiënten zou mogen inkijken. Ik heb aangeboden die papieren zelf te gaan halen, want na het tv-nieuws van deze ochtend kreeg ik behoefte aan een stevige wandeling om mijn hoofd leeg te maken.

Snel kijk ik het stapeltje dossiers na. Op de voorkaft van elk schrift staat in grote letters de naam van de juiste patiënt genoteerd zodat er zeker geen verwarring mogelijk is. Morgan vraagt me of hij nog een snee brood moet meegeven voor onderweg, maar dat lijkt me niet echt nodig. Over een kwartier kan ik terug in het dorp van Kivo zijn als ik flink doorstap. Ik berg alle schriften netjes op in Enya's schoudertas en maak me dan klaar om te vertrekken.

De kou slaat me recht in het gezicht zodra ik het zeildoek dat de tent afsluit opzij schuif. Vorige nacht is hier de eerste sneeuw gevallen. We zijn dan ook al begin november. Gelukkig heb ik er daarstraks aan gedacht om een lange broek aan te trekken. Ik steek mijn handen in de zakken van mijn jas en loop dan in de richting van het dorpje dat vlak bij dit noodhospitaal staat. Als ik straks gewoon de rand van het Wildbos volg, kan ik onmogelijk verdwalen.

Mijn adem vormt wolkjes in de lucht en de verse sneeuw knerpt onder mijn schoenen. Gelukkig heeft het dikke wolkendek van deze ochtend intussen plaats gemaakt voor een staalblauwe hemel. Wanneer ik het bos uit wandel, blijf ik even staan. De velden en weilanden van district 10 zijn bedekt met een witte deken die schittert in de avondzon. Ik heb nog nooit eerder in mijn leven een uitgestrekt sneeuwlandschap gezien, behalve op tv dan. De straten en stoepen van het Capitool werden gewoonlijk al na een paar uur ijsvrij gemaakt. Zelfs op de wandelpaden in de parken kwamen de stadsdiensten zout strooien. Maar dit beeld van een eindeloze witte vlakte die tot aan de horizon reikt is zo mooi dat ik het niet snel zal vergeten.

Ik verschuif de zak met schriften een beetje zodat hij niet meer in mijn rug duwt en ga dan op weg naar ons dorp. Erg vriendelijk van Enya om haar schoudertas aan mij uit te lenen, want ze heeft hem vaak zelf nodig als ze in het Wildbos eetbare planten wil verzamelen. Sinds de bruiloft - nu toch alweer vijf weken geleden - gaat het veel beter tussen haar en mij. Ook Nuvie is heel wat aardiger geworden. Mijn allerbeste vriendinnen zullen ze waarschijnlijk nooit zijn, niet zoals Merope en Sirrah. Maar de haat tussen ons is verdwenen.

Enya werd zelfs niet eens boos toen ze me betrapte met het districtsaandenken van haar broer in mijn handen. Noria had gevraagd of ik de bedden wou opmaken en de leren armband die Kivo in de arena droeg, lag verstopt onder Enya's hoofdkussen. Hij viel op de vloer toen ik de lakens wegtrok. Vroeger zou Enya zoiets ongetwijfeld als een enorme inbreuk op haar privacy hebben gezien, ook al had ik het dan niet met opzet gedaan. Maar gisteren vertelde ze me hoe ze die band zelf heeft losgemaakt van Kivo's arm toen ze samen met haar ouders zijn lichaam ging groeten voordat hij begraven werd. Het leek wel alsof hij gewoon lag te slapen, zei ze. De wonde van Cato's zwaard was netjes dichtgenaaid en rond zijn ontstoken linkerhand zat een schoon wit verband gewikkeld. Pas toen ik daarstraks in mijn eentje door de velden van district 10 wandelde, besefte ik dat het Timothy is die Kivo heeft opgebaard. Dat was zijn taak als dokter binnen het Hongerspelenteam voordat hij besloot om rebel te worden. Toen hij het gruwelijk verminkte lichaam van Cato weer toonbaar moest maken, had hij er genoeg van. Of zou hij eerder aan het twijfelen zijn geslagen? Misschien wel. Waarom doe je anders zoveel moeite om de hand te verzorgen van iemand die al dood is?

Mijn oog valt op iets blauws aan de voet van een groepje bomen waar de sneeuw minder dik ligt. Ik ga er naartoe om wat beter te kunnen kijken en hurk dan voorzichtig neer terwijl de herinneringen terugkomen. Dit is winterkruid, het plantje dat ontstond uit een spontane kruising tussen genetisch gemanipuleerde sierbloemen met een wilde soort. In de arena heb ik een bosje bij Kivo's merksteen gelegd. De meeste knoppen zijn nog niet open - eigenlijk is het nog wat te vroeg in het seizoen - maar vlak voor mijn voeten bloeien toch al de eerste paar bloemetjes. Over enkele weken zal deze plek wel helemaal lichtblauw kleuren.

