HOOFDSTUK 29: ALUDRA'S BESLUIT

"Bedankt voor jullie hulp," zegt Lucas terwijl Andrew en Vale de laatste zware kist bovenop de stapel tegen de zijwand van de tent tillen. "Nu hoeven ze overmorgen alleen nog maar alles in de hovercraft te laden."

Ik kijk nog een laatste keer rond of we echt niets vergeten zijn en zet me dan in kleermakerszit op de grond, naast het kacheltje waarboven mijn eigen kleren hangen te drogen. We zijn meer dan drie uur bezig geweest. Het voelt nog steeds een beetje vreemd dat de ziekenhuistent na al die maanden uit het bos bij ons dorp verdwijnt. De oorlog is nu definitief voorbij. En Lucas heeft al beloofd dat hij zeker nog eens een brief zal sturen vanuit district 13.

Doran en Leandro gaan naast elkaar zitten op de enige kist die een beetje apart staat. Daarin steekt al het materiaal dat we nodig hebben om brandwonden te verzorgen. Iris en Noria beginnen warme thee uit een thermosfles in bekers te schenken terwijl Merope en Enya naast mij neerploffen op het vloerzeil. We hebben allemaal hard gewerkt vandaag. Deze rustpauze hebben we zeker verdiend.

Zodra iedereen een volle beker thee heeft, voel ik hoe de anderen hun ogen op mij richten. Toen ik hen daarstraks zei dat ik wist wat ik na de oorlog wou gaan doen, vroeg Vale me om het pas te vertellen als we klaar waren met het inpakwerk. Dan zou ik rustig de tijd krijgen om mijn idee uit te leggen. Maar nu het zo ver is, word ik toch weer een beetje zenuwachtig.

Ik haal het exemplaar van Vrij Panem tevoorschijn dat Vale me vanochtend had meegegeven en leg de krant voor mij op de grond, bij de juiste bladzijde. Enya en Merope buigen zich naar me toe om de reeks foto's onder het artikel wat beter te kunnen zien. Vorige week heeft de redactie een moderne drukpers gekregen. Dit is het eerste nummer met afbeeldingen in kleur.

"Misschien hebben jullie het al gelezen," vertel ik, "maar de regering van Paylor zoekt nieuwe eigenaars voor de Nationale Manege. Ze willen elk gebouw op het domein apart verkopen. De paardenstallen, het woonhuis, de kantine, enzovoort."

"Dat doen ze nu in heel Panem," legt Vale uit wanneer hij Andrew en Noria verbaasd ziet kijken. "Overal staan er fabrieken en grote boerderijen te koop. De regering hoopt zo de economie weer op gang te krijgen. En door zelf te bepalen wie de nieuwe eigenaar wordt, weten ze zeker dat die gebouwen niet in handen komen van mensen die ooit met Snow hebben samengewerkt."

"De Nationale Manege is trouwens nog in goede staat," vult Iris aan. "Milo en zijn rebellenleger hebben er zelf voor gezorgd dat het domein na het vertrek van de familie Augustinus niet geplunderd is door boze districtsinwoners. Volgens Milo konden we die gebouwen later zeker nog gebruiken. Hij wou een manier vinden om alles terug te geven aan de mensen van district 10 nadat ze zolang door het Capitool uitgebuit waren. Dus ergens is het wel jammer dat de regering nu met die verkoop komt."

Ik kan een glimlach niet onderdrukken wanneer ik besef dat mijn eigen idee eigenlijk heel goed in het plan van Milo past. Nu hoef ik alleen nog mijn vrienden daarvan te overtuigen. Gelukkig heb ik Merope daarstraks - toen we samen labels schreven met de inhoud van alle kisten - al één en ander verteld over de Nationale Manege. Ze zal mijn verhaal zonder problemen kunnen volgen.

"Toen ik hier die foto van de kantine zag staan," vertel ik aarzelend, "bedacht ik me ineens dat zoiets eigenlijk perfect geweest zou zijn voor de Garage. In onze boxen moesten we altijd op een klein fornuis koken. Maar deze kantine heeft dus een professionele keuken met ook nog eens een voorraadkamer en een heleboel diepvriezers. Al het personeel van de Manege kon er samen een warme maaltijd eten. Ik vroeg me af hoe het zou zijn om voor de daklozen in het Capitool ook zo'n groot gebouw te hebben en toen kreeg ik een ander idee. Misschien moet ik die kantine zelf proberen te kopen. Ik weet dat ik nog minderjarig ben, maar één van jullie kan officiële eigenaar worden want ik vertrouw jullie wel. Ik zou er overdag een soort Garage voor district 10 van maken. Zelfs al gaat het binnenkort beter met Panem nu president Snow weg is, er zullen altijd rijke en arme mensen zijn. Dat heb ik in het Capitool wel geleerd. En 's avonds kan ik dan eventueel een echt restaurant openhouden als broodwinning. Ik wil niet heel mijn leven verpleegster blijven. Daarvoor heb ik te veel miserie gezien in het ziekenhuis. En hoe nuttig ik dat werk ook vind, voor mij waren al die onregelmatige shiften toch wel vermoeiend. Ik denk niet dat ik zoiets volhoud tot ik oud genoeg ben om met pensioen te gaan. Misschien had jij gisteren toch gelijk, Vale. Ik moet deze hele oorlog achter mij laten en dat lukt het beste als ik iets helemaal anders ga doen. Bijvoorbeeld overdag een Garage organiseren en 's avonds een restaurant uitbaten."

"Wacht even, "onderbreekt Noria. "Je bedoelt dus dat je voorgoed in district 10 wil blijven?"

"Ja," zeg ik ernstig terwijl ik haar recht aankijk. "Ik ga niet meer terug naar het Capitool. Mijn moeder is dood, pap zal waarschijnlijk nog jaren in de gevangenis zitten en ik weet zeker dat de rest van onze familie mij nu haat na alles wat er gebeurd is. Wat kan ik thuis dan nog doen?" vraag ik terwijl ik vecht tegen mijn tranen. "Voor mij is er in het Capitool niets meer. Zelfs al mijn kleren en andere spullen ben ik kwijt omdat ons flatgebouw ingestort is. Ik wil af en toe nog wel eens op bezoek gaan bij de mensen van de Garage, maar ik denk echt dat het beter is om gewoon hier te blijven wonen. Dat zou niet eens zo moeilijk zijn. Volgens Vrij Panem hoort het personeelsappartement boven de keuken gewoon bij de rest van de kantine. Dan hebben jullie thuis ook weer wat meer plaats als ik weg ben."

