Özet: Birkaç kelimeden ortaya çıkan şiirsel bir hikaye. Chalia çiftinden gelen bir hikaye. Böyle hikayelere merakınız varsa okumaktan çekinmeyin ;)
Odamdayım, her zamanki gibi telefona bakıp duruyorum.
Sosyal medyada takılıp duruyorum.
Can sıkıntısı anca böyle gidiyor.
Ama bir yandan da can sıkıntısını böyle getiriyor.
Birinin sizden üstün olduğunu görmek nasıl bir his?
Kötü, değil mi?
Bende öyle düşünmüştüm.
Eğer hayatınızı gerçek kişiliğinizle yaşıyorsanız insanlar sizinle olmak istemeyecektir.
Belki de bazı sahte kişilikler bizleri daha çok yakınlaştırır... değil mi?
Ağlayış
Gözlerimdeki yaş onlardan dolayı değil, gerçek bir dostum yok, ailem yok, benimle ilgilenecek yakınım yok... Sadece uzak mesafeden beni sosyal hesaplardan takip eden hayranlarım var...
Ben her zaman böyle değilim, sonuçta insanları yargılamayı severim ama... bazen yalnız olmak te hoş olmuyor, bilirsin.
"Hayaaaattt... neden zooorrrr?" (Bu satırı Disventure Camp "I Don't Care" şarkısında Tristan'ın söylediği gibi okuyabilirsiniz.)
Kapı çalıyor.
"İyi misin tatlım?"
Ona bakıyorum. Gözlerimde hafif yaşlarla.
Sonrasında bana gelip sarılıyor.
"Her şey geçecek. Senin yanındayım aşkım..."
Dudağımı ısırıyorum, ona dokunamıyorum bile ama sonrasında teslim olup ona sarılıyorum.
Bazen yorulduğunda boynunu yaslayabileceğin birini istersin.
Ben... sana sahip olduğum için mutluyum.
Seni seviyorum...
~Chalia
(The End)
Note: Birkaç kelimeden ortaya çıkan şiirsel bir hikaye. Chalia çiftinden gelen bir hikaye. Bugün ve ondan önceki günden beri kendimi garip hissediyorum. Bazen neden hayatta olduğumu sorgulayıp duruyorum. Bazense cinsiyetimi geçici bir heves olarak mı değiştirmek istiyorum onu bile bilmiyorum. Hayat dinci bir aileye sahipseniz çok zor. Hayat benim gibi güvenme zorluğu çeken, konuşma sıkıntısı çeken ve bazen de silik biri olanlar için çok zor... Gece 4 saat uyudum ve babama sarıldım. Çok garip geldi ama bundan hoşlandım da. Sanki bir daha sarılamacakmışım gibi ona sarıldım. Üniversite için şehir değiştirmek ve ailemi bir noktada terk etmek istiyorum ama onlarsız olmaya hazır değilim... hala büyümeye bile hazır değilim, artık neredeyse yetişkinim ama... hazır değilim... her şey bana zorla yaptırıldı. Oyuncakları bırakmak, bazı çizgi filmleri izlemeyi bırakmak falan filan, bunları "bırakmak" kolay olmadı. Ailemin çok eskiden cinsiyetçi davranmadıkları zamanları özlüyorum. Küçükken 2 cinsiyetin de "oyuncaklarını" oynardım...
Her neyse, hikayeden çok kendi sorunlarımı konuştum ama neyse, sanırım hikayeden çok bu not daha uzun lol.
Başka hikayelerde görüşmek üzere. Hikayelerimi okuyup bana özelden yazanlara çok teşekkürler. Sizleri seviyorum 333