Tom zit in gedachten verzonken achter zijn bureau, een koffietas in de hand. Peter komt binnen met een map onder de arm, maar zodra hij zijn collega zo ziet zitten, vertraagt zijn pas.

"En…Hoe was de echo gisteren?" vraagt hij met een half glimlachje, terwijl hij zich nonchalant tegen de deuromlijsting laat leunen.

Tom kijkt op, een zachte glimlach breekt door op zijn gezicht. Zijn blik dwaalt meteen weer af, alsof hij het moment opnieuw voor zich ziet.

" 't Was…indrukwekkend," zegt hij zacht. "Ge ziet da scherm, da kleine hartje da klopt...Judith haar hand in de mijne…Dat moment…" Hij pauzeert even, alsof hij het nu pas allemaal begint te verwerken.

"Ik weet ni, Peter. 't Was alsof alles ineens op z'n plek viel."

Peter komt naar binnen en laat zich op de stoel schuin tegenover hem zakken. "Amai. Ge zijt precies wel serieus onder de indruk."

Tom knikt langzaam, nog steeds half in gedachten. "Meer dan ik had verwacht, eerlijk gezegd."
Hij aarzelt even, worstelend met zijn gedachten, maar spreekt dan toch uit wat er op zijn hart ligt. "Ik heb geprobeerd om te doen alsof het niks voorstelt. Maar nu…Ik krijg het gewoon ni meer uit mijn hoofd…. Ik wil deze kans zo graag grijpen, Peter. Ik wil het goed doen deze keer. Ik wil er zijn. Eindelijk écht vader zijn..."

Peter trekt een grijns. "Amai, waar is Tom naartoe?"

Tom lacht flauwtjes. "Ja, ik verschiet er zelf van, eerlijk gezegd. Maar ik zie het al helemaal voor mij…Samen met Judith een wiegje in elkaar zetten, samen rondwandelen met de buggy, ons kindje een badje geven."

"Luiers verversen, meerdere keren per nacht opstaan.", vult Peter aan met een schuin lachje. "Of gaat ge dat allemaal aan Judith overlaten misschien?"

"Nee, natuurlijk ni! Dat neem ik er met plezier bij."

Peter lacht. "Wie had da gedacht? Judith heeft u écht veranderd, hè."

Tom knikt. Zijn blik wordt zachter. "Ja…zij is echt de vrouw van mijn leven. Als er één iemand is met wie ik dit aandurf, dan is het wel met Judith."

Peter buigt lichtjes naar voren, zijn stem zachter. "En…hebt ge haar dat ook al gezegd?"

Tom zucht zacht. "Ni met zoveel woorden. Ik wil haar ni pushen, snapt ge?"

Peter knikt begrijpend. "Ja, tuurlijk. Maar Tom, dit is wel iets wat jullie samen moeten beslissen, hè. Uw mening telt ook. Judith moet weten wat er in u omgaat. Ook al denkt zij er misschien anders over."

Tom kijkt naar de tafel, dan weer naar Peter. De ernst in zijn blik is nieuw, maar vastberaden. "Ge hebt gelijk. Judith verdient da. Geen halve waarheden meer. Geen omwegen."

Peter glimlacht bemoedigend. "En wie weet, is het net da wat Judith nodig heeft…Een klein duwtje om haar twijfels weg te nemen."

Tom laat zijn schouders zakken, alsof er een last van hem afvalt. "Bedankt, Peter. Echt."

"Graag gedaan, maat. En als ge eens wilt oefenen, ik leen onze Lucas met plezier een paar uur uit, hè."

Tom schiet in de lach. "Deal… op voorwaarde dat ik hem ook weer mag terugbrengen."

Die avond…

Judith zit in de zetel in een tijdschrift te bladeren wanneer ze eindelijk de sleutel in het slot hoort draaien. De deur klikt open, en zodra Tom binnenstapt, wordt hij onmiddellijk verrast door een spoor van kaarsjes dat naar de woonkamer leidt. Op het salontafeltje staan theelichtjes, vakkundig gerangschikt in de vorm van een hart.

"Wow, wat een ontvangst!" Zijn ogen glinsteren van verbazing.
"Ja, ik dacht we moeten ervan profiteren voor de kinderen morgen terug thuiskomen."

"Ja, sorry he, schat! Ik ben zo snel mogelijk op die receptie vertrokken om bij u te kunnen zijn," zegt hij verontschuldigend, terwijl hij zijn jas aan de kapstok hangt. Daarna stapt hij naar Judith toe en trekt haar in zijn armen voor een kus. Eerst vluchtig, haast terloops, maar dan houdt ze hem vast, trekt hem terug naar zich toe en kust hem opnieuw – dieper, intenser.