Merope legt een arm rond mijn middel om me te troosten en ik haal snel een zakdoek tevoorschijn om mijn neus te snuiten. Aan de stilte in ons groepje merk ik dat iedereen begrijpt hoe ik me nu voel. Doran fluistert snel iets in het oor van zijn vriend en Leandro knikt bevestigend. Even later is hij de eerste die zijn mond opendoet.

"Doran en ik waren al aan het overwegen om in district 10 te blijven," zegt hij. "Want ook voor ons is er weinig om naar terug te keren. We zijn allebei zwervers. Het enige probleem was dat Doran Aludra niet alleen wil laten en daar heeft hij wat mij betreft volledig gelijk in. Maar als zij hier wil wonen, dan doen wij dat ook. We kunnen meehelpen met dat restaurant, want we vinden het allebei een heel goed idee."

Meteen is het alsof er een zware last van mijn schouders valt. Stiekem hoopte ik al een beetje dat Doran en Leandro op deze manier zouden reageren, maar ik durfde hen niets te vragen. Het moest hun eigen keuze zijn. De enige die bedenkelijk met zijn hoofd zit te schudden, is Vale.

"Ik vind jouw idee over die Garage en het restaurant schitterend bedacht," zegt hij, "maar hoe ga je aan genoeg geld komen? Volgens het artikel kost het kantinegebouw met de hele inboedel en de flat erbij zestigduizend Pan. Cash te betalen of met voorwerpen van gelijke waarde zoals goud en zilver. Dat krijg je nooit op tijd gespaard."

"Aludra heeft een eigen bankrekening in het Capitool," onderbreekt Doran hem. "Ik snap dat het voor jullie als districtsinwoners moeilijk voor te stellen is, maar daar staat ongetwijfeld zestigduizend Pan op. Met een vader als de hare waarschijnlijk zelfs een veelvoud ervan. Zowel zij als ik kunnen bewijzen dat we lid waren van Plutarchs verzetsgroep en als rebellenverplegers hebben gewerkt. De regering zal er dus geen probleem van maken wanneer zij de kantine betaalt en ik als volwassene mijn handtekening onder de verkoopsakte zet."

"Je vergeet één ding," antwoordt Vale ernstig. "Alle banken in het Capitool werkten rechtstreeks samen met de regering van Snow en zijn na de oorlog dus failliet gegaan. Eén of andere expert in economie heeft uitgelegd dat het elektronisch geld op de bankrekeningen van capitoolburgers daardoor absoluut niets meer waard is. Ik vind het echt erg om dit te moeten zeggen, maar Aludra is nu even straatarm als wij. Dat is trouwens ook de reden waarom je alleen cash of met waardevolle voorwerpen mag betalen. En hoe graag ik Aludra ook zou willen helpen, wij hebben het geld niet. Niemand van ons."

Er valt een bedrukte stilte en ik kan aan Doran zijn gezicht zien dat hij vreselijk teleurgesteld is. Hier had hij vast niet aan gedacht. Maar ik wel. Ik weet genoeg over economie om te beseffen dat ik het geld op mijn bankrekening nu wel mag vergeten. Gelukkig is er nog een andere oplossing - dat hoop ik althans. Zonder iets te zeggen trek ik de dikke trui met rolkraag uit die Iris me vanochtend geleend heeft. Het volgende moment staart iedereen met wijdopen ogen naar de ketting rond mijn hals. Zuiver goud en diamanten die glinsteren in het zonlicht dat door de ramen van de tent naar binnen schijnt.

"Maar dat is het cadeau van je vader!" zegt Merope verbaasd. "Jouw favoriete halssnoer."

"Ik heb het gekregen voor mijn vijftiende verjaardag," leg ik aan de anderen uit. "Jullie weten dat ik een rugzak met persoonlijke spullen bij me had toen Doran en ik na de Kwelling naar hier gevlucht zijn. Deze halsketting zat daar ook in omdat ik er nogal aan gehecht ben. Mijn vader is er speciaal voor naar een beroemde juwelier geweest. Ik weet niet hoeveel hij betaald heeft, maar ik herinnerde me daarstraks wel nog wat Doran zei tijdens onze reis in de hovercraft. Dat je met dit halssnoer een huis in district 10 zou kunnen kopen. Ik heb het niet meegenomen voor de waarde, maar wel omdat het een geschenk van mijn vader was en ik deze ketting dus zeker niet wou verliezen als ik moest vluchten. Wat denken jullie?" vraag ik heel voorzichtig, bang dat het antwoord tegenvalt. "Zou mijn halssnoer duur genoeg zijn voor de kantine?"

"Dat weet ik niet," geeft Vale eerlijk toe na enkele seconden stilte. "Misschien wel. Zelf heb ik helemaal geen verstand van dit soort dingen, maar in het artikel staat dat het woonhuis en de meubels erin op dit moment nog geschat worden om de juiste verkoopsprijs te kennen. Een deskundige uit district 1 is daar nu mee bezig. We hebben helaas geen paard in ons dorp, maar als Doran en ik morgenvroeg te voet vertrekken dan zijn we op tijd bij de Nationale Manege om nog met die man te kunnen praten. Hij zal ons vast wel kunnen vertellen hoeveel jouw halssnoer ongeveer waard is."

"Je moet Andrew meenemen," onderbreekt Doran. "Met mijn manke been kan ik niet zo snel door de sneeuw wandelen. En ik denk dat jij ook beter hier blijft, Aludra. Het zal een vermoeiende tocht worden en jij bent denk ik nog niet helemaal hersteld van het weinig eten de laatste weken."

"Weet je helemaal zeker dat je het halssnoer van je vader wil afgeven?" vraagt Merope. "Ik bedoel, het idee van een nieuwe Garage is geweldig," zegt ze snel wanneer ze de blik van Enya ziet, "maar het gaat over jouw lievelingsketting. Vind je het echt niet erg om die nu toch kwijt te geraken?"

"Nee," zeg ik vastberaden. "Ik heb na het lezen van dat artikel lang genoeg nagedacht. Het komt toch niet meer goed tussen mij en mijn vader. Hij zal me nooit kunnen vergeven wat ik allemaal heb gedaan. Misschien is het tijd om hem gewoon los te laten," stamel ik terwijl ik moeite moet doen om niet te gaan huilen, "net als mijn oude leven in het Capitool."

"Dan zijn we het eens," besluit Vale. "Morgen vertrek ik samen met Andrew naar de Nationale Manege. Te voet duurt het wel even, dus we zullen daar een nacht slapen en overmorgen pas 's avonds weer hier zijn."