Vijf dagen geleden heb ik het graf van Kivo zelf gezien, toen Vale en Iris een bijeenkomst van Fagetri organiseerden. Zij leiden hier immers de plaatselijke afdeling van die illegale vereniging voor families van dode tributen. Vorige week kwam hun groep voor het eerst sinds het einde van de oorlog in 10 weer samen. Doran en ik mochten erbij zijn, want Vale had alleen mensen uitgenodigd waarvan hij wist dat ze onze aanwezigheid zouden aanvaarden. We hebben ruim twee uur met elkaar gepraat en geluisterd naar de verhalen van anderen. Daarna zijn we samen naar het tributenkerkhof van district 10 gegaan. Kivo lag op de laatste rij, naast Mira Wilson en Tim Lewis. Maar wat me die dag het meest is bijgebleven, was de reactie van Doran. Hij bleef minutenlang in zijn eentje staan voor de grafzerk van het meisje uit de vierenzestigste Hongerspelen en zei geen woord. Pas na lang aandringen durfde hij te vertellen wat hem dwarszat. Er deed dat jaar een hele mooie jongen mee, bijna nog knapper dan Finnick. En minstens even populair in het Capitool. Zulke tributen trekken altijd heel veel sponsors. Doran - toen nog met vast werk en een eigen flat - betaalde voor het simpele keukenmes waarmee die jongen het meisje uit district 10 vermoordde. Maar de Spelen heeft hij niet gewonnen. Drie dagen later kreeg de Beroepstroep hem alsnog te pakken. Op de terugweg naar het dorp van Kivo zei ik tegen Doran dat het eigenlijk niet echt zijn schuld was omdat vroeg of laat iemand anders dat mes wel had gekocht. Iedereen wil de knapste tributen steunen. Maar we weten allebei dat Doran er altijd aan zal blijven denken.

Ik staar naar de blauwe bloemetjes totdat ik merk dat ik zit te rillen van de kou. De schemering is al ingevallen en vannacht zal het ongetwijfeld weer stevig vriezen. Als ik nu niet opschiet, moet ik nog in het donker naar huis. Geen aantrekkelijk vooruitzicht met dit weer. Zeker als je bedenkt dat ik vergeten ben om een fakkel of zaklamp mee te nemen. Dus sta ik op en blijf ik zonder pauze doorstappen totdat ik weer in ons eigen dorp ben.

De zon is al bijna onder wanneer ik bij de eerste huizen kom. Andrew en Noria wachten waarschijnlijk met het avondeten, maar eerst ga ik nog snel richting ziekenhuistent om de dossiers af te geven. Lucas is net bezig met het berekenen van een hoeveelheid medicatie die in de juiste dosis toegediend moet worden. Zonder van zijn blad met cijfertjes op te kijken vraagt hij me om alle schriften gewoon naar de kast te brengen waar we ook ons poetsgerief bewaren. Ik schuif een doos waspoeder opzij en leg het stapeltje dossiers naast de flessen met vloeibare allesreiniger. Ook die spullen komen uit district 6. Tijdens de nacht van de treinroof hebben de rebellen daar een paar loodsen met zeep en schoonmaakmiddelen geplunderd als afleidingsmanoeuvre. Hygiëne is belangrijk in een ziekenhuis, dus later werd de buit over zo veel mogelijk noodhospitalen verdeeld. Ik knik nog even naar Nuvie die bezig is met haar werkshift en ga dan naar het huisje van de familie Morrison.

Wanneer ik de voordeur openduw, ruik ik meteen de geur van verse kastanjepuree. Blijkbaar ben ik net op tijd thuis. Andrew is de tafel aan het dekken. Dit is al de derde avond op rij dat we hetzelfde eten, want tijdens de maand oktober hebben we een heleboel kastanjes verzameld. De mensen uit de dorpen in het oosten van district 10 doen dat elk jaar. Zelf ben ik vier keer samen met Enya naar het Wildbos geweest en gewoonlijk zat onze mand na twee uur al vol. Het verbaast me niet echt dat de eerste helft van november in district 10 bekend staat als een periode waarin je eigenlijk alleen maar kastanjes op je bord krijgt. Vroeger hebben ze hier vaak genoeg honger geleden. En ook nu nog blijft het een taboe om voedsel te verspillen. Noria heeft me al lachend voorspeld dat ik binnenkort ongetwijfeld geen kastanjepuree meer kan zien. Iets waar ze vast wel gelijk in zal hebben, hoewel ik niet van plan ben om dat ooit luidop te zeggen.

Ik ga naast Doran aan tafel zitten en houd mijn bord omhoog zodat Andrew een pollepel puree kan uitscheppen zonder te knoeien. Nu de winter voor de deur staat, ligt de bouw van de nieuwe riolering voorlopig stil. Bij vriestemperaturen wordt de grond te hard om er met gewone schoppen in te kunnen graven. Daarom is Doran weer hier komen wonen. Gelukkig zijn de werken intussen goed opgeschoten en hoeven we dus niet echt bang te zijn voor de uitbraak van cholera of andere ziektes.

Ze zouden beter een paar zakken kastanjes aan district 13 geven, denk ik even wanneer ik mijn eerste hap neem. Toen ik daarstraks vertrok naar het andere dorp ben ik toevallig Nathan tegengekomen en hij wist me te vertellen dat Milo binnenkort een nieuwe lading rundvlees wil laten leveren. Dat heeft hij een week of twee geleden al eens gedaan als tegenprestatie voor de bouwmaterialen en andere goederen die wij gekregen hebben. Volgens Milo is dit de beste manier om 13 te bedanken, want de bunkerraketten van de regering hebben daar een aantal ondergrondse boerderijen in puin gelegd.

"Nathan is vandaag hier geweest," onderbreekt Andrew mijn gedachten. "Hij moest een bericht van de hoofdarts doorgeven aan Lucas en hij had ook nieuws over Alex en Roy. Ze zijn allebei geslaagd voor hun medische test, dus ze zullen met Andromeda meegaan naar het Capitool."

"Dan heeft die speciale behandeling voor Alex toch geholpen," merkt Noria op. Iedereen rond de tafel knikt instemmend, want we weten allemaal wat ze bedoelt. Na de overval in district 6 vreesde Alex dat het misschien te lang zou duren voordat de vingers van zijn linkerhand genezen waren. Toch wou hij zich absoluut nog nuttig maken als rebellensoldaat. Gelukkig hadden we in de trein ook een medicijn gevonden dat gebruikt wordt om kneuzingen en botbreuken sneller te laten herstellen. Alex liet het bij zich inspuiten en heeft toen een hele nacht niet geslapen van de pijn, want de combinatie met morfling kan ernstige bijwerkingen veroorzaken. Maar ongeveer een week later was zijn hand helemaal genezen. Ook de snee in Roys arm is allang niet meer te zien. Darvo zal uiteraard hier blijven. Zijn revalidatie is nog volop bezig, dus er is geen sprake van dat hij kan meevechten.