Wanneer hun lippen elkaar loslaten, neemt Judith zijn hoofd tussen haar handen en plant ze enkele speelse kussen op zijn mond. Tom weet niet wat hem overkomt. "Amai, waaraan heb ik dat verdiend?!"

"Dat is nog voor dat ontbijtje van deze morgen," zegt ze met een glimlach.

Hij merkt meteen op dat ze een stuk opgewekter is dan de afgelopen dagen. De sprankel in haar ogen, die hem altijd doet smelten, is terug. Het lijkt zelfs alsof ze nog meer straalt dan gewoonlijk. "Ge ziet er goed uit, schat. Ge voelt u precies beter, hè," zegt hij met een glimlach, terwijl hij zacht over haar rug wrijft.
"Ja, ge zult vanaf nu dus elke dag voor zo'n ontbijtje moeten zorgen, hè."

"Daar gaat dan wel iets moeten tegen overstaan," zegt Tom, gespeeld serieus, terwijl hij zijn handen rond haar middel legt.

Judith haalt haar meest verleidelijke blik boven en antwoordt met zwoele stem: "Waaraan had meester De Decker dan zoal gedacht?"

"Wel euhm…ik kan wel meerdere dingen bedenken, maar om te beginnen…," Tom tuit zijn lippen, hengelend naar een kus.

"Als het dat maar is!" Judith geeft hem een vederlicht kusje en giechelt. Haar lach is als muziek in zijn oren, zijn favoriete geluid op aarde.
"Is dat alles?" vraagt Tom met een pruillip.

"Wie het kleine niet eert…" Judith geniet er steevast van om hem te plagen.
"Pff, flauw hoor, dokter Van Santen!"
"Over het kleine gesproken… ik heb nog iets voor u…" Judith voelt haar hart sneller slaan. Nerveus bijt ze op haar onderlip.

Tom kijkt haar vragend aan, terwijl ze opstaat en naar de kast achter hen loopt.

Ze haalt er een klein pakje uit, dat ze vanmiddag was gaan kopen en vol ongeduld had verborgen tot dit moment. Dan gaat ze weer naast hem zitten in de zetel, draait zich naar hem toe en legt het in zijn handen.

"Alstublieft, schatteke!" zegt ze zacht, haar ogen vol verwachting.

Tom kijkt verrast naar het witte pakje met gouden bedrukking in zijn handen. "Maar schat, dat had ge toch helemaal ni moeten doen!"

"Allee, maak het nu maar gewoon open," dringt Judith aan, haar stem gespannen van opwinding.

Tom begint het papier voorzichtig los te scheuren. Judiths ademhaling versnelt, haar ogen strak op zijn vingers gericht. Haar hart bonkt als een trom. Wanneer het papier openvalt, blijft zijn beweging plots stil.

In zijn handen ligt een klein, wit babyrompertje. Zijn ogen glijden langzaam over de zwarte letters: "Mijn papa is de beste."

Tom verstijft. Even lijkt de wereld te vervagen. Zijn adem stokt, zijn blik gefixeerd op het rompertje in zijn handen. Zijn vingers beven lichtjes terwijl hij het zachte stofje vastneemt. Een paar tellen blijft het stil, alsof zijn brein moet bijbenen.

Dan kijkt hij op. Recht in de ogen van Judith, zijn grote liefde. Daar, in haar blik, vindt hij het antwoord nog voor hij het durft uit te spreken. Tranen prikken in zijn ogen.
"B...b...betekent dit...?" stamelt hij, zijn stem nauwelijks hoorbaar.

Judith knikt, haar lippen trillen onder de intensiteit van het moment. Tranen glinsteren in haar ogen, maar haar glimlach is warm en puur - vol liefde.

"Echt? Gaan we er samen voor?" vraagt Tom hees, zijn stem gebroken van ontroering, maar vol hoop.

"Ja-a…" fluistert ze, haar stem schor van ontroering - haar gezicht nat van tranen, maar stralend van overtuiging.

Tom werpt zich in haar armen, drukt haar stevig tegen zich aan alsof hij haar nooit meer wil loslaten. "Oooh, liefste schat… Ge kunt ni geloven hoe gelukkig ge mij maakt."

Ze blijven nog een moment stil in elkaars armen, de stilte gevuld met alles wat woorden niet kunnen zeggen.

Dan buigt Tom zich naar haar buik, legt zijn hand er voorzichtig op en wrijft er zacht over – alsof hij al contact zoekt met het kleine wonder daarbinnen. Zijn ogen glinsteren terwijl hij probeert te vatten dat dit echt aan het gebeuren is.

"Ik beloof u…Ik ga het deze keer ni verknallen. Ik ga echt mijn uiterste, uiterste best doen."

Tranen van geluk stromen over Judiths wangen en ze legt haar hand op die van Tom. "Daar heb ik nooit aan getwijfeld, schatteke."

