Τελικά, αποφασίσαμε να φύγουμε μόλις τελείωναν οι εξετάσεις. Κι ας είχαμε κατάληψη εκείνη την μέρα. Σίγουρα οι καθηγητές θα έπαιρναν το πάνω χέρι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Φαντάσου όμως να έκαναν έλεγχο οι υπεύθυνοι του υπουργείου παιδείας. Θα του 'λεγαν του διευθυντή μας: «παραιτήσου, Παπαγεωργίου!». Να τα ακούσει κι αυτό το ψώνιο! Ακούς εκεί: «θα πειθαρχήσω τους μαθητές μου όπως θεωρώ πρέπον!» Μεγάλη ιδέα έχει για τον εαυτό του!

Η μέρα που αποφασίστηκε για την άφιξή μας στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου ήταν στις 18 Ιουνίου, καθώς την προηγούμενη μέρα είχαμε πάρει τους βαθμούς του τριμήνου. Εγώ ως συνήθως πήρα 15 μισό, κι η Ελένη 19 ως 20. Αυτούς τους βαθμούς έχεις όταν η μάνα σου είναι φιλόλογος κι ο πατέρας σου δουλεύει σε τράπεζα.

«Πριν φτάσουμε, θα ήθελα να σας δείξω κάτι» είπε η Νυξ όση ώρα ήμασταν μέσα στην χοάνη του μαρκαδόρου.

«Θα μας χρησιμεύσει πουθενά αυτή η πληροφορία;» ρώτησε η Ελένη. Την σκούντηξα ελαφρά ώστε να μην νομίζει η θεά ότι της δείχνει ασέβεια.

«Όπως το πάρει κανείς. Μιας και ήδη ξέρετε τον κόσμο των πολυσυμπάντων, θα ήθελα να σας δείξω μια ακόμα πληροφορία του πώς γεννιούνται τα παιδιά»

«Είναι δυνατόν να μην ξέρουμε, Νυξ; Εδώ υπάρχει κοτζάμ μάθημα βιολογίας στο σχολείο!» είπα.

«Δεν διαφωνώ. Τα πάντα στην φύση αναπαράγονται για την δημιουργία απογόνων. Τι γίνεται όμως πριν την σύλληψη;»

Πέρασαν δεν πέρασαν δέκα λεπτά, και τελικά φτάσαμε σε ένα... Πύρινο τοπίο. Για την ακρίβεια φαινόταν λες και βρισκόμασταν στο εσωτερικό μιας φλόγας. Ήταν κατακόκκινο που έβγαζε που και που μικρές φλογίτσες. Δεν νιώθαμε όμως κάψιμο ή ζέστη. Μπορούσαμε να το αγγίξουμε, ακόμα και να περπατήσουμε στις εστίες, υπό την προστασία της δύναμης της Νυξ. Θαρρείς και περπατούσαμε πάνω σε εκατομμύρια μεταξένιους καναπέδες μες την κόλαση. Μόνο που το μέρος αυτό δεν ήταν η κόλαση, μα το εσωτερικό ενός άστρου, και συγκεκριμένα του ηλίου μας όπως είπε η Νυξ.

Η Ελένη άγγιξε από περιέργεια ένα από τα πύρινα τοίχη, που την έλουζαν με το φως τους, και το κομμάτι απ'όπου μπήκε το χέρι της, έπεσε δίχως να της αφήσει ούτε ένα σημάδι εγκαύματος. Σύντομα όμως, το κενό έκλεισε μόνο του σαν πληγή κάποιου μυθικού πλάσματος, και το κομμάτι που'χε πέσει μετατράπηκε σε βρέφος. Ένα ξανθό βρέφος με φτερά στην πλάτη του. Εγώ κι η Ελένη το κοιτάξαμε όπως βλέπουμε ένα συνηθισμένο μωρό, αφού όλα τα μωρά γλυκούλια είναι. Έκανα να το πάρω αγκαλίτσα αλλά με πρόλαβε ένας... Άγγελος που το πήρε στην δική του αγκαλιά να το ντύσει, μιας και ήταν γυμνό. Ύστερα απογειώθηκαν και οι δύο. Πιο πέρα πρόσεξα έναν άλλον άγγελο που τράβηξε ένα κομμάτι φλόγας και συνέβη η ίδια ακριβώς διαδικασία που είδαμε προηγουμένως: Η φλόγα μετατράπηκε σε αγγελάκι.