"Tegen dan zit ik al in de hovercraft naar district 13," zegt Lucas, die zich de hele tijd op de achtergrond heeft gehouden. "Maar als dat halssnoer echt zo veel emotionele waarde voor jou heeft, Aludra, dan vind ik het heel dapper dat je het toch wil afstaan. Ik hoop echt dat jullie plan lukt."

Twee dagen later zit ik samen met Noria, Doran en Merope bij Iris thuis voor tv om het avondjournaal te volgen. Buiten schemert het al. Ik durf niet tegen de anderen te zeggen hoe nerveus ik me voel. Vale en Andrew zijn nog steeds niet terug, maar we verwachten hen nu elk moment. Ze hebben mijn halsketting meegenomen om hem te laten schatten door die expert uit 1. Zou de waarde ervan echt zestigduizend Pan of meer zijn? En wat moet ik doen als dat niet zo is? Die laatste vraag negeer ik voorlopig liever. Dus richt ik mijn aandacht op de televisie, waar de presentator van het journaal net de lijst met hoofdpunten voorleest.

De nieuwsuitzending begint met een net binnengelopen bericht. Iets dat al vijf dagen geleden gebeurd is, maar nu pas algemeen bekend werd gemaakt. Fulvia Cardew heeft ontslag genomen als assistente van Plutarch Heavensbee. Een beslissing die voor veel mensen als een verrassing komt. De presentator legt uit dat zij op de achtergrond heel wat nuttig rebellenwerk gedaan heeft, zoals bijvoorbeeld de regie en productie van alle 'in onze herinnering' - propo's. Ook al was ze niet de meest zichtbare leider van 13, haar rol tijdens de oorlog mag in geen geval onderschat worden.

Daarna verschijnt Fulvia zelf in beeld. Blijkbaar heeft ze drie kwartier geleden een heel kort interview gegeven. Ze zegt dat ze trots is op haar aandeel in het slagen van de revolutie, maar dat ze nu echt wel toe is aan een nieuwe uitdaging. Het Ministerie van Economie heeft haar al gevraagd of ze directrice wil zijn van de grootste textielfabriek in district 8. Die functie interesseert haar wel, dus is ze van plan om hun voorstel te aanvaarden.

"Fulvia kan natuurlijk niet letterlijk antwoorden waarom ze weg wil bij Plutarch," hoor ik Noria naast mij zeggen.

"Dat hoeft ook niet," vult Doran aan. "Wij weten het en dat is voldoende. Maar ik ben toch blij dat ze zo snel een andere baan heeft gevonden."

In gedachten haal ik opgelucht adem. Na mijn tijd bij het Verzet ken ik Fulvia goed genoeg om te weten dat ze de fabriek met gezond verstand zal besturen. Zonder daarbij over lijken te gaan of het personeel uit te buiten, zoals haar voorgangers deden onder het bewind van Snow. Dat heeft ze wel bewezen door het tijdens die ruzie met Plutarch voor mij op te nemen. Ook al zal ik - na mijn besluit om in 10 te blijven wonen - waarschijnlijk nooit de kans krijgen om haar daar rechtstreeks voor te bedanken.

De rest van het journaal gaat vooral over het proces tegen Katniss. Gisteren werd de officiële aanklacht voorgelezen, vandaag kwam de verdediging aan het woord. Eerst heeft doctor Aurelius - de bekendste psycholoog van Panem - tot in detail uitgelegd hoe groot de invloed van zware mentale trauma's kan zijn. Katniss moest twee keer naar de Hongerspelen, heeft een oorlog meegemaakt in de frontlinie en zag voor haar ogen hoe haar zusje levend verbrandde. Geen enkele jonge vrouw kan zo'n reeks gewelddadige gebeurtenissen verwerken zonder geestelijk in de war te geraken. Daarna heeft Plutarch in zijn eentje een pleidooi van ruim een half uur gegeven. We krijgen enkele korte fragmenten te zien waarin hij vertelt dat deze revolutie zonder Katniss nooit mogelijk was geweest. Zij gaf het volk genoeg moed om in opstand te komen door de nachtschotbessen te tonen, zij was de Spotgaai die de rebellen verenigde tegen president Snow.

Eerst snap ik niet goed hoe het komt dat hij haar zo vol vuur zit te verdedigen. Als het Plutarch echt niet kan schelen wat er met andere mensen gebeurt - zoals wij denken - waarom doet hij dan al die moeite? Maar Doran en Iris leggen me uit dat het eigenlijk heel logisch is. Plutarch zou zijn gezicht verliezen moest Katniss na dit proces schuldig verklaard worden. Ze was het symbool van zijn revolutie. Hij kan alleen de geschiedenis ingaan als een beroemd rebellenleider wanneer Katniss de Spotgaai blijft. Niet als men haar veroordeelt voor de moord op Coin. En dus zal hij alles proberen om dat te voorkomen.

"Dus volgens jullie doet hij het voor zichzelf en niet voor Katniss?" vraag ik.

"Natuurlijk," bevestigt ook Noria nu. "Een oorlogsmisdadigster als boegbeeld van je revolutie, dat kan gewoon niet." En ook deze keer moet ik toegeven dat mijn vrienden gelijk hebben.

Na het journaalitem over het proces van Katniss volgen er nog een paar minder belangrijke berichten. In district 11 is men net klaar met de heropbouw van enkele grote graanschuren en ook de werken aan de spoorlijn naar 9 die door de rebellen gesaboteerd werd, schieten goed op. Bovengronds is er nu bijna niets meer te zien van het ongeval met het afvaltransport, behalve dat alle bomen en planten in de buurt dood zijn. De regering heeft enkele experts gestuurd die moeten vermijden dat de schade voor het milieu nog groter zou worden. Maar het kan tientallen jaren duren totdat de bodem daar volledig gezuiverd is.

Ik zit nog steeds te piekeren over Plutarch wanneer ik door de luidsprekers van de tv plots een bekende stem hoor. Een paar dagen geleden zijn twee jonge tv-reporters op het idee gekomen om een serie te maken over rebellen die vrij onbekend zijn bij het grote publiek, maar die wel iets belangrijks hebben gedaan tijdens de oorlog. Vandaag interviewen ze Amalthea over de treinroof in district 6. Zonder haar hulp zou die missie veel minder vlot verlopen zijn. Bij de vraag wat ze zelf het moeilijkste deel van deze opdracht vond, aarzelt ze even.

"Hem moeten achterlaten, denk ik," antwoordt Amalthea uiteindelijk terwijl ze wijst naar de langharige hond die naast haar in de sofa ligt te slapen. "Ik hou heel veel van Atlas, maar ik kon hem toen echt niet meenemen in de trein. Ik zou hem nooit meer hebben teruggezien als hij tijdens het gevecht ontsnapt was. En ik besefte heel goed dat ik na de overval moest onderduiken totdat we de oorlog gewonnen hadden. Gelukkig wist ik dat mijn vriendin voor Atlas zou zorgen zolang ik weg was."

