Hoofdstuk 14: White Christmas
avond
Vanille wordt wakker van haar lange dutje naast de kachel en ze strekt haar hele lichaam met een grote geeuw, ze schudt haar hoofd en het belletje aan haar halsband rinkelt. Ze hoort gelach van Purvis' kamer en ze wordt nieuwsgierig, ze stapt naar de trap naar de deur en gluurt door de opening. De vinylspeler is "Burning Love" van Elvis Presley aan het spelen, Buddy en Purvis is aan het dansen als typische tieners en aan het zingen maar kunnen hun gelach niet volhouden. Chickenstein kijkt naar de twee met een verwarde gezicht met geen commentaar maar zijn staart vertelt een ander geval, het zit te kwispelen. Hij doet wat rock-'n- roll-gebaren om de twee te steunen. Purvis doet Elvis Presleys infameuze 'pelvic thrust' en kreunt heel luid alsof hij eierstokken heeft, Buddy en Chickenstein schieten in de lach. Lenny zit gewoon in de keuken met zijn negenentwintigste aardappelkroket in zijn mond en vraagt zich af wat ze aan het doen zijn.
"Kan jullie wat stiller zijn, jullie zijn zoals honden in een slagveld!" roept Lenny geïrriteerd. Purvis verontschuldigt zich, hij ploft op het bed en lacht. Chickenstein sluit de deur maar hoort een pijnlijke miauw, hij heeft Vanille niet gezien en haar staart is nu vast aan de deur, hij opent de deur om Vanille binnen te laten. Hij pakt haar op en ziet het angstige gezicht van de kleine kitten, Buddy haalt de vinylplaat uit de speler en zet het terug in de doos.
"Zeg eens, Purvis, je nieuwe lied voor morgen" zegt Buddy tegen Purvis, "Speel eens voor ons." Hij heeft het nieuwe lied al drie keer gehoord, maar hij wil het nog eens horen zodat hij de toon kan onthouden. Purvis grijpt zijn gitaar met vrolijkheid, trekt zijn ketting uit zijn nek met zijn plectrum en houdt zich gereed. Buddy en Chickenstein geeft hem een duim omhoog. Purvis ademt diep in en hij slaat de eerste snaar. Het klinkt vergelijkbaar als 'Blue Christmas' maar zachter. Hij begint zachtjes te zingen en zijn vingers dansen mee met de snaren, zijn plectrum slaat aan elke snaar van zijn gitaar. Hij doet een paar stapjes achteruit en beweegt zijn schouders zoals golven, zijn heupen scheef en zijn nagels tikken aan de hals van de gitaar. Chickenstein voelt iets in zijn borst, warm en zacht, zijn staart begint te kwispelen en hij heeft nog steeds zijn neutrale gezicht. Alsof er binnen hem zijn hart aansteekt als een vuurtje. Purvis' stem klinkt sensueel maar tegelijkertijd triest, het is een mengsel van allebei. Hij kromt zijn rug en danst een beetje als Elvis Presley, hij glimlacht en hij voelt euforisch. Hij draait en poseert met één knie aan de grond en zijn gezicht gericht naar de gitaar, zijn lippen dicht aan de kop. Zijn lied duurt ongeveer vier minuten en een half. Buddy en Chickenstein applaudisseren. Lenny heeft het allemaal gehoord in de woonkamer en hij glimlacht terwijl 'The American Family' op de televisie verschijnt.
"Je hebt het goed gedaan, dude, kerst zal meer stralen door jou, net zoals hoe Elvis het deed." Buddy lacht toe in steun voor zijn beste vriend. Chickenstein is mee eens en knikt, met een paar woorden uit zijn snavel.
"Je hebt engelenstem.."
Purvis bloost en lacht, hij ziet het licht in zijn ogen schijnen en hij is er dol op. Hij legt zijn gitaar neer en Vanille springt op het bed, ze miauwt met blijdschap en zit op zijn schoot.
"Kijk eens, je hebt een poesje!" roept Buddy, hij heeft niet verwacht dat er een nieuwe gast zal komen in het huis Parker. Purvis verontschuldigt zich en vertelt over Vanille, Chickenstein observeert haar en vindt haar heel schattig, het is echt zo. Buddy excuseert zich om naar huis te gaan want hij gaat familiebezoek in Arizona en hij moet heel vroeg opstaan. Hij neemt afscheid en stapt uit het herenhuis.