Φτάσαμε τελικά στην χώρα τους. Μέχρι τώρα φανταζόμουν μια πύρινη πόλη με ανθρωπάκια ντυμένα στα άσπρα, φτερά στην πλάτη και με σπίτια χτισμένα στην καρδιά του ήλιου. Καμία σχέση τελικά. Όπως μάς εξήγησε η Νυξ, οι άγγελοι δεν έχουν την ανάγκη για προσωπικό χώρο όπως οι άνθρωποι, γι'αυτό και δεν κατοικούν κάπου συγκεκριμένα. Η μόνη τους δουλειά είναι είτε να κάνουν παρέα στις ψυχές που πεθαίνουν μέχρι να μετενσαρκωθούν σε κάποια από τα παράλληλα σύμπαντα, είτε να φέρνουν στον κόσμο μωρά αγγελάκια πριν γίνουν άνθρωποι. Την ρωτήσαμε τι εννοούσε. Και τότε ήταν που μάς έδειξε μια ιδιαίτερη λεπτομέρεια: Τα αγγελάκια δεν έχουν ονόματα, αλλά αριθμούς. Σε όλα τούς είχαν κρεμάσει ένα κολιέ που το σχέδιο των χαντρών σχημάτιζε έναν αριθμό, κι έτσι οι άγγελοι τα ξεχώριζαν μεταξύ τους. Είπε επίσης ότι κάθε λεπτό γεννιούνται από τα άστρα περίπου διακόσια μωρά, όχι μόνο απ'τον ήλιο αλλά απ'ολα τα άστρα του σύμπαντος, οπότε και οι άγγελοι πρέπει να είναι συνέχεια σε εγρήγορση μέχρι να μεταφερθούν στην Γη, σε κάποιο μαιευτήριο κάπου στον κόσμο.

Κάποια στιγμή πήρε το μάτι μου ένα καστανό μωράκι να... Παίζει ποδόσφαιρο μ'ενα άλλο μωρό. Το άλλο μωρό ήταν ο τερματοφύλακας. Τού ξέφυγε η μπάλα. «Γκοοολ! Το πλήθος ζητωκραυγάζει για την Αεκάρα! Ολέ!» Τόσο εγώ όσο κι η Ελένη απορήσαμε για το θέαμα.

«Καλά, αυτά δεν θα'πρεπε να είναι ακόμα στην κούνια τους; Μού φαίνονται τουλάχιστον έξι μηνών» είπα.

«Κι όχι μόνο αυτό, αλλά περπατάνε και τρέχουν» συμπλήρωσε η Ελένη.

«Όταν οι άνθρωποι γεννιούνται στα αστέρια αποκτούν γρήγορα τις ικανότητές τους μέχρι να τις ανακτήσουν στην Γη, με πιο αργό ρυθμό. Είναι χαρακτηριστικό μόνο των αγγέλων, βλέπετε» εξήγησε η θεά.

«Επιπλέον, πολύ συχνά όταν ακόμα είναι άγγελοι, φαίνονται οι επαγγελματικές τους κλίσεις, καθώς και τι θα γίνουν τελικά. Συνεπώς, τα συγκεκριμένα μωρά θα γίνουν παίκτες της ΑΕΚ»

Προχωρήσαμε λίγο ακόμα παρατηρώντας τον αστρικό παιδικό σταθμό που δημιουργούνταν κάθε λεπτό. Γυμνά βρέφη να κάνουν τα πρώτα και τελευταία τους βήματα στον ουρανό, έως ότου να βγουν από κάποια μήτρα, να βρεθούν στην αγκαλιά κάποιας μάνας, να τα κρατήσει κάποιος γιατρός, και να βιώσουν την γλυκόπικρη άχνα της ζωής με το πέρας του χρόνου. Ποτέ όμως δεν θα μάθουν πως κάποτε ήταν άγγελοι, πως η πρώτη τους γέννηση ήταν σ'ενα αστέρι, και πως ήδη μπορούσαν να τρέχουν και να μιλάνε.

Άραγε... Τι επαγγελματικές κλίσεις είχαμε εγώ κι η Ελένη όταν ήμασταν αγγελάκια; Ήταν μήπως ίδιες με αυτές που έχουμε τώρα; Μήπως ήταν κάτι άλλο που θα μάθουμε στο μέλλον; Άραγε σε ποιο αστέρι γεννηθήκαμε; Ίσως... Να ζούσαμε μαζί, παρόλο που ήρθε η καθεμιά σε διαφορετική χρονική περίοδο. Πολλές θα μπορούσαν να ήταν οι πιθανότητες. Θα μπορούσε φυσικά να μας βλέπει ένας θνητός σαν ηλιακές ακτίνες. Την ώρα που φωτίζει ο ήλιος τον μπλε βραχώδη πλανήτη, να μπορούσαμε να του προσφέρουμε κι εμείς ζωή, όντας στα σπλάχνα του μητρικού μας άστρου. Θα μπορούσε κάποιος θνητός να στρίψει το βλέμμα του προς τον ήλιο, να κοιτάξει γοητευμένος το ηλιοβασίλεμα... Και να μην διανοηθεί ποτέ του ότι μέσα σε αυτόν τον πύρινο δίσκο κρύβεται μια μικρή ανθρώπινη ύπαρξη.

«Να, αυτό ήθελα να σας δείξω,» είπε η θεά δείχνοντας με την παλάμη της ένα μωρό αγγελάκι που... Σαν κάτι να μου θύμιζε η έκφραση του προσώπου του, καθώς και τα μαλλιά του. Ήταν έτοιμο να κάνει ελεύθερη πτώση απ'το αστέρι και κοιτούσε με δέος την Γη.