"Nathan zei dat Andromeda, Alex en Roy morgenochtend naar district 13 vertrekken. Daar zullen ze officieel ingedeeld worden bij een legereenheid, en dan gaat het richting Capitool."

"Morgenvroeg al?" vraagt Doran een beetje teleurgesteld. "Ik had hen graag nog eens gezien, voor het geval-" Hij verslikt zich in een lepel warme puree en hoest een paar keer totdat zijn keel weer vrij is.

"Wat zei je?" vraagt Noria.

"Laat maar," wimpelt Doran af. "Het was niet zo belangrijk."

Voor het geval dat ze niet meer terugkomen, maak ik in stilte zijn zin af. Zelfs al heeft Andromeda heel wat ervaring, een soldaat loopt altijd het risico om te sneuvelen. Dat geldt ook voor Leandro. Twee weken geleden liet Fulvia ons via de telefoon in de Winnaarswijk weten dat Leandro geselecteerd is om naar het Capitool te gaan. Mensen met plaatselijke terreinkennis kunnen ze zeker goed gebruiken.

"Ik moet even naar buiten," zeg ik terwijl ik de laatste resten kastanjepuree van mijn bord schraap. "En het kan iets langer duren, want ik heb last van mijn darmen." Dat laatste is eigenlijk niet waar. Ik zoek gewoon een excuus om een paar minuten weg te kunnen gaan. De anderen zullen nu ongetwijfeld weer over de oorlog beginnen praten en deze keer heb ik geen zin om daar naar te luisteren.

Ik duw de voordeur open tot een kier om zo weinig mogelijk koude lucht door te laten en wandel dan naar de struiken achter het huisje. Nu ik toch buiten ben, kan ik net zo goed even plassen. Gelukkig vormt de muur van ons huis een soort windscherm. Terwijl ik neerhurk, begin ik zonder het echt te willen toch te denken aan wat ik op tv heb gehoord.

Gisterenavond hebben de rebellen een nieuwsbericht uitgezonden waarin ze bevestigen dat de eerste fase van het offensief tegen het Capitool succesvol is voltooid. Alle treintunnels doorheen de bergen zijn nu in handen van het verzetsleger en de stad is dus volledig afgesloten van de buitenwereld. Bij die gevechten zijn er uiteraard geen burgerslachtoffers gevallen. Maar binnenkort zal dat veranderen.

Deze ochtend kregen we onverwachts een extra journaal, eigenlijk meer een langgerekte propo. Katniss, Finnick en Gale zijn samen met een aantal andere scherpschutters uitgekozen om het 'Sterrenteam 451' te vormen. Volgens de uitleg van Plutarch worden ze het gezicht van de invasie. Niemand van ons was dan ook echt verbaasd dat Boggs hun commandant is. Over een paar dagen vertrekken ook zij naar het Capitool. Vlak na die nieuwsflash heb ik aan Lucas gevraagd of ik vandaag de dossiers van onze nieuwe patiënten mocht gaan halen. De oorlog in mijn geboortestad komt nu echt dichtbij. Juist daarom had ik ineens het gevoel dat ik gewoon een paar uur weg moest om even helemaal alleen te kunnen zijn.

Waarom wou je dan lid worden van de rebellen? vraag ik mezelf in gedachten nog eens. Omdat het voor mij op dat moment de enige keuze was. En zelfs zonder mijn spionagewerk zou district 13 een opstand tegen het Capitool begonnen zijn. Er is geen enkele manier waarop ik dat had kunnen veranderen, dus het heeft weinig zin om er nu over te blijven doorpiekeren. Ik kan toch niet meer terug. Zowel letterlijk als figuurlijk. Het is beter om nu aan iets anders te denken. Ik trek mijn broek omhoog, kom overeind en ga weer naar het huisje van de familie Morrison.

Wanneer ik de voordeur openduw, zijn Kivo's ouders met de afwas bezig. Andrew droogt het bestek af en Noria gebruikt een ijzeren sponsje om de bodem van onze kookpot schoon te wrijven. Gelukkig lijkt het gesprek nu niet meer over de verovering van het Capitool te gaan. Maar al na een paar woorden hoor ik dat ze over PZC aan het praten zijn. Die terreurgroep is nog steeds actief en heeft intussen al zestien moorden gepleegd. Zeven jongens en negen meisjes. Tot nu toe zijn de daders er telkens in geslaagd om te ontsnappen, want de vredebewakers hebben te veel werk met het voorbereiden van de invasie. Gelukkig weet ik dat Merope en Sirrah in principe veilig zijn omdat Panem Zonder Capitool enkel kinderen van rijke ouders kiest. En nu ik weg ben, kunnen ze ook niet per ongeluk samen met mij gedood worden. Maar toch heb ik hier een heel slecht gevoel bij. Iets zegt me dat de echte wraak van die terroristen eigenlijk nog moet komen.

