Πάντα πίστευα ότι η θεωρία του πολυσύμπαντος, δηλαδή ένα σύμπαν που δεν αποτελείται από μια μόνο διάσταση, αλλά από περισσότερες, είναι ένα σενάριο που βλέπουμε μόνο στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Πώς είναι μια απλή φιλοσοφική θεωρία και δεν μπορεί να αποδειχτεί επιστημονικά.* Μπορεί να το θεωρούν οι επιστήμονες πιθανό σενάριο, αλλά είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομα: Θεωρία. Δηλαδή υπάρχει και η πιθανότητα να έχεις κάνει λάθος.
Αρκετά όμως με τα επιστημονικά. Δεν έχω αρκετές γνώσεις Φυσικής ούτως ή άλλως. Ας δούμε καλύτερα τι συνέβη εκείνη τη νύχτα. Πριν γίνει ο,τι έγινε. Την νύχτα που έπαψα να αμφισβητώ την ύπαρξη παράλληλων κόσμων.
Μια ψύχρα με χτυπούσε στο πρόσωπο. Είχα την αίσθηση ότι βρισκόμουν στο κενό και πως ήταν κι άλλος μαζί μου στον ίδιο χώρο. Δεν τον έβλεπα όμως, ούτε τον άκουγα. Αισθανόμουν μόνο την παρουσία του. Μπροστά μου απλωνόταν ένας γκρίζος θόλος, σαν αυτούς στις αίθουσες πλανηταρίων. Δεν υπήρχε έδαφος, όμως ένιωθα πως το σώμα μου ξάπλωνε κάπου μαλακά σαν σε μαξιλάρι. Και το σπουδαιότερο; Ο θόλος δεν ήταν γυμνός. Τον στόλιζαν χιλιάδες ή και εκατομμύρια μπάλες διαφόρων μεγεθών. Άλλες ήταν τεράστιες. Άλλες πάλι λίγο μικρότερες. Και κάποιες άλλες μικροσκοπικές σαν μυρμήγκια. Έβλεπες μέσα στις μπάλες θολές εικόνες που θύμιζαν το διάστημα και τους πλανήτες. Δεν άκουγες τίποτα. Μια εκκωφαντική σιωπή απλωνόταν στον χώρο αυτόν. Η ανάσα μου ήταν σαν βρυχηθμός, και ο χτύπος της καρδιάς μου ακουγόταν έντονα. Τόσο ήσυχα ήταν...
Φυσικά δεν παρέλειψα να αναρωτηθώ που βρίσκομαι και τι είναι αυτό το μέρος. Δεν ήξερα κιόλας αν ήμουν ξύπνια ή αν κοιμόμουν. Γιατί ο τόπος αυτός φάνταζε σίγουρα ουτοπικός. Σαν σκηνή από πίνακα του Σαλβαδόρ Νταλί. Δεν υπήρχε περίπτωση να ήμουν ξύπνια. Κι όμως... Ένιωθα πως όλος αυτός ο χώρος είναι αληθινός.
Τότε εμφανίστηκε μπροστά μου ένα ανθρωποειδές πλάσμα. Για την ακρίβεια έμοιαζε καταπληκτικά με άνθρωπο. Είχε γυναικεία μορφή. Τα μαλλιά της κυματιστά με ανοιχτό καστανό χρώμα. Φορούσε μακρύ άσπρο χιτώνα κι έτσι έμοιαζε με κατοίκους της Αρχαίας Ελλάδας. Αιωρούνταν στον αέρα. Ήταν πολύ φωτεινή σαν άγγελος, αν και δεν φορούσε φωτοστέφανο. Με κοιτούσε σοβαρά αλλά ταυτόχρονα με τρυφερότητα. Ένιωσα ένα ελαφρύ δέος όταν την αντίκρισα.
«Μαρίνα...» είπε με βαριά φωνή. Δεν απάντησα.
«Ξέρεις ποια είμαι;»
Κούνησα αρνητικά το κεφάλι μου.
«Είμαι η Νυξ»
«Η Νύχτα; Από την μυθολογία μας;»
«Ακριβώς...»