«Θα μας λείψεις, 218 αλλά κάτω στην Γη σ'έχουν περισσότερη ανάγκη» του είπε ένας μεγαλύτερος άγγελος που βρισκόταν δίπλα του.

«Ελπίζω να ανταποκριθώ στις προσδοκίες σας» απάντησε το αγγελάκι.

«Είμαι σίγουρος γι'αυτό. Άλλωστε, μετά την ανθρώπινή σου γέννηση δεν θα θυμάσαι την προηγούμενή σου ζωή, πόσο μάλλον την κουβέντα μας. Ελπίζω όμως να έχεις υπόψη σου για όλη σου την ζωή πως γεννήθηκες για να είσαι άξιος ντετέκτιβ. Γεννήθηκες για να αφήσεις το λιθαράκι σου στον κόσμο! Είμαι βέβαιος ότι είσαι άξιος του Σέρλοκ Χολμς ή του Ηρακλή Πουαρό!»

Το αγγελάκι κοκκίνισε. «Τα παραλέτε, δεν θα μπορέσω ποτέ να είμαι ισάξιος αντίπαλός τους. Μην ξεχνάτε πως στα περισσότερα σύμπαντα είναι μονάχα αποκυήματα φαντασίας κάποιων συγγραφέων»

«Κι εσύ είσαι σε κάποια από αυτά. Στα σύμπαντα όμως με τις παραλλαγές τους, υπάρχεις. Όποια ζωή όμως κι αν σού τύχει, να θυμάσαι έστω και για λίγο, να ακούς το ένστικτό σου, και πάνω απ'όλα να δουλεύεις δίκαια και συνετά»

Το αγγελάκι κούνησε το κεφάλι του καταφατικά. «Το υπόσχομαι!» Αγκάλιασε τον άγγελο και βούτηξε στο κενό.

«Πες μας κι άλλα για τον Ελ, Νυξ! Ακόμα δεν ξέρω τίποτα, πόσο μάλλον η Ελένη. Γιατί είναι ορφανός; Τι συνέβη στους γονείς του;»

Γύρισα να την κοιτάξω, όμως σαν από μαγεία όπως στο όνειρο, είχε εξαφανιστεί, όπως και το τοπίο μαζί της. Δεν βλέπαμε παρά μόνο το απόλυτο σκοτάδι του σύμπαντος, θαρρείς και μάς είχε τυλίξει ένα μαύρο πέπλο.

«Νυξ;»

«Πού είναι; Δεν την βλέπω» είπε η αδελφή μου.

«Νυξ!» την φώναξα.

Και ξάφνου βρεθήκαμε σε αυτόν τον χώρο που βλέπουμε μόνο όταν ταξιδεύουμε με τον μαρκαδόρο, δηλαδή την χοάνη που οπότε πηγαίνουμε μπροστά ή πίσω στον χρόνο, μπορούμε να δούμε τις χρονολογίες να «τρέχουν». Σε αυτή την περίπτωση, τις βλέπαμε να πηγαίνουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα από το 1982 μέχρι το 2008.

Εν τέλει, το τοπίο άλλαξε μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου αμέσως μόλις προσγειωθήκαμε. Τώρα μπρος μας υπήρχε μια δασώδη περιοχή με κάτι καταρράκτες στα δεξιά μας. Φαίνονταν να ατμίζουν, ενώ σ'ενα βραχάκι λίγα μέτρα πιο πέρα απ'την λίμνη του καταρράκτη, υπήρχε ένα ρυάκι το οποίο φαινόταν να κυλάει μέσα από ένα ξύλινο σπιτάκι με στέγαστρο. Πηγαίνοντας ανάποδα απ'την φορά του καταλάβαμε πως έβγαινε μέσα από μια πέτρινη πισίνα, η οποία άτμιζε εξίσου έντονα με τον καταρράκτη. Πέρα απ'το στέγαστρο, η αρχιτεκτονική έφερνε σε παραδοσιακό γιαπωνέζικο σπίτι, δηλαδή με συρόμενες πόρτες όπως και τατάμι. Από μέσα φαίνονταν ανθρώπινες σιλουέτες, μα λόγω απόστασης δεν διακρίναμε χαρακτηριστικά προσώπου.

Πλησιάσαμε λίγο το σπίτι. Από περιέργεια η Ελένη έβαλε το χέρι της στην πισίνα. Το έβγαλε έξω κατευθείαν κουνώντας το. Κοίταξα μέσα απ'την διάφανη συρόμενη πόρτα. Κάποιοι ιάπωνες πηγαινοέρχονταν κρατώντας στρώματα και ποτά κοιτώντας μας εξεταστικά. Υπέθεσα ότι μπορεί να μην επιτρέπεται να εισέλθουμε στον χώρο με τα παπούτσια, κι έτσι είπα στην Ελένη να τα βγάλει. Τα έβγαλα κι εγώ. Πρέπει να είμαστε σε κάποιο όνσεν, σκέφτηκα.