Na de afwas vraagt Noria me om de emmer spoelwater buiten leeg te maken. Er is natuurlijk geen riolering in dit dorp, maar de meeste mensen hier gebruiken vrijwel nooit chemische vaatwasmiddelen. Ik kan het water dus gewoon over de grond uitgieten. Behalve wat etensresten zit er toch geen vuil in. Wanneer ik weer naar binnen ga, zie ik dat iedereen zich klaarmaakt om in bed te kruipen. Ik poets nog snel mijn tanden en klim dan samen met Enya naar de hooizolder. Kaarsen hebben we deze keer niet nodig, want het licht van de maan door het raampje is voldoende. Met dat heldere weer zal het zeker weer een koude nacht worden. Gelukkig heeft Noria ons vorige week extra dekens gegeven. Die sneeuw zal nog wel even blijven liggen, denk ik voordat ik in slaap val.

De volgende ochtend wandel ik na het ontbijt meteen richting ziekenhuistent om te vragen wanneer ik dienst heb. Lucas heeft me voor deze namiddag ingeroosterd. Ik loop wat rond in het dorp en besluit dan om bij Vale en Iris naar de laatste nieuwsberichten te gaan luisteren. Ook al ben ik nog steeds bang voor wat er misschien in het Capitool zal gebeuren, ik kan moeilijk blijven doen alsof er niets aan de hand is.

Nuvie en haar ouders zitten samen met Vale voor het scherm wanneer ik de woonkamer binnen kom. Blijkbaar hebben de rebellen net het televisiekanaal overgenomen. Ze tonen eerst live het gebied vlak buiten district 12 waar nu een militair transportcentrum opgericht is en herhalen dan een paar andere propagandaspotjes. Katniss en Johanna op de schietbaan in district 13. Peeta die deelneemt aan een hardlooptraining. Eerst waren we allemaal verbaasd over zulke beelden , want het kan niet dat hij nu al volledig hersteld is van zijn kaping. Maar president Coin heeft intussen zelf verklaard dat zijn toestand stabiel genoeg is om hem naar het front te sturen als hij ook slaagt voor de fysieke proeven. Misschien wil ze vooral bewijzen dat Peeta - die na zijn interviews met Caesar Flickerman door sommige mensen een verrader genoemd werd - wel degelijk aan de kant van de rebellen staat. Want voorlopig is hij nog steeds niet bij een officiële legereenheid ingedeeld.

Daarna wordt de uitzending weer overgenomen door de technici van het Capitool. We krijgen een extra ochtendjournaal te zien, waarin een hoge officier uit het vredebewakersleger meer uitleg geeft bij alle maatregelen die nu genomen worden om de stad te verdedigen. Na het einde van de Kwartskwelling werden er heel wat nieuwe pods gebouwd. Zowel bovengronds als in het tunnelnetwerk. Zelfs op de spoorlijnen voor goederenverkeer zijn nu een aantal valstrikken geïnstalleerd, hoewel dat vroeger niet het geval was. Men wil absoluut vermijden dat de rebellen langs daar soldaten vervoeren. De officier in de tv-studio benadrukt nogmaals dat de pods enkel ingeschakeld zullen worden wanneer alle gewone burgers al vertrokken zijn. Elke inwoner van het Capitool heeft intussen duidelijke richtlijnen over het algemene evacuatieplan ontvangen. Zodra de situatie in een bepaalde woonwijk te gevaarlijk wordt, moeten de mensen onmiddellijk hun appartementen verlaten en naar de hen toegewezen zone binnen de Ringweg gaan. Ze mogen alleen het hoogstnoodzakelijke meenemen. Gelukkig wonen mijn ouders diep genoeg in het Centrum om voorlopig veilig te zijn, ook al werden ze dan door mijn schuld naar het gelijkvloers van ons flatgebouw verbannen. Maar ik maak me wel ernstig zorgen over de klanten van de Garage. Voor daklozen is het Centrum altijd verboden terrein geweest. Toch denkt Doran dat Rana, Lucius en de anderen zich waarschijnlijk wel zullen redden. Als zwervers hebben zij veel meer ervaring met overleven op straat dan eender wie in het Capitool. Elke dakloze kent wel een paar veilige schuilplaatsen. Zoals bijvoorbeeld de kelder van een leegstaand gebouw of de oude ventilatieschacht waar Doran en Leandro sliepen. En mochten Dennis, Alcyone of Talitha echt in de problemen geraken, dan kunnen zij ongetwijfeld op de hulp van onze vrienden rekenen.

Na het einde van het journaal zet Vale de tv weer uit. Hij trekt samen met Nuvies vader het Wildbos in om hout te hakken. Met dit winterse weer is het zeker nodig dat iedereen zijn kachel kan blijven stoken. Eigenlijk moet ik nog altijd wennen aan die typische rooklucht, want in het Capitool hadden we andere manieren om gebouwen te verwarmen. Maar gelukkig is er intussen wat wind opgestoken. De geur van verbrand hout zal nu niet lang in ons dorp blijven hangen.

Ik vraag aan Iris of ze iets voor mij te doen heeft. Mijn shift in de tent begint straks pas en de laatste tijd heb ik er een hekel aan om stil te blijven zitten. Dan begin ik altijd weer te piekeren. Over mam en pap, deze oorlog, de verovering van het Capitool. Op televisie mogen ze dan wel beweren dat iedereen naar het gebied binnen de Ringweg geëvacueerd kan worden, we weten allemaal dat de rebellen zullen doorgaan totdat ook het Centrum van hen is. De gevechten eindigen pas als ze president Snow zelf te pakken krijgen. Dood of levend. Hoe groot - of beter gezegd klein - is de kans dat ik mijn ouders en vriendinnen ooit nog terugzie? Zijn ze over een paar weken eigenlijk nog wel in leven? Het zijn vragen waar ik mee blijf rondlopen omdat niemand er echt een sluitend antwoord op weet. Ook niet na drie dagen, wanneer de rebellen aan de volgende fase van hun aanvalsplan beginnen.