«Εμένα πώς ξέρεις πώς με λένε;»
«Από την αδερφή σου την Ελένη σε ξέρω. Θυμάσαι μήπως πριν δύο χρόνια όταν σού έδειξε έναν μπλε μαρκαδόρο που πήρε ως δώρο για τα Χριστούγεννα; Που σού είπε ότι είναι μαγικός και δεν την πίστεψες;»
«Φυσικά και το θυμάμαι. Είναι δυνατόν να ξεχαστεί;»
«Εγώ της τον έστειλα. Όταν έλεγε πως θα στείλει "το πνεύμα" να το φτιάξει ή να επιδιορθώσει κάποια πράγματα, σε εμένα αναφερόταν.»
Θυμήθηκε όλα όσα έγιναν πριν δύο χρόνια, όταν ταξίδεψα στον χρόνο κι έγινα για λίγο καιρό μέλος της Ιαπωνικής αστυνομίας. Φυσικά θυμήθηκα και τα λόγια της Ελένης όταν είπε ότι θα στείλει στο πνεύμα τον μαρκαδόρο, να τον επιδιορθώσει όπως πολύ σωστά είπε η Νυξ. Για κάποιον λόγο όμως την είχα στο μυαλό μου ως αρσενικό.
«Η Ελένη έλεγε πνεύμα και νόμιζα ότι αναφερόταν σε άντρα,» γέλασα αμήχανα.
«Τέλος πάντων...» Η θεά φάνηκε να ενοχλείται που μπέρδεψα το φύλο της.
«Μιας και το έφερε η κουβέντα, θεά Νυξ, πες μου. Τι μέρος είναι αυτό και γιατί βρίσκομαι εδώ;»
Με πλησίασε χωρίς να πατήσει το ελαφρύ δάπεδο όπου και καθόμουν.
«Φαντάζομαι ξέρεις την μυθολογία της χώρας σου. Εφόσον ξέρεις εμένα, θα ξέρεις και τα πολύ βασικά.»
«Εννοείται! Στην αρχή του κόσμου υπήρχε το Χάος το οποίο Χάος είναι ο πατέρας σου. Η Γαία, ο Έρεβος και ο Τάρταρος είναι τα αδέλφια σου, ενώ ο Έρεβος είναι ταυτόχρονα και πατέρας των παιδιών σου, δηλαδή ο Αιθέρας, η Ημέρα, ο Ύπνος, ο Θάνατος και ο Χάροντας.»
«Τίποτα άλλο θυμάσαι;» ρώτησε.
«Εε... Ξέρω μόνο τα οικογενειακά σας.» γέλασα. Αν και δεν θα'πρεπε, εφόσον ήμουν μπροστά σε θεά.
«Λοιπόν, δε θα μπω σε λεπτομέρειες. Αυτό ήθελα μόνο να ρωτήσω.»
«Όπως ήδη ξέρεις, από τον πατέρα μου δημιουργήθηκε ο κόσμος. Κι όταν λέω κόσμο, δεν εννοώ μόνο τον πλανήτη Γη, αλλά το σύμπαν σε όλο του το μεγαλείο. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι το σύμπαν είναι ένα, ενώ στην πραγματικότητα τα σύμπαντα είναι δισεκατομμύρια. Οι μπάλες που βλέπεις να αιωρούνται σε αυτό τον χώρο, είναι απομεινάρια από τότε που το Χάος έφτιαχνε τον κόσμο. Η καθεμία μπάλα είναι μια διαφορετική εκδοχή του σύμπαντος. Και αφού υπάρχουν πολλά σύμπαντα, λέγεται Πολυσύμπαν.
»Δεν εννοώ όμως πως υπάρχει αυθεντικό σύμπαν. Αυτό που νομίζουν οι κοινοί θνητοί ως "αυθεντικό σύμπαν" στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Απλώς νιώθουν οικειότητα με αυτόν τον κόσμο και δεν μπορούν να φανταστούν άλλον. Ο ήλιος, τα αστέρια, οι πλανήτες του ηλιακού σας συστήματος, η Γη, όλα αυτά σας κάνουν να νιώθετε οικειότητα. Γιατί σε εκείνον τον κόσμο μεγαλώσατε, και εκείνον ξέρετε μονάχα. Και δεν έχει σημασία σε ποιο σύμπαν, δηλαδή τις "μπάλες" βρίσκεσαι. Και οι κάτοικοι των υπολοίπων συμπάντων έτσι νιώθουν για τον δικό τους κόσμο.»