"Maar u moest toch ook weten dat u helemaal niet terug kon komen als de rebellen zouden verliezen?" vraagt één van de reporters.

"Dat klopt," bevestigt Amalthea. "En dan zou ik mijn hond waarschijnlijk voor altijd kwijt zijn geweest. Mensen zonder huisdieren zullen dit misschien niet echt snappen, maar die gedachte was voor mij het zwaarste. Ik was dolblij toen ik na de oorlog bij mijn vriendin langsging en Atlas terugzag. Zij heeft me trouwens ook niks verweten," voegt ze er nog aan toe terwijl ze haar zilveren halssnoertje een beetje verschuift zodat het niet meer aan de kraag van haar trui blijft haperen. "Ik heb van de nieuwe regering een aanbod gekregen voor een hogere functie bij het Nationale Spoorwegnetwerk, maar ik denk dat ik liever treinbestuurder blijf. Die job heb ik altijd graag gedaan. En over een paar jaar zullen er zeker meer treinen rijden, als dat openbaar vervoer tussen de districten er komt."

Amalthea verdwijnt uit beeld en de regie schakelt weer over naar de studio. Toch blijf ik nog even met mijn gedachten bij haar interview. Ik herinner me nog hoe we de dag na de overval met elkaar gepraat hebben. Ze vond het achterlaten van Atlas toen al een hoge prijs om te betalen, ook al wist ze dat hij bij die vriendin veilig zou zijn. Dus ik ben erg blij dat ze haar hond nu terugheeft. Maar dan begin ik weer te denken aan mijn familie in het Capitool die ik definitief verloren heb. Mam is dood en de anderen willen mij vast nooit meer zien. Ik schrik bruusk op uit mijn gepieker wanneer er op de voordeur wordt geklopt.

"Dat moeten Andrew en Vale zijn," zegt Iris onmiddellijk. Daarna rent ze de gang in om hen binnen te laten. Doran komt overeind en zet de tv uit. Niemand protesteert, want we willen allemaal weten of mijn gouden halsketting genoeg waard is om de kantine te kunnen kopen. Zelf blijf ik gewoon op het vloerkleed bij de tv zitten. De deur naar de gang is dicht gevallen, dus ik kan niet verstaan wat Iris en de anderen precies zeggen. Maar zodra ze weer de woonkamer binnenkomen, zie ik aan hun gezicht dat ze geen al te best nieuws hebben.

"En?" vraagt Merope gespannen. Ze weet natuurlijk hoe teleurgesteld ik zal zijn als dit mislukt.

"Vijfduizend Pan te weinig," zucht Vale ontmoedigd. "Volgens die man uit district 1 is Aludra's halssnoer maximaal vijfenvijftigduizend Pan waard als we op de juiste manier onderhandelen. Maar de kantine kost zestigduizend Pan. Er waren ook een paar mensen van 13 in de Manege, want ze moeten daar nog heel wat praktische zaken regelen. We hebben met hen gesproken en zij hebben de prijs van de kantine nog eens bevestigd. We komen dus vijfduizend Pan tekort."

"Het spijt me heel erg voor jou, Aludra," vult Andrew aan. "Ik weet hoe graag je dit had gewild. Vale en ik hebben het op de terugweg zelfs nog uitgerekend. We zitten aan ongeveer negentig procent van wat ze vragen. Maar dat is dus net iets te weinig."

Ik verberg mijn gezicht in mijn handen en probeer niet te huilen, maar kan mijn tranen al snel niet meer tegenhouden. Na al die weken eenzaamheid had ik nu eindelijk iets gevonden waarmee ik de draad van mijn leven weer zou kunnen opnemen. En zelfs deze kans wordt me nu afgepakt. De anderen proberen me te troosten, maar dat helpt niet veel.

"Milo vond het ook heel erg jammer," hoor ik Vale tegen zijn vrouw zeggen. "Voorlopig logeert hij in de Manege om mee te helpen met het schatten en in orde brengen van alle gebouwen. Hij stond direct achter Aludra's idee. Maar hij is zelf ook helemaal niet rijk. Zelfs al vraagt hij hulp aan de mensen van zijn rebellenleger, dan nog krijgen we nooit op tijd vijfduizend Pan bij elkaar."

"Milo heeft nog beloofd dat hij zou proberen om een oplossing te vinden," gaat Andrew verder. "Maar ik geloof nooit dat het hem lukt, ook al doet hij zijn best. Ik vrees dat we ons er bij neer moeten leggen."

"Dat kan ik nu nog niet," antwoord ik snikkend. "Dat duurt nog wel even. Of heel lang. Ik zou zo graag willen dat er eindelijk eens iets goed gaat."

"Ik weet het," zegt Doran terwijl hij me een knuffel geeft. "Maar probeer vooral te onthouden dat wij er nu zijn en dat we je niet alleen zullen laten." Daarna zwijgt hij. Want veel meer valt er ook niet te zeggen.

Wanneer ik een half uur later in bed lig, blijf ik nog een hele tijd naar het plafond staren. Aan de rustige ademhaling van Enya en Merope - die voorlopig een matras op de vloer van de hooizolder gekregen heeft - kan ik horen dat zij allebei al slapen. Maar mij lukt het niet. Ik voel weer die leegte vanbinnen, de gedachte dat er voor mij geen toekomst meer is. Blijkbaar moet alles fout gaan in mijn leven. Ik zie niet goed in waarom ik nu nog door zou gaan. In het Capitool kan ik niets zinvols doen en hier in district 10 ook niet. De volgende ochtend blijf ik gewoon in bed liggen, ook wanneer de anderen beneden aan hun ontbijt begonnen zijn. Ik heb echt geen honger.

"Volgens mij zal Aludra terug depressief worden als er niets gebeurt," hoor ik Doran ongerust zeggen. "Net nu het eindelijk wat beter leek te gaan."

"Wij maken ons ook zorgen," antwoordt Noria, "maar wat kunnen wij doen?"

"Ik vond het anders wel een goed idee," voegt Enya er aan toe, "Overdag een soort van Garage en 's avonds open zijn voor alle mensen. Ik heb nog nooit in een echt restaurant gegeten."

"Het is zo oneerlijk," zegt Merope boos. "Mijn vriendin heeft al genoeg ellende meegemaakt. Waarom moet ze nu weer gestraft worden?"