Het is nog vroeg in de ochtend als iedereen zich bij Vale en Iris voor de tv verzamelt omdat de regering een belangrijk noodjournaal uitzendt. De rebellen hebben nog geen half uur geleden de strijd om het Capitool geopend door een groot aantal soldaten via één van de bergtunnels naar binnen te sturen. Op dit moment wordt er in de buurt rond Treinstation Oost - de plek waar veel tributen aankwamen - hevig gevochten. Blijkbaar wil district 13 deze wijk als eerste doelwit kiezen. Zelfs de vredebewakers hebben zich laten verrassen, want tot gisterenavond dachten ze dat de vijand langs het noorden zou aanvallen. Nu doen ze er alles aan om het rebellenleger terug te dringen en de bewoners van de huizenblokken naast het station zo snel mogelijk te evacueren.

Op tv laten ze beelden van de chaos zien. Tientallen mensen haasten zich te voet over straat terwijl ze koffers en boodschappentassen vol kleren met zich meeslepen. Ze worden gedekt door een peloton gewapende regeringssoldaten. In de verte zien we de zwarte rookpluimen van een gebouw dat in brand staat. Volgens de nieuwslezer zijn er al verschillende burgerdoden gevallen. Wanneer ik dat hoor, draai ik me om en ga ik de kamer uit. Niemand komt me achterna.

Ik verdwijn in het Wildbos en keer pas rond het middaguur terug naar het dorp omdat de anderen zeker ongerust zullen zijn als ik nog langer wegblijf. In het weiland naast de eerste huisjes staat een huifkar met twee stevige trekpaarden ervoor. Vale en Lucas helpen net een aantal mensen met uitstappen. Dat is waar ook, vandaag zouden de laatste patiënten van Morgans hospitaal naar hier worden gebracht. Ik volg de groep tot bij onze eigen ziekenhuistent en zorg er samen met Enya voor dat iedereen een bed met verse lakens en een middagmaaltijd krijgt. Daarna vraagt Lucas ons of we kunnen dweilen. Anders zullen de resten sneeuw aan de schoenen van onze nieuwe patiënten zeker smelten en water achterlaten op het plastieken grondzeil van de tent. Wanneer we onze emmers en aftrekkers weer hebben weggezet, vraagt Enya of ze samen met Nuvie en mij een paar dagen naar de hoofdstad van district 10 mag gaan.

Ik wist het nog niet omdat we elkaar vroeger zo veel mogelijk uit de weg gingen, maar Enya en Nuvie hebben destijds vriendschap gesloten met een meisje dat ook als verpleegster in het schoolgebouw werkte. Ze zouden haar graag terugzien nu de oorlog hier afgelopen is en het verzamelseizoen voor eetbare planten erop zit. Lucas gaat eerst Doran, Andrew en de ouders van Nuvie halen om te overleggen. Gelukkig raken ze het er al snel over eens dat we vandaag nog kunnen vertrekken. Bij onze pas aangekomen patiënten zit niemand die echt ernstig gewond is, dus Lucas heeft aan één verpleger voorlopig wel genoeg. Doran biedt zelfs aan om zowel de ochtend- als de avondshiften te doen tot we terug zijn. Natuurlijk vindt hij dat niet erg, denk ik bij mezelf wanneer we met zijn drieën aan boord van de huifkar klimmen. Dan heeft hij een excuus om de hele dag in de tent te blijven en hoeft hij geen televisie te kijken. Want ook hij heeft het er moeilijk mee dat onze geboortestad nu een oorlogszone wordt. Net als ik.

Enya en Nuvie beginnen een druk gesprek met de voerman terwijl ik helemaal achterin de wagen ga zitten. Blijkbaar kunnen we deze keer niet de normale route naar de stad volgen. Nu alle wegen ondergesneeuwd zijn, zouden we nooit aankomen voordat de avond valt. Een probleem dat ze hier elke winter kennen. Maar de inwoners van dit district hebben al lang geleden een oplossing gevonden. We rijden nu naar een grote houten schuur die ongeveer halverwege de stad en het Wildbos ligt, en waar reizigers bij slecht weer de nacht kunnen doorbrengen. Eerst vraag ik me af of dat niet erg koud zal zijn. Het vriest nu al en straks zal de temperatuur zeker nog verder dalen. Gelukkig hoor ik de voerman zeggen dat er in zo'n slaapschuur altijd genoeg dekens klaarliggen. Zelf hou ik me buiten het gesprek, want vandaag ben ik eigenlijk helemaal niet in de stemming om veel te praten. In plaats daarvan blijf ik de hele tijd door het open achtereind van de kar naar de witte velden staren.

De schemering is al ingevallen wanneer we de schuur bereiken. Binnen staat één andere huifkar en tegen de rechtermuur zie ik een stapel dekens. We kiezen alle vier een dik exemplaar uit en kruipen dan weer in onze kar. Deze stal heeft geen aparte hooizolder. Alle reizigers moeten gewoon de nacht in hun eigen laadbak doorbrengen. Ik doe nauwelijks een oog dicht, hoewel de rest van mijn gezelschap rustig ligt te slapen. Komt het omdat dit naar capitoolnormen wel een heel primitief logement is? Zelfs de strobrits op Kivo's bed voelt stukken zachter dan de bodem van onze kar. En ook al stinkt mijn deken niet, ik vraag me af hoe veel mensen hem gebruikt hebben sinds hij voor de laatste keer gewassen werd. Of is het de angst voor wat er nu in het Capitool gebeurt die me wakker houdt? Gelukkig is iedereen de volgende ochtend vroeg op en zegt de voerman dat we net zo goed direct naar de stad kunnen rijden.