«Άρα λοιπόν, αυτές οι μπάλες είναι διαφορετικά σύμπαντα;» διέκοψα άθελά μου.
«Έτσι ακριβώς. Μην διακόπτεις όμως.» είπε ήρεμα η θεά.
«Ο μαρκαδόρος που λες, είναι δικό μου κατασκεύασμα. Κι η αλήθεια είναι πως δεν τον έκανα δώρο στην αδελφή σου. Απλώς έτυχε να πέσει στην Γη, —διότι είμαι απρόσεκτη— και επειδή ήταν Πρωτοχρονιά, φάνηκε σαν να τής το έδωσε για δώρο ο Άγιος Βασίλης. Θυμήθηκα λοιπόν πως δεν τον τελειοποίησα κι έτσι φοβήθηκα μήπως πέσει σε λάθος χέρια. Όταν όμως έφτασα στην Γη, η ζημιά είχε ήδη γίνει. Το έπαιξε η Ελένη κανά δυο φορές και είδε πως της άρεσε. Τελικά, της τον χάρισα αναγκαστικά. Εφόσον ήταν καλό κορίτσι όλη την χρονιά, σκέφτηκα πως το άξιζε.
»Καταλαβαίνεις όμως πως δεν γίνεται ένας θνητός να βλέπει το υπερφυσικό για παιχνίδι. Ούτε μπορεί να ελέγξει τον κόσμο μόνος του. Εγώ αρχικά τον μαρκαδόρο τον έφτιαξα για να με βολεύει στην δουλειά μου. Εκτός από την νύχτα, ρυθμίζω και τον χρόνο, δηλαδή παρελθόν, παρόν και μέλλον. Δεν υπάρχει χρόνος στην πραγματικότητα. Ο χρόνος είναι κάτι που έφτιαξαν οι άνθρωποι να γνωρίζουν πότε πρέπει να κάνουν τις δουλειές και τις υποχρεώσεις τους. Αυτά που εσείς θεωρείτε παρελθόν, παρόν και μέλλον, συμβαίνουν ταυτόχρονα αλλά στα υπόλοιπα σύμπαντα.
»Για παράδειγμα ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος που σημάδεψε την ανθρωπότητα. Μπορεί στο δικό σας σύμπαν να μην συμβαίνει πια, όμως ταξίδεψε σ'ενα άλλο. Μέσα στα εκατομμύρια σύμπαντα που υπάρχουν. Αυτή την στιγμή που μιλάμε, εξελίσσεται σε κάποιον από αυτούς τους κόσμους. Ακόμα, σ'ενα άλλο σύμπαν, μπορεί να μην υπάρχουν οι άνθρωποι ως είδος, κι έτσι να μην συμβούν τίποτα απ'ολα αυτά τα καταστροφικά γεγονότα, ούτε να υπάρξουν πολιτισμοί. Τίποτα. Κανένα σημάδι ύπαρξης των θνητών. Όσο για το ταξίδι στον χρόνο, μπορεί να γίνει επικίνδυνο για έναν θνητό καθώς ταξιδεύει με μια ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός. Δηλαδή γύρω στα τριακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα, και το ανθρώπινο σώμα δεν μπορεί να επιβιώσει σε μια τέτοια ταχύτητα. Αυτό όμως, Μαρίνα δεν σημαίνει πως πέθανες. Ούτε εσύ, ούτε η αδελφή σου. Απλώς εγώ με την πατάτα που έκανα, χρειάστηκε να κατεβάσω την ταχύτητα.»