Μπαίνοντας στα αριστερά μας υπήρχε ένα δωμάτιο παρόμοιο με σαλόνι. Οι επισκέπτες έβλεπαν τηλεόραση, ενώ κάποιοι άλλοι διάβαζαν το βιβλίο τους σ'ενα άλλο δωμάτιο πιο μέσα. Οι περισσότεροι από αυτούς φορούσαν μπουρνούζι ή γιουκάτα με γιαπωνέζικα τσόκαρα. Το σίγουρο όμως ήταν ότι όλοι λίγο πολύ, είχαν χαλαρώσει απ'το μπάνιο τους. Μόλις συναντήθηκαν τα βλέμματά μας με τους επισκέπτες, χαιρετίσαμε με νεύμα. Στην ρεσεψιόν υπήρχαν στοιβαγμένα κάτι περιοδικά γραμμένα στα αγγλικά, που πρότειναν τους καλύτερους προορισμούς του Χοκάιντο για τους επισκέπτες. Ήμασταν λοιπόν στο Χοκάιντο; Γιατί να μας έστειλε εκεί η Νυξ; Ποιον ψάχναμε να βρούμε;

Προχωρήσαμε πιο μέσα κοιτώντας με περιέργεια την διακόσμηση κι ακούγοντας τους ελάχιστους ψιθύρους απ'τις κουβέντες των επισκεπτών, ίσως κι απ'την χαμηλωμένη στην ένταση τηλεόραση. Δεν ήμασταν πολύ ώρα εκεί μέσα, ώσπου πρόσεξα έναν νεαρό άντρα γύρω στα είκοσι πέντε ξαπλωμένο σε μια αιώρα διαβάζοντας ένα βιβλίο με αγγλικό τίτλο. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου ήταν ασιατικά. Φορούσε ένα μπλε γιουκάτα κι είχε δέσει τα μαλλιά του σε μικρή κοτσίδα. Στο μέτωπό του έπεφτε μια μακριά φράτζα. Τον πλησίασα δειλά, καθώς δεν ήμουν σίγουρη για την φυσιογνωμία του μέχρι που πια κατάλαβα πως επρόκειτο για τον Ελ.

Σήκωσε το βλέμμα του απ'το βιβλίο να με κοιτάξει. Ήταν θα'λεγα... Γνώριμη η αίσθηση. Θυμήθηκα αυτά τα μάτια που σε κοιτάνε εξεταστικά, λες και περνάς από σάρωση στο φωτοτυπικό μηχάνημα. Ποιος είσαι άραγε; Ποιος είναι ο αληθινός σου εαυτός; Είσαι αυτός που με αγκάλιασε τρυφερά όταν υπέφερα; Μήπως είσαι το ακριβώς αντίθετο στην διάσταση αυτή; Ποιος είσαι βαθιά μέσα σου; Τι σταυρό κουβαλάς; Κι αν αντιστράφηκαν οι ρόλοι σε αυτό το σύμπαν; Αν ο Λάιτ πήρε την δική σου θέση κι εσύ τον ρόλο του Κίρα; Υπάρχει άραγε ο Κίρα στον κόσμο αυτόν; Μήπως δεν είσαι ο μεγαλύτερος ντετέκτιβ του κόσμου αλλά ένας απλός πολίτης; Πώς να σε προσφωνήσω; Ριουζάκι; Ελ; Κάποιο άλλο άγνωστο όνομα; Είδα τον θάνατό σου στο σύμπαν 333. Ποια να είναι άραγε η μοίρα σου στην διάσταση αυτή;

«Γεια...» χαιρέτισα αμήχανα.

«Πάει καιρός, Μαρίνα» απάντησε με εκείνη την ιδιαίτερη φωνή. Μονότονη και ζεστή συνάμα σαν του ποιητή.

«Ναι... Αρκετός»

Ανακάθισε στην αιώρα. «Τι σε φέρνει στο Χοκάιντο;»

«Αυτά να τα πεις με την αδελφή μου. Ηθελε λέει να σε γνωρίσει. Για να πω την αλήθεια δεν ξέραμε ότι είσαι στο Χοκάιντο. Νομίζαμε ότι μάλλον θα'σαι στο Τόκιο για δουλειές... Ξέρεις...»

«Ορθώς σκεφτήκατε. Βέβαια είναι αρκετά σπάνιο εκ μέρους μου, αλλά ο λόγος που ήρθα είναι οι διακοπές. Σχεδόν ποτέ δεν παίρνω ρεπό, μα ο Ουάταρι ανησύχησε ότι μπορεί να καταλήξω εργασιομανής, κι έτσι μού έκανε κράτηση σ'ενα ξενοδοχείο του Χοκάιντο. Μού σύστησε αυτό το όνσεν και σκέφτηκα να ακούσω την συμβουλή του.»