"Ik denk niet dat je het echt als een straf moet zien," begint Andrew voorzichtig. "Die man uit district 1 heeft ons alleen maar verteld hoeveel het halssnoer waard is. Hij kan er ook weinig aan doen dat-"

"Daar hebben wij helemaal niets aan!" barst Merope uit. Heel even blijft het doodstil. Dan hoor ik mijn vriendin uit het Capitool beschaamd mompelen dat ze zich niet zo had moeten opwinden. Gelukkig lijkt niemand het haar echt kwalijk te nemen. We zijn allemaal even teleurgesteld.

In de vroege namiddag lig ik nog steeds in bed. Ik heb de moed of de energie niet om op te staan, ook al weet ik dat die houding mij geen stap verder zal brengen. Beneden hoor ik het geschuifel van Doran, die het hout in de kachel aanvult en de vloer schoonveegt. De anderen zijn niet thuis. Enya is samen met Nuvie de brandwonden van Leandro en Merope aan het verzorgen, haar ouders zitten bij Vale en Iris om een paar dingen te bespreken. Dat zal vast weer over mij gaan. Maar ik merk dat het me weinig kan schelen. Alleen Doran is hier gebleven. Hij heeft het niet met zo veel woorden gezegd, maar volgens mij wil hij me nu niet alleen laten uit schrik dat ik misschien iets doms zal doen. Ik ga met mijn ogen dicht liggen en ben bijna in slaap gevallen wanneer er op de voordeur wordt geklopt. Doran maakt open en reageert heel verbaasd wanneer Milo vraagt of hij even binnen mag komen.

"Hoe ben jij zo snel in ons dorp geraakt?" hoor ik Doran zeggen.

"Ik mocht een paard lenen en ik ben vanochtend tijdens de vroege schemering al vertrokken," legt Milo uit. "Want ik wou zo snel mogelijk hier zijn. Aludra heeft jullie verslag van gisteren natuurlijk heel slecht opgevat?"

"Dat is wel het minste wat je kan zeggen," zucht Doran. "Volgens mij wordt ze weer depressief."

"Wel, dan heb ik goed nieuws voor jullie," antwoordt Milo met een tevreden ondertoon in zijn stem.

Ik gooi het deken van mij af, sla mijn twee benen over de rand van het bed en trek het gordijn van de hooizolder opzij. Nu ben ik toch wel benieuwd naar wat Milo te vertellen heeft.

"Aha, daar zit je dus," zegt hij half lachend wanneer hij me ziet. "Ik ben speciaal naar hier gekomen om je gerust te stellen. Gisteren na het vertrek van Andrew en Vale heb ik nog heel lang met de mensen uit district 13 gepraat. Eigenlijk vonden zij het ook wel jammer dat jouw ketting net niet duur genoeg was, want ze zagen wel iets in jouw plan. Uiteindelijk heb ik hen er van kunnen overtuigen om rechtstreeks met de nieuwe regering in het Capitool te overleggen. Hun hovercraft stond vlak naast het domein van de Manege geparkeerd, dus ze konden gewoon contact maken via de boordradio."

"En toen?" vraagt Doran gespannen. Alsof hij niet durft te hopen wat Milo ons misschien zal vertellen.

"Ze hebben mij weer naar het woonhuis gestuurd, want ze wilden liever niet dat ik zou meeluisteren," gaat Milo verder. "Pas drie kwartier later waren ze klaar met de hele discussie. Ik weet niet met wie ze gesproken hebben, maar het moet iemand met een heel hoge positie binnen de regering zijn geweest. En die persoon vond Aludra's idee van een restaurant met Garage in district 10 zo goed dat hij besloten heeft om de prijs te laten zakken tot vijfenvijftigduizend Pan. Als ze bereid is om haar gouden halssnoer af te geven, dan is de kantine van jullie. Die andere vijfduizend Pan mogen we gewoon vergeten."

Ik blijf Milo stomverbaasd aanstaren zonder iets te zeggen, want ik kan amper geloven wat hij verteld heeft. Dit zou in het Capitool van president Snow nooit gebeurd zijn. Toen was het totaal ondenkbaar dat een schuld van vijfduizend Pan zomaar kwijtgescholden kon worden. En al helemaal niet voor een idee als het mijne. Maar dan herinner ik me weer dat er nu andere mensen aan de macht zijn. Aan Dorans gezicht kan ik zien dat ook hij moeite heeft om Milo's woorden helemaal te vatten.

"In de groep uit district 13 zit iemand die gespecialiseerd is in notariskwesties," zegt Milo. "Blijkbaar was die man enkele jaren geleden al vanuit het Capitool naar 13 gevlucht. Het definitieve contract kunnen jullie pas over een paar weken gaan ondertekenen, maar hij zal vanavond al een voorlopig document schrijven. Als jullie daar binnenkort allebei je handtekening onder zetten, dan is de kantine van jullie zolang niemand anders met een hoger bod komt. Maar die kans is echt heel klein. Daar zou ik me dus geen zorgen over maken."

"Bedankt Milo," stamel ik. Ook al volstaan die woorden eigenlijk helemaal niet om uit te drukken wat ik nu voel. "Als ik ooit iets voor je kan doen-"

"Dat hebben jij en Doran al gedaan toen jullie meehielpen om mijn district te bevrijden," onderbreekt Milo me grinnikend. "En jullie zullen het nog meer doen als jullie dat restaurant openen. Ik ben heel blij dat het nu toch lukt, want ik had zelf geen beter idee kunnen verzinnen. Het is de ideale manier om die kantine terug te geven aan de inwoners van 10."

Ik haal diep adem en omhels Milo met mijn twee armen terwijl Doran zich naar buiten haast om het goede nieuws aan onze vrienden te vertellen.

De huifkar rijdt stapvoets over de brede straat die naar de hoofdstad van district 10 leidt. Vooraan zitten vijf mannen met elkaar te praten, de vrouw op de bank tegen de linkerwand is helemaal verdiept in het boek dat ze bij zich heeft. Het kleutertje naast haar ligt al de hele tijd rustig te slapen. Gelukkig schokt de kar niet te hard, want de vele putten in het wegdek zijn vorige week met grind opgevuld. Binnenkort krijgt deze straat zelfs een nieuwe asfaltlaag. De regering van Paylor wil deze lente in alle districten een pendeldienst met lijnbussen starten en dan moeten de belangrijkste wegen in orde zijn. Eén van de haltes zal vlak bij de Nationale Manege liggen. Iets wat mij prima uitkomt nu ik daar samen met Doran, Leandro en Merope een eigen Garage wil openen. Ook mijn beste vriendin heeft besloten dat ze beter in district 10 blijft wonen. We weten intussen dat haar volledige familie overleden is tijdens de oorlog, net als Sirrah. In het Capitool zou Merope dus helemaal alleen zijn.

