Hoofdstuk 2: Naar gedroomd

Ik neem afscheid van Bayley, mijn styliste en voor ik het weet sta ik in de buis. Waarom moet ik nou meedoen aan de hongerspelen? Niet dat ik het andere mensen toewens, ik vind helemaal niet goed dat er elk jaar vierentwintig onschuldige kinderen afgeslacht worden daarom ben ik helemaal tegen het Capitool. Er springt een idee in me op en voor ik het weet zie ik mijn drieëntwintig tegenstanders op hun voetstuk staan. De gong gaat en iedereen rent weg of rent op de gouden hoorn des overvloeds af. Ik ren op de hoorn af en pak een waterflesje maar achter me staat het meisje uit District 4 die met haar zwaard in mijn benen snijdt. Het is zo een erge chaos dat ze mij met rust laat en op haar andere slachtoffer afgaat, ze is tenslotte een beroepstribuut. Ik kreun van de pijn terwijl de donkere jongen uit District 5 op me afkomt en een lichte kras op mijn voorhoofd maakt met zijn zwaard in de vorm van een halve maan. Nu is mijn kans, nu kan ik mijn truc uithalen.

Ik stop mijn hart voor 5 seconden. Daarna stop ik hem meer en meer tot ik niets meer kan zien….

'NEE! NEE! GA WEG!'

Ik word wakker in zo'n vreemde ziekenhuisjurk, na een paar seconden zie ik een zuster staan en besef dat ik in een ziekenhuis bed lig. Dan besef ik dat dit een patiënten kamer is. De olijfkleurige zuster met haar dikke donkere haar in een knot lijkt blij om me te zien.
'Schatje, eindelijk ben je wakker, waarom zo een herrie?'

'Het spijt me mevrouw, ik had naar gedroomd…' antwoord ik.
'Oh maar waarover had je dan gedroomd?'

Voor even denk ik na over mijn droom en kom dan op het onderwerp. 'Ik had gedroomd dat ik mee moest doen aan de hongerspelen.'

'Oh maar dat heb je helemaal niet gedroomd liefje, het is echt gebeurd,' zegt de zuster.

Ik staar haar met open ogen en mond aan. 'Maar heb ik dan gewonnen?' vraag ik.
'Helaas niet liefje, dat hebben de gedoemde geliefden uit district 12 gedaan..'

'Maar hoe kan ik dan nog leven?' vraag ik 'en ben ik ook de enige naast district 12 die het heeft overleefd?'

De zuster glimlacht heel lief naar me. 'Het leek alsof je hart is gestopt, en nu werd je pas wakker. Oh ja, Cato Hadley en Glimmer Belcourt uit District 1 en 2 hebben het ook overleefd maar zij zijn nog niet hersteld.'

Een gevoel van blijdschap maar ook een gevoel van verdriet gaat door me heen. Chase mijn districtspartner heeft het niet gehaald, een vriend van vroeger. Als ik het niet zou halen wou ik dat hij zou winnen.

De zuster wijst naar een televisie links bovenaan de kamer en zegt: 'Hier kun je jezelf zien doodgaan.'

Eerst snap ik het niet maar dan zie ik dat het een herhaling is van de vierenzeventigste Hongerspelen waarvan het grote bloedbad waar ik twee minuten van heb mogen meemaken net begint.

'Ik heet Maria Howell en als je het nog niet wist: Je zit in een van de beste ziekenhuizen van District 3.' Zegt de zuster
'Dankuwel, ik heet Amber Kalia Scott,' antwoord ik terug
'Wat een mooie naam Amber- of mag ik je Kalia noemen?'

'Natuurlijk hoor haha'

Ik hou mijn focus op de televisie die het bloedbad uitzendt. Als eerste wordt de jongen uit District 9 vermoord door het meisje uit District 2- Clove heet ze volgens mij. Daarna steekt Glimmer Belcourt het kleine hulpeloze meisje uit District 10 meerdere keren. En dan zie ik mijn dood, ik had niet gedacht dat ik de derde zou zijn die dood ging, ik had ook niet voor wapens moeten gaan. Mijn focus ligt op het knappe roodharige meisje uit district 9 die met haar werpmessen de jongen uit District 4 vermoord. Net als Cato Hadley op haar afstormt komt er iemand binnen. Een bekend gezicht, een persoon die ik vertrouw. Het is Wiress Cable de winnaar van de zesenveertigste Hongerspelen.