«Εκτελεί ρόλους πατέρα βλέπω!» γέλασα σιγανά.

«Πες το κι έτσι. Το εκτιμώ όμως.»

Δεν είχα προσέξει πού είχε πάει η Ελένη, και ξαφνικά την είδα να κρατάει δύο χυμούς ενώ πλησίαζε τον Ελ. Αναφώνησε μόλις τον είδε.

«Αα, εσύ πρέπει να είσαι ο-» Σήκωσα ελαφρά τη παλάμη μου κι ύστερα έβαλα τον δείκτη μπροστά στο στόμα, ως ένδειξη να μην προφέρει το όνομά του δημόσια. Παραξενέυτηκε.

«Φωνάζω; Να μιλήσω πιο σιγά;»

«Όχι, δεν είναι αυτό. Δεν θυμάσαι όμως τι λέγαμε τις προάλλες; Πως κάποιοι πράκτορες και ντετέκτιβ θέλουν την ησυχία τους, κι όχι πολλά πολλά με το αναγνωρίσιμο; Σκέψου πώς θα ήταν η καθημερινότητά τους αν ερχόταν ο κάθε πικραμένος να ζητήσει αυτόγραφο» της υπενθύμισα.

«Εγώ πάντως, δεν θα ήθελα» είπε και μού έδωσε τον χυμό.

«Ούτε εκείνοι θέλουν. Ο φίλος μας από δω είναι ένας απ'αυτούς.»

Τον κοίταξε. «Πώς θες λοιπόν να σε φωνάζω;»

«Ριουζάκι. Εντός και εκτός δουλειάς με αυτό το όνομα συστήνομαι.»

«Ριουζάκι λοιπόν» συμπέρανε η Ελένη.

«Μάλιστα. Με ποια έχω την χάρη να μιλώ;»

«Με την αδελφή της Μαρίνας. Ελένη λέγομαι.»

«Το φαντάστηκα»

Του έδωσε το χέρι της να κάνουν χειραψία. Τι απλή και κατανοητή συννενόηση! Μακάρι να ήταν έτσι για όλον τον κόσμο!

Έτσι λοιπόν, αποφασίσαμε να καθίσουμε και οι τρεις να τα πούμε ώστε να γνωριστούμε καλύτερα. Ο Ελ παρήγγειλε ένα μαύρο τσάι κι έκατσε... Σταυροπόδι. Κοίταξα για λίγο επίμονα την στάση του. Αναρωτήθηκα κιόλας μήπως δεν ήταν αυτός ο Ελ μα κάποιος που πήρε την θέση του για κάποιον λόγο. Ήταν πια ξεκάθαρο ότι ο άνθρωπος έπαιρνε ρεπό απ'τις αστυνομικές του υποχρεώσεις! Λες να περπάταγε και με ίσια την πλάτη; Πολύ πιθανό.

«Έχω ακούσει πολλά για σένα. Στο σπίτι, η Μαρίνα όλη την ώρα για σένα μιλάει,» γέλασε η αδελφή μου κι εγώ την σκούντηξα.

«Μην την ακούς! Υπερβολές δικές της! Κανά δυό φορές της έχω πει μόνο για την υπόθεση Κίρα, κι ότι όλοι σου οι συνάδελφοι είναι γενναίοι και πρόθυμοι να συνεισφέρουν. Ειδικά ο Μάτσουντα.»

«Ο Μάτσουντα, ε;»

«Ναι, κρατάτε ακόμα επαφή;»

«Ναι, φαίνεται να με συμπαθεί αρκετά. Μόλις έκλεισε η υπόθεση, ζήτησε τον αριθμό και του δεύτερου τηλεφώνου. Καταλαβαίνεις ότι λόγω επαγγέλματος πρέπει να έχω δύο συσκευές. Το πρώτο είναι για κλίσεις επαγγελματικές και το δεύτερο είναι συνήθως για έκτακτη ανάγκη, αν για παράδειγμα βρίσκεται ένας συνάδελφος ανάμεσα σε μαφιόζους και πρέπει να διασωθεί. Θυμάσαι τι έγινε στην Γιότσουμπα;»

«Θυμάμαι πολύ καλά.»

«Για κάτι τέτοιες περιπτώσεις είναι το δεύτερο κινητό. Ζήτησε λοιπόν ο Μάτσουντα αυτόν τον αριθμό να βγαίνουμε για "κάνα καφέ" όπως το είπε.»

«Να ξέρεις, δεν είναι κακό να το ρίχνεις έξω μια στο τόσο. Θα'λεγα μάλιστα ότι έχεις κάνει τον εαυτό σου ρομπότ, κι ίσως η κυβέρνηση σε βγάλει απ'την μέση κάποια στιγμή» είπα κι εκείνος φάνηκε να απορεί.