Wanneer we uitstappen bij de kalkoenkwekerij die nog steeds als hospitaal dient, gaan Nuvie en Enya op zoek naar het meisje waarmee ze bevriend waren geraakt. Helaas blijkt ze avonddienst te hebben en zal ze dus pas straks komen. Zelf kijk ik rond totdat ik Shaula gevonden heb. Dankzij het nieuws dat Nathan soms meebrengt, weet ik dat ze hier nog steeds werkt als kokkin en schoonmaakster. Even later stel ik haar voor aan Enya en Nuvie. Dit is de eerste keer dat ze elkaar ontmoeten, want Shaula is na onze terugkeer uit district 6 altijd in de stad gebleven. De rebellendokters waren erg blij met haar extra hulp toen deze zaal nog vol zwaargewonde patiënten lag. Shaula heeft zelfs af en toe een verband vervangen. Maar een echte verpleegster zal ze nooit worden. Ze kan nog steeds geen injectienaalden zien.

Met zijn vieren praten we wat over de gang van zaken in dit ziekenhuis en over de revalidatie van Darvo. Nu ik een paar dagen weg ben uit het dorp, zal Doran hem begeleiden bij de oefeningen voor zijn arm. Al snel merk ik dat Shaula tijdens ons gesprek met geen woord rept over de treinroof. Ongetwijfeld wil ze liever niet herinnerd worden aan wat die vredebewaker met haar probeerde te doen. Gelukkig zijn ook Nuvie en Enya tactisch genoeg om daar nu geen vragen over te stellen.

Rond het middaguur zegt Shaula dat het tijd is om weer aan het werk te gaan. Ze schept drie bekers warme soep uit die ze zelf heeft klaargemaakt en brengt ons naar een houten bankje op het grasveld achter de kwekerij. Dan verdwijnt ze zelf weer naar binnen. Terwijl ik naast Enya en Nuvie mijn soep zit op te drinken, spreek ik eindelijk luidop de gedachte uit die me al sinds ons vertrek uit het dorp bezig houdt.

"Enya, waarom heb jij aan Lucas gevraagd of ik mee naar de stad mocht? Ik verwachtte eigenlijk dat jullie liever gewoon met twee zouden gaan."

"Mijn moeder zei eergisteren dat jij wel wat afleiding kon gebruiken wanneer de rebellen het Capitool echt zouden aanvallen," antwoordt Enya. "Ik maak me niet echt druk over alle rijke mensen die daar wonen. Ze hebben lang genoeg van ons geprofiteerd. Maar toen probeerde ik me voor te stellen hoe het zou zijn moesten wij uit ons huis gezet worden door soldaten die op elkaar beginnen te schieten. En ineens snapte ik dat ik zoiets helemaal geen leuk idee vond. Dus dachten we dat jij misschien best met ons mee kon gaan."

Daar word ik wel even stil van. Ik twijfel er niet aan dat Enya nu haar eerlijke mening geeft. Kwam ze zelf op het idee om me uit te nodigen, of heeft ze aan Noria beloofd om dat te doen? Het maakt weinig verschil. Niet eens zo heel lang geleden zou zoiets nooit gebeurd zijn. En ook al zit Nuvie nog steeds zwijgend haar soep op te drinken, ik weet dat zij en Enya over dit soort dingen gewoonlijk hetzelfde denken. In ieder geval hebben ze het bij het rechte eind. Hier hoef ik niet aldoor te luisteren naar mensen die het laatste journaal hebben gezien.

We blijven nog enkele dagen in de stad. Shaula en Milo - die even langskomt om iets te bespreken met de hoofdarts - regelen voor ons een plek in de slaapzaal van de verplegers. Uit nieuwsgierigheid neem ik samen met Enya en Nuvie een kijkje bij de nieuwe riolering die nu half klaar is. Daarna gaan zij op bezoek bij hun vriendin thuis terwijl ik nog eens aanklop bij de mensen waar Doran en ik bleven slapen toen de Defensieberg verwoest werd. Ook al proberen Enya, Nuvie en ik niet te vaak tv te kijken, toch krijgen we regelmatig verhalen te horen over het offensief van de rebellen. Op de eerste dag hebben ze meteen tien huizenblokken naast Treinstation Oost ingenomen. Nu doet het verzetsleger er alles aan om te vermijden dat de vredebewakers die wijk opnieuw heroveren. Blijkbaar willen ze van dit gebied hun basiskamp maken voordat ze verder het Capitool in gaan. Wanneer district 13 hovercrafts stuurt om verkenningsvluchten uit te voeren, slaagt de luchtafweer van de regering erin om een groot deel van de vloot te vernietigen. Vier toestellen storten te pletter op een dichtbevolkte woonwijk die nog niet geëvacueerd is. Een ramp die het leven kost aan meer dan tweehonderd mensen. Die avond schrob ik samen met Shaula de vloeren van de patiëntenzaal en keuken schoon tot ze blinken als spiegels. Ik ben doodmoe wanneer we eindelijk klaar zijn met dat zware karwei, maar toch krijg ik 's nachts een vreselijke droom over mijn vriendinnen die in de chaos van een vuurgevecht worden neergeschoten. Gelukkig besluit president Coin daarna dat de hovercrafts van district 13 voorlopig niet meer opstijgen. Deze oorlog zal zo veel mogelijk op de grond uitgevochten worden.