Ik moet een krop in mijn keel wegslikken wanneer ik terugdenk aan dat vreselijke nieuwsbericht van drie weken geleden. Op tv worden regelmatig nog lijsten voorgelezen met namen van slachtoffers die men nu pas kon identificeren. Vaak gaat het om mensen die in een pod stierven en dus zwaar verminkt zijn. Toen Merope en ik de naam van Sirrah hoorden, stond onze wereld even stil. Ondanks alles waren we altijd blijven hopen. Ook al beseften we dat de kans op goed nieuws steeds kleiner werd. Maar onze vriendin is één van de vele vluchtelingen die op weg naar de Stadscirkel door een pod werden gedood. Het enige wat ik nu nog voor Sirrah kan doen, is een tweede boeket bloemen voor haar meebrengen als ik naar het kerkhof van het Capitool ga om het graf van mam te bezoeken. Gelukkig hebben ze op tv nooit gezegd in wat voor soort valstrik onze vriendin precies terechtkwam. Eigenlijk wil ik dat liever niet weten uit angst dat het hele verhaal de herinnering aan haar dood nog pijnlijker zal maken. Misschien is de waarheid nog erger dan wat ik me in mijn nachtmerries voorstel.

Het is koud en ik trek de kraag van mijn jas wat strakker aan om de tocht buiten te houden. De zon gaat schuil achter een egaal pak grijze wolken. Ik zit nog steeds naar de besneeuwde weilanden van district 10 te staren wanneer iemand een hand op mijn schouder legt. Doran. Ook al heb ik hem niets gezegd, hij weet ongetwijfeld waarom ik helemaal alleen achteraan in de huifkar zit.

"Denk je aan je vader?" vraagt hij.

"Ja," knik ik. "Wat hij ook gedaan heeft, ik ben toch blij dat ze hem niet ter dood veroordeeld hebben."

Doran komt naast mij zitten terwijl mijn gedachten teruggaan naar het televisiejournaal van gisteren, de laatste dag van februari. Het proces tegen pap is afgelopen en de uitspraak werd zelfs live voorgelezen. Hij is veroordeeld tot twintig jaar dwangarbeid bij één van de grootste boerderijen in Panem. Als CEO van Minerva bleek hij heel erg goed te weten hoe zwaar de districtsinwoners uitgebuit werden, gewoon om de productiekosten van al het eten en de andere dingen die zijn winkels verkochten zo laag mogelijk te houden. Daarvoor zijn in de rechtszaal genoeg bewijzen op tafel gelegd. Volgens de jury is hij dus zeker mee schuldig. Maar onze nieuwe regering vindt dat mensen zoals pap een nuttige straf verdienen, die hen ook laat nadenken over hun fouten. Daarom wordt mijn vader nu naar dat landbouwbedrijf in district 11 gestuurd. Hij zal er elke dag werken zoals de rest van het personeel, maar dan wel volledig onbetaald. Geld heeft hij trouwens niet nodig. De regering huurt nu een huis waar hij samen met zeven andere bedrijfsleiders uit het Capitool een heel eenvoudige slaapkamer en een dagelijkse maaltijd krijgt. Eigen bezittingen mogen ze niet hebben. Iedereen moet 's avonds op tijd binnen zijn en het gebouw wordt bewaakt door soldaten die zullen controleren of alle veroordeelden hun dagtaak goed uitvoeren. Daarnaast zijn er ook verplichte praatsessies met de inwoners van 11, over het harde leven onder Snow en hoe het voelde om elk jaar twee kinderen naar de Hongerspelen te zien vertrekken. Maar als pap zich aan alle afspraken houdt, zal hij na het uitzitten van zijn straf weer een vrij man zijn.

"Als ik heel eerlijk ben, ik vind dat de jury een verstandige keuze heeft gemaakt," zegt Doran. "Jouw vader krijgt de kans om in ieder geval voor een deel goed te maken wat hij verkeerd heeft gedaan. Het is ook een straf waar een einde aan komt."

Daarin moet ik Doran gelijk geven. Het is beslist geen toeval dat pap bij een boerderij in 11 moet werken. Dat district was één van de belangrijkste leveranciers voor zijn supermarkten. District 10 eigenlijk ook, als producent van eieren en vlees. Maar toch ben ik blij dat de regering mijn vader niet naar hier stuurt. Ik durf hem nog steeds niet onder ogen te komen. Ook al zullen sommige mensen zijn straf misschien aan de lichte kant vinden - hij blijft leven en zit niet eens in een echte gevangenis - ik weet zeker dat pap daar totaal anders over denkt. Hij verliest al zijn persoonlijke bezittingen en wordt nu handenarbeider in plaats van CEO. Dat moet voor hem een zware vernedering zijn. Vooral omdat het voor een hele lange tijd is. Twintig jaar, zo oud moet ik zelf nog worden. Maar toch klopt het wat Doran zegt. Deze straf is zinvol en heeft een einddatum. Iets wat voor mij bewijst dat Paylor een andere soort president is dan Snow en Coin. Zij zouden mensen zoals pap en de andere bedrijfsleiders gewoon ter dood veroordelen.

"Leandro en ik vinden trouwens dat jij de vrijspraak van Katniss heel goed hebt opgevat," gaat Doran verder. "Per slot van rekening heeft zij jouw moeder vermoord."

Ik haal mijn schouders op. "Dokter Aurelius zal wel gelijk hebben als hij zegt dat Katniss te veel door de oorlog getraumatiseerd is om nog toerekeningsvatbaar te zijn. Dus ergens snap ik wel dat ze haar geen straf willen geven. En eigenlijk kan het me weinig schelen wat er nu met Katniss gebeurt. Het verandert toch niets en ik wil liever doorgaan met mijn eigen leven. Ik doe er beter aan om het gewoon los te laten, zoals Vale al zei toen we het over Plutarch hadden."

Doran knikt als teken dat hij het begrijpt. Waarschijnlijk hoopte hij al dat ik het op die manier zou zien. Plutarch heeft nog steeds geen poging gedaan om contact met ons te zoeken, dus blijkbaar bestaan we voor hem gewoon niet meer nu de oorlog afgelopen is. Wat mij betreft mag dat zo blijven. Ook over Katniss zullen we voorlopig niet veel horen. De regering heeft haar terug naar 12 gestuurd, samen met Haymitch en een oude vrouw die haar blijkbaar vroeger al kende.

"Eigenlijk weet ik niet of ik veel zin heb om elk jaar aan de Herdenking mee te doen," geef ik toe.