'WIRESS!' roep ik terwijl ik wil opstaan maar Maria vertelt me dat ik moet blijven liggen. Mijn morfling infuus is er nu uit. Maria voert een enorme preek en spuit het morfling infuus weer in mijn bovenarm. 'Maar hallo Wiress, ik ben zo blij dat je er bent, waarom ben je hier eigenlijk?'
'Ik wou weten hoe met met mijn leerling ging,' lacht Wiress. 'Hey jouw lijk is op tv!'

Wiress wijst naar de televisie met een close up van mijn lijk. Ik barst in lachen uit maar de close up wordt verbroken door Ceasar Flickerman en Claudius Templesmith die een gesprekje voeren over de dode tributen. 'Nou Ceasar, er zijn elf dood in twintig minuten… kun jij ze allemaal opnoemen?' zegt Claudius Templesmith met zijn irritante capitoolaccent. 'Nou Claudius,' zegt Ceasar Flickerman terwijl hij met zijn blauwe haar speelt wat ik zo irritant aan hem vindt 'Volgens mij zijn we alle tributen uit 6, 7 en 9 al kwijt, zo jammer ik had wel meer willen zien van de tributen uit 7.'

Ik heb zo een zin om Ceasar en Claudius uit te schelden. Zij weten niet hoe het is om in de districten te leven, vooral niet in District 3! We hebben misschien wel een voedselvoorraad in tegenstelling tot 10, 11 en 12 maar we zijn heel arm en hebben een arme levensstijl.

De spelen wordt op televisie verkort omdat er niemand tijd heeft om achttien dagen lang naar mensen die proberen te overleven te kijken. Na een paar uur komt de dood van Chase wat ik helemaal niet kan zien. Ik kan er helemaal niet tegen als ik iemand waar om ik geef zie sterven. Clove, Cato en de jongen van district 1 kijken teleurgesteld als ze hun opgeblazen eten zien en daarom breekt Cato uit boosheid Chase zijn nek. Tranen vallen uit mijn ogen. Wiress ziet dat ik verdrietig ben dus ze houdt mijn hand stevig vast. Wiress begrijpt me en ze is de enige die er voor me is. Ja mijn familie geeft ook wel om me maar niet zo veel als Wiress. Na de dood van het meisje uit District 5 wordt het donker en verslinden enge mutilanten haar dode lichaam. Hey, ik herken er een, die rode lijkt op mij!

'Wiress, die lijkt op mij…' ik wijs naar de mutilant die ik op mij vind lijken.
'Ik weet het, dat heeft het Capitool expres gedaan, ze hebben mutilanten gemaakt van alle dode tributen' zegt ze.

Maria kijkt met grote ogen naar het scherm. 'Oeioeioei, dit vind ik veel te eng hoor!'
'Ach ja het is niet echt hoor,' troost ik.

De laatste dode is Cato uit District 2, nou eigenlijk het meisje uit District 5 aangezien Cato nog steeds leeft. De winnaars van de vierenzeventigste Hongerspelen zijn bekend: Katniss Everdeen en Peeta Mellark uit District 12.

'Dus de twee uit District 12 zijn de winnaars, dat is wel wat anders. Is hun zegetoer trouwens al geweest?' vraag ik uit nieuwsgierigheid.

'Ja, twee dagen geleden waren ze in District 1, de inwoners van District 3 waren heel boos dat jij en Chase dood waren dat was ook met District 8 en 4 met hun tributen.

Het is goed om te horen dat mensen toch een beetje compassie tonen voor hun dode tributen, dat heb ik nooit geweten. Bij 3 en 8 snap ik het misschien een beetje maar van 4: Het beroepsdistrict waar ze hun eigen kinderen trainen om aan de Hongerspelen mee te doen had ik het echt niet verwacht. Is dit het begin van een nieuwe opstand?