Wanneer Enya, Nuvie en ik zeven dagen na ons vertrek terugkeren in het dorp van Kivo's ouders, zien we live op televisie hoe het hoofd van het vredebewakersleger toegeeft dat zijn soldaten de strijd om de buurt rond Treinstation Oost verloren hebben. In de praktijk staat dat gebied nu al een week onder controle van het rebellenleger. De vredebewakers zullen zich terugtrekken om zich dieper in de stad opnieuw te groeperen. Alle tussenliggende wijken worden ontruimd en na het vertrek van de bewoners zal men de pods activeren. Daarna zendt district 13 een propo uit waarin ze beelden van het Capitool tonen. De rebellensoldaten verblijven in een tentenkamp naast het station omdat veel gebouwen tijdens de gevechten zwaar beschadigd zijn geraakt en nu op instorten staan. Bovendien kunnen er zelfs in een gewoon appartementsblok boobytraps verborgen zitten. De mensen in Kivo's dorp zijn blij met deze eerste grote overwinning, maar Doran en ik houden er heel gemengde gevoelens aan over. We weten wat ons te wachten staat als het rebellenleger deze oorlog niet wint. Dan zal Snow alle spionnen zonder pardon ter dood veroordelen. Maar tegelijk vinden Doran en ik het vreselijk om te moeten toekijken hoe het Capitool in een slagveld verandert.

"Eén ding snap ik niet goed," merkt Enya op wanneer we bij Kivo's ouders thuis ons avondmaal van schapenvlees en geroosterde kastanjes eten. "Er zijn mensen gestorven omdat ze nog koffers zaten in te pakken terwijl het leger vlak bij hun straat al aan het vechten was. Konden ze dan niet gewoon wat sneller vluchten?"

"Ze waren bang dat hun bezittingen in handen van de rebellen zouden vallen," antwoordt Doran. "Voor jullie kan het misschien wat raar klinken, maar veel capitoolinwoners zijn nogal gehecht aan hun persoonlijke spullen. De meeste mensen willen die absoluut niet kwijt geraken."

"Daarom heeft Doran mij na de Kwartswelling ontvoerd in plaats van te zeggen dat ik met hem moest meegaan," leg ik uit. "Hij dacht dat ik eerst extra kleren zou willen verzamelen. Daar was toen helemaal geen tijd voor, want het arrestatieteam was al onderweg. Dus vond hij het beter om me ter plekke te verdoven waardoor ik niet de kans kreeg om hem tegen te spreken."

"En je rugzak dan?" vraagt Enya.

"Die had ik op voorhand al klaarliggen, speciaal voor noodgevallen. Maar ik betwijfel of iedereen in het Capitool zoiets gedaan heeft."

"Als je vijfenzeventig jaar lang veilig bent geweest, dan weet je niet goed wat het echt betekent om elk moment aangevallen te kunnen worden," gaat Doran verder. "Of je denkt er liever zo weinig mogelijk over na uit schrik voor wat je te wachten staat."

De rest van de maaltijd verloopt in een drukkende stilte en ik ben opgelucht wanneer Vale komt zeggen dat er vanavond geen nieuwe nooduitzendingen zijn aangekondigd. Pas de volgende ochtend krijgen we meer informatie. Katniss is samen met de rest van Sterrenteam 451 gearriveerd in het Capitool. Finnick en Gale zijn er ook bij. Peeta niet.

De drie dagen daarna zit ik urenlang in onze ziekenhuistent om de dossiers van alle nieuwe patiënten te bestuderen en met iedereen apart te praten zodat we elkaar wat beter leren kennen. Ik neem ook Dorans shiften over als tegenprestatie voor de week dat ik er niet was. Lucas heeft natuurlijk allang begrepen waarom ik opeens zo ijverig ben. Maar gelukkig maakt hij geen bezwaren. Hij vertrouwt me dus nog, hoewel ik bijna de operatie van Darvo verpest had. 's Avonds verplicht ik mezelf om toch naar de belangrijkste journaals en propo's te kijken. Voorlopig zijn de rebellen nog niet massaal verder het Capitool in getrokken. Ze willen eerst hun troepen reorganiseren en zo veel mogelijk valstrikken uitschakelen in het gebied dat tussen hen en de vredebewakers ligt. Regelmatig wagen kleine groepjes soldaten zich met de grootste voorzichtigheid in de geëvacueerde straten. Ook Sterrenteam 451 neemt deel aan die patrouilles. Meestal laten ze wel een paar pods afgaan - waarbij iedereen op veilige afstand blijft - maar ze schieten ook vaak op doelwitten die achteraf geen gevaar blijken te vormen. Ofwel zijn de gegevens die Plutarch na zijn vlucht uit het Capitool had meegenomen intussen sterk verouderd, ofwel doen ze het met opzet om de regering te misleiden. Ik hoop het laatste. Elke onschadelijk gemaakte pod betekent minder slachtoffers. Zowel onder soldaten als onder burgers.

Hoe dan ook richten de rebellen een behoorlijke ravage aan. In de buurt rondom het station staat geen enkel gebouw waarvan de ruiten nog heel zijn en op sommige plekken liggen zelfs hele bergen versplinterd glas. Af en toe laten ze zien hoe iemand uit Team 451 de opdracht krijgt om een belangrijk doelwit te elimineren. We krijgen een uitgebreid verslag over de twee zussen van het team die samen de strijd aangaan met een groepje vredebewakers dat zich ergens hoog in een appartementsgebouw verschanst heeft. Het duurt niet lang voor het bericht komt dat ze allemaal uitgeschakeld zijn, wat betekent dat de rebellen nu veilig door deze straat kunnen passeren. Het is wel duidelijk dat het leger van district 13 over prima scherpschutters beschikt. Later die dag raakt onderbevelhebber Jackson op ruim honderd meter afstand een gevaarlijke valstrik die een regen van bijtend zuur laat neerkomen. De straatstenen worden helemaal weggevreten, maar dankzij Jacksons nauwkeurige schot vallen er geen gewonden. Katniss, Finnick en Gale krijgen we amper te zien. Misschien zijn ze gewoon meegegaan voor de camera's.