"Dat hoeft ook niet,' antwoordt Doran meteen. "Het zal geen Boete worden waar iedereen verplicht aan moet deelnemen. En wij kunnen op die dag net zo goed onze eigen ceremonie houden. Misschien is dat wel een goed moment om naar het Capitoolkerkhof te gaan en het graf van je moeder te bezoeken. We zullen Merope ook meenemen als ze dat wil, dan kan ze hetzelfde doen voor haar eigen ouders."

"En voor Sirrah," vul ik aan. Ik ben blij met Dorans voorstel, want dit is inderdaad een heel goed idee. Tijdens die officiële ceremonie zal alles toch voor de zoveelste keer rond de Spotgaai draaien. Men heeft nu al besloten dat de Herdenking elk jaar op vijftien februari moet doorgaan. De dag dat Katniss in de rechtbank werd vrijgesproken, wat je als het definitieve eindpunt van de oorlog kan zien. Maar februari is ook de maand waarin het Winterkruid volop bloeit.

"Als je ergens over wil praten, dan kan dat altijd bij Fagetri," herinnert Doran me nog. "Ik denk dat ze voorlopig wel elke twee weken blijven samenkomen."

Dat is inderdaad wat Vale en Iris - de leiders van die groep - ons hebben beloofd. Op hun vergaderingen is iedereen welkom. Niet alleen familie van gestorven tributen, maar alle mensen die iemand verloren tijdens de oorlog. En naar elkaar luisteren helpt echt. We hoeven geen dingen te verzwijgen. Enya heeft al verteld dat ze haar broer nog altijd heel erg mist, Andromeda legde heel eerlijk uit aan de ouders van Alex en Roy hoe ze zich zelf voelt over de dood van hun zonen. Ik herinner me nog dat Merope de hele groep stil kreeg toen ze beschreef wat ze in de straten van het Capitool en op de Stadscirkel meemaakte. We zijn van plan om haar verhaal geheim te houden, want Merope wil niet bekend worden als de enige persoon die levend uit de betonnen afzetting voor het paleis is geraakt. Vroeg of laat zou iemand haar dan interviewen over wat er precies is gebeurd, terwijl de herinneringen voor Merope veel te pijnlijk zijn. Toen ze in het Capitoolziekenhuis verzorgd werd, vroeg ze al aan de dokters om het te verzwijgen. Maar bij Fagetri kan je alles vertellen. Uiteindelijk durfde ook Doran het aan om toe te geven dat hij ooit het mes sponsorde waarmee tijdens de vierenzestigste Spelen het meisje uit 10 vermoord werd. Af en toe lopen de emoties hoog op - vooral wanneer het over de Hongerspelen gaat - maar de sfeer wordt nooit echt vijandig. En dat is misschien wel het beste bewijs dat Doran, Leandro,Merope, Andromeda en ik nu aanvaard zijn als inwoners van district 10.

De zon staat al laag in het westen wanneer we eindelijk in de hoofdstad aankomen. Gelukkig heeft Milo voor ons al een overnachting geregeld in het huis waar we bij de val van district 2 ook geslapen hebben. Ik help Doran - die door zijn manke voet wat last heeft met het wankele houten laddertje - om uit de huifkar te klauteren en dan wandelen we samen het Gerechtsgebouw binnen.

In de grote toegangshal is niemand te zien. Het geluid van onze schoenen op de stenen vloer weergalmt tegen de muren. Rechts van ons, in de hoek, staat een vreemd apparaat opgesteld. Zoiets heb ik nog nooit eerder gezien. Doran volgt me wanneer ik dichterbij ga en het bordje met uitleg begin te lezen.

Originele drukpers van Vrij Panem, staat er. Met dit toestel, gebouwd naar het voorbeeld van de eerste drukpersen die ooit door de mens ontworpen zijn, werd de verzetskrant 'Vrij Panem' gedrukt tijdens het bewind van president Coriolanus Snow. Na de Spotgaaienoorlog kreeg deze krant een officiële status en kon ze beschikken over moderne apparatuur. Als herinnering aan het ondergrondse verleden van 'Vrij Panem' en uit respect voor het gevaarlijke werk van de eerste redactieleden werd besloten om deze pers in de grote hal van het Gerechtsgebouw te plaatsen.

Daarna volgt er een lange uitleg over de manier waarop Mira Wilson - winnares uit 10 - de schetsen kon bemachtigen en er uiteindelijk drie kleine drukpersen gebouwd werden, met hulp van districten 3 en 7. Het exemplaar dat hier staat, is degene die door de redactie van Vrij Panem in district 10 gebruikt werd. Ik buig voorover om het toestel van dichtbij te bekijken. Het is een heel eenvoudig ding dat volledig uit hout en metaal gemaakt is. Ze hebben nergens plastiek of andere kunststoffen gebruikt. En je kan zo zien dat dit toestel volledig manueel werkt. Maar het is dan ook gebaseerd op schetsen uit de tijd dat er nog geen elektriciteit bestond. Misschien geen slechte zaak, want in armere districten zaten ze vroeger vaak urenlang zonder stroom. Gelukkig werkt onze nieuwe regering nu volop aan een verbetering van het elektriciteitsnet.

"We moeten op de eerste verdieping zijn," zegt Doran nadat hij de volledige tekst gelezen heeft.

De lift nemen is niet de moeite voor zo'n kort stukje, dus gaan we via de brede houten trap naar boven. De deur van het lokaal waar we afgesproken hebben staat al open. Wanneer Doran en ik binnenkomen, zit Milo samen met twee andere mannen op ons te wachten. Aan hun kleding kan ik zien dat ze van het Capitool en district 13 zijn.

Doran en ik nemen een stoel en krijgen een glas plat water aangeboden. Daarna overlopen we met zijn vijven nog eens de belangrijkste delen van het contract dat voor ons op tafel ligt. Omdat ik minderjarig ben, wordt de kantine voorlopig alleen aan Doran toegewezen. Maar de tekst vermeldt heel duidelijk dat ik vanaf mijn achttiende verjaardag automatisch tweede eigenaar zal zijn zonder dat we daar zelf nog iets voor hoeven te regelen.

"Kunnen jullie mij het document geven waarin staat dat Aludra haar diploma heeft gehaald?" vraagt de man uit 13 zodra we de laatste bladzijde gelezen hebben. "Dat moeten we kopiëren en hier bij voegen."