«Και τι κάνω εγώ εδώ;»
«Αυτή την στιγμή κοιμάσαι. Το υλικό σου σώμα και ο εγκέφαλός σου κοιμούνται, αλλά το αστρικό σου σώμα ταξίδεψε έξω από το σύμπαν στο οποίο κατοικείς. Ακριβώς δεν ονειρεύεσαι, αλλά ούτε και είσαι ξύπνια. Βρίσκεσαι σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Γι'αυτό μπορείς και βλέπεις τα υπόλοιπα σύμπαντα, κάτι που λίγοι καταφέρνουν. Τα σύμπαντα με λίγα λόγια, είναι ο κόσμος των ονείρων. Εδώ έρχονται οι ψυχές όταν κοιμούνται κι όταν παθαίνουν. Απλώς δεν βλέπουν τις μπάλες, δηλαδή το σχήμα τους. Ένας θνητός δεν μπορεί προφανώς να δει τα σύμπαντα με γυμνό μάτι, αλλά με τα μάτια της ψυχής του. Πρέπει όλα του τα όργανα να τεθούν σε λειτουργία αστρικής προβολής.» εξήγησε.
«Το ίδιο ισχύει και για σένα. Τους κόσμους αυτούς δεν τους βλέπεις με τα μάτια σου αλλά με την καρδιά σου.» χαμογέλασε.
«Και ποιο είναι το συμπέρασμα απ'όλο αυτό;»
«Το ότι η περιπέτεια που έζησες πριν δύο χρόνια στον δικό σου κόσμο δεν είναι παρά κομμάτι των δισεκατομμυρίων συμπάντων. Άκουσε να δεις. Τα γεγονότα με το θανατηφόρο αυτό τετράδιο υπάρχουν σε κάθε σύμπαν. Απλώς σε καθένα από αυτά, υπάρχουν μικρές εώς και μεγάλες διαφορές. Από την συμπεριφορά των μετοχών μέχρι και την εξέλιξη της υπόθεσης. Κατάλαβες τώρα;»
Δεν σχολίασα τίποτα απ'όσα μού είπε. Εμεινα να κοιτάζω με δέος και θαυμασμό αυτόν τον τόσο ουτοπικό τόπο. Πράγματα που ούτε εγώ πίστευα πως υπάρχουν, και που μού δώθηκε τελικά η ευκαιρία να τα δω. Όχι μόνο οι παράλληλοι αυτοί κόσμοι, αλλά και η θεά Νυξ. Που μέχρι τώρα την είχα για φάντασμα.
Τι να πρωτοσχολιάσεις από αυτόν τον τόπο; Τις μπάλες και τους παράξενους χρωματισμούς τους; Το ότι δεν υπάρχει χρόνος; Το ότι στα υπόλοιπα σύμπαντα υπάρχει κάτι τελείως διαφορετικό; Κι αν όντως υπάρχει κάτι διαφορετικό, τότε δηλαδή... Ύπάρχει ένας άλλος Λάιτ; Ένας άλλος Ελ; Ένας άλλος Μάτσουντα; Μια διαφορετική εκδοχή τους δηλαδή; Κι εγώ άραγε τι βερσιόν έχω στα άλλα σύμπαντα; Μπορεί να μην υπάρχω καν. Να μην υπήρξα ποτέ σε αυτόν τον κόσμο.
«Κορίτσι μου, σε βλέπω λίγο ανήσυχο. Έχεις μήπως τρομάξει απ'όλη αυτή την κατάσταση;» ρώτησε η θεά.
«Όχι δεν είμαι ανήσυχη. Απλά... Το βιώνω πρώτη φορά και μου φαίνεται... Περίεργο. Ότι δηλαδή δεν υπάρχει αυθεντικό σύμπαν, κι ότι όλη η ύλη του κόσμου μας είναι απλώς κομμάτια των δισεκατομμυρίων συμπάντων. Δηλαδή τι υπάρχει ας πούμε στα άλλα σύμπαντα; Τώρα μού κίνησες την περιέργεια.»
«Το καταλαβαίνω... Είναι πρώτο βίωμα και το καταλαβαίνω για έναν κοινό θνητό. Δυστυχώς όμως δεν μπορώ να σου πω τι υπάρχει στα υπόλοιπα σύμπαντα, καθώς ούτε εγώ μπορώ να ξέρω με σιγουριά. Μπορεί να είμαι θεά αλλά γνωρίζω πολύ λίγα για την δημιουργία του πατέρα μου. Είναι κι αυτός μεγάλος πια, τον έχουν πεθάνει τα γηρατειά. Τα αδέλφια μου με έβαλαν να τον φροντίζω.»