Ze kijken elkaar aan met alle liefde die ze in zich hebben. Voor even is dat alles wat telt: hij, zij en het wonder in haar buik.
Tom voelt een golf van dankbaarheid over zich heen spoelen. Dankbaarheid voor die bloedmooie en fantastische vrouw aan zijn zijde, die steeds in hem gelooft, die hem ziet en waardeert voor wie hij echt is, ondanks zijn verleden. Zij maakt van hem een beter mens. Dat ze hem nu ook de kans geeft om papa te worden, is het mooiste geschenk dat hij zich kon wensen. "Ik heb zo veel geluk met u, schat!"

"Als ge da maar weet...," een speelse glimlach krult om haar lippen terwijl ze dichter naar hem toe buigt en zijn kaaklijn streelt.

Haar lippen vinden de zijne in een kus die eerst zacht is, maar snel aan intensiteit wint. Tom laat zich volledig meevoeren. Zijn handen glijden over haar hals, haar haren, haar heupen.

Judiths vingers verstrengelen in zijn haar, trekken hem dichterbij. Haar hele lichaam lijkt vuur te vatten – elke aanraking is intenser dan anders, alsof haar zintuigen op scherp staan.

In één vlotte beweging - zonder haar lippen los te maken - trekt ze zijn das uit, gooit die achteloos op de grond en begint met de knoopjes van zijn hemd. Op momenten als deze vervloekt ze die dingen. Het liefst van al zou ze het kledingstuk gewoon van zijn lijf scheuren. De stress van de afgelopen dagen heeft hun intimiteit wat op pauze gezet, en nu ze zich eindelijk weer aan hem kan overgeven, voelt ze dat haar zwangere lichaam niet veel nodig heeft om in de stemming te komen.

Een gefrustreerde zucht ontsnapt uit haar mond. Ze wil hem voelen – nu. Geen tijd voor geduld.

Haar handen glijden naar zijn broeksriem, die ze met een ruk losmaakt. Ze bijt zachtjes op zijn lip, haar ogen vol honger.
Plots voelt ze zijn handen haar polsen omvatten. "Wacht even, schat…" Tom kijkt haar aan, zijn borst gaat snel op en neer. Zijn blik is een mengeling van passie en bezorgdheid.

"Wat is er?" Judiths ademhaling is gejaagd, haar lippen half open, haar blik nog vol vuur.

"Is dat wel een goed idee?" vraagt Tom bedenkelijk.

Judith begrijpt er nog steeds niets van.

"Met de baby, bedoel ik…"

Even is ze stil. Dan begrijpt ze wat hij bedoelt. Hoewel ze zijn bezorgdheid extreem schattig vindt, kan Judith haar lach niet onderdrukken. "Schatteke toch…da's kei lief dat ge zo bezorgd zijt…"

Ze neemt zijn hand en legt die op haar buik. "Maar ons kindje zit daar veilig. Er kan echt niks gebeuren. Vertrouw mij…We hebben toch al ontelbare keren seks gehad voordat we het wisten en alles is toch nog steeds oké. Hè?"

"Ik vind het toch maar een raar idee hoor, schat."

Judith glimlacht zacht, haar lippen strelen zijn hals met een reeks verleidelijke kusjes. "Schatteke komaan, laat het los…" fluistert ze, haar stem doordrenkt van verlangen.

Ze tilt haar hoofd op, haar ogen glanzen smekend. "Mijn libido is hoger dan ooit door die hormonen. Ik heb u echt nodig nu. Dus please…"

Tom aarzelt geen seconde langer. Hij kust haar opnieuw – gulzig, verlangend.

Hun lichamen zoeken elkaar, vinden elkaar. Alles voelt vanzelfsprekend. Alle eerdere zorgen vervagen in het intense samenspel van hun lichamen.

Zijn handen glijden onder haar, hij tilt haar op in één beweging.

Judith gilt verrast, lacht luid, haar hoofd achterover.

"Judith Van Santen, gij maakt me gek, weet ge da?" Zijn stem is laag, rauw van verlangen.

Met een ondeugende glans in haar ogen slaat ze haar benen rond zijn middel, haar armen om zijn nek. "Da's de bedoeling…"

Haar badjas glijdt langzaam van haar schouders, terwijl hij haar draagt. Het zachte katoen strijkt langs haar huid, tot het als een vergeten sluier op de grond achterblijft.

Onder de badjas draagt ze enkel haar nachtkleedje – licht, flinterdun. Ze voelt de warmte van zijn lichaam dwars door het dunne textiel heen, alsof zijn huid de hare al raakt.

En terwijl hij haar naar de slaapkamer draagt, laat ze zich volledig aan hem over. Niet alleen aan het moment, maar ook aan alles wat nog komt.