«Τι εννοείς;»

«Εννοώ ότι σε χαρακτηρίζουν ως τον καλύτερο ντετέκτιβ του κόσμου, ότι έχεις λύσει αμέτρητες δύσκολες για τον μέσο αστυνόμο υποθέσεις, κι ότι σχεδόν πάντα βγαίνουν σωστές οι θεωρίες σου. Δεν αμφιβάλλω γι'αυτο, είσαι πράγματι πανέξυπνος. Σκέψου όμως ότι στους πολιτικούς δεν αρέσουν οι άνθρωποι που τα βάζουν με το σύστημα, και κατά πάσα πιθανότητα σκοτώνονται απ'τα τσιράκια τους. Θα έλεγα λοιπόν να μην ασχολείσαι με υποθέσεις στις οποίες εμπλέκεται η κυβέρνηση. Για την δική σου ασφάλεια.»

Ακούμπησε την κούπα με το τσάι σ'ενα μικρό τραπεζάκι δίπλα στην αιώρα.

«Εκτιμώ τις ανησυχίες σου, ωστόσο δεν πιστεύω να υπάρχει θέμα προς το παρών. Εφόσον δεν εμφανίζομαι στα μέσα, δεν γνωρίζει ο κόσμος πώς είμαι, κι άρα δεν ξέρει η κυβέρνηση με ποιον έχει να κάνει. Αυτός μάλιστα είναι και ο κύριος λόγος που οι πολίτες ξέρουν το γράμμα κι όχι το πρόσωπο. Αλλιώς θα ήμουν εκτεθειμένος στον καθένα που θέλει να με δολοφονήσει. Αλλωστε, κανένας άλλος άνθρωπος στον κόσμο δεν έχει για πραγματικό όνομα ένα γράμμα, κι όλοι νομίζουν ότι είναι ψευδώνυμο.»

Μιλούσαμε τόσο σιγά που η φωνή μας έγινε ψίθυρος.

«Έχετε απόλυτο δίκιο!» συμφώνησε η Ελένη. «Σκεφτείτε να ξεσκεπάσει κάποιος κατάσκοπος μια τεράστια συνωμοσία! Ένα απάνθρωπο πείραμα ας πούμε της κυβέρνησης. Ακόμα κι αν βγει στην δημοσιότητα η υπόθεση, αν δεν έχει ψευδώνυμο ο κατάσκοπος, την δολοφονία την έχει στο τσεπάκι.»

«Δεν θα έβγαινε ποτέ στις ειδήσεις μια υπόθεση που εμπλέκεται η κυβέρνηση. Κάτι τέτοιο θα στρεφόταν εναντίον τους. Δεν είναι βλάκες, ξέρουν τι θα προβληθεί.» είπα

«Έχεις δίκιο. Μια φυσική καταστροφή θα ήταν ο,τι πρέπει να παραμείνει ο κόσμος προσηλωμένος σε κάτι άλλο την ώρα που εκείνοι θα μαγειρεύουν τα δικά τους.»

«Βλέπω, είσαστε ενημερωμένες και οι δύο.»

«Και γιατί να μην είμαστε, Ριουζάκι; Στον ίδιο σάπιο κόσμο μεγαλώνουμε, και στον ίδιο σάπιο κόσμο αναγκαζόμαστε να συνυπάρχουμε με τα λαμόγια!» του απάντησα.

«Εσύ Ριουζάκι, τι πιστεύεις γι'αυτά που λέμε;» ρώτησε η Ελένη κι εκείνος πήρε ένα ύφος σαν να είχε πέσει σε περισυλλογή.

«Συμφωνώ στα περισσότερα. Ασφαλώς αν μιλάμε για ένα πείραμα παρόμοιο με της MK Ultra, δεν θα προβαλλόταν ποτέ στην τηλεόραση το ξεσκέπασμα αυτής της συνωμοσίας, πόσο μάλλον αν ο πράκτορας που ανέλαβε την υπόθεση δεν πήρε μέτρα προστασίας. Αλλά μιας και το'φερε η κουβέντα, διαισθάνομαι κάτι παρόμοιο τις τελευταίες μέρες.»

«Δηλαδή;» ρώτησα.

«Δεν εξηγείται κάτι τέτοιο. Ίσως είναι απλά ένστικτο, μα πιστεύω ότι λαμβάνει χώρα μια συνωμοσία τις τελευταίες πέντε με έξι μέρες.»

«Αν το δούμε στατιστικά, πόσο πιθανό είναι ένα τέτοιο σενάριο;» ρώτησε η Ελένη.

«Μπορεί να εννοεί ότι το πιάνουν οι κεραίες του στην ατμόσφαιρα.»

«Ελλείψη λέξεων, ας το πούμε έτσι» είπε τελικά εκείνος.