«Αλήθεια, πόσο χρονών είναι αν επιτρέπεται;»
«Ξέρεις πόσο χρονών είναι το σύμπαν;»
Της έδειξα με νεύμα ότι δεν ξέρω.
«13,7 δισεκατομμύρια έτη. Ο πατέρας μου είναι λίγο μεγαλύτερος από το σύμπαν. Εχει δηλαδή την διπλάσια ηλικία. Κάνει διάφορα πράγματα τώρα που είναι στο κρεβάτι. Μια κοιμάται, μια ξυπνάει, μια με λέει Λεωνίδα, μια με λέει Επαμεινώνδα... Καμιά φορά με λέει και Πάτροκλο. Ο καημένος νομίζει πως ζούμε ακόμα στην Αρχαία Ελλάδα.»
Καμιά άνοια θα'χει πάθει, κανένα Αλτσχάιμερ.Σκέφτηκα. «Μάλιστα. Να τον χαίρεσαι.»
«Σε ευχαριστώ πολύ. Κάνω ο,τι μπορώ να τον φροντίσω. Τέλος πάντων... Αυτά συμβαίνουν με τους υπερήλικες. Τον έχω εδώ σε αυτόν τον χώρο, αφού δεν έχω που αλλού να τον πάω.»
«Τι εννοείς;»
«Α, ξέχασα να στο πω. Ο χώρος με τα πολυσύμπαντα είναι πια σπίτι μας. Εδώ κατοικώ με τον πατέρα μου. Θεοί είμαστε, ζούμε εκατοντάδες χρόνια. Ε, πια βαρεθήκαμε την ζωή μας.»
Για λίγο έπεσε σιωπή ανάμεσά μας.
«Οπότε με λίγα λόγια... Ο Ελ, ο Λάιτ, η Μίσα και όλοι που γνώρισα ανήκουν στον δικό μου κόσμο; Κι αν ναι, κατά πόσο ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα;»
«Για εξήγησέ το λίγο καλύτερα.» μου ζήτησε.
«Είπες ότι σε κάθε σύμπαν αλλάζει ο χαρακτήρας των ανθρώπων, ακόμα και τα συμβάντα. Υπάρχει περίπτωση να υπάρχει άλλη εκδοχή του χαρακτήρα μου, της αδελφής μου, των γονιών μου ή των ανθρώπων που γνώρισα στην υπόθεση; Κι αν ναι, είναι ο αληθινός μας εαυτός;»
«Δεν υπάρχει αληθινό και ψεύτικο στα σύμπαντα. Οι κάτοικοι ενός σύμπαντος μπορεί να νομίζουν πως ένας άνθρωπος έχει τάδε χαρακτήρα, και να'ναι αυτός ο αληθινός του εαυτός. Αυτός ο κανόνας ισχύει για κάθε σύμπαν. Θέλω να πω, δεν έχει σημασία πώς σε βλέπουν οι άνθρωποι γύρω σου. Σημασία έχει πως μέσα στα δισεκατομμύρια σύμπαντα, υπάρχει μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού σου την οποία εσύ δεν ξέρεις, κι ούτε πρόκειται να μάθεις ποτέ.
»Όσον αφορά εσένα τώρα και την υπόθεση Κίρα, ναι υπάρχουν πολλές εκδοχές του εαυτού σου, και των κοντινών σου ανθρώπων. Θα σού έδειχνα πώς είναι ο χαρακτήρας σου στα άλλα σύμπαντα, αλλά θα δημιουργηθεί χρονικό παράδοξο.»
«Δηλαδή;»
«Θα μπλεχτούν τα σύμπαντα μεταξύ τους, θα ξεχαστούν συμβάντα, θα προστεθούν συμβάντα, θα μπερδευτείς κι εσύ η ίδια. Μπορεί ακόμα και να εξαφανιστείς. Θα γίνει δηλαδή ένας μικρός χαμούλης όσον αφορά την δική σου ύπαρξη. Γι'αυτό και όταν έρχονται εδώ οι άνθρωποι που κάνουν αστρική προβολή ποτέ δεν τους δείχνω πώς είναι στις άλλες διαστάσεις.»