Vier dagen na de aankomst van Sterrenteam 451 valt het eerste slachtoffer binnen hun groep. Eén van de twee zussen wordt in het hoofd geraakt wanneer ze een pod activeert die tientallen metalen pijltjes laat rondvliegen. De door Boggs opgeroepen rebellendokters komen te laat om nog iets te kunnen doen. Enkele uren later zegt Plutarch live op tv dat president Coin van plan is om Peeta als vervanger te sturen.

Eerst zijn we allemaal een beetje verbaasd. We weten intussen hoe erg hij eraan toe was toen de rebellen hem in het Capitool gingen halen en echt veel militaire training heeft hij niet gevolgd. Maar als president Coin zijn komst naar het front zelf goedkeurt, dan kan dat maar één ding betekenen. Hij is voldoende hersteld om tegen het leger van Snow te vechten. Wanneer ik de volgende avond aan mijn shift in onze ziekenhuistent begin, hoor ik drie patiënten tegen elkaar zeggen dat ze eigenlijk blij zijn om hem naast Katniss in Sterrenteam 451 te zien. Zij hebben bijna anderhalf jaar geleden deze revolutie gestart tijdens de vierenzeventigste Hongerspelen. Misschien kunnen ze nu ook samen een einde maken aan de oorlog voordat het hele Capitool in puin ligt, denk ik bij mezelf.

Na mijn dienst keer ik in mijn eentje terug naar het dorp. De zon is allang onder, maar bij Iris en Vale brandt er nog licht. IK besluit nog snel even bij hen langs te gaan voor ik in bed kruip. Wanneer Vale me binnen laat, zie ik dat Doran er ook is om naar het laatavondjournaal van de capitoolregering te kijken. PZC heeft alweer iemand vermoord. Deze keer is het slachtoffer de zestien jaar oude dochter van een rijke zakenman. Ze ging vandaag samen met haar ouders en een lijfwacht op bezoek bij haar nichtje dat in één van de buitenwijken woont. Helaas moest net die buurt rond het middaguur onverwachts geëvacueerd worden omdat de rebellen plots aanvielen. Panem Zonder Capitool heeft van de chaos gebruik gemaakt om toe te slaan. Ze geraakten elkaar kwijt in de mensenmassa en pas een twintigtal minuten geleden werden de lijken van het meisje en haar bewaker teruggevonden. Allebei gedood met een kogel in het hart. Die paar extra geweerschoten vielen natuurlijk niet op toen de rebellen en het regeringsleger met elkaar aan het vechten waren. Maar het briefje dat is achtergelaten bewijst wie de daders zijn.

"Hun hoeveelste moord is dit al?" vraagt Iris geërgerd.

"De zeventiende," zucht Doran. "Het loopt daar helemaal uit de hand. En dat er nu veel mensen uit hun appartement gezet worden, werkt natuurlijk in hun voordeel. De vredebewakers kunnen niet tegelijk de stad verdedigen en alle burgers beschermen. Ik vrees echt dat PZC aan vierentwintig dode kinderen zal geraken als dit nog langer blijft doorgaan."

"Met wat geluk wint district 13 op tijd de oorlog," onderbreek ik hem. "Wanneer de regering van Snow verslagen is, hebben ze hun wraak eigenlijk gekregen en hoeven ze dus niemand meer te vermoorden."

"Dat hoop ik maar," antwoordt Doran somber. "Misschien denken die terroristen er anders over."

Dit was opnieuw een beetje een overgangshoofdstuk, maar ik vond dit deel van het verhaal toch te belangrijk om het zomaar over te slaan. Eén van de eerste dingen die ik wist toen ik aan het schrijven van 'De prijs van de vrijheid' begon, was dat Aludra en Doran zeker moeite zouden hebben met het feit dat hun eigen stad tot puin wordt geschoten. In het originele boek lagen Katniss en de andere hoofdpersonages daar niet wakker van omdat ze (bijna) allemaal districtsinwoners zijn en het Capitool dus voor hen gewoon de stad van de vijand is. Maar mijn fanfictie zou heel erg ongeloofwaardig zijn moest Aludra er zelf geen moeite mee hebben, ook al heeft ze dan een hekel aan de regering van Snow. Vinden jullie dat ik dit idee goed heb weergegeven?

Het detail over het leveren van rundvlees en de schade aan de boerderijen van district 13 heb ik eigenlijk gewoon uit het originele boek gehaald. In hoofdstuk 11 staat geschreven dat de bommen van het Capitool een pluimveeboerderij geraakt hebben (ik heb het altijd jammer gevonden dat al die kippen dus dood waren) en in hoofdstuk 17 wordt de levering van rundvlees vermeld. Ook de behandeling van Alex' vingers zullen jullie waarschijnlijk wel herkennen. Katniss heeft hetzelfde medicijn gekregen voor haar ribben.

Tot slot nog even een opmerking over het weer in dit hoofdstuk. Ik hoor jullie al vragen, een sneeuwtapijt begin november? Maar volgens mij kan dit in district 10 wel. Het klimaat van Noord-Amerika is nu al kouder dan het onze, en na alle natuurrampen die voorafgingen aan het ontstaan van het land Panem (zie 'De Hongerspelen') zal sneeuw in die tijd van het jaar misschien wel heel normaal zijn.

Ook PZC is hier opnieuw te sprake gekomen. Hoe zal dit verder evolueren volgens jullie? Ik heb hier zelf mijn eigen ideeën over en jullie zullen deze later in het verhaal nog wel te horen krijgen. Maar toch ben ik benieuwd naar jullie mening, en ook naar wat jullie over het algemeen van dit 23stehoofdstuk vinden. Schrijf gerust een review … deze hoeft helemaal niet lang te zijn, met enkele zinnen ben ik al meer dan tevreden ;-)