Από προηγούμενη εμπειρία, ήξερα ότι ο Ελ είχε τρομερό ένστικτο. Δεν είχα καμία αμφιβολία για τις ικανότητες του. Αν πράγματι πρόκειται περί συνωμοσία της κυβέρνησης, ή κάποιας άλλης μυστικής οργάνωσης, τότε πραγματικά θα τον συγχαρώ για τις τόσο δυνατές τους κεραίες! Λες άραγε να εννοούσε αυτό η Ελένη όταν έλεγε ότι θέλει να της ανέβει η αδρεναλίνη; Μπορεί. Μα όπως καταλαβαίνετε, το είχε πάρει ζεστά το θέμα. Τώρα πια, και να ήθελα να αρνηθώ, δεν μπορούσα. Έτσι είναι όμως η αδελφή μου. Αν βάλει κάτι στο μυαλό της, δεν την σταματάει κανείς. Παραδέχομαι πως την ζηλεύω μερικές φορές γι'αυτήν της την ικανότητα.

Αποφασίσαμε να βγούμε έξω ώστε να αφεθούμε στην μαγεία της φύσης. Βγάλαμε τις κάλτσες και βάλαμε τα πόδια στην πισίνα με το ζεστό νερό. Ο Ελ ακόμα έπινε το τσάι του, κι εμείς είχαμε πιει μονορούφι τους χυμούς. Από δίψα μάλλον, σε αντίθεση με τον φίλο μας που απολάμβανε το δικό του ρόφημα. Μια κελαϊδότσιχλα ξαπόστασε να πιει νερό απ'την πισίνα. Έβαλε μέσα το κεφαλάκι της ώστε να ελέγξει την θερμοκρασία και να κάνει μπάνιο. Ένα χελιδόνι μπήκε μέσα να της κάνει παρέα. Στο γρασίδι προσέξαμε ένα σαλιγκάρι πάνω στο καβούκι μιας χελώνας. Ήταν κρυμμένη μες τα χόρτα, μιας και φαινόταν σαν να κινείται το καβούκι από μόνο του. Ξεπρόβαλλε το μπροστινό μέρος του σώματός της μέσα απ'το πράσινο χαλί.

«Το σαλιγκάρι βιαζόταν φαίνεται και πήρε ταξί» είπε ο Ελ.

«Ένα ταξί που δεν έχει βενζίνη» συμπλήρωσε η αδελφή μου.

«Μην νομίζετε. Είναι μύθος το ότι οι χελώνες είναι αργές. Είχα δει σ'ενα ντοκιμαντέρ πόσο γρήγορα έτρεχαν τα νεογέννητα χελωνάκια για να βουτήξουν στην θάλασσα.»

«Μπορεί να είχαν κάψες και να έτρεχαν να μπουν στο νερό για να δροσιστούν» είπε η Ελένη.

«Ίσως και να ζεσταίνονται, αλλά δεν το ξέρω αυτό» είπα.

«Όπως και να'χει, τα λόγια του Ελ έχουν μια βάση.»

Συνέχισε η κουβέντα μας πάνω σε άσχετα μεταξύ τους θέματα για αρκετά λεπτά ακόμα, μέχρι που πρόσεξα τον Ελ να έχει πάρει ένα ύφος γεμάτο απορία. Φάνηκε σαν να κοιτούσε κάτι στο χώμα. Άφησε την κούπα με το μαύρο τσάι στην άκρη και πλησίασε εκείνο το σημείο. Δεν ξέρω τι σκέφτηκε η αδελφή μου, πάντως εγώ νόμιζα ότι είχε βρει μια ακόμα παράδοξη ομορφιά της φύσης, όπως το σαλιγκάρι με την χελώνα. Μας έκανε νόημα με το χέρι να πλησιάσουμε. Μια απροσδόκητη ψύχρα μού χάιδεψε τα μπράτσα. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία.

«Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο φυτό» είπε η Ελένη.

«Μπορεί να υπάρχει μόνο στην Ιαπωνία» υπέθεσα.

«Και πάλι όμως φαίνεται λες και έχει πέσει πάνω του χιόνι. Μήπως είναι άρρωστο;»

«Μακάρι να'ξερα. Είναι όντως πολύ ιδιαίτερο.»

«Όχι ότι έχω σπουδαία εμπειρία στα φυτά, μα δεν είναι τίποτα από αυτά που λέτε. Περισσότερο για πάχνη μού φαίνεται,» είπε ο Ελ κι έκοψε το φυτό. «Έχει εξαιρετικές ομοιότητες με το γρασίδι που έχει χτυπηθεί απ'τον παγετό.»

«Ναι, καλά! Σε λίγο θα μας πεις ότι θα χιονίσει, ρε Ριουζάκι! Κάποιο παράξενο φυτό θα είναι.» είπε η Ελένη, μα είχε αρχίσει να τρίβει τα χέρια της μεταξύ τους.

«Βρε, παιδιά, όντως έπεσε η θερμοκρασία ή εγώ είμαι κρυουλιάρα;» είπε κι ύστερα μονολόγησε: «Θα μού λείπει κάποια βιταμίνη ή μπορεί να κάνει συχνά κρύο στο Χοκάιντο...»

