"Nog twee toverketels graag, broertje!" riep George hem toe. Ron pakte vermoeid nog twee toverketel dozen en liep ermee naar de winkelruimte. Hij zette de dozen op de toch al overvolle toonbank en zag tegelijkertijd een bos krullen de deur binnenstappen. De winkel was al gesloten en buiten was het donker, dus kon het geen klant zijn. Het was Hermelien, die kwam helpen de winkel te herinrichten. Ze werd gevolgd door Harry, Leo Jordaan en Ginny.

"Ah, iedereen is zijn stem verloren, zo te horen!" klonk het van achter een paar dozen, George kwam tevoorschijn.

"Zo", hij wreef in zijn handen, "nu gaan we beginnen. Harry, Leo, zouden jullie deze dozen naar boven willen brengen –"

"OK"

"- Ginny, zou jij de rekken ene plaatsje willen geven –"

"OK, maar waar en hoe?"

"- Volgens dit papier."

"Kuch, kuch." klonk het, "zal ik Ginny dan maar helpen?" vroeg Hermelien met opgetrokken wenkbrauwen.

"Top idee, Hermelien! Ik was je al bijna vergeten", antwoordde George onbezorgd.

"Steek die handen maar uit jullie mouwen!" riep George nog geen seconde later door de winkel. Maar een paar seconden later keek hij wel zoekend door de etalage de straat op, ook al was het duidelijk dat daar niemand liep."

"Verwacht je nog iemand?" vroeg Ron zijn oudere broer (en zakenpartner).

Er klonk gestommel op de trap van de dozen die door Harry en Leo naar boven werden gebracht. Toverstokken werden getrokken door Ginny en Hermelien en Ron liep richting de kelderdeur om extra voorraad te gaan halen. Toen klonk de bel boven de deur 'klingelingeling'. Iedereen keek verbaasd naar de nieuwkomer. Maar daar was George niet bij gerekend. "Ow, hallo. Sorry dat ik wat later ben", zei Angelique tegen onze muisstille vrienden. "Is niet erg hoor!" riep George joviaal terug terwijl hij precies (zo leek het) een paar vliegen weg jaagde.

"Kom jij ook helpen?" vroeg Hermelien vriendelijk, maar verbaasd.

"Ja, natuurlijk komt Angelique helpen. Ze is mijn lief. Of had ik dat nog niet verteld?!" dat laatste zei hij vooral omdat iedereen (buiten Angelique, zei keek verlegen, en George) ineens mega verbijsterd keek.

"Nou, daar heb je ons inderdaad niks over gezegd", merkte Ginny droogjes op.

"Het zit hier nu wel vol met tortelduifjes!" klaagde Leo.

"Dat is niet waar, ik niet!" reageerde Ron.

"Ronald Virus Wemel, ik denk dat je dat nog even moet herzien" zei George, Hermeliens stem nadoen.

"Bedankt", zei (de echte) Hermelien smalend.

"Sorry", klonk het nu kleintjes van bij Ron en hij gaf haar een kus.

"Wie zijn nu de tortelduifjes!" riep de rest, terwijl ze met moeite hun lach inhielden.

Na een uur of anderhalf kwamen ze weer samen in de winkelruimte beneden. Iedereen had een mok warme chocolademelk vast, die mevrouw Wemel had meegegeven.

"Het is wel een verrassing dat jullie elkaar nu pas gevonden hebben", zei Leo voor alweer de honderdste keer.

"Ach, er bestaat ook geluk op deze wereld!" zei Angelique, het zinnetje citerend waarmee Leo haar telkens probeerde te overtuigen om met hem op date te gaan, waar ze telkens nee tegen had gezegd.

"Ze leken wel niet echt zo blij"

"Ach, ik ken hen, ze draaien wel bij", zwaaide George de zorgen even weg. "Drink je nog even een borrel mee?"

Angelique stemde in en volgde George naar zijn appartement boven de winkel.