Την άκουγα πια με πολύ προσοχή. Ούτε μάθημα στο σχολείο να ήταν τα παράλληλα σύμπαντα. Αν και η αλήθεια είναι, είχα μια μικρή περιέργεια να μάθω κατά πόσο είμαι διαφορετική στα υπόλοιπα σύμπαντα.
«Μπορώ να δω τουλάχιστον πώς είναι οι μέτοχοι της υπόθεσης;»
«Φυσικά! Να συντομεύουμε όμως λίγο, γιατί έχει ήδη περάσει η ώρα και πρέπει να ξυπνήσεις. Η ώρα είναι οκτώ το πρωί.»
«Μα είναι Σάββατο! Και μόνο δέκα λεπτά βρίσκομαι εδώ.»
«Εδώ είναι Σάββατο, στον κόσμο των θεών. Μην μπερδεύεσαι. Μην ξεχνάς πως δεν υπάρχει χρόνος. Μπορεί εδώ να έχουν περάσει δέκα λεπτά, αλλά στην Γη έχουν περάσει δέκα ώρες, και επίσης είναι Παρασκευή. Αλλά ακόμα κι αν δεν είχες σχολείο δεν θα μπορούσες να μείνεις παραπάνω, γιατί το αστρικό σου σώμα δεν θα μπορούσε να επιστρέψει στο υλικό, κι έτσι θα έπεφτες σε κώμα.»
«Καλά, μωρέ... Απουσία να μην πάρω. Τι κώματα και λεπτομέρειες; Εξάλλου τι έχουμε να χάσουμε; Θεά είσαι, ο,τι θες κάνεις. Άμα θες βάζεις σούπερ βενζίνη και τρέχεις με οχτακόσια χιλιόμετρα την ώρα!»
«Θα προσπαθήσω, κορίτσι μου»
Κι έτσι με πήρε από το χέρι και με βοήθησε να σταθώ στο κενό χωρίς να πέσω. Οι φωτεινές μπάλες φάνταζαν τώρα πιο τεράστιες από πριν. Φαίνονταν λες και άλλαζε το σχήμα τους, αλλά όπως μού εξήγησε, συμβαίνει συχνά όταν κάποιος πάει να μπει σ'ενα από τα σύμπαντα. Δεν αλλάζει τίποτα. Απλώς είναι τέτοια η αίσθηση.
Μια τεράστια φωτεινή μπάλα έκανε την θεαματική της εμφάνιση. Έβλεπες μέσα τους πλανήτες και τα άστρα. Κι όμως δεν ήταν το δικό μου σύμπαν. Η Νυξ μού εξήγησε πως θα με πάρει αγκαλιά, γιατί θα ταξιδέψουμε με την ταχύτητα του φωτός, οπότε αν μού έδινε λίγη από την θεϊκή της δύναμη θα καταφέρω να επιβιώσω.
Με πήρε λοιπόν στην αγκαλιά της και κρατήθηκα σφιχτά, ενώ έβλεπα με το δεξί της χέρι να ανοίγει μια τρύπα στην μπάλα μ'ενα εκτυφλωτικό φως. Έκλεισα σφιχτά τα μάτια μου κι ένιωσα την θεϊκή της δύναμη να περνάει μέσα από το δέρμα μου. Ήταν η στιγμή που θα έβλεπα πώς είναι πραγματικά ο κόσμος, και ποια εξωγήινη ύλη υπάρχει στις υπόλοιπες παράλληλες διαστάσεις.
*Η θεωρία του πολυσύμπαντος διατυπώθηκε για πρώτη φορά την δεκαετία του '50 από τον Αμερικανό φυσικό Χιου Έβερετ. Βασίζεται σε πολύ γερά μαθηματικά θεμέλια, γι'αυτό και είναι δύσκολο να αποδειχτεί. Ωστόσο μέχρι και σήμερα αποτελεί καινούργια ιδέα για την επιστημονική κοινότητα.