Δεν της απάντησα, καθώς το βλέμμα μου είχε επικεντρωθεί στα άσπρα μπιλάκια που είχαν προσγειωθεί στο χώμα. Πριν προλάβω να σκύψω ώστε να τα παρατηρήσω καλύτερα, το ζωηρό πράσινο της χλόης άσπρισε σε κλάσματα δευτερολέπτου, θαρρείς και ήταν μαλλιά γήρατος.

Πολλά περίεργα συμβαίνουν σήμερα! είπα μέσα μου ακόμα πεπεισμένη ότι επρόκειτο για κάποιο ανεξήγητο για την επιστήμη φαινόμενο. Άλλωστε ήταν Ιούνιος. Τόσο έντονη ήταν πια η κλιματική αλλαγή;

«Χιονίζει...» Άκουσα τον Ελ να μουρμουρίζει. Πράγματι, μικρές νιφάδες προσγειώνονταν στο γιουκάτα και τα μαλλιά του. Τα τίναξε προσπαθώντας κι ο ίδιος να συλλάβει με τον νου του αυτή την κατάσταση. Μπήκαμε με γρήγορο βηματισμό στον εσωτερικό χώρο του όνσεν. Μέχρι και η πισίνα είχε παγώσει! Οι επισκέπτες είχαν πάψει να κάνουν ο,τι έκαναν προηγουμένως και κοιτούσαν εξίσου παραξενεμένοι με μας. Άκουσα λέξεις στα ιαπωνικά που από τον ήχο τους φανέρωναν σαστιμάρα.

«Κάποιος πρέπει να μας κάνει πλάκα! Είπαμε, κλιματική αλλαγή, αλλά όχι κι έτσι!» είπε η Ελένη.

Εκείνη την ώρα θυμήθηκα ένα πρότζεκτ που μάς είχε αναθέσει η δασκάλα στην Ε' Δημοτικού για την κλιματική αλλαγή. -Όλη η τάξη είχε δουλέψει ομάδα πάνω σε αυτό το πρότζεκτ, ώστε να το παρουσιάσουμε ως παράσταση στο τέλος της χρονιάς.- Είχα ζωγραφίσει σε χαρτί Α3 μια παραλία με κόσμο να λιάζεται, κι από πάνω ένας καυτός καλοκαιρινός ήλιος να φωτίζει ρίχνοντας χιόνι. Ήταν μέρος ενός κολάζ που είχα φτιάξει με τις συμμαθήτριές μου. Τελικά... Η ζωγραφιά κατά κάποιον τρόπο ήταν «προφητική». Σε αυτή την διάσταση λοιπόν, τα ακραία καιρικά φαινόμενα είχαν φτάσει στο ζενίθ.

Ωστόσο, τα γεγονότα που ακολούθησαν, δεν θα μπορούσε να τα φανταστεί κανένας. Κανείς δεν ήξερε ότι θα λάμβαναν χώρα. Ούτε εμείς το ξέραμε, ούτε οι οικογένειές μας, ούτε η τοπική κοινότητα, ούτε οι δήμαρχοι, ούτε οι περιφερειάρχες, ούτε οι πρωθυπουργοί και οι πρόεδροι των χωρών. Αν και για το τελευταίο, δεν είμαι και τόσο σίγουρη... Τέτοιοι άνθρωποι με κοστούμια, γραβάτες κι εξουσία γνωρίζουν τα περισσότερα. Γνωρίζουν, αλλά κανένας δεν νοιάζεται. Δεν τους συμφέρει άλλωστε. Εκείνοι ζουν στην «ουτοπία» τους κι εμείς στην δική μας.

Θεωρώ ότι είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο που έχω γράψει μέχρι τώρα. Η μπάρα του Wattpad λέει ότι σου παίρνει μισή ώρα για να το διαβάσεις όλο! :") Βέβαια, ίσως φαίνεται λίγο βαρετό, αν σκεφτείς ότι υπάρχει το όλο σκηνικό με τους αγγέλους και τα αστέρια, αλλά για κάποιο λόγο ήθελα τόσο πολύ να το γράψω και να το βάλω στην ιστορία, οπότε έπρεπε κάπως να το συνδέσω για να βγάζει νόημα. Στο μεταξύ, το κεφάλαιο ήταν έτοιμο απ'τα περασμένα χριστούγεννα, αλλά περίμενα πρώτα να γράψω το 5ο κεφάλαιο για να μην τα ανεβάζω ένα ένα. Αυτή την στιγμή, γράφω το 6ο. Άρα μόλις το τελειώσω θα βάλω το 5ο μαζί με το 6ο.

Επίσης, αισθάνομαι σαν να έχει αλλάξει κάπως το γράψιμό μου. Πιστεύω ότι τώρα τα λέω πιο περιγραφικά σε σχέση με προηγούμενες ιστορίες. Βέβαια, προσπαθώ να μην φλυαρώ και να λέω όσα χρειάζεται. Ούτε πολύ λίγα, ούτε πάρα πολλά να γίνει ολόκληρη βίβλος! ∩_∩ Δύσκολη και η ασχολία του συγγραφέα...