Milo haalt een papier uit zijn jaszak en strijkt het zorgvuldig glad. Een paar dagen nadat ze speciaal voor ons de prijs verlaagd hadden, kregen we te horen dat ik de kantine eigenlijk niet mocht kopen zolang ik nog leerplichtig was. Zelfs al zou ik slagen voor mijn herexamens, dan had ik nog steeds het zesde en laatste jaar middelbaar moeten afwerken. Gelukkig kwam Milo - die ons plan absoluut wou zien lukken - met het idee om aan het Ministerie van Onderwijs te vragen of mijn diploma niet vervroegd uitgereikt kon worden. Per slot van rekening had ik als spionne en verpleegster actief meegeholpen om de oorlog te winnen. Ik verdiende dus wel een beloning, zei Milo, en tijdens de revolutie had ik volgens hem meer over het leven geleerd dan ik in de klas ooit had kunnen doen. Het zou dus een beetje raar zijn om mij gewoon weer naar school te sturen.

Uiteindelijk keurde het Ministerie onze aanvraag goed, maar dan moest ik wel een soort van algemene kennistest invullen die per post naar district 10 werd gestuurd. Ik herinner me nog hoe ik op een koude ochtend midden februari bij Vale en Iris thuis aan de keukentafel vijftig vragen over taal, wetenschap en economie zat op te lossen onder toezicht van een controleur uit district 13. Die man hield in de gaten dat ik alles zelf deed, zonder hulp van mijn vrienden. Gelukkig vielen de vragen best mee. Vorige week liet het Ministerie weten dat ik geslaagd was, en dat ze mijn diploma secundair onderwijs rechtstreeks aan de rebellenleiders van 10 zouden bezorgen. Milo heeft het voor mij bewaard.

"Hier is haar diploma," zegt Milo terwijl hij het papier doorgeeft. "Met de felicitaties van Fulvia dus."

Doran en ik kijken elkaar aan terwijl we proberen om niet in de lach te schieten. Ook al zal Fulvia het nooit luidop kunnen toegeven, we zijn er allebei vrijwel zeker van dat zij me een handje geholpen heeft. Ze heeft nog steeds veel invloed in het Capitool en 13. In ieder geval genoeg om er voor te zorgen dat ik geen al te moeilijke vragen kreeg voorgeschoteld. Milo denkt dat Fulvia misschien iets goed wil maken na haar ruzie met Plutarch, die mij zomaar naar de arena wou sturen. En ook al is dat niet Fulvia's schuld, ik ben toch blij dat ze ook nu weer mijn kant gekozen heeft.

"Wanneer verhuizen jullie?" vraagt de man uit district 13 terwijl hij het kopieerapparaat in de hoek van de kamer aanzet.

"Zo snel mogelijk," antwoordt Doran. "Bagage hebben we toch bijna niet. Maar ik wil eerst nakijken of de elektriciteit en de waterleiding van de kantine helemaal in orde zijn, al verwacht ik eigenlijk geen problemen. Dan zouden we over een tweetal weken al kunnen openen."

"Ik heb al reclame gemaakt in onze hoofdstad en de grootste dorpen," voegt Milo er aan toe. "Er was heel veel interesse voor jullie Garage met restaurant."

"Dan hoeven jullie nu alleen nog te betalen en te ondertekenen," zegt de man van 13 nadat hij de kopie van mijn diploma aan het contract heeft vastgeniet.

Ik trek mijn trui uit en maak de gouden ketting los die ik vanochtend al rond mijn hals had gehangen. Het leek me veiliger om hem onder mijn kleren te verbergen, zodat geen van de andere mensen in de huifkar zou weten wat ik bij me droeg. Wanneer ik mijn hand opendoe om het geschenk van mijn vader op tafel te leggen, neem ik in gedachten afscheid van pap en mijn oude leven in het Capitool. Hij zal me toch nooit kunnen vergeven. En dat ik zelfs nu - drie maanden na het einde van de oorlog - nog steeds niets van mijn familie gehoord heb, bewijst dat ik ook bij hen eigenlijk niet meer welkom ben. Het is voor iedereen beter dat ik gewoon in district 10 blijf wonen.

"Nog eens proficiat en veel succes," zegt de man uit het Capitool wanneer ik de vulpen overneem van Doran en mijn handtekening naast de zijne zet.

We naderen het einde: na dit hoofdstuk zal ik nog twee keer updaten. Eén keer voor de epiloog van het verhaal, een tweede keer voor een soort van aparte Author's Note om mijn 'trilogie' af te sluiten en mijn lezers te bedanken. Ik zal jullie dan ook een lijst van alle belangrijke personages en de herkomst van hun naam geven. Aludra's voornaam heb ik al eens verklaard, maar het leek me leuk om dat bij de andere personages ook eens te doen. Ik weet niet precies wanneer de volgende update komt … hangt er vanaf hoeveel tijd ik kan vrijmaken om te schrijven. Maar in deze eindfase laat ik jullie uiteraard niet meer in de steek! Nu stoppen zou echt lachwekkend zijn ;-)

Dat Aludra en Doran samen in district 10 een soort van eigen Garage zouden beginnen, die 's avonds een gewoon restaurant is, was één van mijn eerste ideeën voor dit verhaal. Ik heb dit zelfs bedacht nog voordat ik besloot om Aludra verpleegster te laten worden, en ik wou dit idee van de kantine ook niet meer veranderen. Het eerste echte hoofdstuk van 'De keuze' (uitgezonderd de proloog dus) speelde zich af in de garagebox van Dennis, dus we kunnen nu wel zeggen dat de cirkel rond is!

De gouden halsketting van Aludra kwam al voor in 'De keuze'. Maar toen was ik helemaal nog niet van plan om twee sequels te schrijven, laat staan dat ik al wist wat er met die ketting zou gebeuren. Ik vermeldde het gewoon om aan te tonen dat Aludra's ouders rijk waren. Toen ik later - veel later - het idee van de kantine in 10 kreeg, bedacht ik me dat die halsketting eigenlijk het ideale betaalmiddel zou zijn. Daarom schreef ik in 'Spionne' dat Aludra de ketting in haar rugzak bewaarde, zodat hij zeker niet verloren zou gaan als zij moest vluchten. Aludra kon toen zelf nog niet weten dat ze hem later nog nodig zou hebben, maar als schrijver wist ik het intussen al wel … een foto van de halsketting vinden jullie op mijn Tumblr-pagina (via mijn profiel op deze website) dus neem daar zeker ook eens een kijkje.

Ik hoop dat jullie dit een goed hoofdstuk vonden. Het leek me realistischer dat het aankopen van de kantine niet zomaar vanzelf zou gaan, wat de reden is dat ik hem eerst net iets te duur gemaakt had. Maar gelukkig lieten ze de prijs dus zakken. Laat gerust jullie mening achter in een review!