De geur van versgebakken koekjes verspreidt zich door de keuken, terwijl Judith met een diepe zucht in de stoel tegenover Marianne ploft. Ze is blij even de benen te kunnen strekken na een hectische ochtend in de dokterspraktijk. Marianne zet een bordje met koekjes op tafel en schenkt een dampende kop thee in voor haar schoondochter.

"Druk geweest, zeker?" vraagt ze, terwijl ze ook voor zichzelf een kopje thee inschenkt.

Judith knikt en pakt een koekje van het bord. "Ja, best wel. Het is vaak zo op maandagochtend. Iedereen lijkt tegelijk ziek te worden na het weekend."

Marianne glimlacht begrijpend en kijkt haar met een zachte blik aan. "Ge moet er wel voor opletten dat ge op tijd rust neemt, zeker nu. Ik ben er zeker van dat Ann wel eens een spreekuur wil overnemen."

Judith trekt lachend een wenkbrauw op. "Oh nee, gij ook al? Precies Tom!"

"Oh, sorry! Ge hebt gelijk…Ik kon het gewoon niet laten."

Judith neemt een slok van haar thee en kijkt Marianne glimlachend aan. "Het is oké. Merci voor uw bezorgdheid, echt waar. Maar alles is oké met ons."

"Ja, ge weet natuurlijk zelf wel wat het best is voor uw lichaam."

"Voilà! Als ge dat nu ook eens aan Tom zou kunnen vertellen…"

"Oei oei, is het zo erg?"

"Erger! Hij blijft me maar in de gaten houden alsof ik elk moment omver zou kunnen vallen ofzo."

Marianne lacht en klopt Judith even bemoedigend op de hand. "Ja, hij wil zijn meisjes beschermen he."

Judith schudt grinnikend haar hoofd en neemt nog een hap van haar koekje. Marianne kijkt haar even aan, haar blik dromerig en vol warmte.

"Is er iets?", vraagt Judith ongemakkelijk.

"Oh sorry, ik ben gewoon aan het denken hoe dankbaar ik u ben."

Judith fronst even, verrast door de ernst in Mariannes stem. "Dankbaar? Voor wat?"

"Voor alles, eigenlijk," begon Marianne, haar stem zacht maar oprecht. "Ge hebt geen idee hoeveel ge voor Tom betekent. Sinds gij in zijn leven zijt gekomen, is hij zó veranderd. Ge hebt een soort rust en maturiteit in hem gebracht die ik nog nooit eerder bij hem heb gezien. Hij is gelukkiger, zelfverzekerder… En dat is allemaal dankzij u." Marianne leunt iets naar voren en legt haar hand op die van Judith.

Judith voelt een warme gloed door zich heen gaan. "Da's echt te veel eer, Marianne!"

Marianne schudt haar hoofd met een glimlach. "Nee, echt waar, Judith! Gij zijt het beste wat hem ooit is overkomen. Jullie zijn gewoon gemaakt voor elkaar. Sinds jullie samen zijn… de manier waarop hij naar u kijkt, hoe hij over u praat… Het maakt mij zó gelukkig om hem zo te zien. Ik kan me absoluut geen betere schoondochter wensen. En nu…" Haar ogen vullen zich met tranen van blijdschap. "Nu schenkt ge ons ook nog een kleindochter."

"Oh, Marianne toch! Ik zou net u moeten bedanken. Ook al kan ik Tom soms wel achter het behang plakken, ik ben nog nooit zo gelukkig met iemand geweest. Ik kan me geen leven meer zonder hem voorstellen. Dus gij bedankt om zo'n prachtige zoon op te voeden."

Marianne haalt een doos zakdoekjes tevoorschijn en schuift die lachend naar Judith toe.

Judith dept haar tranen weg en schiet in de lach. "Zie ons hier nu zitten!"

Ook Marianne kan een lach niet onderdrukken. "Ja, gij kunt het tenminste nog op de hormonen steken…Ik ben gewoon een sentimentele oude moeder."

Beide dames lachen luid door hun tranen heen.
Kort daarna staat Judith op en opent ze haar armen: "Allee, kom hier, Marianne." Marianne laat zich gewillig in de omhelzing trekken en drukt Judith stevig tegen zich aan. Een warme stilte valt tussen hen, gevuld met dankbaarheid en genegenheid.

Dan trekt Marianne zich iets terug en kijkt Judith met een twinkeling in haar ogen aan. "Seg, wat denkt ge ervan als wij twee binnenkort eens samen gaan shoppen? Jullie zullen toch nog heel wat spulletjes nodig hebben hè, nee?"

Judith leunt tegen de tafel en knikt enthousiast. "Ja, eigenlijk wel. En eerlijk? Ik kan wel wat hulp gebruiken. Er is zóveel keuze dat ik niet weet waar te beginnen."

Marianne klapt in haar handen. "Dan is dat bij deze afgesproken! Gij zegt maar wanneer ge tijd hebt, en dan maken we er een gezellige dag van."

Judith pakt haar kop thee en neemt een slok. "Perfect! Ik kijk er al naar uit!"

Marianne glimlacht tevreden. "Ik ook, Judith."