Marianne daalt rustig de trap af, haar hand glijdend over de leuning. Wanneer ze ongeveer halfweg is, ziet ze hoe Judith en Tom hand in hand het dokterskabinet verlaten. Tom drukt nog snel een kus op Judiths hand voor hij samen met haar naar buiten stapt.
Met opgetrokken wenkbrauwen wandelt Marianne naar de woonkamer, waar ze bijna recht op Geert botst.
"Ah, Geert…Is Judith haar spreekuur al afgelopen?" vraagt ze luchtig, maar haar toon verraadt nieuwsgierigheid.
Geert kijkt even op van het dossier in zijn handen. "Ah ja, sorry schat, ik was u dat vergeten te zeggen. Ze had me onlangs gevraagd om deze namiddag enkele patiënten van haar over te nemen, zodat ze vroeger kon vertrekken. Ze had een belangrijke afspraak — iets met de kinderen, dacht ik."
"Met de kinderen?" Marianne trekt haar wenkbrauw iets hoger, de twijfel even zichtbaar in haar blik.
"Aha…" Ze glimlacht mysterieus, haar gedachten duidelijk bezig met meer dan alleen een onschuldige afspraak.
De volgende ochtend stapt Judith de praktijk binnen, haar handtas over haar schouder. Ze is net op weg naar haar kabinet wanneer ze Marianne tegenkomt in de hal.
"Ah, Judith! Alles in orde met de kinderen?" vraagt Marianne, haar stem luchtig, maar met een scherp randje.
Judith glimlacht lichtjes. Ze had zich al voorbereid op deze vraag, Marianne kennende. "Ja hoor, alles pico bello."
"Geert zei dat je gisteren een belangrijke afspraak had," gaat Marianne verder. Ze laat haar blik even afdalen naar Judiths buik, voordat ze haar recht aankijkt.
Judith houdt even haar pas in – 'Shit, ze heeft het door!' – maar ze probeert haar ongemak niet te laten zien. "Ja, klopt. Gewoon… iets wat ik absoluut ni wou uitstellen."
Marianne knikt traag, haar blik onderzoekend. "Dan zal het wel belangrijk geweest zijn."
"Da was het ook, inderdaad," zegt Judith terwijl ze de deur van haar kabinet opent. Ze voelt hoe de blik van haar schoonmoeder haar blijft volgen.
"Is er verder nog iets, Marianne?" vraagt ze vriendelijk, maar met een ondertoon die duidelijk maakt dat ze haar punt gemaakt heeft.
Marianne aarzelt een fractie van een seconde. "Wel ja…Ge straalt zo de laatste tijd."
Judith kijkt haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. "Ah, bedankt! Da's fijn om te horen!"
Ze buigt zich wat dichter en fluistert alsof ze een geheim verklapt: "Wat een paar goeie productjes al ni kunnen doen, hè."
Marianne perst haar lippen even op elkaar, niet zeker of ze gelooft wat ze hoort.
"Zeker dat er niks anders is?" probeert ze nog.
Judith recht haar rug en kijkt haar recht aan, glimlachend maar vastberaden. "Ik zou ni weten wat."
En met een knipoog sluit ze zacht de deur achter zich.