De werkdag is halfweg in de dokterspraktijk. Judith heeft zich net aan de keukentafel geïnstalleerd wanneer Tom binnenwandelt, een boodschappentas in de hand en een brede glimlach op zijn gezicht. "Lunchtijd!" kondigt hij vrolijk aan. Hij zet de tas voor haar neer op tafel en buigt zich voorover om haar een kus te geven.

"Ah, juist op tijd se! Ik sterf van de honger."

"Da komt dan goed uit, want ik heb vanalles meegebracht. En geen zorgen, ik heb opgezocht wat ge moogt eten." Hij klinkt trots, haast triomfantelijk.

"Geen slaatje dus, maar ik heb wel…" Eén voor één haalt hij de spullen uit de zak: "Fruit, snoeptomaatjes, komkommer, soep, crackers en smeerkaas. Alleen weet ik ni zeker of ge deze wel moogt…Ik heb alle pottekes bekeken, maar nergens stond of het van rauwe melk was of ni." Hij fronst lichtjes, terwijl hij twee soepkommetjes en een pollepel uit de kast neemt.

Judith slaat een hand voor haar mond en lacht zacht. "Schatteke toch…"

Tom kijkt op, de pollepel half in de lucht. "Wat? Heb ik iets verkeerd mee?"

"Nee nee," zegt ze met een warme glimlach, terwijl ze naar hem toe stapt en haar handen op zijn borst legt. "Ge hebt dat fantastisch gedaan." Ze drukt een kus op zijn wang en voegt er plagend aan toe: "Maar smeerkaas? Die wordt nooit van rauwe melk gemaakt."

"Ah…oeps!" Tom trekt een schuldbewust gezicht. "Ja, waarom is da ook allemaal zo ingewikkeld? Precies een examen, die boodschappen."

Judith lacht opnieuw en drukt nog een kus op zijn wang. "Ge zult da wel vlug leren, geen stress."

Ze kijkt hem teder aan. "Allee, kan ik ergens bij helpen?"

"Nee nee," zegt hij beslist, terwijl hij haar speels bij de heupen vastneemt en zachtjes omdraait. "Het enige dat gij moet doen…"

Hij leidt haar richting tafel, met een grijns. "…is gaan zitten en u ontspannen."

Dan laat hij haar los en stapt hij naar de microgolfoven. Voorzichtig zet hij de twee kommetjes erin.

Judith zucht theatraal terwijl ze weer plaatsneemt. Haar blik glijdt over de uitgestalde lunch. "Zeg, schat… wie hebt gij nog allemaal uitgenodigd? Dat is precies voor een heel leger!"

Tom buigt zich naar haar toe en fluistert: "Ja, ik dacht…Gij moet toch eten voor twee?" Hij drukt een kus op haar lippen.

Judith lacht zacht en wrijft over zijn arm. "Dat is maar een fabelke, schat. Ik moet gewoon gezond eten, ni dubbel zo veel."

"Misschien," grijnst Tom, terwijl hij achter haar gaat staan en zijn handen op haar schouders legt. "Maar het is mijn taak om u in de watten te leggen. Toch?"

Hij drukt een kus in haar hals en begint haar zachtjes te masseren.

"Hmm…" Een ontspannen glimlach verschijnt op haar gezicht. "Da ga ik zeker ni tegenspreken."

Tom voelt hoe haar lichaam onder zijn handen tot rust komt.

"Mmm…" zucht ze genietend. "Zo moogt ge mij elke dag lunch brengen."

"Met alle plezier, schat."

Het piepende geluid van de microgolfoven doorbreekt het moment. Met tegenzin laat Tom haar los en haalt de dampende soepkopjes eruit. Judith volgt hem met haar ogen, geamuseerd én vertederd.

"Ik zie u graag, schatteke," zegt ze stil.

"Ik u ook," antwoordt hij met een glimlach die alles zegt.

Tom zet de soep op tafel, maar in plaats van meteen te gaan zitten, blijft hij nog even achter haar staan. Hij legt zijn handen zacht op haar schouders, buigt zich naar haar oor.

"Zeg… Weet ge eigenlijk wel hoe schoon ge zijt als ge glimlacht?"

Judith kijkt schuin op, een blos op haar wangen. "Ge zijt echt aan 't overdrijven vandaag."

"Nee, ik meen het. Ik kan echt blijven kijken naar u." Zijn hand glijdt teder langs haar kaaklijn terwijl hij haar gezicht voorzichtig naar hem toe draait.

Ze glimlacht, een beetje verlegen. Hun lippen raken elkaar in een zachte, langzame kus—

Tot het gerommel van een tas tegen de deurstijl hen plots opschrikt. Marianne komt binnengewandeld, een bos bloemen in de hand.

"Oei, stoor ik?"

Tom deinst achteruit alsof hij op heterdaad betrapt is.

"Eh… nee nee, Marianne… We zijn gewoon aan het lunchen," zegt Judith met een licht ongemakkelijke glimlach. Tom laat zich snel op de stoel naast haar zakken en begint haastig in zijn soep te roeren.

"Lunchen?" Marianne trekt een wenkbrauw op, een glimlach rond haar lippen. "Zo te zien wordt hier ni echt veel gegeten."

"Eet ge ni mee, moeder?"

"Ja, er is meer dan genoeg! Tom heeft weer eens overdreven," zegt Judith met een lach.

"Nee nee, bedankt. Ik heb al gegeten in de stad." Marianne loopt naar de kraan, vult een vaas en zet de bloemen erin die ze van de markt heeft meegebracht.

"Hebt ge iets goed te maken, Tommeke?" vraagt ze terwijl ze haar hand liefdevol op zijn schouder legt.

"Euh… Nee, hoezo?"

"Geef toe…Een man die zijn vrouw lunch brengt, da's verdacht."

"Da's gewoon romantiek, moeder." Hij kijkt Judith aan, zijn ogen fonkelen. "Ik mag Judith toch wel tonen hoe graag ik haar zie?" Hij leunt opnieuw dichter, zijn hand zachtjes strelend over Judiths schouder. "Dat ze de allerliefste is. En ook nog eens de allermooiste." Als kers op de taart drukt hij een tedere kus op haar lippen.

"Oei, oei, oei!" Marianne rolt met haar ogen, al straalt ze. "Ik kan maar beter terug vertrekken precies," zegt ze met een brede glimlach, zichtbaar gecharmeerd door het tafereel.

"Slijmbal!" Judith geeft hem een speelse stoot tegen de arm, haar ogen twinkelen.

Marianne verdwijnt lachend de keuken uit, maar niet zonder zich nog even om te draaien. "Tom heeft wel gelijk, Judith. Ge ziet er stralend uit!"